Ιούλιος του 2022. Από τα πρώτα μας οδικά ταξίδια, στη Θάσο, οι τρεις μας. Εγώ και τα δύο μου παιδιά, δεκατριών και εννιά τότε, ακόμα μικρά, τότε που χωρούσαν όλα τα ρούχα μας σε μια βαλίτσα και σε ένα αυτοκίνητο που το οδηγούσα μόνη μου.

Είχα βάλει έναν και μοναδικό, ιδιαίτερα φιλόδοξο στόχο για εκείνες τις διακοπές: να μην είμαι υπεύθυνη για τίποτα πιο απαιτητικό από το αντηλιακό!

Μείναμε στη Σκάλα Ποταμιάς, λίγο πιο πάνω από τη Χρυσή Αμμουδιά, στο ξενοδοχείο “Διόνυσος”. Δεν ήταν ακριβώς πάνω στο κύμα. Ήταν όμως ψηλά, με μια θέα που σε γαληνεύει, και με μια ησυχία που εκείνο το καλοκαίρι την είχα ανάγκη περισσότερο κι από την ίδια τη θάλασσα.

Γιατί κάποιες φορές δεν ζητάμε περιπέτεια. Ζητάμε να πάρουμε μια ανάσα με αγαπημένα πρόσωπα.

Και την πήραμε. Θάλασσα το πρωί, πισίνα το μεσημέρι, κοντινές βόλτες το απόγευμα, ύπνος χωρίς ξυπνητήρι. 24 ώρες το 24ωρο με τα παιδιά μου, και για μία φορά κανένα «πρέπει» από πάνω μας. Έτσι απλά. Χωρίς πρόγραμμα και το απολαύσαμε όλοι.

Ένα νησί από πεύκο και μάρμαρο

Τρεις μέρες δεν φτάνουν για τη Θάσο, αν θες να την εξερευνήσεις από άκρη σε άκρη. Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς εδώ είναι το πράσινο: τα πεύκα κατεβαίνουν ως τη θάλασσα, φτάνουν εκεί που αρχίζει η άμμος, και σε συνοδεύουν σε όλη τη διαδρομή σαν να μη θέλουν να σε αφήσουν μόνη. Η Χρυσή Αμμουδιά δικαιώνει το όνομά της. Ψιλή άμμος, νερό καθαρό, σαν γυαλί που σε αφήνει να ανακαλύψεις τον πυθμένα, ένα φως απαλό που δεν σε κουράζει.

Και μετά, το μάρμαρο. Η Θάσος είναι το μαρμαρένιο νησί, λευκό από την αρχαιότητα, με λατομεία που δούλευαν αιώνες πριν, στο ίδιο βουνό που μας δίνει μάρμαρο ακόμα και σήμερα. Το αρχαίο θέατρο, η αγορά κάτω από τα πεύκα, τα ορεινά χωριά, η Παναγιά και ο Θεολόγος με τα πέτρινα σπίτια τους.

Η αλήθεια είναι ότι έχω να επισκεφτώ το νησί αρκετά χρόνια, κι από ό,τι διαβάζω, έχει αλλάξει. Τα τελευταία καλοκαίρια η Θάσος έγινε πολύ πιο δημοφιλής, το 2025 μάλιστα ανακηρύχθηκε «κορυφαίος αυθεντικός νησιωτικός προορισμός» της Ελλάδας, και μαζί με τον κόσμο ήρθαν και οι πιέσεις: υπερτουρισμός και λειψυδρία, που σε αρκετές περιοχές έγιναν αισθητές.

Αν πήγατε φέτος ή πέρσι, πείτε μου εσείς. Θα ήθελα να ξέρω τι έμεινε ίδιο και τι όχι.

Αν πάλι ψάχνετε ακόμα εκείνη την ήσυχη Θάσο, φαντάζομαι υπάρχει, θέλει όμως λίγο ψάξιμο. Φυσικά δεν θα την βρείτε στην κορύφωση του Ιουλίου και του Αυγούστου: ο Ιούνιος και ο Σεπτέμβριος είναι εξίσου καλές εποχές για επίσκεψη, χωρίς τόσο πολύ κόσμο. Και όχι μόνο για τις πολυδιαφημισμένες παραλίες: τα ορεινά χωριά και οι βορινές, πιο δύσβατες γωνιές κρατούν ακόμα τον ρυθμό που θυμάμαι και είναι πανέμορφες.

Μόνες στο τιμόνι, μόνες και στην ουρά

Κεραμωτή, ουρά για επιβίβαση, κι εγώ να ανακαλύπτω ότι έπρεπε να κατέβω από το αυτοκίνητο, μέσα από την ίδια την ουρά, να τρέξω να βγάλω εισιτήρια και να προλάβω να γυρίσω, πριν αρχίσει να κινείται η σειρά, χωρίς στο μεταξύ να χάσω ούτε το πλοίο, ούτε τα παιδιά. Εντάξει, ήταν λίγο αγχωτικό, αλλά τα καταφέραμε. Οπότε, αν είστε μόνες και δεν θέλετε να αγχωθείτε, βγάλτε εισιτήρια πριν μπείτε στην ουρά με το αυτοκίνητο. Πιστεύω ότι γίνεται. Εάν όχι, ας περιμένουν.

Τρεις φορές μέσα σε μία μέρα

Το περίεργο όμως ήταν άλλο. Η κυρία στο εκδοτήριο, ο ελεγκτής στο πλοίο και αργότερα η σερβιτόρα στην ταβέρνα μου έκαναν λίγο πολύ την ίδια ερώτηση “ο σύζυγος δεν είναι μαζί σας;”…

Τρεις άνθρωποι, τρία διαφορετικά μέρη. Και οι τρεις – και μάλιστα οι δύο γυναίκες – μέσα στην ίδια μέρα, κατέληξαν στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα. Το βρήκαν παράξενο, για να μην πω αδιανόητο, ότι ταξιδεύω μόνη με τα παιδιά μου. Χωρίς σύζυγο, χωρίς συνοδηγό, χωρίς κάποιον άντρα κάπου μέσα στο κάδρο για να νομιμοποιήσει την εκδρομή μας.

Δεν ήταν κακοπροαίρετο, ήταν κάτι χειρότερο: γνήσια, ειλικρινής απορία. Και αυτό είναι ακόμη πιο λυπηρό.

Τότε, το ομολογώ, θύμωσα. Σήμερα το θυμάμαι και γελάω, γιατί η απορία τους δεν είχε να κάνει καθόλου με μένα τελικά: δείχνει μόνο πόσο αργά αλλάζουν κάποια στερεότυπα στη χώρα μας.

Ναι, λοιπόν, υπάρχουμε κι εμείς. Τα «περίεργα» αυτά πλάσματα που φορτώνουν μόνα τους το αυτοκίνητο, στοιβάζουν πίσω παιδιά και βαλίτσες, παίρνουν τον δρόμο, μετά το πλοίο, και ταξιδεύουν όπου τραβάει η ψυχή τους!

Λέγεται μονογονεϊκή οικογένεια και δεν είναι κάτι σπασμένο που βγήκε βιαστικά στον δρόμο πριν προλάβει να επισκευαστεί. Είναι μια οικογένεια ολόκληρη, που χωράει σε ένα αυτοκίνητο και δεν οφείλει σε κανέναν εξήγηση για το αν λείπει κάποιος από τη φωτογραφία.

Ελπίζω από τότε να έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβάνονται κάποιοι την έννοια της οικογένειας.

Εσείς πάντως καθόλου δεν χρειάζεται να θυμώνετε. Ένα χαμόγελο κάνει την ίδια ακριβώς δουλειά, και κουράζει πολύ λιγότερο.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;

Τα γράφω γιατί το Chrysafenia’s Travelogue δεν υπάρχει για να σας πουλήσει το τέλειο ηλιοβασίλεμα με φίλτρο. Υπάρχει για τις γυναίκες που τολμούν να φύγουν, μόνες ή με τους δικούς τους ανθρώπους, και που κάπου στον δρόμο θα εισπράξουν κι εκείνο το βλέμμα.

Αν το ξέρετε αυτό το βλέμμα, δεν χρειάζεται να σας το εξηγήσω άλλο.

Θα ήθελα όμως, κλείνοντας, να σας αφήσω αυτό: μην το βάζετε κάτω και μην το παίρνετε προσωπικά. Γελάστε με την ψυχή σας και κάντε ό,τι σας αρέσει. Το μόνο που έχετε πραγματικά να κάνετε είναι να κρατήσετε το τιμόνι και να προχωρήσετε.

Και κάτι ακόμα, ίσως το σημαντικότερο απ’ όλα. Τα παιδιά μάς μας παρακολουθούν, ακόμα κι όταν νομίζουμε πως δεν δίνουν σημασία. Ό,τι κάνουμε εμείς, το κρατούν για χάρτη. Αν με έβλεπαν να ζαρώνω μπροστά στο πρώτο άχαρο σχόλιο, αυτό θα μάθαιναν κι εκείνα. Προτίμησα να με δουν να οδηγώ, να γελάω, να χαίρομαι τη θάλασσα και να προσπερνώ ό,τι δεν αξίζει τον κόπο. Γιατί θέλω να τολμούν, να κάνουν αυτά που τους αρέσουν, να μην πτοούνται από τα σχόλια των άλλων και να απολαμβάνουν την κάθε στιγμή σαν να τους ανήκει. Επειδή τους ανήκει.

Η Θάσος ήταν πράσινη, ήσυχη, γενναιόδωρη. Και οι τρεις μας τα καταφέραμε περίφημα.

Αν σχεδιάζετε κι εσείς ένα τέτοιο ταξίδι, μόνες με τα παιδιά σας, πάρτε τον δρόμο. Ο συνοδηγός είναι πάντα προαιρετικός. Το πολύ πολύ να βγάλετε μόνες σας το εισιτήριο.

Οι καλύτερες ιστορίες είναι αυτές που μοιραζόμαστε, κι εδώ θα βρείτε πάντα παρέα που καταλαβαίνει.

Με αγάπη, από τον δρόμο, Χρυσαφένια

Η Χρυσαφένια Παρδαλίδου είναι φιλόλογος και αρχαιολόγος, ιδρύτρια του The Wise Greek Owl Project (wisegreekowl.com), και δημιούργησε το Chrysafenia’s Travelogue για τις γυναίκες που τολμούν να ταξιδέψουν.

Chrysafenia’s Travelogue

The post Θάσος με παιδιά: τρεις ήσυχες μέρες και μια ερώτηση που δεν έπρεπε να ακουστεί appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Στον δρόμο: Όταν η μηχανή γίνεται μέρος της ιστορίας

Όποιος έχει ταξιδέψει με μηχανή ξέρει ότι το ταξίδι δεν αρχίζει όταν φτάνεις. Αρχίζει μόλις γυρίσει το κλειδί (μη σου πω και όταν το σχεδιάζεις). Από τη Θεσσαλονίκη έως το Άγκιστρο είναι περίπου 120 χλμ., αλλά οι αισθήσεις σε κάνουν να νιώθεις πως διανύεις πολλά περισσότερα. Λιβάδια ολάνθιστα της Άνοιξης, μυρωδιές από φρεσκοσκαμμένη γη, και ο δρόμος μετά τον Προμαχώνα να ανηφορίζει γραφικά μέσα σε δάσος, κολλημένος σχεδόν στη συνοριακή γραμμή. Τα τελευταία δέκα χιλιόμετρα είναι από τα πιο όμορφα που έχω κάνει στη Βόρεια Ελλάδα.

Ένα χωριό με ιστορία αιώνων (χωρίς πολλά πολλά)

Επιτρέψτε μου εδώ μια μικρή παρένθεση — δεν θα ξεφύγει, υπόσχομαι. Το Άγκιστρο δεν είναι ένα οποιοδήποτε χωριό. Βρίσκεται στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Στους πρόποδες του βουνού λειτουργούσαν από τον 4ο αι. π.Χ. μεταλλεία σιδήρου και χρυσού, που μαζί με τα ορυχεία του Παγγαίου χρηματοδότησαν τις εκστρατείες του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από την ίδια εποχή χρησιμοποιούνταν και οι θερμές πηγές. Το πέτρινο λουτρό στο κέντρο του χωριού χτίστηκε γύρω στο 950 μ.Χ., στη βυζαντινή περίοδο. Θεωρείται από τα παλαιότερα χαμάμ στον ελλαδικό χώρο. Επί Τουρκοκρατίας το χωριό λεγόταν Τσιγγέλι, ενώ ο πέτρινος πύργος δίπλα από το λουτρό λειτούργησε στη συνέχεια ως ρολόι — αλλά και, σύμφωνα με την παράδοση, ως φυλακή. Λίγο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους η περιοχή έγινε στρατιωτική ζώνη, και άνοιξε ξανά τουριστικά μετά το 1990. Σήμερα, που στέκεσαι μπροστά στο χαμάμ, καταλαβαίνεις πως πατάς πάνω σε πολλά στρώματα ιστορίας.

Τα ιαματικά λουτρά (όχι ακριβώς όπως τα θυμόμουν)

Ομολογώ ότι είχα κάνει το λάθος να ανεβάσω τις προσδοκίες μου ψηλά. Την προηγούμενη φορά που είχα μπει στο λουτρό με τα παιδιά, το νερό ήταν τόσο ζεστό που μετά από δέκα λεπτά ένιωθα να λιώνω, με τον καλό τρόπο. Αναφέρεται ότι η θερμοκρασία νερού είναι έως 37,5°C (κάποιες πηγές αναφέρουν έως 40,5°C στις φυσικές πηγές). Όμως αυτή τη φορά το νερό μου φάνηκε πιο χλιαρό. Μπορεί να ήταν η ώρα της ημέρας, μπορεί να έπαιξε ρόλο κι ο καιρός — γιατί έξω είχε δροσούλα ακόμη— αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ένιωσα την ίδια θερμή «αγκαλιά». Η μυσταγωγική ατμόσφαιρα όμως παρέμεινε ίδια: το φως που μπαίνει από τους μικρούς φεγγίτες , η πέτρα γύρω, το ταβάνι που σου ψιθυρίζει χίλιες ιστορίες. Αξίζει — και με το παραπάνω. Απλά, αν είστε από αυτούς που λατρεύουν το πολύ ζεστό λουτρό, ίσως καλό είναι να ρωτήσετε από πριν.

• Ώρες λειτουργίας (Hamam Hotel & Spa): Καθημερινά έως 00:00 | Σαββατοκύριακα έως 02:00
• Όλες οι πισίνες (8 νομίζω) είναι ιδιωτικές — μπορείτε να τις έχετε αποκλειστικά για εσάς και την παρέα σας.
• Η τιμή τότε ήταν 7€/30′ ανά άτομο, αλλά πιθανότατα έχει αναπροσαρμοστεί. Καλύτερα πάρτε ένα τηλέφωνο να κάνετε και κράτηση, ιδίως αν πάτε Σαββατοκύριακο.
• Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά έως τις 12:00 τα μεσάνυχτα · Σαββατοκύριακα έως τις 02:00 τα ξημερώματα
  
  Tip: Πάρτε μαζί σας πετσέτα και σαγιονάρες. Παρέχονται και από το ξενοδοχείο, αλλά έχουν μια μικρή χρέωση.

Πεζοπορία ανάμεσα σε δάσος, οχυρά και αναμνήσεις

Η αλήθεια είναι πως αν έρθετε στο Άγκιστρο και μείνετε μόνο στο λουτρό, χάνετε τη μισή εμπειρία. Η περιοχή έχει τρία οργανωμένα μονοπάτια που ξεκινούν από το βυζαντινό χαμάμ: το μονοπάτι «Μεταξά», του Βράχου και των Αρχαίων Μεταλλείων. Διαλέξαμε εκείνο που οδηγεί στα αρχαία μεταλλεία — γιατί ομολογώ, ο συνδυασμός φύσης και ιστορίας είναι αδυναμία μου. Περπατήσαμε σε καταπράσινα μονοπάτια.

Ακούγαμε μόνο τα πουλιά και το νερό, και κάπου ψηλά, ανάμεσα στα δέντρα, είδαμε τον Όρβηλο — το βουλγαρικό Πιρίν — να ορθώνεται μεγαλόπρεπα στον ορίζοντα. Υπήρξε στιγμή που σταματήσαμε χωρίς να μιλάμε. Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ένα τοπίο σε αγγίζει.

Ο πέτρινος ξενώνας: Αυτό που λέμε «σπίτι μακριά από το σπίτι»

Μείναμε σε έναν παραδοσιακό πέτρινο ξενώνα, τα Πέτρινα, και ήταν, χωρίς υπερβολή, η ψυχή του διημέρου. Πέτρα, ξύλο, τζάκι αναμμένο, κουβέρτες μάλλινες και ένα πρωινό που σε έσπρωχνε να καθίσεις ώρα στο τραπέζι: σπιτικές μαρμελάδες, αυγουλάκια, τοπικό τυρί, ζεστό ψωμί. Αν θέλετε τη γνώμη μου, σ’ ένα τέτοιο ταξίδι, ο ξενώνας μετράει όσο και ο προορισμός.

Φαγητό που σε γεμίζει — και κυριολεκτικά και μεταφορικά

Το Άγκιστρο και η γύρω περιοχή κρύβουν ταβέρνες που θα τις θυμάστε. Ξεχωρίσαμε την ταβέρνα “Το Ξύλινο Χωρίο“, που βρίσκεται στο συγκρότημα του ομώνυμου ξενοδοχείου. Καθίσαμε ώρα γύρω από το τραπέζι, με το τζάκι να τριζοβολάει στο βάθος και τη μυρωδιά της ψημένης πέτρας να γεμίζει τον χώρο. Είναι από αυτά τα δείπνα που δεν σπεύδεις να τα τελειώσεις — αφήνεσαι, παραγγέλνεις άλλο ένα ποτηράκι κρασί, και βλέπεις την ώρα να περνάει χωρίς ενοχές.

Μια ημερήσια απόδραση στο Σαντάνσκι της Βουλγαρίας

Επειδή τα σύνορα είναι δίπλα, θεωρήσαμε ευκαιρία να περάσουμε απέναντι. Διαλέξαμε το Σαντάνσκι (Sandanski), μια ζωντανή πόλη της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας, χτισμένη στους πρόποδες του Πιρίν και — να η ωραία σύμπτωση — επίσης φημισμένη για τις ιαματικές της πηγές. Στο κέντρο της πόλης θα δείτε ένα επιβλητικό άγαλμα του Σπάρτακου, του Θράκα μονομάχου που ξεσήκωσε τη μεγαλύτερη εξέγερση δούλων της Ρωμαϊκής αρχαιότητας — οι ντόπιοι τον θεωρούν γέννημα-θρέμμα της περιοχής.

Περπατήσαμε στο τεράστιο πάρκο της πόλης και ήπιαμε καφέ με θέα τα βουνά.

Πρακτικές πληροφορίες για το ταξίδι σας

• Πώς να πάτε: Από Αλεξανδρούπολη ή Θεσσαλονίκη μέσω Σερρών και Σιδηροκάστρου, με κατεύθυνση Προμαχώνα. 200 μέτρα πριν τα σύνορα στρίβετε δεξιά και σε 10 λεπτά είστε στο χωριό.
• Πότε να πάτε: Όλο τον χρόνο. Άνοιξη και φθινόπωρο για πεζοπορία, χειμώνα για το χαμάμ με τζάκι.
• Πόσες μέρες: 2 διανυκτερεύσεις είναι ιδανικές.
• Tip: Κρατήστε από πριν τον ξενώνα — ειδικά στις αργίες γεμίζει.

Επιστρέφοντας με γεμάτες μπαταρίες

Στην επιστροφή προς Αλεξανδρούπολη κάναμε μια στάση στο Σιδηρόκαστρο, όπου επίσης απολαύσαμε νόστιμο τοπικό φαγητό.

Στη διαδρομή του γυρισμού, με τον αέρα να με χτυπάει στο κράνος, σκεφτόμουν πόσο λίγο χρειάζεται για να νιώσεις πραγματικά διακοπές: ένα χωριό μικρό, λίγο ζεστό νερό, ένας ξενώνας που σε αγκαλιάζει, ένας δρόμος που σε καλεί να τον ακολουθήσεις. Το Άγκιστρο δεν είναι «εντυπωσιακός» προορισμός με την εμπορική έννοια. Είναι κάτι καλύτερο: είναι ένα μέρος που σε αφήνει πιο ήρεμο απ’ ό,τι το βρήκες. Και νομίζω ότι αυτό ψάχνουμε, τελικά, όταν λέμε «θέλω να φύγω».

Καλά ταξίδια!

The post Στο Άγκιστρο Σερρών με τη μηχανή: Ιαματικά λουτρά, μονοπάτια και μια σύντομη απόδραση στη Βουλγαρία appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Γεια σας ταξιδιάρικες ψυχές! Καλώς ήρθατε σε μια ακόμη εξόρμησή μας. Σήμερα το μενού έχει ήλιο, φιλαράκια, μηχανές και χιλιόμετρα στη Βόρεια Ελλάδα.

Τον Οκτώβριο του 2025 πραγματοποιήσαμε μια αξέχαστη διήμερη εκδρομή με τη μηχανή μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι στην Ημαθία και στις γύρω περιοχές. Ο καλός καιρός μάς επέτρεψε να απολαύσουμε πανέμορφα τοπία, ιστορικά μνημεία, θερμές πηγές, παραλίμνιες διαδρομές και νόστιμη τοπική κουζίνα. Εδώ θα σας διηγηθώ την εμπειρία μας και θα σας δώσω χρήσιμες πληροφορίες, ιστορικά στοιχεία και tips για όσους θέλουν να επισκεφθούν τα μέρη που είδαμε.

Ημέρα 1: Λίμνη Βεγορίτιδα – Λουτρά Πόζαρ – Νάουσα & Βέροια

Αφετηρία μας, όπως πάντα η Αλεξανδρούπολη στον Έβρο. Συναντηθήκαμε με Άλεξ και Μαρία στη Χαλκηδόνα και συνεχίσαμε παρέα μέχρι τα Λουτρά Πόζαρ.

Λουτρά Πόζαρ

Στόχος μας αυτή τη φορά δεν ήταν να απολαύσουμε τα θερμά λουτρά, που τόσο μας αρέσουν. Τα έχω επισκεφτεί αρκετές φορές και θα σας μιλήσω σε άλλο άρθρο για αυτά! Σκοπός μας ήταν να παρευρεθούμε σε μια μοτοσικλετιστική συνάντηση των Greek Adventure Riders, τα ταξίδια των οποίων πάντα ακολουθούμε νοερά μέσα από τα βίντεό τους. Η συνάντηση είχε τον τίτλο “Στα μονοπάτια του Λάμπη” και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη μέλους της κοινότητάς τους που έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή. Παρόλο που δεν απολαύσαμε τα ευεργετικά νερά, θαυμάσαμε για μια ακόμη φορά την πανέμορφη φύση με τα καταπράσινα φαράγγια και τους μικρούς καταρράκτες.

Παραλίμνια Άρνισσα & Λίμνη Βεγορίτιδα

Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, περάσαμε από την παραλίμνια Άρνισσα και κάναμε μια μικρή στάση δίπλα στη λίμνη Βεγορίτιδα, όπου ο ήλιος και το ήρεμο νερό δημιούργησαν ιδανική ατμόσφαιρα για φωτογραφίες και πρωινό περίπατο.

Η λίμνη Βεγορίτιδα, η τρίτη βαθύτερη της Ελλάδας, εκτείνεται μεταξύ Πέλλας και Φλώρινας και αποτελεί έναν τόπο με μακρά ιστορία που ξεκινά από την προϊστορική εποχή. Το μοναδικό της οικοσύστημα φιλοξενεί πάνω από 160 είδη πουλιών και σπάνια χλωρίδα, ενώ τα νερά της, που δεν παγώνουν ποτέ, συνδέονται υδρολογικά με τις γειτονικές λίμνες. Με επίκεντρο γραφικά χωριά όπως ο Άγιος Παντελεήμονας και ο Άγιος Αθανάσιος, η περιοχή προσφέρει πλήθος δραστηριοτήτων, από θαλάσσια σπορ και παραδοσιακή βαρκάδα με πλάβες μέχρι πεζοπορία και εύκολη πρόσβαση σε χιονοδρομικά κέντρα, συνδυάζοντας την επαφή με τη φύση και τον πολιτισμό.

Εμείς δεν κάναμε βέβαια τίποτα από αυτά, πήραμε απλώς μια ανάσα μπροστά στο όμορφο θέαμα, ξεμουδιάσαμε λίγο και συνεχίσαμε προς τον επόμενο προορισμό.

Νάουσα και λίγο από Βέροια

Ένα μικρό πέρασμα από το Σκλήθρο Φλώρινας και το απόγευμα φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στη Νάουσα. Η Νάουσα βρίσκεται στη δυτική Ημαθία και συνδυάζει φύση και ιστορία. Είναι χτισμένη κοντά στη Βέροια και ανάμεσα σε σημαντικούς οδικούς άξονες της Μακεδονίας. Ο ποταμός Αράπιτσα διασχίζει την πόλη, δίνοντάς της ζωή και χαρακτήρα, ενώ σε μικρή απόσταση βρίσκεται η αρχαία Μίεζα, ο τόπος όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε τον νεαρό Μέγα Αλέξανδρο.

Καθώς είχε ήδη βραδιάσει, επιλέξαμε να διασχίσουμε τη γειτονική Βέροια και να φάμε σε ένα ιδιαίτερο μέρος που είχαμε εξ αρχής επιλέξει: την ταβέρνα «Όπως Παλιά» στην Κουμαριά Ημαθίας, που θεωρείται ένας από τους πιο ξεχωριστούς γαστρονομικούς προορισμούς στη Βόρεια Ελλάδα. Αυτό που την κάνει να διαφέρει από μια κλασική ταβέρνα είναι η εξειδίκευσή της στα καπνιστά κρέατα και οι σύγχρονες τεχνικές ψησίματος που χρησιμοποιεί. Δοκιμάσαμε το φημισμένο brisket, ένα κρέας ψημένο με τη μέθοδο low & slow, με μια ιδιαίτερη γεύση – η μυρωδιά του ξύλου ήταν παντού. Η ιδιαιτερότητα της μυρωδιάς οφείλεται στη χρήση ξύλων, όπως η οξιά και η βελανιδιά. Δεν έχει καμία σχέση με τη μυρωδιά του κάρβουνου σε μια συμβατική ψησταριά. Προσωπικά μου φάνηκε κάπως “βαριά” η μυρωδιά, το κρέας όμως ήταν ιδιαίτερα τρυφερό και νόστιμο.

Στην όμορφη και ιστορική Νάουσα

Το βράδυ γυρίσαμε στη Νάουσα, όπου αφήσαμε τις μηχανές για να περπατήσουμε και να γνωρίσουμε την πόλη, για όσο χρόνο μας απέμενε.

Είναι μια μικρή ζωντανή πόλη με όμορφα σοκάκια. Θεωρείται η «πόλη του οίνου και της αμπέλου». Το Ξινόμαυρο Νάουσας είναι ένα από τα καλύτερα κρασιά στον κόσμο. Η επίσκεψη σε ένα από τα τοπικά οινοποιεία είναι επιβεβλημένη για να καταλάβετε την κουλτούρα της περιοχής. Εμείς δεν προλάβαμε. Το κρατάμε για την επόμενη φορά.

Τις λίγες ώρες που είχαμε διαθέσιμες κινηθήκαμε κυρίως στην «Παραλία», έτσι ονομάζουν οι ντόπιοι τον δρόμο έξω από το Δημοτικό Πάρκο στο κέντρο της πόλης. Παρόλο που δεν υπάρχει θάλασσα, είναι το σημείο συνάντησης με τις περισσότερες καφετέριες, μπαρ και εστιατόρια, όπου η πόλη σφύζει από ζωή.

Το πιο εντυπωσιακό μέρος από αυτά που είδαμε ήταν το Δημοτικό Πάρκο. Είναι το καμάρι της πόλης και όχι άδικα. Πρόκειται για το πρώτο ελληνικό πάρκο που εντάχθηκε στην «Ευρωπαϊκή Διαδρομή Ιστορικών Κήπων». Περπατάς ανάμεσα σε λίμνες με πάπιες και κύκνους, παγόνια που κυκλοφορούν ελεύθερα και, αν είστε τυχεροί, μας είπαν ότι κυκλοφορούν και μερικοί σκίουροι! Απλώνεται σε μια έκταση 30 στρεμμάτων και λειτουργεί σαν ένα τεράστιο «μπαλκόνι» με συγκλονιστική θέα στον κάμπο της Ημαθίας. Εμείς βέβαια το επισκεφτήκαμε βράδυ, οπότε δεν τα απολαύσαμε όλα αυτά στο έπακρο. Εσείς, αν πάτε, μην τα χάσατε.

Για φινάλε, αφήσαμε κάτι εξίσου συγκλονιστικό: Δοκιμάσαμε την πεντανόστιμη, παραδοσιακή πουτίγκα του Θωμά! Είναι το γαστρονομικό σήμα κατατεθέν της Νάουσας. Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε ντόπιο πού θα φάτε το καλύτερο γλυκό, θα σας δείξει αυτό το ζαχαροπλαστείο επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου, κοντά στο Πάρκο. Η μυστική συνταγή του περνάει από γενιά σε γενιά και έχει καταφέρει να παραμείνει ίδια εδώ και δεκαετίες. Δεν γράφω άλλα. Απλώς δοκιμάστε την και δεν θα χάσετε.

Άλσος Αγίου Νικολάου Νάουσας – μια ανάσα φύσης

Την επόμενη μέρα πριν αφήσουμε τη Νάουσα επισκεφτήκαμε ένα πανέμορφο μέρος. Λίγο έξω από την πόλη βρίσκεται το Άλσος (ή Πάρκο) του Αγίου Νικολάου. Είναι ένας καταπράσινος φυσικός παράδεισος και ιδανικό σημείο για χαλάρωση. Πλατάνια, τρεχούμενα νερά, μικρά ξύλινα γεφυράκια και μονοπάτια δημιουργούν ένα τοπίο που θυμίζει περισσότερο βουνό παρά αστικό πάρκο. Το πάρκο έχει ιστορική σημασία για την περιοχή και αποτελεί αγαπημένο σημείο περιπάτου για ντόπιους και επισκέπτες κάθε εποχή του χρόνου.

Από τον Αλιάκμονα στα ίχνη των Μακεδόνων βασιλέων και από κει στις πέτρινες νύμφες

Γέφυρα του Αλιάκμονα

Την τελευταία ημέρα της εκδρομής, ξεκινήσαμε νωρίς και περάσαμε από τη γέφυρα του Αλιάκμονα. Είναι ένα σημείο με ωραία θέα στον μεγάλο ποταμό που διασχίζει τη Μακεδονία. Η σύγχρονη γέφυρα του Αλιάκμονα βρίσκεται μια ανάσα από τις Αιγές. Είναι από εκείνα τα σημεία που σε κάνουν να πατάς ασυναίσθητα φρένο για να χαζέψεις τη θέα. Καθώς διασχίζεις τον μεγαλύτερο ποταμό της Ελλάδας, το τοπίο με τα ορμητικά νερά και το καταπράσινο σκηνικό στις όχθες σου θυμίζει πόσο επιβλητική μπορεί να γίνει η φύση. Είναι το απόλυτο «πάντρεμα» του σήμερα με την ιστορία. Αφού δίπλα ακριβώς βρίσκονται οι θησαυροί της Βεργίνας, κάνοντας το πέρασμα από εκεί να μοιάζει με μια μικρή χρονομηχανή πάνω από τον μακεδονικό κάμπο. Αν περνάτε από την περιοχή, αξίζει μια στάση για μερικές φωτογραφίες – η ενέργεια του ποταμού είναι πραγματικά μοναδική!

Αιγές ή Βεργίνα – Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών, Βασιλικοί Τάφοι & Ανάκτορο

Μία από τις σημαντικότερες στάσεις του ταξιδιού ήταν στο νέο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών και στο Μουσείο των Βασιλικών Τάφων στη Βεργίνα. Μέρη που συμπυκνώνουν εύστοχα την ιστορία των Μακεδόνων.

Το νέο και πρωτότυπο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών

Το νέο αυτό μουσείο στη Βεργίνα δεν είναι απλώς ένα κτίριο με εκθέματα. Είναι μια ολόκληρη εμπειρία που «απλώνεται» σε όλο τον αρχαιολογικό χώρο. Αν το επισκεφθείτε, θα νιώσετε ότι μπαίνετε σε μια «πύλη» που σας συνδέει απευθείας με τον κόσμο των Μακεδόνων βασιλέων.

Το μουσείο είναι σχετικά μικρό σε μέγεθος, μεγάλο όμως σε ουσία, αλλά και σε έμπνευση, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Δύο σημεία μου έκαναν μεγάλη εντύπωση: Στο κεντρικό κτίριο του μουσείου, αντικείμενα από τις ανασκαφές στην πόλη και τη νεκρόπολη έχουν τοποθετηθεί σε όρθιες προθήκες με τρόπο που θυμίζει πίνακες ζωγραφικής. Καρφιά και εργαλεία, καθημερινά σκεύη και όπλα προσεγγίζονται με μια «ολιστική» ματιά μεταξύ εκθέματος και επισκέπτη. Τα αντικείμενα δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως αρχαιολογικά τεκμήρια. Αντιμετωπίζονται ως φορείς μνήμης και πολιτισμού, που «αφηγούνται» την ιστορία της πρωτεύουσας των Μακεδόνων, σύμφωνα με την επίτιμη έφορο αρχαιοτήτων Αγγελική Κοτταρίδη, την εμπνεύστρια της προσέγγισης αυτής.

Στο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών ξεχωρίζει η ενότητα «Δέσποινες των Αιγών», αφιερωμένη στις γυναίκες της μακεδονικής βασιλικής αυλής. Τα ενδύματα και τα κοσμήματά τους είναι μοναδικά!

Είναι ένας χώρος πολύ σύγχρονος, φωτεινός και «ανοιχτός» χωρίς να σε κουράζει με ατελείωτες προθήκες. Συνολικά, είναι ένας χώρος που “ανασταίνει” τις Αιγές, συνδέοντας την αρχαία ιστορία με το παρόν και τον σύγχρονο πολιτισμό, εστιάζοντας στη μνήμη και την κληρονομιά της Μακεδονίας. 

Το Μουσείο των Βασιλικών Τάφων

Στο Μουσείο των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας είχα πάει άλλες δύο φορές. Η αίσθηση του δέους όμως που νιώθεις όταν μπαίνεις μέσα είναι πάντα μοναδική! Νιώθεις το σκοτάδι να σε ακουμπά. Είναι τόσο πυκνό, που για λίγα δευτερόλεπτα χάνεις τον ορίζοντα, μέχρι που οι φωτισμένες προσόψεις των τάφων αρχίζουν να αναδύονται σαν οφθαλμαπάτη μέσα από τους αιώνες. Είναι εκείνη η παράξενη στιγμή που συνειδητοποιείς πως δεν επισκέπτεσαι απλώς ένα μουσείο, αλλά εισβάλλεις με δέος σε μια σιωπηλή, βασιλική αιωνιότητα. Εκείνη που περιβάλλει την ιστορία των Μακεδόνων με τρόπο άμεσο και συγκινητικό.

Στο Ανάκτορο των Αιγών

Λίγο πιο πέρα, το Ανάκτορο των Αιγών, πρόσφατα αποκατεστημένο, αποκαλύπτει το μέγεθος και τη δύναμη της μακεδονικής κυριαρχίας, με θέα που απλώνεται στον μακεδονικό κάμπο. Μαζί, τα δύο σημεία συνθέτουν μια εμπειρία που δεν είναι απλώς επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο, αλλά ταξίδι στον χρόνο.

Συμβουλές

Το εισιτήριο μπορεί να σας φανεί λίγο ακριβό (είναι 20€), όμως δεν είναι! Είναι ενιαίο και με ένα εισιτήριο μπορείτε να επισκεφτείτε διάφορους χώρους: το κεντρικό κτίριο και τις εκθέσεις με τους Βασιλικούς Τάφους, όπου εκτίθενται ευρήματα από τον τάφο του Φιλίππου Β’, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μαζί με άλλα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα (ουσιαστικά 2 μουσεία). Επίσης, μπορείτε να επισκεφτείτε και τους υπαίθριους αρχαιολογικούς χώρους του Ανακτόρου, της Νεκρόπολης και του Θεάτρου.

Για περισσότερα επισκεφτείτε: Επίσημος ιστότοπος Πολυκεντρικού Μουσείου Αιγών

Tips για επίσκεψη:

• Προτιμήστε να πάτε νωρίς το πρωί για να αποφύγετε τις ουρές.
• Υπάρχουν ηλεκτρονικά εισιτήρια και πληροφορίες στο επίσημο site.
• Φροντίστε να έχετε χρόνο, άνετα παπούτσια, νερό και καπέλο (αν έχει ζέστη), γιατί αξίζει να τα επισκεφτείς όλα!

Νυμφόπετρες στη Λίμνη Βόλβη

Στην επιστροφή προς την Αλεξανδρούπολη, κάναμε μια στάση σε ένα μέρος που ομολογώ πως δεν ήξερα, αλλά με εντυπωσίασε. Ένα μυστηριώδες τοπίο από πέτρινους σχηματισμούς μέσα στα δέντρα. Είναι το Γεωλογικό Πάρκο των Νυμφόπετρων κοντά στη λίμνη Βόλβη. Πρόκειται για εντυπωσιακούς ασβεστολιθικούς σχηματισμούς που έχουν ανακηρυχθεί μνημείο της φύσης. Δημιουργούν ένα τοπίο κάπως απόκοσμο, σαν ιστορία από κάποιο ταξίδι στον χρόνο.

Διάφοροι θρύλοι ντύνουν αυτό το μέρος:

• Ο πιο γνωστός μύθος λέει ότι μια γαμήλια πομπή και οι καλεσμένοι της μετατράπηκαν σε πέτρες από κατάρα της μητέρας που δεν ήθελε τον γάμο (ο θρύλος της κακιάς πεθεράς δηλαδή….).
• Μια άλλη παράδοση τις θέλει κυνηγούς να μεταμορφώνονται σε πέτρα από την ίδια τη θεά Αρτέμιδα, όταν προσπάθησαν να παραβιάσουν τον χώρο.

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι ένα μοναδικό γεωλογικό τοπίο όπου μπορείς να περπατήσεις γύρω από τους βράχους, σχεδόν να αφουγκραστείς τους θρύλους και να απολαύσεις την θέα στη λίμνη και τα γύρω δάση.

Αντί για επίλογο

Αυτή η διήμερη εκδρομή ήταν μια υπέροχη συνδυαστική εμπειρία φύσης, ιστορίας, τοπικής γαστρονομίας και κοινού πάθους για τη μοτοσικλέτα. Φυσικά μπορείτε να πάτε και με αυτοκίνητο. Αν σχεδιάζετε παρόμοιο ταξίδι, αξίζει να αφιερώσετε χρόνο σε κάθε σημείο. Να ψάξετε τους τοπικούς θρύλους και να δοκιμάσετε τις τοπικές γεύσεις!

Τα λέμε στο επόμενο ταξιδάκι μας!

The post Με τη μηχανή ανάμεσα σε λίμνες, ιστορία και θρύλους: ένα διήμερο στη Μακεδονία appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Από τότε έχουν περάσει ποοολλάαααα χρόνια — αλλά κάθε φορά που επιστρέφω, νιώθω ότι τίποτα δεν έχει χαθεί. Ίσα-ίσα, η πόλη έχει γίνει ακόμα πιο όμορφη, πιο ζωντανή, πιο μοντέρνα… χωρίς να χάσει την ψυχή της.

Πρώτες βόλτες: Ρολόι, Λιθαρίτσια και Ιτσκαλέ

Το Ρολόι των Ιωαννίνων, στο κέντρο της πόλης, λίγο πιο κάτω από τα Λιθαρίτσια, χτισμένο το 1905, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της πόλης. Ο πύργος συνδυάζει νεοκλασικά και ανατολίτικα στοιχεία, με έναν χαρακτηριστικό θόλο και την παλιά καμπάνα που προερχόταν από το κάστρο.

Αρχικά βρισκόταν αλλού, αλλά μετά από ζημιά μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση στην κεντρική πλατεία, όπου σήμερα λειτουργεί με ελβετικό μηχανισμό. Είναι το σημείο όπου συναντιούνται οι ντόπιοι, σημείο εκκίνησης για βόλτες στο ιστορικό κέντρο και ένα από τα πιο φωτογραφημένα σύμβολα των Ιωαννίνων. Από εκεί ξεκινήσαμε κι εμείς τη μεγάλη βόλτα μας.

Πρώτη μας στάση, όπως πάντα, τα Λιθαρίτσια. Ένα σημείο που για μένα κουβαλάει κάτι το νοσταλγικό. Άπειρα ραντεβού με παρέες, ή μοναχικές βόλτες περισυλλογής. Το ιδανικό μέρος για ξεκούραση, καθώς από εκεί βλέπεις τη λίμνη να απλώνεται μπροστά σου, και θυμάσαι γιατί τα Γιάννενα είναι τόσο ιδιαίτερα.

Η λίμνη Παμβώτιδα και ο Μώλος — η καρδιά της πόλης

Κανένα ταξίδι στα Γιάννενα δεν είναι ολοκληρωμένο χωρίς μια βόλτα γύρω από τη λίμνη Παμβώτιδα και τον Μώλο. Ιδανικός προορισμός για βόλτα με παιδιά ή για ρομαντζάδα με το ταίρι μας.
Περπατήσαμε κατά μήκος της λίμνης και χαζεύαμε το νησάκι απέναντι να καθρεφτίζεται στα νερά.

Είναι το πιο χαρακτηριστικό σημείο της πόλης — εκεί που όλα μοιάζουν να κινούνται πιο αργά, σαν να σε προσκαλούν να σταματήσεις για λίγο και να απλώσεις το βλέμμα σου στα νερά.

Θυμάμαι, τον πρώτο καιρό των φοιτητικών μου χρόνων, πάντα κατέφευγα εκεί γιατί το υγρό στοιχείο μου θύμιζε την πόλη μου, την Αλεξανδρούπολη, κι ας μην ήταν θαλασσινό το νερό! Στη συνέχεια την αγάπησα γιατί απλά ανακάλυψα την ομορφιά της!

Το πρωί, η λίμνη είναι ήσυχη, σχεδόν μεταξένια. Αν έχει λίγη ομίχλη (που στα Γιάννενα είναι συχνό φαινόμενο), νιώθεις πως βρίσκεσαι μέσα σε πίνακα ζωγραφικής. Μερικές φορές μελαγχολείς ίσως.
Το απόγευμα, τα φώτα καθρεφτίζονται στο νερό και η ατμόσφαιρα γίνεται σχεδόν μαγική.

Το Νησάκι — ένα μικρό θαύμα στη μέση της λίμνης

Μέσα στα ήρεμα νερά της Παμβώτιδας, το Νησάκι των Ιωαννίνων στέκει εκεί σαν βγαλμένο από παραμύθι. Δεν έχει όνομα — όλοι το λένε απλώς το Νησάκι — κι αυτό το κάνει ακόμα πιο μαγικό. Είναι από τα ελάχιστα κατοικημένα νησιά λιμνών στον κόσμο και το μόνο χωρίς όνομα!

Το καραβάκι φεύγει κάθε λίγα λεπτά από τον Μώλο και το ταξίδι διαρκεί μόλις δέκα λεπτά. Μόλις φτάσεις, νιώθεις πως ο χρόνος έχει σταματήσει. Πέτρινα σπίτια με ανθισμένες αυλές, ιστορικά μοναστήρια και ιστορίες για τον Αλή Πασά και την Κυρά Φροσύνη που ζουν ακόμα ανάμεσα στα νερά της λίμνης.

Εκεί μπορείς να επισκεφτείς το Σπίτι του Αλή Πασά, τον τόπο όπου βρήκε το τέλος του ο πιο μυθικός και αμφιλεγόμενος ηγεμόνας της Ηπείρου, όπου σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Μέσα στο μουσείο, το σκηνικό έχει στηθεί έτσι ώστε να αναπαριστά τη στιγμή της δολοφονίας του το 1822 — μια από τις πιο δραματικές στιγμές της νεοελληνικής ιστορίας. Τα δωμάτια είναι γεμάτα με παλιά αντικείμενα, όπλα, ενδυμασίες, προσωπικά είδη, ακόμα και μικρές λεπτομέρειες που σε κάνουν να φαντάζεσαι πώς ήταν η ζωή τότε.

Στις ταβερνούλες δίπλα στη λίμνη σερβίρουν φρέσκο ψάρι της λίμνης και βατραχοπόδαρα για τους πιο τολμηρούς! Ομολογώ πως αν και είχα πάει άπειρες φορές, τα βατραχοπόδαρα δεν τα δοκίμασα ποτέ και δεν θα το κάνω ούτε στο μέλλον!

Δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε το Νησάκι αυτή τη φορά, όμως αν εσείς βρεθείτε εκεί, μην χάσετε την ευκαιρία. Είναι μοναδικό στο είδος του. Για τα βαραχοπόδαρα δεν παίρνω και όρκο…

Το κάστρο και το «χωριό» μέσα στην πόλη

Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο ξακουστό Κάστρο. Μέσα στα τείχη του Κάστρου των Ιωαννίνων, βρίσκεται μια μικρή πόλη μέσα στην πόλη, με πλακόστρωτα και με σπίτια που μοιάζουν να έχουν μείνει ανέγγιχτα στον χρόνο. Εκεί υπάρχει μια ηρεμία αλλιώτικη, που δε τη βρίσκεις εύκολα σε άλλες πόλεις. Τα περισσότερα σπίτια έχουν κρατήσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα των λιθόκτιστων κατοικιών της περιοχής και κάποια χρησιμοποιούνται ως ξενώνες.

Εκεί βρίσκεται και το Ιτς Καλέ — που στα τουρκικά σημαίνει «Εσωτερικό Κάστρο». Ήταν ο πιο ασφαλής και στρατηγικός χώρος του Κάστρου, εκεί όπου έζησαν και κυβέρνησαν οι πασάδες των Ιωαννίνων, με πιο γνωστό τον Αλή Πασά.

Στο Ιτς Καλέ σώζονται μέχρι σήμερα σημαντικά κτίρια, όπως το Φετιχιέ Τζαμί, όπου λέγεται πως είναι θαμμένος ο Αλή Πασάς, το σεράι του και οι αποθήκες πυρομαχικών, που σήμερα φιλοξενούν το Βυζαντινό Μουσείο Ιωαννίνων. Επίσης, εκεί βρίσκεται το εξαιρετικό μουσείο αργυροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Πειραιώς, το οποίο σας συστήνω ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε, αν φτάσετε ως εκεί! Το Κάστρο είναι ένα μέρος που συνδέει την Οθωμανική και τη Βυζαντινή κληρονομιά της πόλης — αλλά και ένα σημείο με μαγευτική θέα προς τη λίμνη Παμβώτιδα.

Περπατώντας μέσα στο Κάστρο, ανάμεσα στα πέτρινα τείχη και τα κυπαρίσσια, θυμήθηκα τις αμέτρητες φοιτητικές μου βόλτες και τις υπέροχες συναυλίες που παρακολούθησα εκεί. Τη μέρα που πήγαμε πετύχαμε την πρόβα μιας εκδήλωσης και αυτό με έκανε να νοσταλγήσω ακόμη περισσότερο εκείνες τις ανέμελες εποχές…

Βόλτα στην αγορά και τσιπουράκι!

Μετά, κατευθυνθήκαμε προς την αγορά και κάναμε βόλτα στους πεζοδρόμους με τα παραδοσιακά, αλλά και σύγχρονα μαγαζάκια, γεμάτα από ντόπιους και τουρίστες. Τα τελευταία χρόνια, τα Γιάννενα έχουν γίνει πιο τουριστικά, αλλά χωρίς να χάσουν αυτόν τον αυθεντικό, ηπειρώτικο χαρακτήρα τους.

Το βράδυ, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει ένα καλό τσιπουράκι!
Τα Γιάννενα φημίζονται για τα τσιπουράδικα τους.

Η Καμάρα είναι ένα μικρό, αυθεντικό τσιπουράδικο πολύ κοντά στο Κάστρο μέσα στη Στοά Λιάμπεη. Η Στοά χτίστηκε τον 19ο αιώνα από την οικογένεια ντόπιων εμπόρων Λιάμπη και παραμένει ένα ιστορικό πέρασμα, γεμάτο μικρά μαγαζάκια που δίνουν ζωή στο κέντρο της πόλης.

Το εξωτερικό του μαγαζιού είναι επίσης ξεχωριστό με graffiti και χρώματα στους τοίχους, κάτι που του δίνει μια νεανική και ζωντανή ατμόσφαιρα.

Ο χώρος είναι απλός, καθαρός και χωρίς δήθεν vibes. Τραπέζια κοντά-κοντά, λίγο φασαρία, ωραία Ελληνική μουσική, καλή ενέργεια. Οι μεζέδες – μικρά, νόστιμα παφίδικα, όπως τα λένε στην Ήπειρο – καλοφτιαγμένοι και τίμιοι.

Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσουμε τη μέρα μας στα πανέμορφα Γιάννενα των νεανικών μου χρόνων και να ξεκινήσουμε την εξόρμησή μας στα Βαλκάνια!

Κι αν δεν διαβάσατε τις περιπέτειές μας εκεί, να η ευκαιρία:

Μέρος 1ο, Μέρος 2ο, Μέρος 3ο.

Από τα Ζαγοροχώρια με αγάπη!

Την επόμενη μέρα, πριν ξεκινήσουμε για Αλβανία, αποφασίσαμε να ανέβουμε προς τα Ζαγοροχώρια, έστω και για λίγο.
Κάναμε στάση στην ξακουστή και δημοφιλή γέφυρα του Κόκκορη (ή Νούτσου) του 18ου αιώνα — ένα πραγματικό στολίδι του Κεντρικού Ζαγορίου, ειδικά για όσους ταξιδεύουν με μηχανή. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι μαγική: στροφές, δάση, και κάθε τόσο ένα πέτρινο γεφύρι να σου θυμίζει πόση ομορφιά μπορεί να κρύβει η Ήπειρος. Υποσχεθήκαμε ότι θα ξαναγυρίσουμε σύντομα με ένα ταξίδι αφιερωμένο αποκλειστικά στην Ήπειρο και τα Ζαγοροχώρια!

Όμως μείνετε συντονισμένοι, γιατί προηγούνται άλλες ενδιαφέρουσες ταξιδιωτικές εμπειρίες!

Εις το επανιδείν!

The post Γιάννενα: Πριν το Balkan Tour, μια στάση γεμάτη αναμνήσεις appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Όταν πας για τριήμερη σχολική εκδρομή με το παιδί σου (και καμιά 50αριά ακόμα παιδιά και γονείς), ανακαλύπτεις μια Αθήνα που θα ζήλευε μέχρι και τουρίστας με καπέλο «I Athens»!

Μπορεί να έχω επισκεφτεί την πρωτεύουσα αμέτρητες φορές, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικά τουρίστρια στην ίδια μου τη χώρα. Πιο πολλά είδαμε σε 3 μέρες απ’ ό,τι σε οργανωμένο δεκαήμερο!

Ημέρα πρώτη: Ιστορία, μάρμαρα και … 35.000 βήματα

Φτάσαμε νωρίς με την πρωινή πτήση από Αλεξανδρούπολη και πριν καν τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο, για να κερδίσουμε χρόνο, ξεκινήσαμε με την επίσκεψη στο premium αξιοθέατο της πρωτεύουσας, τον all time classic Βράχο της Ακρόπολης καθώς και το Μουσείο Ακρόπολης – γιατί κάθε σοβαρός τουρισμός ξεκινά με λίγο Περικλή και πολύ ιδρώτα!

Στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης

Ανάμεσα σε σέλφι, ουρές και μικροκαθυστερήσεις με τα εισιτήρια, και αρκετό … τσιμέντο…, καταφέραμε να εντυπωσιάσουμε τουλάχιστον τρεις Ιάπωνες τουρίστες με τη σχολική μας συνοχή!

Αρχίσαμε από τα βασικά: Προπύλαια, Παρθενώνας, Ερέχθειο, Καρυάτιδες – όλα στο μενού.

Κάθε βήμα στην Ακρόπολη είναι και μια θερμίδα που καίγεται, κάθε selfie με Καρυάτιδα, και μια αφορμή για μάθημα ιστορίας.

Προσοχή:

• Πρώτον, τα αρχαία μάρμαρα γλιστράνε πολύ, οπότε μόνο με αθλητικά με αντιολισθητικές σόλες ενδείκνυται να ανέβεις.
• Δεύτερον, προσοχή στις τρύπες που έχουν μείνει εσκεμμένα στην επιφάνεια του τσιμέντου. Είναι παγίδες σοβαρού τραυματισμού, αν δεν είσαι προσεκτικός.

Μουσείο Ακρόπολης

Στο Μουσείο Ακρόπολης θαυμάσαμε τα αυθεντικά εκθέματα και τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν από τα γυάλινα πατώματα (και με το ποιος πατάει πάνω πρώτος χωρίς να τρομάξει).

Η περιήγησή μας στην Ακρόπολη και στο Μουσείο δεν θα ήταν η ίδια φυσικά αν δεν είχαμε την ξεναγό μας, τη γλυκιά Ντίνα, που μέσα σε λίγες ώρες μας έκανε ένα διαδραστικό μάθημα αρχαίας ιστορίας και μας βοήθησε να ξεχάσουμε την αφόρητη ζέστη, το σκούντημα και τον ποδαρόδρομο!

Λόφος Νυμφών & Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών: Ο ουρανός της Αθήνας… από κοντά

Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο στο ξενοδοχείο, ετοιμαστήκαμε για τη βραδινή εξόρμησή μας, την επίσκεψή μας στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

Ανάμεσα στον λόφο του Φιλοπάππου και την Πνύκα, κρύβεται ένας μικρός θησαυρός: ο Λόφος των Νυμφών. Το όνομά του το πήρε από τη μυθολογία. Εκεί, λέει, ζούσαν νύμφες, δηλαδή πνεύματα της φύσης που λάτρευαν τα δέντρα, τα νερά και το τραγούδι. Η θέα από εκεί είναι μαγική. Βλέπεις Ακρόπολη, Λυκαβηττό, Θησείο, και αν έχεις τύχη και καλή μέρα, μέχρι και τον Πειραιά!

Ένα κτίριο-κόσμημα

Και εκεί, στην κορυφή, ένα κτίριο-κόσμημα: το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, το αρχαιότερο ερευνητικό ίδρυμα της σύγχρονης Ελλάδας (ιδρύθηκε το 1842!). Το κτίριο είναι κατασκευασμένο από πέτρα και μάρμαρο Πεντέλης. Μοιάζει περισσότερο με νεοκλασικό αρχοντικό παρά με επιστημονικό κέντρο, αλλά στο εσωτερικό του φιλοξενεί το τηλεσκόπιο Δωρίδη, που λειτουργεί ακόμα!

Εκείνη τη μέρα, ακούσαμε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Ανάμεσα σε αυτές μάθαμε ότι τον 19ο αιώνα, πριν τα κινητά και τα ρολόγια χειρός να συγχρονίζονται με δορυφόρους, το Αστεροσκοπείο Αθηνών ήταν το “χρονόμετρο” της Ελλάδας. Ναι, από εκεί μάθαιναν οι κάτοικοι της Αθήνας τι ώρα είναι! Ο προσδιορισμός της ώρας βασιζόταν στην παρατήρηση της θέσης των άστρων. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό όργανο σταθερά στραμμένο προς τον μεσημβρινό. Οι αστρονόμοι παρατηρούσαν τη στιγμή που ένα άστρο ή ο Ήλιος περνούσε από τον μεσημβρινό, και έτσι καθόριζαν το ηλιακό μεσημέρι. Αυτό το μεσημέρι ήταν το «σημείο μηδέν» για τη μέρα. Από εκεί ρύθμιζαν το ρολόι του αστεροσκοπείου, και με τη σειρά του το ρολόι αυτό ρύθμιζε … όλη την πόλη! Κάθε μέρα, ένας υπεύθυνος ανέβαινε στον πύργο του Αστεροσκοπείου και τραβούσε ένα καλώδιο που έστελνε σήμα στην Πλατεία Συντάγματος, για να πέσει η μπάλα του χρόνου στον Πύργο του Ρολογιού του Ανακτόρου. Αυτή λειτουργούσε όπως το Big Ben: όποιος την έβλεπε να πέφτει, ήξερε ότι ήταν μεσημέρι και ρύθμιζε το ρολόι του. Αυτός ο μηχανισμός ήταν σε λειτουργία μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν μπήκε ο ασύρματος τηλεγραφικός συγχρονισμός. Μέχρι τότε, το Αστεροσκοπείο ήταν ο μοναδικός “χρονοφύλακας” της χώρας – ένας μικρός επιστημονικός φάρος στον λόφο των Νυμφών.

Πέρα από αυτά, το Αστεροσκοπείο είναι και ένα από τα πιο ρομαντικά σημεία της Αθήνας για να χαζέψεις τα άστρα – ή έστω τη θέα, που είναι πράγματι φανταστική!

Το πρόγραμμα είχε ξενάγηση και αστροπαρατήρηση, αλλά ο καιρός δεν μας έκανε τη χάρη. Είχε σύννεφα και δυστυχώς δεν καταφέραμε να δούμε τα αστέρια.

Βραδινή βόλτα στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου – όταν η Αθήνα γίνεται ποίηση

Μας αποζημίωσε όμως η βόλτα που ακολούθησε στον πιο πολυσύχναστο ίσως τουριστικό, αλλά και γραφικό δρόμο της Αθήνας, την οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Ίσως η πιο μαγική στιγμή όλης της εκδρομής ήταν το βράδυ που περπατήσαμε σε αυτόν τον πεζόδρομο.

Ένα πλακόστρωτο ποτάμι που κυλά αργά ανάμεσα σε δέντρα, παγκάκια, αρχαία και φώτα. (Βέβαια, η φωτογραφία τραβήχτηκε το πρωί, αλλά η θέα ήταν εξίσου ενδιαφέρουσα)

Από τη μια πλευρά η Ακρόπολη φωτισμένη, σαν να αιωρείται. Από την άλλη, μουσικοί του δρόμου, πλανόδιοι καλλιτέχνες, παρέες και ζευγάρια που περπατούν σαν να βρίσκονται σε ταινία.

Δεν ξέρω αν ήταν η κούραση, το φως ή η μουσική, αλλά ήταν η πιο γλυκιά στιγμή του ταξιδιού. Κι από αυτές τις στιγμές φτιάχνονται τα πιο δυνατά ταξιδιωτικά “για πάντα”. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κουρασμένοι, αλλά γεμάτοι με όμορφες εικόνες. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή!

Ημέρα 2: Μια βόλτα στην ιστορία της Ελλάδας

Η δεύτερη μέρα μας στην πρωτεύουσα ξεκίνησε με μια οδική περιήγηση στα πιο τουριστικά αλλά και ιστορικά αξιοθέατά της!

Πλατεία Συντάγματος: Σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας

Ξεκινήσαμε από την  καρδιά της πόλης – και, ας είμαστε ειλικρινείς, τον κυκλοφοριακό εφιάλτη κάθε οδηγού!

Η Πλατεία πήρε το όνομά της από ένα πολύ σημαντικό γεγονός της Ελληνικής ιστορίας: Στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, ελληνικός στρατός και πολίτες συγκεντρώθηκαν έξω από τα ανάκτορα (εκεί που σήμερα είναι η Βουλή) και απαίτησαν από τον βασιλιά Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα. Προς τιμήν αυτής της νίκης του λαού υπέρ της δημοκρατίας και πολιτικής ελευθερίας η πλατεία πήρε το όνομα αυτό για να μας θυμίζει καθημερινά ότι τίποτα δεν χαρίζεται – όλα κατακτώνται, αρκεί βέβαια να τα διεκδικείς…

Πύλη του Αδριανού και Στήλες του Ολυμπίου Διός: Από το χθες στο σήμερα

Η Πύλη του Αδριανού, η εντυπωσιακή αυτή μαρμάρινη αψίδα, χτίστηκε το 131 μ.Χ., προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος είχε μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και βοήθησε σημαντικά στην αναμόρφωση της Αθήνας. Η Πύλη βρισκόταν στο σημείο όπου τελείωνε η «παλιά» κλασική Αθήνα και ξεκινούσε η «νέα» ρωμαϊκή πόλη που έχτισε ο Αδριανός. Στέκεται μέχρι σήμερα περήφανα κοντά στις Στήλες του Ολυμπίου Διός, τα απομεινάρια ενός από τους μεγαλύτερους ναούς της αρχαιότητας, αφιερωμένου στον Δία. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ. από τον Πεισίστρατο, αλλά ολοκληρώθηκε μόλις τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον Αδριανό, σχεδόν 700 χρόνια αργότερα! Αποτελούσε σύμβολο δύναμης και αυτοκρατορικού μεγαλείου. Μπορεί να μην σώζονται και πολλά από αυτό το αρχιτεκτόνημα, αλλά και μόνο η θέα αυτών των γιγαντιαίων στηλών προκαλεί δέος!

Καλλιμάρμαρο Στάδιο: το μοναδικό μαρμάρινο στάδιο στον κόσμο

Στη συνέχεια κατεβήκαμε από το λεωφορείο για να δούμε από κοντά το μοναδικό στάδιο στον κόσμο, που είναι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο. Χτισμένο στη θέση του αρχαίου σταδίου των Παναθηναίων, το Καλλιμάρμαρο ανακατασκευάστηκε το 1896 για να φιλοξενήσει τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι ένα σύμβολο αθλητισμού, ιστορίας και αρχαιοελληνικής αισθητικής – και ναι, ακούγεται σχεδόν ιερό να τρέχεις εκεί, έστω και για φωτογραφία!

Ζάππειο Μέγαρο: ένα κομψό μέγαρο με μεγάλη ιστορία στον Εθνικό Κήπο

Συνεχίσαμε προς το Ζάππειο, ένα κομψό νεοκλασικό κτίριο μέσα στον Εθνικό Κήπο, χτισμένο το 1878 με δωρεά του Ευάγγελου Ζάππα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για Ολυμπιακές εκθέσεις, σήμερα φιλοξενεί εκδηλώσεις, συνέδρια και επίσημες τελετές. Είναι σύμβολο της αναγέννησης του ελληνικού έθνους, και μαζί με το Καλλιμάρμαρο, αποτελούν πυρήνα της νεότερης ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο προαύλιος χώρος του είναι τέλειος για φωτογραφίες (και όντως, βγάλαμε… πολλές).

Εθνικός Κήπος: Μια όαση στο κέντρο της Αθήνας

Ο Εθνικός Κήπος, μια πράσινη όαση 154 στρεμμάτων στο κέντρο της Αθήνας, ήταν το ιδανικό σημείο για να πάρουμε μια γρήγορη ανάσα και να δροσιστούμε για λίγο. Δημιουργήθηκε το 1839 με εντολή της βασίλισσας Αμαλίας, η οποία φύτεψε τα πρώτα δέντρα προσωπικά. Περιλαμβάνει λιμνούλες, σκιερά μονοπάτια, μικρό ζωολογικό κήπο και παιδική χαρά. Όμως δεν μείναμε πολύ, γιατί η επόμενη στάση μας ήταν μια εντυπωσιακή παράσταση λίγα μέτρα πιο πέρα…

Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και μια χορογραφία με σημαντικούς συμβολισμούς

Σαν καλοί τουρίστες στηθήκαμε μπροστά στη Βουλή στο μνημείο που είναι αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες στρατιώτες που έπεσαν για την πατρίδα, χωρίς ταυτότητα ή γνωστό τάφο, για να παρακολουθήσουμε έναν εντυπωσιακό τελετουργικό χορό που λαμβάνει χώρα εκεί κάθε μία ώρα: η αλλαγή φρουράς από τους Εύζωνες, τους επίλεκτους στρατιώτες της Προεδρικής Φρουράς.

Η τελετή είναι εντυπωσιακή στη λιτότητά της: μια χορογραφία γεμάτη συμβολισμούς, με αργές, μελετημένες κινήσεις, απόλυτη συγκέντρωση και μια σιωπή που σε συγκινεί και σε μεταφέρει σε άλλες εποχές. Οι φορεσιές τους είναι ιστορικές, με φουστανέλα, φέσι και τσαρούχια που ζυγίζουν περίπου 3 κιλά το καθένα! Μια τελετή που θυμίζει ότι η Ιστορία της Ελλάδας δεν βρίσκεται μόνο στα μουσεία!

Επίσκεψη στη Βουλή των Ελλήνων (για να μάθεις, να κλάψεις ή να γελάσεις…)

Στη συνέχεια είχαμε το προγραμματισμένο ραντεβού μας στη Βουλή. Αυτός ήταν άλλωστε και ο βασικός σκοπός της σχολικής εκδρομής. Αφού μπήκαμε στον προαύλιο χώρο με αυστηρό πρωτόκολλο και μέτρα ασφαλείας, χωριστήκαμε από τα παιδιά μας, γιατί εκείνα είχαν άλλο πρόγραμμα. Ένας κύριος των σωμάτων ασφαλείας της Βουλής μας έκανε μια σύντομη ξενάγηση. Μπήκαμε στην αίθουσα της ολομέλειας και καθίσαμε στα έδρανα όπου παίρνονται οι αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές μας (θα ομολογήσω ότι δεν ήξερα αν έπρεπε να συγκινηθώ ή να κλάψω πικρά…). Είδαμε την ξακουστή σκάλα της Αμαλίας και βγήκαμε για να περιμένουμε τα παιδιά.

Πλατεία Κλαυθμώνος ή εκεί που έκλαιγαν οι δημόσιοι υπάλληλοι

Μετά κατευθυνθήκαμε προς την Πλατεία Κλαυθμώνος, που πήρε το όνομά της από τη λέξη “κλαυθμός”, δηλαδή κλάμα, και δεν είναι καθόλου τυχαίο! Τον 19ο αιώνα, στην πλατεία αυτή στεγαζόταν το Υπουργείο Εσωτερικών και αργότερα το Υπουργείο Οικονομικών. Κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, απολύονταν μαζικά οι δημόσιοι υπάλληλοι που είχαν προσληφθεί από την προηγούμενη – ένα «έθιμο» της εποχής. Ο κόσμος έλεγε ότι οι απολυμένοι κατέβαιναν στην πλατεία και … έκλαιγαν τη μοίρα τους. Έτσι η πλατεία πήρε αυτή την ονομασία. Μια ονομασία που συνδυάζει χιούμορ, ιστορική ειρωνεία και πολιτικό ρεαλισμό! Μετά από τόσες ώρες περπάτημα, σχεδόν κλαίγαμε κι όλοι εμείς.

Σήμερα, στην πλατεία δεσπόζει το Μνημείο της Εθνικής Συμφιλίωσης.

Παλιά Βουλή, πλέον Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Λίγο πιο κάτω στην οδό Σταδίου, βρίσκεται το κτίριο της Παλιάς Βουλής – εκεί όπου συνεδρίαζε το ελληνικό Κοινοβούλιο από το 1875 έως το 1935. Σήμερα στεγάζει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, με σπάνια εκθέματα από την Επανάσταση του 1821, το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, τη βασιλεία, αλλά και προσωπικά αντικείμενα αγωνιστών.

Τρίπτυχο γνώσης: Πανεπιστήμιο – Εθνική Βιβλιοθήκη – Ακαδημία

Στην καρδιά της Αθήνας, πάνω στην οδό Πανεπιστημίου, δεσπόζει το νεοκλασικό τρίπτυχο που αποτελεί σύμβολο του ελληνικού πνεύματος και της δημόσιας παιδείας:

• Πανεπιστήμιο Αθηνών (1837): το πρώτο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της σύγχρονης Ελλάδας. Η πρόσοψη με τις τοιχογραφίες είναι πραγματικό έργο τέχνης.
• Εθνική Βιβλιοθήκη: με τους μαρμάρινους κυκλικούς εξωτερικούς διαδρόμους, στεγάζει εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία, παλαίτυπα και ιστορικά έγγραφα.Το ιστορικό νεοκλασικό κτίριο εξακολουθεί να λειτουργεί ως Αναγνωστήριο και Κέντρο Έρευνας Ιστορικών Αρχείων, αλλά η κύρια βιβλιοθήκη με τη συλλογή και τις υπηρεσίες για το κοινό έχει μεταφερθεί στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, για το οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω.
• Ακαδημία Αθηνών: με τους δύο εντυπωσιακούς Κορινθιακούς κίονες και τα αγάλματα του Σωκράτη και του Πλάτωνα, συμβολίζει την κορύφωση της γνώσης και της επιστημονικής έρευνας.

Το τριπλό αυτό αρχιτεκτονικό κόσμημα μας άφησε με ανοιχτό το στόμα – τότε συνειδητοποίησα πως δεν είχα προσέξει ποτέ πόσο όμορφο είναι! Απόλυτο “must-see” για κάθε επισκέπτη της πόλης ! (Δυστυχώς, δεν είχαμε χρόνο για να βγάλω αξιοπρεπείς φωτογραφίες).

Τη λίγη ώρα που μας απόμεινε, τριγυρίσαμε στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, χαζέψαμε την κίνηση στην Ερμού, στο Μοναστηράκι και στις γύρω περιοχές και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για τη βραδινή μας έξοδο.

Θεατρικό φινάλε

Η μέρα μας έκλεισε με μια κωμική θεατρική παράσταση, ό,τι καλύτερο για να χαλαρώσουμε από μια πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά εξίσου κουραστική μέρα. Ξενοδοχείο, ύπνος και η συνέχεια την επόμενη μέρα.

Ημέρα τρίτη: και συνεχίζουμε ακάθεκτοι σε μουσεία και χώρους πολιτισμού

Μουσείο Ηρακλειδών

Αν και τελευταία μέρα της παραμονής μας στην Αθήνα, ήταν εξίσου γεμάτη με πλούσιες εμπειρίες! Μία απρόσμενη έκπληξη ήταν το πρώτο μουσείο που επισκεφτήκαμε, το Μουσείο Ηρακλειδών στην καρδιά του Θησείου! Επιστήμη, τέχνη και φιλοσοφία συνδυασμένα με έναν έξυπνο και διαδραστικό τρόπο. Εδώ γεφυρώνεται η γνώση με τη φαντασία, παρουσιάζοντας την επιστήμη και τα μαθηματικά μέσα από την τέχνη και την αρχαία ελληνική τεχνολογία.

Στις αίθουσές του θα βρεις διαδραστικά εκθέματα που εξηγούν πώς λειτουργούσαν αρχαίες εφευρέσεις, πώς οι Έλληνες μετρούσαν το χρόνο ή το βάθος, αλλά και πώς η γεωμετρία γέννησε την αισθητική. Είναι από εκείνα τα μουσεία που σε κάνουν να σκέφτεσαι χωρίς να το καταλάβεις – και αυτό είναι το ωραίο.

Ιδανικό για παιδιά και εφήβους, αλλά εξίσου μαγευτικό για ενήλικες που θέλουν να ανακαλύψουν πόσο σύγχρονη μπορεί να είναι η αρχαία γνώση.

Μουσείο Μπενάκη: η ιστορία της Ελλάδας σε ένα νεοκλασικό

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το Μουσείο Μπενάκη, ένα μουσείο-θησαυρό, λίγο πιο «ενήλικο», αλλά καλαίσθητο και ήσυχο – ιδανικό για σύντομη ανάκτηση δυνάμεων.

Το Μουσείο Μπενάκη στο νεοκλασικό της οδού Κουμπάρη, είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της χώρας. Τα εκθέματά του καλύπτουν χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας – από την αρχαιότητα μέχρι τις νεότερες εποχές. Δεν είναι απλώς μια συλλογή αντικειμένων. Είναι μια ζωντανή αφήγηση του ελληνικού πολιτισμού: αρχαία ειδώλια, βυζαντινές εικόνες, οθωμανικά κεντήματα, κοστούμια, ξυλόγλυπτα, πίνακες και προσωπικά αντικείμενα σημαντικών μορφών. Όλα πλαισιωμένα με σεβασμό και αισθητική που σε κάνει να μη θες να φύγεις.

Όταν, δε, φτάσεις στο καφέ του τελευταίου ορόφου, με θέα την Αθήνα, νιώθεις ότι η τέχνη δεν τελειώνει με την τελευταία αίθουσα!

Ίδρυμα Ευγενίδου ή πολλά παιδιά μετρούν τα άστρα

Προτελευταία μας στάση, το Ίδρυμα Ευγενίδου, στη λεωφόρο Συγγρού, ένας σύγχρονος πολυχώρος αφιερωμένος στην επιστήμη, την τεχνολογία και την εκπαίδευση. Είναι γνωστό κυρίως για το εντυπωσιακό Πλανητάριο, ένα από τα πιο σύγχρονα στον κόσμο, που προσφέρει θεαματικές προβολές για το Σύμπαν, τους πλανήτες, το διάστημα και τη φυσική – τόσο εντυπωσιακές, που και οι μεγάλοι νιώθουν σαν παιδιά. Αυτό και κάναμε. Είδαμε μια ενδιαφέρουσα προβολή για την ιστορία της γης (αν και ομολογώ τα μάτια μου έκλεισαν αρκετές φορές από την κούραση…).

Εκεί κάπου, μας έπιασε η βροχή…

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Μια όαση μέσα στη βροχή

Ακόμα και με βροχή, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος κατάφερε να με εντυπωσιάσει. Δεν είχα ξαναπάει. Ένας χώρος ανοιχτός, φωτεινός, μοντέρνος – φτιαγμένος για να ανήκει σε όλους. Στεγάζει τη νέα Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και την Εθνική Λυρική Σκηνή, αλλά είναι πολλά περισσότερα από ένα πολιτιστικό κέντρο. Είναι πάρκο, περίπατος, θέα, νερό, φως και πολιτισμός – όλα σε ένα.

Η βόλτα μας έγινε με ομπρέλες και ελαφρώς βρεγμένα παπούτσια, αλλά ακόμα κι έτσι, θαυμάσαμε την αρχιτεκτονική, την τεχνητή λίμνη και τον τρόπο που η φύση και το τσιμέντο συνυπάρχουν αρμονικά. Από τον Φάρο η θέα της Αθήνας, του Πειραιά και της θάλασσας είναι εκπληκτική – εμείς την είδαμε βέβαια από την ταράτσα γιατί ο Φάρος ήταν κλειστός.

Πτήση επιστροφής – Γιατί μια ωραία εκδρομή πρέπει να τελειώνει με σασπένς

Μετά και την τελευταία μας στάση, κατευθυνθήκαμε προς το αεροδρόμιο. Η επιστροφή μας ήταν γενικώς επεισοδιακή. Δεν έφτανε η πολύωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο, λόγω κακοκαιρίας. Ήρθαν και οι αναταράξεις καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης, για να μας θυμίσουν ότι η φύση πάντα έχει τον τελευταίο λόγο – ή ότι ο πιλότος απλά το διασκέδαζε λίγο παραπάνω. Φτάσαμε, πάντως. Ζωντανοί και γεμάτοι αναμνήσεις.

Η Αθήνα μπορεί να είναι ζεστή, γεμάτη τουρίστες και καυσαέριο, αλλά τελικά είναι και υπέροχη. Ιδίως όταν τη βλέπεις με τα μάτια ενός παιδιού – ή πενήντα! Ήταν μια εμπειρία που δε θα ξεχάσω, όχι μόνο για τα μέρη που είδαμε, αλλά και για τα γέλια, τις τρέλες και τα απρόοπτα που την έκαναν μοναδική!

Τα λέμε στο επόμενο ταξίδι!

The post Στην Αθήνα για “πρώτη” φορά ως τουρίστες. Όταν μια σχολική εκδρομή γίνεται η αφορμή να δεις την πρωτεύουσα με … άλλο μάτι! appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Χαρούμενα Χριστούγεννα, φίλοι μου! Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα σε όλες και όλους! Υγεία, χαρά, αφθονία και ευημερία να έχετε! Πολλές ευκαιρίες για αποδράσεις εύχομαι!

Χριστούγεννα στην Αλεξανδρούπολη

Καθώς περπατούσα χθες βράδυ σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφο, μαζί με τις χριστουγεννιάτικες ευχές μου, να ανεβάσω και μερικές φωτογραφίες από την πόλη μου! Γιατί είναι όμορφη έτσι όπως είναι ντυμένη γιορτινά!

Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις

Η Αλεξανδρούπολη μπήκε σε εορταστικούς ρυθμούς. Ο κόσμος ξεχύθηκε στα μαγαζιά και οι χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις ξεκίνησαν. Φέτος, νομίζω για πρώτη χρονιά, όλη η δράση μεταφέρθηκε από το πάρκο Ελευθερίας στο κέντρο στην παραλιακή ζώνη της πόλης, στην πλατεία του Φάρου.

Και πολύ καλά έπραξε ο Δήμος Αλεξανδρούπολης και το αποφάσισε αυτό κατά τη γνώμη μου. Αφού η θέση αυτή έχει μια ιδιαίτερη, συμβολική σημασία για την πόλη. Εκεί βρίσκεται το τοπόσημό της, ο Φάρος. Επίσης, η θέση είναι κοντά στη θάλασσα και το λιμάνι της, που αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της ταυτότητάς της. Σημαντικό είναι ότι είναι και κοντά στις Αποθήκες του λιμανιού, που πλέον έχουν αρχίσει να μεταμορφώνονται σε όμορφους χώρους πολιτισμού και φιλοξενούν ποικίλες δράσεις για όλα τα γούστα και τις ηλικίες.

Μπορείτε να βρείτε όλο το πρόγραμμα των χριστουγεννιάτικων δράσεων του Δήμου εδώ: https://events.alexpolis.gr/

Μέσα σε αυτές θα βρείτε και τη χριστουγεννιάτικη δράση για παιδιά που ετοιμάσαμε με τη θεατρική ομάδα ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΕΣ. Θα σας υποδεχτεί την Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου στις 18.00 & την Κυριακή 29 Δεκεμβρίου στις 11.00 στην αποθήκη 2 του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης.

Εδώ μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για την ομάδα και για όλα όσα ετοιμάζουμε: https://www.facebook.com/SynepivatesTheatre

Να έρθω στην Αλεξανδρούπολη τον χειμώνα;

Όσοι είστε από μακριά και ψάχνετε έναν διαφορετικό, ήρεμο προορισμό, ιδίως όσοι έχετε μικρά παιδιά, ελάτε στην Αλεξανδρούπολη ακόμη και τον χειμώνα. Θα ξεκουραστείτε, θα φάτε καλά και θα παρακολουθήσετε ενδιαφέρουσες δράσεις και εκδηλώσεις.

Αυτά τα λίγα για την ώρα.

Να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους αγαπημένους σας! Φάτε και λίγο παραπάνω, δεν πειράζει, και προετοιμάστε τους νέους ταξιδιωτικούς σας στόχους για την επόμενη χρονιά!

Καλές γιορτές!!!

The post Καλήν Ημέραν Άρχοντες … Η Αλεξανδρούπολη έβαλε τα γιορτινά της! appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Το πρώτο ταξίδι που τόλμησα να κάνω μόνη με τα παιδιά μου ήταν στην Πιερία. Λίγο άγχος, μήπως κάτι πάει στραβά, λίγο προσμονή για τα νέα πράγματα που θα δούμε, αλλά με πολύ κέφι, φορτώσαμε τα απαραίτητα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε ένα καλοκαιρινό πρωινό. Οδηγός μας σε όλες τις διαδρομές αποκλειστικά το μεράκι μας για νέες ανακαλύψεις, οι συμβουλές από άλλους ταξιδευτές (είμαι μέλος σε αρκετές ταξιδιωτικές και φυσιολατρικές ομάδες στο Facebook και οι εμπειρίες των υπόλοιπων μελών είναι συχνά πολύ βοηθητικές) και το Google Maps για τον δρόμο!

Το ορμητήριό μας στην Παραλία της Κατερίνης

Είχα κλείσει ξενοδοχείο στην παραλία της Κατερίνης, κοντά στην Ολυμπιακή Ακτή. Παρόλο που έχει μια τεράστια παραλία, όμορφα ταβερνάκια, ένα ενδιαφέρον λούνα παρκ κι ένα σωρό άλλα μαγαζάκια, η αλήθεια είναι ότι δεν μας «κέρδισε» τόσο η περιοχή αυτή. Πολύ τουριστική με αρκετή φασαρία, η θάλασσα όχι ιδιαίτερα καθαρή. Λόγω του αέρα ήταν αρκετά ανακατεμένη με αποτέλεσμα να μην έχει τη διαύγεια που περιμέναμε. Εκ των υστέρων όμως συνειδητοποίησα ότι πολύ απλά δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί σε ομορφιά την ενδοχώρα της Πιερίας και φυσικά το βουνό των Θεών, τον Όλυμπο! Έτσι, δεν μείναμε σχεδόν καθόλου εκεί. Χρησιμοποιήσαμε το ξενοδοχείο ως ορμητήριο για τις εκδρομές μας στη γύρω περιοχή και για τις βόλτες μας το βράδυ.

1^η μέρα στην Πιερία – Παραλία Ολυμπιακής Ακτής και Κατερίνη

Τη μέρα της άφιξής μας στην Πιερία, μια και ήταν μεσημεράκι, μείναμε στην περιοχή της παραλίας για μπάνιο και φαγητό και το απόγευμα προς βράδυ επισκεφτήκαμε την Κατερίνη. Πολύ όμορφη και ζωντανή πόλη, φιλόξενη για τους επισκέπτες.

Σχεδόν στο κέντρο της υπάρχει το δημοτικό πάρκο με πολύ πράσινο, λιμνούλες, καταρράκτες και χώρους εκδηλώσεων, όπου κάναμε τη βόλτα μας.

Πολύ κοντά στο πάρκο, προς τα ανατολικά, ξεκινά ένας μεγάλος πεζόδρομος, όπου ουσιαστικά χτυπά η καρδιά της πόλης. Έχει πολλά μαγαζιά, καφετέριες και μπαράκια. Κάναμε μια μεγάλη βόλτα, φάγαμε τις κρέπες και το παγωτό μας και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε και να ετοιμαστούμε για μια άκρως ενδιαφέρουσα μέρα!

2^η μέρα στην Πιερία – Δίον και Όλυμπος

Αρχαιολογικός χώρος και Μουσείο Δίου

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε νωρίς με σκοπό να επισκεφτούμε έναν ξεχωριστό αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο του: το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων. Με μακραίωνη ιστορία και ακμή ιδίως στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Πρόκειται για ένα απέραντο αρχαιολογικό πάρκο στους πρόποδες του Ολύμπου, τόσο άρρηκτα δεμένο με το φυσικό περιβάλλον! Ο χώρος ήταν καθαρός και πολύ καλά οργανωμένος. Περπατήσαμε σε αρχαίους δρόμους, είδαμε σπίτια, ναούς και θέατρα. Αγάλματα μας υποδέχονταν κατά την περιήγησή μας! Ξαποστάσαμε σε παγκάκια και δροσιστήκαμε σε ψύκτες που πολύ σοφά είχε τοποθετήσει σε διάφορα σημεία η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων, αφού η έκταση του αρχαιολογικού χώρου καταλαμβάνει περίπου 1.500 στρέμματα! Μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού αυτό είναι άκρως απαραίτητο.

Καταρράκτης Αγίας Κόρης και Ρέματος Ορλιάς

Έχοντας μαζέψει εκ των προτέρων αρκετές πληροφορίες για το αν και πως μπορώ να προσεγγίσω με ασφάλεια με τα παιδιά διάφορες περιοχές στον Εθνικό Δρυμό του Ολύμπου, γιατί δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα, ξεκινήσαμε την ανάβαση στο βουνό των Θεών! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη γιατί ήταν ένα από τα όνειρά μου να βρεθώ στην παρθένα φύση του Ολύμπου! Φυσικά ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο μέχρι τους χώρους που μπορεί κανείς να σταθμεύσει και συνεχίσαμε με μικρές πεζοπορικές διαδρομές μέχρι τα σημεία ενδιαφέροντός μας. Το Google Maps τα έχει όλα με αρκετή ακρίβεια. Η παρουσία ανθρώπων σε όλα σχεδόν τα σημεία που επισκεφτήκαμε με καθησύχασε! Επίσης υπάρχουν μονοπάτια με πινακίδες και σήμανση και δεν είναι τόσο εύκολο να χαθείς.

Πρώτη μας στάση ο καταρράκτης και η φυσική κολυμβήθρα στη θέση «Αγία Κόρη». Μαγικό τοπίο, πράσινο, δροσιά, ησυχία και … πολύ κρύα νερά. Βουτήξαμε στα γρήγορα, καθίσαμε λίγο να στεγνώσουμε και να απολαύσουμε την ομορφιά και συνεχίσαμε για την επόμενη στάση μας.

Λίγο νοτιότερα υπάρχει το ξακουστό ρέμα Ορλιάς, επίσης με καταρράκτη και φυσική πισίνα, όπου μπορείς να κολυμπήσεις. Ο χώρος στάθμευσης και το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ήταν γεμάτο κόσμο, όπως και ο χώρος της πισίνας. Παρόλα αυτά, καταφέραμε να φτάσουμε, να βρούμε ένα σημείο να αφήσουμε τα πράγματά μας και να κολυμπήσουμε στα παγωμένα και κρυστάλλινα νερά. Μοναδική εμπειρία! Τα παιδιά είχαν ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που δεν ήθελαν να φύγουμε! Ούτε εγώ, είναι η αλήθεια! Μείναμε όσο περισσότερο μπορούσαμε σε αυτά τα μαγευτικά μέρη της Πιερίας και προς το απογευματάκι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς την παραλία, όπου περάσαμε το βράδυ μας κάνοντας βόλτες και παίζοντας στο λούνα παρκ.

3^η μέρα στην Πιερία – Κάστρο Πλαταμώνα, Νέος και Παλαιός Άγιος Παντελεήμων

Μπάνιο στον Νέο Παντελεήμονα

Την επόμενη μέρα αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε άλλη παραλία για μπάνιο και απ’ ότι αποδείχτηκε κάναμε πολύ καλά, καθώς η παραλία του Νέου Παντελεήμονα είχε πολύ καθαρά και δροσερά νερά. Βέβαια είχε και αρκετό κόσμο, αλλά δεν μας ενόχλησε και τόσο. Βρήκαμε ομπρέλα και ξαπλώστρες στο μπαράκι Gallaria, μια εγκαταλελειμμένη γαλαρία τρένου, που χρονολογείται από το 1915 και αποτελούσε το ανοιχτό βόρειο τμήμα της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, σε συνέχεια του τούνελ της σήραγγας του Πλαταμώνα, το οποίο έχει μετατραπεί πολύ πετυχημένα σε πολυχώρο αναψυχής! Η τιμή της ξαπλώστρας περιλάμβανε πετσέτες και φρουτοσαλάτα (δεν την αναφέρω, γιατί σίγουρα έχει αλλάξει από τότε). Το προσωπικό ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό.

Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα

Αφού απολαύσαμε το μπάνιο μας, ανηφορίσαμε προς το Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα. Ως παιδί και ως φοιτήτρια αργότερα, πάντα στα οδικά μας ταξίδια περνούσαμε στον δρόμο για τον εκάστοτε προορισμό μας από εκεί, αλλά ποτέ δεν είχε τύχει να το επισκεφτώ από κοντά. Έφασε, λοιπόν, η ώρα! Σε στρατηγική θέση, η Καστροπολιτεία του 10^ου αιώνα ήλεγχε τη διάβαση της κοιλάδας των Τεμπών και τον νευραλγικό άξονα που ένωνε τη Μακεδονία με τη Θεσσαλία. Πύργοι, πύλες και περίδρομοι, ισχυρά τείχη, σκάλες και πολεμίστρες μας μετέφεραν σε μια άλλη εποχή.

Παλαιός Άγιος Παντελεήμονας

Η συνέχεια της μέρας μας περιλάμβανε επίσκεψη στον Παλαιό Άγιο Παντελεήμονα, ένα ημιορεινό χωριό της Πιερίας, που χτίστηκε γύρω στα τέλη του 14^ου αιώνα.

Εκεί μπορεί να δει κανείς εξαιρετικά δείγματα μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής. Σήμερα αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει ο ναός του ομώνυμου αγίου, ιστορικό διατηρητέο μνημείο χτισμένο το 1914. Αφού κάναμε τη βόλτα μας και εξερευνήσαμε όλες τις γωνιές του γραφικού αυτού χωριού, καθίσαμε σε μια παραδοσιακή ταβέρνα για φαγητό και στη συνέχεια επιστρέψαμε στη βάση μας.

4^η μέρα στην Πιερία – Λιτόχωρο και άλλες ομορφιές του Ολύμπου

Ο Όλυμπος μας καλούσε για άλλη μια φορά! Την επόμενη μέρα, λοιπόν, ανηφορίσαμε προς Λιτόχωρο, πόλη κτισμένη στις πλαγιές του Ολύμπου με αρκετά παραδοσιακά χαρακτηριστικά και βάση όσων θέλουν να εξορμήσουν στον Όλυμπο. Μια μικρή βόλτα και συνεχίσαμε προς τα πάνω με προορισμό την Παλαιά Μόνη και τη Σκήτη του Αγίου Διονυσίου, αλλά και τον καταρράκτη του Ενιπέα.

Παλαιά Μονή Αγίου Διονυσίου

Η παλιά μονή, χτισμένη τον 16^ο αιώνα, είναι κυριολεκτικά κρυμμένη μέσα στο φαράγγι του Ενιπέα και έχει φιλοξενήσει στην μακραίωνη ζωή της σημαντικές ιστορικές στιγμές, κυρίως κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Υπάρχει χώρος στάθμευσης απ’ έξω.

Σκήτη Αγίου Διονυσίου

Από εκεί περπατώντας μέσα στο δάσος για περίπου μισή ώρα ανηφορίζεις και φτάνεις στη σκήτη του Αγίου Διονυσίου, μια φυσική σπηλιά κάτω από βράχο σε ύψος 900μ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η διαδρομή μέχρι το σπήλαιο, κατά την οποία μπορείς να απολαύσεις τη φύση του Ολύμπου στο μεγαλείο της.

Καταρράκτης Ενιπέα

Με αφετηρία το ίδιο μονοπάτι που ξεκινά από το παλιό μοναστήρι, αλλά σε αντίθετη κατεύθυνση, μετά από περίπου 20 λεπτά, φτάσαμε στον διάσημο καταρράκτη του Ενιπέα. Αυτή είναι και η πιο εύκολη διαδρομή που μπορεί να ακολουθήσει κανείς. Φυσικά υπάρχουν κι άλλες, όπως το κλασικό ορειβατικό μονοπάτι Ε4 από τη θέση «Πριόνια» προς Λιτόχωρο (κάποιοι το περπατούν και με αντίστροφη κατεύθυνση). Όμως όταν έχεις παιδιά, νομίζω ότι η απλή διαδρομή είναι μονόδρομος.

Τί να πω για τον καταρράκτη; Μας έκοψε την ανάσα και μεταφορικά, λόγω της φυσικής ομορφιάς που τον περιβάλλει, και κυριολεκτικά, αφού όποιος τολμήσει να μπει στα παγωμένα νερά του από τύχη θα γλιτώσει την καρδιακή προσβολή! Βουτήξαμε μόνο τα πόδια και καθίσαμε να απολαύσουμε τη μαγεία που υπήρχε γύρω μας.

Βύθος και Λιτόχωρο

Γεμάτοι οξυγόνο και όμορφες εικόνες γυρίσαμε στο Λιτόχωρο. Πριν κάτσουμε σε κάποιο παραδοσιακό ταβερνάκι για φαγητό, κάναμε μια τελευταία εξόρμηση προς τον καταρράκτη στη θέση «Βύθος», λίγο πιο πάνω από την πόλη. Το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ξεκινά από τη θέση «Μύλοι» και ακολουθεί μια διαδρομή παράλληλη με το φαράγγι του Ενιπέα. Η διαδρομή είναι σύντομη, περίπου ενός χιλιομέτρου. Υπάρχει σήμανση και κατασκευασμένο μονοπάτι με κιγκλίδωμα που οδηγεί στον καταρράκτη. Νερό βέβαια στον καταρράκτη δεν είχε όταν πήγαμε, αλλά η διαδρομή μέχρι εκεί άξιζε.

Εξαντλημένοι από το περπάτημα της ημέρας κατηφορίσαμε στο κέντρο της πόλης για φαγητό. Μια καλοκαιρινή μπόρα μας αιφνιδίασε, αλλά ήταν ό,τι έπρεπε για να μας δροσίσει.

Ο επίλογος μιας όμορφης διαδρομής

Σιγά σιγά αφήσαμε το Λιτόχωρο και τον Όλυμπο πίσω μας. Τα παιδιά ήταν κουρασμένα, αλλά χορτάτα από νέες εμπειρίες! Έπρεπε να χαιρετίσουμε την Πιερία.

Εγώ είχα την αίσθηση ότι είχα ξεπληρώσει ένα ιερό χρέος: να πατήσω στη γη του Ολύμπου και να μεταδώσω με αυτόν τον τρόπο στα παιδιά μου την αγάπη και τον θαυμασμό μου για τη μαγική φύση που μας αγκαλιάζει.

Ο σπόρος έπεσε και νομίζω ότι θα καρποφορήσει στο μέλλον…

The post Όμορφη Πιερία: Το πρώτο μου ταξίδι με τα παιδιά ήταν στη σκιά του Ολύμπου appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Αυτό το post το έγραφα και το έσβηνα πολλές φορές, γιατί απλούστατα, η Σαμοθράκη δεν χωράει ούτε σε λέξεις, ούτε σε φωτογραφίες! Οπότε εκ των προτέρων δηλώνω ότι αυτά που γράφω παρακάτω είναι το ένα εκατοστό των όσων περιγράφουν αυτό το τόσο ξεχωριστό νησί!

Θα την λατρέψεις ή θα την μισήσεις;

Κάποιοι λένε ότι είναι ένα από τα νησιά που είτε θα λατρέψεις, είτε θα μισήσεις… Εγώ πάλι θεωρώ απίθανο να πάει κάποιος στη Σαμοθράκη και να τη μισήσει. Σίγουρα δεν προορίζεται για συμβατικές διακοπές του τύπου «άμμος, ξαπλώστρα και κοσμοπολίτικα vibes», ούτε μπορείς εκεί να ξαμολήσεις τα παιδιά να παίζουν στην αμμουδιά κι εσύ να απολαμβάνεις αμέριμνη κοκτέιλ διαβάζοντας το βιβλίο σου.

Το νησί των προκλήσεων και των ανακαλύψεων

Αντιθέτως, είναι το νησί των προκλήσεων και των ανακαλύψεων, ακόμη και με παιδιά, αναλόγως πως τα έχεις εκπαιδεύσει. Έχει τόσα πράγματα να δεις, να εξερευνήσεις, τόσες διαφορετικές εικόνες θα περάσουν μπροστά από τα μάτια σου, που σίγουρα δεν θα σε αφήσουν αδιάφορη. Το νησί διατηρεί ακόμη αυτόν τον παραδοσιακό, σχεδόν αρχέγονο χαρακτήρα, παρθένο από την υπέρμετρη τουριστική λαίλαπα, χωρίς όμως να είναι επιθετικό προς τον τουρίστα. Οι άνθρωποί του είναι φιλόξενοι και ευγενικοί και αν σε συμπαθήσουν, θα κάνουν τα πάντα για να νιώσεις άνετα στο  νησί τους.

Λίγη ιστορία για τη Σαμοθράκη

Η ιστορία της Σαμοθράκης πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω, σύμφωνα με τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης, όταν προελληνικοί πληθυσμοί κατοικούσαν στο νησί και άκμαζαν οι εμπορικές σχέσεις με τη Μινωική Κρήτη! Γύρω στα 700 π.Χ., ή λίγο αργότερα, κατά μία άλλη άποψη, αποικίσθηκε από ελληνικά φύλα.

Το Ιερό των Μεγάλων Θεών

Αυτό όμως που προσέλκυσε το πανελλήνιο ενδιαφέρον κατά την αρχαιότητα στο νησί ήταν η συμμετοχή στη μυστηριακή λατρεία των Μεγάλων Θεών ή Καβείρων, στο ξακουστό Ιερό τους στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Παλαιόπολη. Ήταν ένα σπουδαίο θρησκευτικό κέντρο, που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές κατά την Ελληνιστική εποχή, όταν η βασιλική οικογένεια της Μακεδονίας έδειξε γι’ αυτό ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συνεισέφερε χρηματικά για την ανοικοδόμηση και ανάπτυξή του. Οι πηγές αναφέρουν μάλιστα ότι στο Ιερό κατά τη διάρκεια των Καβειρίων Μυστηρίων, γνωρίστηκαν ο βασιλιάς Φίλιππος Β’ με τη μετέπειτα σύζυγό του και μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδα.

Αρχαιολογικό Μουσείο Σαμοθράκης

Όλα τα εκπληκτικά ευρήματα που σχετίζονται με τα παραπάνω και πολλά άλλα μπορείτε να δείτε στο εντυπωσιακό Αρχαιολογικό Μουσείο Σαμοθράκης, που πριν ένα μήνα περίπου άνοιξε τις πύλες της ανακαινισμένης μόνιμης έκθεσής του στο κοινό.

Άλλα σημαντικά αξιοθέατα

Φυσικά το νησί διαθέτει επίσης μοναδικά μνημεία της Παλαιοχριστιανικής και Βυζαντινής περιόδου, αλλά και της νεότερης ιστορίας του νησιού: Τα κάστρα των Γενοβέζων Gattilusi, τα ερείπια των οποίων υψώνονται επιβλητικά σε διάφορα σημεία, το Μοναστήρι του Χριστού στα ΒΑ, το ξωκκλήσι της Παναγιάς της Κρημνιώτισσας σε ψηλό βράχο στη νότια πλευρά, παλιοί μύλοι και παραδοσιακοί οικισμοί και τόσα άλλα φέρουν σημάδια της μακραίωνης και πολυτάραχης ιστορίας της Σαμοθράκης.

Για επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο του Ιερού των Μεγάλων Θεών, στο Αρχαιολογικό Μουσείο, στο Κάστρο της Χώρας και σε άλλους χώρους αρμοδιότητας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Έβρου, επισκεφτείτε την επίσημη σελίδα της για να ενημερωθείτε για τα ωράρια που ισχύουν κάθε φορά.

Πώς θα φτάσω στη Σαμοθράκη;

Προς το παρόν, ένας είναι ο τρόπος να επισκεφτεί κανείς το νησί: ακτοπλοϊκώς από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Η διάρκεια του ταξιδιού είναι περίπου δύο ώρες. Υπάρχει η δυνατότητα να ταξιδέψεις και από τη Λήμνο, αλλά μόνο το καλοκαίρι και όχι καθημερινά, παρά μόνο τρεις ημέρες την εβδομάδα. Αν είστε τυχεροί, στο ταξίδι σας θα δείτε δελφίνια να κολυμπούν δίπλα στο καράβι!

Πού θα μείνω στη Σαμοθράκη;

Αυτή η ερώτηση μπορεί να απαντηθεί μόνο αν έχετε αποφασίσει τι είδους διακοπές θέλετε.

Για όλα τα γούστα και για όλα τα βαλάντια υπάρχει λύση! Ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και σπίτια υπάρχουν σε διάφορα σημεία του νησιού. Μην ψάχνετε όμως πολυτελή ξενοδοχειακά συγκροτήματα, δεν θα βρείτε! Αν αποφασίσετε να έρθετε Ιούλιο και, κυρίως, Αύγουστο, καλό είναι να έχετε κάνει προκράτηση σε κάποιο κατάλυμα, γιατί αυτήν την περίοδο το νησί κυριολεκτικά βουλιάζει!

Για όσους αγαπούν την περιπέτεια;

Για τους πιο περιπετειώδεις τύπους, υπάρχουν και δύο δημοτικά κάμπινγκ στην ανατολική πλευρά του νησιού, το κάμπινγκ φυσικής διαβίωσης Πλατιάς (το ονομαζόμενο «ελεύθερο») και το οργανωμένο κάμπινγκ «Βαράδες».

Μην ξαφνιαστείτε, βέβαια, αν πεζοπορώντας μέσα στα δάση της Σαμοθράκης δείτε ανθρώπους να ξεπροβάλουν από διάφορες πλευρές. Είναι πολλοί που αγαπούν να κατασκηνώνουν, να κάνουν γυμνισμό και να τριγυρνούν ελεύθερα μέσα στη φύση για μέρες! Και πώς να μην το κάνουν! Αφού η φύση είναι τόσο γενναιόδωρη στη Σαμοθράκη!

Η πλανεύτρα φύση της Σαμοθράκης

Αυτό που προσωπικά με μαγεύει κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί είναι ο απίστευτος συνδυασμός όλων των στοιχείων της φύσης! Αυτή η φύση που μπορεί να είναι γαλήνια και άγρια ταυτόχρονα! Δεν γνωρίζω πολλά νησιά στην Ελλάδα που συνδυάζουν με τόση αρμονία το νερό, τον αέρα, την πέτρα και το πράσινο! Η Σαμοθράκη τα έχει όλα: Σημαντικούς θαλάσσιους βιότοπους, πλούσια πανίδα και χλωρίδα για εξερεύνηση, παραλίες με κρυστάλλινα νερά για μπάνιο, ρυάκια με τρεχούμενα νερά, καταρράκτες και φυσικές πισίνες μέσα στους βράχους (τις βάθρες, όπως τις λένε στη Σαμοθράκη) για δροσιά και χαλάρωση, κορυφές για ορειβασία, μονοπάτια για πεζοπορία, ερημικές παραλίες και κρυμμένες σπηλιές! Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού έχει ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό οικολογικό δίκτυο NATURA 2000!

Σήμα κατατεθέν του νησιού είναι το αγριοκάτσικο, που θα το βρεις σκαρφαλωμένο σχεδόν παντού, στα βράχια και στις παραλίες του νησιού, ακόμη και στα δέντρα και στις οροφές των αυτοκινήτων!

Σε κάθε επίσκεψή μου προσπαθώ να ανακαλύψω έναν από τους μικρούς ή μεγάλους θησαυρούς της παρθένας φύσης της Σαμοθράκης. Τα δάση και οι βάθρες είναι τα αγαπημένα μου σημεία. Μπορείς να κολυμπήσεις στις βάθρες, αλλά προειδοποιώ ότι το νερό είναι παγωμένο!

Πάντα με προσοχή

Εάν έρχεστε για πρώτη φορά και δεν είστε ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με τέτοιου είδους δραστηριότητες, μην ξανοιχτείτε και πολύ, γιατί μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Εκτός κι αν έχετε κάποιον επαγγελματία οδηγό βουνού ή κάποιον ντόπιο φίλο, που θα σας καθοδηγήσει. Εάν όχι, αρκεστείτε στις παραλίες και τις δασώδεις περιοχές γύρω από τα Θέρμα, όπου υπάρχει αρκετός κόσμος. Η βάθρα του Φονιά, όπου υπάρχει μονοπάτι με σήμανση, ή η βάθρα στη θέση Παράδεισος, είναι μια καλή περίπτωση για να έρθετε σε μια πρώτη επαφή με το φυσικό τοπίο της Σαμοθράκης. Η διαδρομή μέχρι την πρώτη βάθρα του Φονιά είναι γύρω στα 40 λεπτά περπάτημα από τον χώρο στάθμευσης στον δρόμο, αλλά έχει δροσιά και αξίζει τον κόπο. Μια πανέμορφη βάθρα υπάρχει και λίγα μέτρα πιο πάνω από τη Μονή Χριστού.

Από φαγητό τί γίνεται στη Σαμοθράκη;

ΜΗΝ πας στη Σαμοθράκη, αν είσαι σε δίαιτα, γιατί θα είναι οδυνηρή εμπειρία να μην μπορείς να γευτείς την πανδαισία γεύσεων που σου προσφέρει!

Το Σαμοθρακίτικο κατσικάκι έχει την πρωτοκαθεδρία στη γαστρονομία του νησιού και είναι μοναδικό, γιατί είναι … Σαμοθρακίτικο! Θα το βρείτε μαγειρεμένο σε κάθε πιθανή μορφή: ψητό, σουβλιστό, μαγειρευτό με πατάτες, με δαμάσκηνα, γεμιστό με ρύζι, σκέτο …. Και θα το βρείτε σχεδόν παντού. Έχω δοκιμάσει στην περιοχή του Προφήτη Ηλία, στην Άνω Μεριά, αλλά και σε παραλιακή ταβέρνα στους Κάτω Καρυώτες και ήταν παντού νοστιμότατο!

Αν πάλι δεν είστε του κρέατος, θα βρείτε ωραιότατα φρέσκα ψάρια, αλλά και σαλάτες και λαχανικά (έφαγα τις ωραιότερες τηγανητές μελιτζάνες της ζωής μου στα Θέρμα!). Μην παραλείψετε να αναζητήσετε και την περιβόητη τσιγαριστή φασολάδα! Και φυσικά δοκιμάστε κατσικίσιο τυρί Σαμοθράκης! Υπάρχει και τοπικό τυροκομείο με αρκετά μεγάλη ποικιλία τυριών.

Οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τον μοναδικό παραδοσιακό φούρνο του νησιού στη Χώρα, που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό, διατηρητέο μνημείο, και να πάρετε προζυμένιο ψωμί και παξιμάδια! Θα με θυμηθείτε.

Στη Χώρα μπορείτε να φάτε και πεντανόστιμα γλυκά! Αναζητήστε το περιβόητο γλυκό «πίσσα και πούπουλα» και, αν είστε τυχεροί και η παραγωγή της χρονιάς το επιτρέπει, το παραδοσιακό γλυκό του κουταλιού πραούστι!

Τώρα, αν θέλετε να συνοδεύσετε το φαγητό σας με μια δυνατή, αφιλτράριστη και απαστερίωτη μπύρα τοπικής παραγωγής, αναζητήστε την τοπική ζυθοποιεία κοντά στο λιμάνι της Καμαριώτισσας, που φέρει το όνομα του πιο γνωστού πύργου του νησιού (να κι ένας γρίφος…)!

Και πιείτε νερό, άφθονο νερό, καθαρό, δροσιστικό και χωνευτικό!

Κι αν θέλω να διασκεδάσω στη Σαμοθράκη;

Ποιος σου είπε ότι δεν μπορείς! Δυο μέρη τουλάχιστον έχω να προτείνω για διασκέδαση: Το καφενεδάκι στα Θέρμα, όπου όλο και κάποιο live θα πετύχεις τα βράδια του καλοκαιριού, και φυσικά τη Χώρα.

Η Χώρα, πρωτεύουσα του νησιού, χτισμένη αμφιθεατρικά σε βράχο, με απέραντη θέα στη θάλασσα είναι ένα μέρος που σε μεταφέρει σε μια άλλη εποχή. Περπατήστε στα λιθόστρωτα σοκάκια, επισκεφτείτε το μεσαιωνικό της Κάστρο, τα Λαογραφικά της Μουσεία, χαζέψτε και ψωνίστε παραδοσιακά προϊόντα και σουβενίρ στα τοπικά μαγαζάκια και καταλήξτε σε κάποιο καφέ – μπαρ για να πιείτε ένα δροσιστικό κοκτέιλ, μια μπύρα ή ένα τσιπουράκι!

Να πάω με παιδιά στη Σαμοθράκη;

Τη Σαμοθράκη την έχω επισκεφτεί πολλές φορές, μόνη, με παιδιά, με φίλους, για δουλειά, για καλοκαιρινές διακοπές, για Σαββατοκύριακο, και θα την επισκέπτομαι μάλλον μέχρι τα βαθιά γεράματα! Γιατί – ας μου επιτραπεί να παραφράσω τη γνωστή ρήση – σαν τη Σαμοθράκη, δεν έχει!

Με τα παιδιά μου έχω πάει αρκετές φορές, από τότε που ήταν πολύ μικρά. Οι εξερευνήσεις μας στα δάση, η επίσκεψή μας στο Ιερό των Μεγάλων Θεών, οι βουτιές μας στις βάθρες και το πεντανόστιμο φαγητό είναι κάτι που δεν ξεχνούν και το αποζητούν ακόμη και τώρα που έχουν μεγαλώσει αρκετά. Επίσης, έχω φίλους που κάθε καλοκαίρι μένουν για εβδομάδες στο νησί με τα παιδιά τους.

Εκτός από την παραλία Παχιά άμμος (βλέπε φωτογραφία πιο πάνω) στη νότια πλευρά του νησιού και μερικές ακόμη, στις οποίες, όμως δεν έχεις πρόσβαση με αυτοκίνητο, όλες οι άλλες παραλίες του νησιού έχουν βότσαλα. Τα νερά όμως είναι παντού πεντακάθαρα και δροσερά. Αν προμηθευτείτε, μικροί – μεγάλοι, τα ειδικά αντιολισθητικά παπουτσάκια που προστατεύουν τα πόδια από τις πέτρες, δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Αυτά θα σας χρειαστούν και για τις βάθρες. Οργανωμένες παραλίες θα βρείτε μόνο στην Παχιά Άμμο, στα Θέρμα και στους Κήπους.

Άγρια ομορφιά και κρυστάλλινα νερά

Εν κατακλείδι …

Αν σας αρέσει η φύση, οι εξερευνήσεις και ο σκοπός σας είναι να ΜΗΝ αράξετε απλώς σε μια αμμουδερή παραλία, να πάτε στη Σαμοθράκη οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν δεν είστε εξοικειωμένοι οικογενειακώς με τη φύση και εναλλακτικές μορφές τουρισμού, αλλά θα θέλατε να αποκτήσετε μια τέτοια εμπειρία, ιδού η ευκαιρία! Αν πάλι τίποτα από αυτά δεν σας ενδιαφέρει και είστε στη φάση του all inclusive, αφήστε το καλύτερα …

Για μένα, ο παράδεισος δεν έχει φοίνικες και καρύδες, ούτε ομπρέλες και beach bars, ούτε lounge μουσική. Έχει παρθένα δάση, γάργαρα νερά και τους ήχους της φύσης! Και βρίσκεται κρυμμένος στη Σαμοθράκη!

The post Σαμοθράκη. Το νησί των Μεγάλων Θεών και των χιλιάδων αισθήσεων appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Η κοινότητα των Θερμών περιλαμβάνει 4 μικρούς οικισμούς: Άνω Θέρμες, Μέσες Θέρμες, Κάτω Θέρμες και τον οικισμό των Λουτρών. Είναι ορεινοί οικισμοί χτισμένοι κυριολεκτικά σκαρφαλωμένοι στο ορεινό τοπίο της περιοχής, μεταξύ χειμάρρων και ρεμάτων. Η περιοχή έχει πάνω από 40 πηγές, απ’ όπου αναβλύζει το θερμό, ιαματικό νερό.

Έχουμε επισκεφτεί αρκετές φορές τα θερμά λουτρά, σε διάφορες εποχές του χρόνου,. Έχω διαπιστώσει ότι τα ιαματικά νερά τους βοηθούν πολύ στην πονεμένη μέση μου, που με ταλαιπωρεί εδώ και μερικά χρόνια. Από τις καλύτερες φορές όμως ήταν όταν πήγαμε μέχρι εκεί με τη μηχανή. Οπότε είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε καλύτερα τη φύση που μας περιέβαλε σε αυτό το άγνωστο σε πολλούς ορεινό μέρος της Θράκης.

Τί θα δείτε κατά τη διαδρομή προς τα λουτρά

Ξεκινώντας από την Ξάνθη, ανηφορίσαμε στην εθνική οδό Ξάνθης – Δράμας. Στη διασταύρωση στρίψαμε δεξιά στον δρόμο προς Εχίνο, το κεφαλοχώρι των Πομάκικων χωριών της Ξάνθης. Λίγο πιο πάνω από το χωριό βρίσκεται το Οχυρό του Εχίνου, που θεωρείται ένα από τα «Ρούπελ» της Θράκης. Εκεί, τον Απρίλιο του 1941, Θρακιώτες στρατιώτες έδωσαν μια γενναία μάχη έναντι ισχυρών ναζιστικών ταγμάτων. Περισσότερες πληροφορίες, όταν θα καταφέρουμε να το επισκεφτούμε από κοντά.

Μέχρι να φτάσεις στα θερμά λουτρά των Θερμών, περνάς μια σειρά από Πομακοχώρια με πανέμορφα, περίεργα ονόματα. Σε κάποια από αυτά αξίζει να σταματήσεις, γιατί εκτός από τη φυσική ομορφιά τους, διαθέτουν ταβέρνες με ξακουστές λιχουδιές (βλ.Πίλημα, Σμίνθη κ.ά.). Η φωτογραφία δίπλα είναι από ταβέρνα στο χωριό Πίλημα, κυριολεκτικά μέσα στη φύση!

Αφού οδηγήσαμε για περίπου 40 χλμ. με αρκετές στάσεις ομολογουμένως ενδιάμεσα για να χαζέψουμε τη φύση, φτάσαμε στο προορισμό μας.

Λίγα λόγια για το νερό

Στα θερμά λουτρά η θερμοκρασία του νερού κυμαίνεται μεταξύ 40-53 βαθμούς Κελσίου. Δεν είναι και πολλοί αυτοί που αντέχουν να μπουν σε νερό που ξεπερνά τους 40 βαθμούς! Γι’ αυτό συνήθως το νερό μετριάζεται με κρύο, ώστε να έρθει σε ένα επίπεδο που θα σε χαλαρώσει και δεν θα σε κάνει να νιώθεις ότι σε έχουν βάλει σε καζάνι για να βράσεις! Τα νερά έχουν μικρή περιεκτικότητα σε άλατα. Περιέχουν διοξείδιο του άνθρακα και μεθάνιο σε μικρή ποσότητα. Ενδείκνυνται για προβλήματα στο μυοσκελετικό, το αγγειακό και το νευρικό σύστημα, αλλά και για παθήσεις του δέρματος.

Πού θα δοκιμάσω τις θεραπευτικές ιδιότητες των νερών;

Στο κέντρο του χωριού υπάρχει το κοινοτικό υδροθεραπευτήριο, όπου υπάρχουν ατομικές πισίνες – μπανιέρες. Εμείς προτιμούμε την ιδιωτική πισίνα που διαχειρίζεται ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας «Ο Καλεμτζής», έναντι ενός πολύ μικρού αντιτίμου, για περισσότερη ιδιωτικότητα. Ιδίως όταν έχει πολύ κρύο. Όταν όμως ο καιρός το επιτρέπει, πηγαίνουμε στις εξωτερικές πισίνες, που είναι ελεύθερες, εντελώς μέσα στη φύση και έχουν απεριόριστη θέα προς το βουνό.

Στο χωριό υπάρχουν ταβέρνες, όπου μπορείς να δοκιμάσεις εξαιρετικής ποιότητας ντόπια κρέατα, και δωμάτια, αν θες να μείνεις κάποιες μέρες. Οι υποδομές γενικώς δεν είναι αυτό που θα λέγαμε τουριστικά ανεπτυγμένες, όπως βρίσκεις π.χ. στα ξακουστά λουτρά Πόζαρ ή στο Άγκιστρο Σερρών. Όμως ίσως αυτό που σε προσελκύει είναι ακριβώς αυτό, ότι παραμένει ένα παρθένο, ήσυχο μέρος μέσα στη φύση, ιδανικό για όσους ψάχνουν εναλλακτικούς τρόπους να χαλαρώσουν.

Τί άλλο μπορώ να δω;

Αν θέλετε η εκδρομή σας να έχει και έναν πολιτιστικό χαρακτήρα, υπάρχουν στην περιοχή ενδιαφέροντα μνημεία που μπορείτε να επισκεφτείτε:

Κοντά στο κτίριο της κοινότητας των Θερμών υπάρχει παλιό, οθωμανικό χαμάμ και παραδίπλα ο τεκές του “Μπουνταλά Χότζα”, που τον περιβάλλουν αρκετοί τοπικοί θρύλοι.

Το πιο ενδιαφέρον όμως βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς Μέσες και Κάτω Θέρμες. Εκεί υπάρχει ένα ανηφορικό μονοπάτι περίπου εκατό μέτρων, που σε οδηγεί σε ένα μοναδικό, αρχαίο μνημείο, τη βραχογραφία του Μίθρα Ταυροκτόνου, ανάγλυφο του τέλους του 2^ου με αρχές του 3^ου αι.μ.Χ. Πάνω στον δρόμο υπάρχει πινακίδα της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ξάνθης, που σε κατευθύνει και δίπλα στη βραχογραφία υπάρχει ενημερωτική πινακίδα. Για περισσότερες πληροφορίες για αυτό το μοναδικό θρακικό μνημείο μπορείτε να επισκεφτείτε τον εξής σύνδεσμο του Υπουργείου Πολιτισμού.

Κάποιοι πιστεύουν ότι εδώ στη Θράκη είμαστε κάπως παραμελημένοι και ξεχασμένοι, ίσως και «πρωτόγονοι». Άλλοι έρχονται με δέος, περιμένοντας να ανακαλύψουν μιαν άλλην Ελλάδα, αυθεντική και διαφορετική. Χωρίς να έχουν άδικο ούτε οι μεν, ούτε οι δε, αυτό που εγώ πιστεύω είναι ότι λίγοι είναι οι τυχεροί που μπορούν να νιώσουν μια μοναδική ταξιδιωτική εμπειρία που τους χαρίζει απλόχερα η περιοχή της Θράκης, πεδινή, παραθαλάσσια ή ορεινή, όπως αυτή που σας περιέγραψα παραπάνω.

Αν είστε από αυτούς που τους αρέσει να ανακαλύπτουν το «διαφορετικό», μην διστάσετε να μας επισκεφτείτε!

Καλές διαδρομές!

The post Λουτρά Θερμών Ξάνθης. Ένα κρυμμένο διαμάντι της φύσης appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Λίγα ιστορικά στοιχεία

Η Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη, είναι το τρίτο και δυτικότερο τμήμα της Ελληνικής Θράκης. Είναι μια περιοχή με μακραίωνη ιστορία, που ξεκινά από την αρχαιότητα. Πατρίδα του Δημόκριτου και του Πρωταγόρα, αλλά και του Μάνου Χατζιδάκη και πολλών άλλων προσωπικοτήτων. Η μεγάλη της ακμή στα σύγχρονα χρόνια συνδέεται με την καλλιέργεια και εμπορία καπνού από το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα μέχρι και το πρώτο μισό του 20^ού. Οι παλιές καπναποθήκες που βλέπει ο επισκέπτης στους δρόμους της σύγχρονης πόλης, αλλά και τα παλιά αρχοντικά σπίτια, μαρτυρούν την belle époque της πόλης. Σήμερα βέβαια η Ξάνθη είναι γνωστή, μεταξύ άλλων, για το καρναβάλι της, που θεωρείται το καλύτερο της Βόρειας Ελλάδας, με μια ιστορία σχεδόν 60 χρόνων! Αλλά και για τις γιορτές της παλιάς πόλης, που διοργανώνονται κάθε Σεπτέμβρη, με πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Η Ξάνθη κι εγώ!

Η δική μου σχέση με την Ξάνθη είναι λίγο σαν τους φίλους που γνωρίζονται χρόνια, κάνουν πολύ καιρό να ιδωθούν, αλλά όταν ξαναβρίσκονται είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα! Την επισκεπτόμουν συχνά ως παιδί, αφού είχαμε καλούς οικογενειακούς φίλους εκεί. Στα φοιτητικά μου χρόνια, οι δικοί μου ζούσαν για αρκετά χρόνια στην πόλη λόγω της μετάθεσης του πατέρα μου. Αρκετό καιρό αργότερα οργανώναμε συχνά με την παρέα επισκέψεις για τη συμμετοχή μας σε βραδιές αργεντίνικου τάνγκο, αφού η πόλη έχει μια από τις καλύτερες τανγκοκοινότητες της Βόρειας Ελλάδας. Και σαν η μοίρα να όρισε να επιστρέφω πάντα σε αυτήν, από εκεί κατάγεται ο αγαπημένος μου!

Μου δόθηκαν λοιπόν αρκετές ευκαιρίες να γνωρίσω την πόλη, να νιώσω τους ρυθμούς της και να ανακαλύψω τις ομορφιές και τα κρυμμένα μυστικά της! Και επειδή τα τελευταία χρόνια συνήθως η διαμονή μου σε αυτήν δεν ξεπερνάει το 24ωρο, ετοίμασα μια λίστα από πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς μέσα σε μια μέρα στην Ξάνθη.

Εξερευνήστε το παρελθόν της Ξάνθης

Είναι νομίζω από τις λίγες πόλεις, στις οποίες το παλιό είναι τόσο διαφορετικό από το νέο, αλλά βρίσκεται μια ανάσα από αυτό! Εκεί που περπατάς ανάμεσα σε σύγχρονα κτίρια, μαγαζιά, δρόμους με κίνηση και φασαρία, ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβεις, νομίζεις ότι μεταφέρθηκες στο παρελθόν!

Η παλιά πόλη

Στη βόρεια πλευρά της πόλης σε μια αρκετά μεγάλη έκταση αναπτυγμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες του Αχλαδόβουνου ή Τσαλ, μια άλλη πόλη ξεπροβάλλει.

Η παλιά πόλη της Ξάνθης, ή το «Μικρό Παρίσι», όπως συνήθιζαν να την αποκαλούν στα χρόνια της ακμής της.

Από το 1976 ο παραδοσιακός οικισμός της τέθηκε υπό την προστασία του κράτους. Μικρά, ήσυχα σοκάκια, λίθινα καλντερίμια, επιβλητικά αρχοντικά, παραδοσιακές κατοικίες του Θρακομακεδονικού τύπου, αυλές με πολύχρωμα λουλούδια, παλιές εκκλησίες σε ταξιδεύουν στο παρελθόν.

Τοπόσημο θεωρείται μεταξύ άλλων το παλιό δημαρχείο της πόλης ή αρχοντικό Κουγιουμτζόγλου, στη συμβολή των οδών Αντίκα και Ορφέως, κτίριο του 1877. Σήμερα αποτελεί την έδρα του Λαογραφικού και Ιστορικού Μουσείου Ξάνθης.

Επίσης, η οικία Μάνου Χατζηδάκι, το σπίτι όπου γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα του χρόνια ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης μας, γνωστή και ως «Grand Maison», χαρακτηρισμένη ως έργο τέχνης και ιστορικό διατηρητέο μνημείο, σήμερα Πολυχώρος Τέχνης και Σκέψης, που ανήκει στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης, όπου διοργανώνονται επιλεγμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Στην παλιά πόλη, όμως, θα δείτε κι άλλα ενδιαφέροντα αξιοθέατα, όπως το Σπίτι της Σκιάς, ένα πρωτότυπο μουσείο του Τριαντάφυλλου Βαΐτση, στο οποίο άχρηστα αντικείμενα, κατάλληλα τοποθετημένα και με τη βοήθεια του φωτός, δημιουργούν απίστευτες μορφές στους τοίχους!

Θα περάσετε από γραφικές πλατείες και παλιές εκκλησίες, αλλά θα αντιληφθείτε ότι εκεί χτυπά και η καρδία της πόλης! Θα βρείτε όμορφα καφέ-μπαρ, μεζεδοπωλεία με τοπικές σπεσιαλιτέ, παλαιοπωλεία και ζαχαροπλαστεία με πεντανόστιμα γλυκά!

Συνοικία Σαμακώβ

Στα ανατολικά της παλιάς πόλης απλώνεται ο παραδοσιακός οικισμός Σαμακώβ. Το όνομα φημολογείται ότι συνδέεται με τις παλαιότερες μεταλλευτικές δραστηριότητες των κατοίκων της περιοχής και αντίστοιχες συνοικίες βρίσκει κανείς και σε άλλα κράτη των Βαλκανίων. Είναι μια παλιά, λαϊκή συνοικία της Ξάνθης, που διατηρεί έως ένα μικρό βαθμό τον αέρα μιας άλλης εποχής… Από εδώ ξεκινούν τα περιπατητικά μονοπάτια της περιοχής, για τα οποία θα διαβάσετε αμέσως παρακάτω.

Τόσο κοντά στη φύση!

Ο ποταμός Κόσυνθος διασχίζει την Ξάνθη. Μέσα στην πόλη, δίπλα στη γέφυρα Σαμακώβ, στις όχθες του ποταμού, μπορείτε να βρείτε μια όαση δροσιάς, πρασίνου και ξεκούρασης που οι ντόπιοι το ονόμασαν, όχι τυχαία, «Το μονοπάτι της ζωής»! Είναι μια διαδρομή περίπου 500 μ. κατά μήκος του ποταμού, που αξίζει να ακολουθήσετε.

Ξεκινώντας από τη γέφυρα Σαμακώβ υπάρχει και ένα σύμπλεγμα μονοπατιών, που σε οδηγούν στο περιαστικό δάσος της Ξάνθης, αλλά κι ακόμη πιο ψηλά. Κάθε μονοπάτι έχει διαφορετικό χρώμα και διαφορετικό βαθμό δυσκολίας, για όλα τα γούστα και τις αντοχές!

Εάν θέλετε, λοιπόν, να καθαρίσετε τα πνευμόνια σας και να ηρεμήσετε το πνεύμα σας, μέσα σε λίγα λεπτά από την πόλη, θα βρεθείτε να περπατάτε στο δάσος! Μην φοβηθείτε, ακόμη κι αν είστε μόνοι. Μπορείτε εύκολα και σχετικά γρήγορα να φτάσετε ως το Μοναστήρι της Καλαμούς ή της Αρχαγγελιώτισσας, αν προτιμήσετε τις πιο εύκολες και γρήγορες διαδρομές. Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Ξάνθης (ΕΟΣ) και οι εθελοντές που τον στηρίζουν φροντίζουν τακτικά να καθαρίζουν και να τοποθετούν σημάνσεις στα μονοπάτια.

Τώρα, αν είστε λάτρεις της αναρρίχησης, έχω και για σας μια λύση: Μπορείτε να σκαρφαλώσετε στην κορυφή «Αυγό» ή αλλιώς «Σταύρος Τσακίρης», σε υψόμετρο 650 μ. και απόσταση περίπου 2,5 χλμ. από το κέντρο πόλης. Από την κορυφή του θα απολαύσετε όλη την πόλη και τον κάμπο της Ξάνθης. Μπορείτε να ανεβείτε από τη πιο απότομη, νότια πλευρά, αν νιώθετε σε καλή φυσική κατάσταση ή να ακολουθήσετε το μονοπάτι που ξεκινά λίγο πιο ανατολικά, στην περιοχή του Εκκλησιαστικού Σχολείου Ξάνθης. Υπάρχουν, φυσικά, κι άλλες επιλογές για πεζοπορία ή ορειβασία, αλλά θα πρέπει να αναζητήσετε τους πιο ειδικούς για περισσότερες λεπτομέρειες.

Χαθείτε στο πολύχρωμο παζάρι

Με ρίζες στην οθωμανική περίοδο, το παζάρι της Ξάνθης είναι από μόνο του ένα ξεχωριστό αξιοθέατο της πόλης! Εάν βρεθείτε εκεί ημέρα Σάββατο και αν σας αρέσουν τα πολύχρωμα, πολύβουα μέρη, μην χάσετε την ευκαιρία να το επισκεφτείτε. Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία εμπορίου, κάτω από τον δρόμο Βασιλίσσης Σοφίας, ή την «παραλία» όπως ονομάζουν την περιοχή οι ντόπιοι, τον δρόμο με τα μπαράκια και τις καφετέριες, όπου συνήθως κάνουν τη βόλτα τους.

Εκτός από τη δυνατότητα να αγοράσετε φθηνά και αρκετά ποιοτικά προϊόντα όλων των ειδών (από ζαρζαβατικά μέχρι «επώνυμα» ρούχα), θα έχετε την ευκαιρία να ζήσετε τον παλμό ενός αυθεντικού παζαριού, όπου ένα χαρμάνι ανθρώπων διαφορετικής θρησκείας και καταγωγής συνυπάρχει αρμονικά, όπως άλλωστε και σε όλη την πόλη, και αποδεικνύει περίτρανα ότι η Ξάνθη ανέκαθεν ήταν ένα σταυροδρόμι πολιτισμών.

Ακριβώς πιο πάνω απλώνεται η σύγχρονη αγορά της πόλης με κέντρο τη διάσημη πλατεία του ρολογιού, το πιο συνηθισμένο μέρος συνάντησης!

Ικανοποιείστε τον ουρανίσκο σας

Τώρα, αν μέσα σε όλα αυτά, θέλετε να απολαύσετε και ένα νόστιμο γεύμα ή ένα γευστικό γλυκό, έχετε άπειρες επιλογές. Θα αναφέρω μόνο αυτές που ξεχώρισα εγώ, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κι άλλες εξίσου καλές. Για νόστιμα κρεατικά, με κορυφαία τα παραδοσιακά σουτζουκάκια της περιοχής, επισκεφτείτε το ψητοπωλείο «Μέτκος» απέναντι από την πλατεία Διοικητηρίου. Στην παλιά πόλη έχω ξεχωρίσει την «Αμάλθεια» (στην Μαυρομιχάλη), αλλά και το «Κασετόφωνο» (στην Ελ.Βενιζέλου), που λειτουργεί και σαν μπαράκι. Όσο για γλυκά, ασυζητητί «Καζάνι» (σε έναν παράδρομο της 28^ης Οκτωβρίου) για σιροπιαστά (δεν έχω φάει πιο νόστιμο γαλακτομπούρεκο), «Sucré» (στην Μιχαήλ Καραολή) για προφιτερόλ, που σου το φτιάχνουν μπροστά σου όπως το θέλεις, και «Παπαπαρασκευάς» (στην 28^ης Οκτωβρίου), που φημίζεται για τις καριόκες του, αλλά εγώ προτιμώ το σαραγλί του! Προσωπικές αδυναμίες!

Λίγο πιο μακριά …

Αν παρ’ ελπίδα έχετε λίγο παραπάνω χρόνο να μείνετε στην περιοχή και διαθέτετε αυτοκίνητο, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο Αβδήρων, να κάνετε μια βόλτα στα ξακουστά Πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης, να κάνετε μπάνιο στο Φανάρι ή να οδηγήσετε μέχρι το Πόρτο Λάγος και το γραφικό μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, μετόχι της μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους, που είναι χτισμένο πάνω σε δύο μικρά νησάκια στη λιμνοθάλασσα και συνδέεται με τη στεριά με ξύλινη γέφυρα.

Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα χωρά η περιοχή της Ξάνθης σε 24 ώρες. Αυτά για την ώρα. Θα επανέλθω με πληροφορίες για ενδιαφέρουσες περιοχές κοντά στην όμορφη πόλη!

Μείνετε συντονισμένοι…

The post Τί να κάνεις στην Ξάνθη σε μία μέρα appeared first on Chrysafenia's Travelogue.