Ιούλιος του 2022. Από τα πρώτα μας οδικά ταξίδια, στη Θάσο, οι τρεις μας. Εγώ και τα δύο μου παιδιά, δεκατριών και εννιά τότε, ακόμα μικρά, τότε που χωρούσαν όλα τα ρούχα μας σε μια βαλίτσα και σε ένα αυτοκίνητο που το οδηγούσα μόνη μου.

Είχα βάλει έναν και μοναδικό, ιδιαίτερα φιλόδοξο στόχο για εκείνες τις διακοπές: να μην είμαι υπεύθυνη για τίποτα πιο απαιτητικό από το αντηλιακό!

Μείναμε στη Σκάλα Ποταμιάς, λίγο πιο πάνω από τη Χρυσή Αμμουδιά, στο ξενοδοχείο “Διόνυσος”. Δεν ήταν ακριβώς πάνω στο κύμα. Ήταν όμως ψηλά, με μια θέα που σε γαληνεύει, και με μια ησυχία που εκείνο το καλοκαίρι την είχα ανάγκη περισσότερο κι από την ίδια τη θάλασσα.

Γιατί κάποιες φορές δεν ζητάμε περιπέτεια. Ζητάμε να πάρουμε μια ανάσα με αγαπημένα πρόσωπα.

Και την πήραμε. Θάλασσα το πρωί, πισίνα το μεσημέρι, κοντινές βόλτες το απόγευμα, ύπνος χωρίς ξυπνητήρι. 24 ώρες το 24ωρο με τα παιδιά μου, και για μία φορά κανένα «πρέπει» από πάνω μας. Έτσι απλά. Χωρίς πρόγραμμα και το απολαύσαμε όλοι.

Ένα νησί από πεύκο και μάρμαρο

Τρεις μέρες δεν φτάνουν για τη Θάσο, αν θες να την εξερευνήσεις από άκρη σε άκρη. Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς εδώ είναι το πράσινο: τα πεύκα κατεβαίνουν ως τη θάλασσα, φτάνουν εκεί που αρχίζει η άμμος, και σε συνοδεύουν σε όλη τη διαδρομή σαν να μη θέλουν να σε αφήσουν μόνη. Η Χρυσή Αμμουδιά δικαιώνει το όνομά της. Ψιλή άμμος, νερό καθαρό, σαν γυαλί που σε αφήνει να ανακαλύψεις τον πυθμένα, ένα φως απαλό που δεν σε κουράζει.

Και μετά, το μάρμαρο. Η Θάσος είναι το μαρμαρένιο νησί, λευκό από την αρχαιότητα, με λατομεία που δούλευαν αιώνες πριν, στο ίδιο βουνό που μας δίνει μάρμαρο ακόμα και σήμερα. Το αρχαίο θέατρο, η αγορά κάτω από τα πεύκα, τα ορεινά χωριά, η Παναγιά και ο Θεολόγος με τα πέτρινα σπίτια τους.

Η αλήθεια είναι ότι έχω να επισκεφτώ το νησί αρκετά χρόνια, κι από ό,τι διαβάζω, έχει αλλάξει. Τα τελευταία καλοκαίρια η Θάσος έγινε πολύ πιο δημοφιλής, το 2025 μάλιστα ανακηρύχθηκε «κορυφαίος αυθεντικός νησιωτικός προορισμός» της Ελλάδας, και μαζί με τον κόσμο ήρθαν και οι πιέσεις: υπερτουρισμός και λειψυδρία, που σε αρκετές περιοχές έγιναν αισθητές.

Αν πήγατε φέτος ή πέρσι, πείτε μου εσείς. Θα ήθελα να ξέρω τι έμεινε ίδιο και τι όχι.

Αν πάλι ψάχνετε ακόμα εκείνη την ήσυχη Θάσο, φαντάζομαι υπάρχει, θέλει όμως λίγο ψάξιμο. Φυσικά δεν θα την βρείτε στην κορύφωση του Ιουλίου και του Αυγούστου: ο Ιούνιος και ο Σεπτέμβριος είναι εξίσου καλές εποχές για επίσκεψη, χωρίς τόσο πολύ κόσμο. Και όχι μόνο για τις πολυδιαφημισμένες παραλίες: τα ορεινά χωριά και οι βορινές, πιο δύσβατες γωνιές κρατούν ακόμα τον ρυθμό που θυμάμαι και είναι πανέμορφες.

Μόνες στο τιμόνι, μόνες και στην ουρά

Κεραμωτή, ουρά για επιβίβαση, κι εγώ να ανακαλύπτω ότι έπρεπε να κατέβω από το αυτοκίνητο, μέσα από την ίδια την ουρά, να τρέξω να βγάλω εισιτήρια και να προλάβω να γυρίσω, πριν αρχίσει να κινείται η σειρά, χωρίς στο μεταξύ να χάσω ούτε το πλοίο, ούτε τα παιδιά. Εντάξει, ήταν λίγο αγχωτικό, αλλά τα καταφέραμε. Οπότε, αν είστε μόνες και δεν θέλετε να αγχωθείτε, βγάλτε εισιτήρια πριν μπείτε στην ουρά με το αυτοκίνητο. Πιστεύω ότι γίνεται. Εάν όχι, ας περιμένουν.

Τρεις φορές μέσα σε μία μέρα

Το περίεργο όμως ήταν άλλο. Η κυρία στο εκδοτήριο, ο ελεγκτής στο πλοίο και αργότερα η σερβιτόρα στην ταβέρνα μου έκαναν λίγο πολύ την ίδια ερώτηση “ο σύζυγος δεν είναι μαζί σας;”…

Τρεις άνθρωποι, τρία διαφορετικά μέρη. Και οι τρεις – και μάλιστα οι δύο γυναίκες – μέσα στην ίδια μέρα, κατέληξαν στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα. Το βρήκαν παράξενο, για να μην πω αδιανόητο, ότι ταξιδεύω μόνη με τα παιδιά μου. Χωρίς σύζυγο, χωρίς συνοδηγό, χωρίς κάποιον άντρα κάπου μέσα στο κάδρο για να νομιμοποιήσει την εκδρομή μας.

Δεν ήταν κακοπροαίρετο, ήταν κάτι χειρότερο: γνήσια, ειλικρινής απορία. Και αυτό είναι ακόμη πιο λυπηρό.

Τότε, το ομολογώ, θύμωσα. Σήμερα το θυμάμαι και γελάω, γιατί η απορία τους δεν είχε να κάνει καθόλου με μένα τελικά: δείχνει μόνο πόσο αργά αλλάζουν κάποια στερεότυπα στη χώρα μας.

Ναι, λοιπόν, υπάρχουμε κι εμείς. Τα «περίεργα» αυτά πλάσματα που φορτώνουν μόνα τους το αυτοκίνητο, στοιβάζουν πίσω παιδιά και βαλίτσες, παίρνουν τον δρόμο, μετά το πλοίο, και ταξιδεύουν όπου τραβάει η ψυχή τους!

Λέγεται μονογονεϊκή οικογένεια και δεν είναι κάτι σπασμένο που βγήκε βιαστικά στον δρόμο πριν προλάβει να επισκευαστεί. Είναι μια οικογένεια ολόκληρη, που χωράει σε ένα αυτοκίνητο και δεν οφείλει σε κανέναν εξήγηση για το αν λείπει κάποιος από τη φωτογραφία.

Ελπίζω από τότε να έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβάνονται κάποιοι την έννοια της οικογένειας.

Εσείς πάντως καθόλου δεν χρειάζεται να θυμώνετε. Ένα χαμόγελο κάνει την ίδια ακριβώς δουλειά, και κουράζει πολύ λιγότερο.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;

Τα γράφω γιατί το Chrysafenia’s Travelogue δεν υπάρχει για να σας πουλήσει το τέλειο ηλιοβασίλεμα με φίλτρο. Υπάρχει για τις γυναίκες που τολμούν να φύγουν, μόνες ή με τους δικούς τους ανθρώπους, και που κάπου στον δρόμο θα εισπράξουν κι εκείνο το βλέμμα.

Αν το ξέρετε αυτό το βλέμμα, δεν χρειάζεται να σας το εξηγήσω άλλο.

Θα ήθελα όμως, κλείνοντας, να σας αφήσω αυτό: μην το βάζετε κάτω και μην το παίρνετε προσωπικά. Γελάστε με την ψυχή σας και κάντε ό,τι σας αρέσει. Το μόνο που έχετε πραγματικά να κάνετε είναι να κρατήσετε το τιμόνι και να προχωρήσετε.

Και κάτι ακόμα, ίσως το σημαντικότερο απ’ όλα. Τα παιδιά μάς μας παρακολουθούν, ακόμα κι όταν νομίζουμε πως δεν δίνουν σημασία. Ό,τι κάνουμε εμείς, το κρατούν για χάρτη. Αν με έβλεπαν να ζαρώνω μπροστά στο πρώτο άχαρο σχόλιο, αυτό θα μάθαιναν κι εκείνα. Προτίμησα να με δουν να οδηγώ, να γελάω, να χαίρομαι τη θάλασσα και να προσπερνώ ό,τι δεν αξίζει τον κόπο. Γιατί θέλω να τολμούν, να κάνουν αυτά που τους αρέσουν, να μην πτοούνται από τα σχόλια των άλλων και να απολαμβάνουν την κάθε στιγμή σαν να τους ανήκει. Επειδή τους ανήκει.

Η Θάσος ήταν πράσινη, ήσυχη, γενναιόδωρη. Και οι τρεις μας τα καταφέραμε περίφημα.

Αν σχεδιάζετε κι εσείς ένα τέτοιο ταξίδι, μόνες με τα παιδιά σας, πάρτε τον δρόμο. Ο συνοδηγός είναι πάντα προαιρετικός. Το πολύ πολύ να βγάλετε μόνες σας το εισιτήριο.

Οι καλύτερες ιστορίες είναι αυτές που μοιραζόμαστε, κι εδώ θα βρείτε πάντα παρέα που καταλαβαίνει.

Με αγάπη, από τον δρόμο, Χρυσαφένια

Η Χρυσαφένια Παρδαλίδου είναι φιλόλογος και αρχαιολόγος, ιδρύτρια του The Wise Greek Owl Project (wisegreekowl.com), και δημιούργησε το Chrysafenia’s Travelogue για τις γυναίκες που τολμούν να ταξιδέψουν.

Chrysafenia’s Travelogue

The post Θάσος με παιδιά: τρεις ήσυχες μέρες και μια ερώτηση που δεν έπρεπε να ακουστεί appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Στον δρόμο: Όταν η μηχανή γίνεται μέρος της ιστορίας

Όποιος έχει ταξιδέψει με μηχανή ξέρει ότι το ταξίδι δεν αρχίζει όταν φτάνεις. Αρχίζει μόλις γυρίσει το κλειδί (μη σου πω και όταν το σχεδιάζεις). Από τη Θεσσαλονίκη έως το Άγκιστρο είναι περίπου 120 χλμ., αλλά οι αισθήσεις σε κάνουν να νιώθεις πως διανύεις πολλά περισσότερα. Λιβάδια ολάνθιστα της Άνοιξης, μυρωδιές από φρεσκοσκαμμένη γη, και ο δρόμος μετά τον Προμαχώνα να ανηφορίζει γραφικά μέσα σε δάσος, κολλημένος σχεδόν στη συνοριακή γραμμή. Τα τελευταία δέκα χιλιόμετρα είναι από τα πιο όμορφα που έχω κάνει στη Βόρεια Ελλάδα.

Ένα χωριό με ιστορία αιώνων (χωρίς πολλά πολλά)

Επιτρέψτε μου εδώ μια μικρή παρένθεση — δεν θα ξεφύγει, υπόσχομαι. Το Άγκιστρο δεν είναι ένα οποιοδήποτε χωριό. Βρίσκεται στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Στους πρόποδες του βουνού λειτουργούσαν από τον 4ο αι. π.Χ. μεταλλεία σιδήρου και χρυσού, που μαζί με τα ορυχεία του Παγγαίου χρηματοδότησαν τις εκστρατείες του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από την ίδια εποχή χρησιμοποιούνταν και οι θερμές πηγές. Το πέτρινο λουτρό στο κέντρο του χωριού χτίστηκε γύρω στο 950 μ.Χ., στη βυζαντινή περίοδο. Θεωρείται από τα παλαιότερα χαμάμ στον ελλαδικό χώρο. Επί Τουρκοκρατίας το χωριό λεγόταν Τσιγγέλι, ενώ ο πέτρινος πύργος δίπλα από το λουτρό λειτούργησε στη συνέχεια ως ρολόι — αλλά και, σύμφωνα με την παράδοση, ως φυλακή. Λίγο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους η περιοχή έγινε στρατιωτική ζώνη, και άνοιξε ξανά τουριστικά μετά το 1990. Σήμερα, που στέκεσαι μπροστά στο χαμάμ, καταλαβαίνεις πως πατάς πάνω σε πολλά στρώματα ιστορίας.

Τα ιαματικά λουτρά (όχι ακριβώς όπως τα θυμόμουν)

Ομολογώ ότι είχα κάνει το λάθος να ανεβάσω τις προσδοκίες μου ψηλά. Την προηγούμενη φορά που είχα μπει στο λουτρό με τα παιδιά, το νερό ήταν τόσο ζεστό που μετά από δέκα λεπτά ένιωθα να λιώνω, με τον καλό τρόπο. Αναφέρεται ότι η θερμοκρασία νερού είναι έως 37,5°C (κάποιες πηγές αναφέρουν έως 40,5°C στις φυσικές πηγές). Όμως αυτή τη φορά το νερό μου φάνηκε πιο χλιαρό. Μπορεί να ήταν η ώρα της ημέρας, μπορεί να έπαιξε ρόλο κι ο καιρός — γιατί έξω είχε δροσούλα ακόμη— αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ένιωσα την ίδια θερμή «αγκαλιά». Η μυσταγωγική ατμόσφαιρα όμως παρέμεινε ίδια: το φως που μπαίνει από τους μικρούς φεγγίτες , η πέτρα γύρω, το ταβάνι που σου ψιθυρίζει χίλιες ιστορίες. Αξίζει — και με το παραπάνω. Απλά, αν είστε από αυτούς που λατρεύουν το πολύ ζεστό λουτρό, ίσως καλό είναι να ρωτήσετε από πριν.

• Ώρες λειτουργίας (Hamam Hotel & Spa): Καθημερινά έως 00:00 | Σαββατοκύριακα έως 02:00
• Όλες οι πισίνες (8 νομίζω) είναι ιδιωτικές — μπορείτε να τις έχετε αποκλειστικά για εσάς και την παρέα σας.
• Η τιμή τότε ήταν 7€/30′ ανά άτομο, αλλά πιθανότατα έχει αναπροσαρμοστεί. Καλύτερα πάρτε ένα τηλέφωνο να κάνετε και κράτηση, ιδίως αν πάτε Σαββατοκύριακο.
• Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά έως τις 12:00 τα μεσάνυχτα · Σαββατοκύριακα έως τις 02:00 τα ξημερώματα
  
  Tip: Πάρτε μαζί σας πετσέτα και σαγιονάρες. Παρέχονται και από το ξενοδοχείο, αλλά έχουν μια μικρή χρέωση.

Πεζοπορία ανάμεσα σε δάσος, οχυρά και αναμνήσεις

Η αλήθεια είναι πως αν έρθετε στο Άγκιστρο και μείνετε μόνο στο λουτρό, χάνετε τη μισή εμπειρία. Η περιοχή έχει τρία οργανωμένα μονοπάτια που ξεκινούν από το βυζαντινό χαμάμ: το μονοπάτι «Μεταξά», του Βράχου και των Αρχαίων Μεταλλείων. Διαλέξαμε εκείνο που οδηγεί στα αρχαία μεταλλεία — γιατί ομολογώ, ο συνδυασμός φύσης και ιστορίας είναι αδυναμία μου. Περπατήσαμε σε καταπράσινα μονοπάτια.

Ακούγαμε μόνο τα πουλιά και το νερό, και κάπου ψηλά, ανάμεσα στα δέντρα, είδαμε τον Όρβηλο — το βουλγαρικό Πιρίν — να ορθώνεται μεγαλόπρεπα στον ορίζοντα. Υπήρξε στιγμή που σταματήσαμε χωρίς να μιλάμε. Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ένα τοπίο σε αγγίζει.

Ο πέτρινος ξενώνας: Αυτό που λέμε «σπίτι μακριά από το σπίτι»

Μείναμε σε έναν παραδοσιακό πέτρινο ξενώνα, τα Πέτρινα, και ήταν, χωρίς υπερβολή, η ψυχή του διημέρου. Πέτρα, ξύλο, τζάκι αναμμένο, κουβέρτες μάλλινες και ένα πρωινό που σε έσπρωχνε να καθίσεις ώρα στο τραπέζι: σπιτικές μαρμελάδες, αυγουλάκια, τοπικό τυρί, ζεστό ψωμί. Αν θέλετε τη γνώμη μου, σ’ ένα τέτοιο ταξίδι, ο ξενώνας μετράει όσο και ο προορισμός.

Φαγητό που σε γεμίζει — και κυριολεκτικά και μεταφορικά

Το Άγκιστρο και η γύρω περιοχή κρύβουν ταβέρνες που θα τις θυμάστε. Ξεχωρίσαμε την ταβέρνα “Το Ξύλινο Χωρίο“, που βρίσκεται στο συγκρότημα του ομώνυμου ξενοδοχείου. Καθίσαμε ώρα γύρω από το τραπέζι, με το τζάκι να τριζοβολάει στο βάθος και τη μυρωδιά της ψημένης πέτρας να γεμίζει τον χώρο. Είναι από αυτά τα δείπνα που δεν σπεύδεις να τα τελειώσεις — αφήνεσαι, παραγγέλνεις άλλο ένα ποτηράκι κρασί, και βλέπεις την ώρα να περνάει χωρίς ενοχές.

Μια ημερήσια απόδραση στο Σαντάνσκι της Βουλγαρίας

Επειδή τα σύνορα είναι δίπλα, θεωρήσαμε ευκαιρία να περάσουμε απέναντι. Διαλέξαμε το Σαντάνσκι (Sandanski), μια ζωντανή πόλη της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας, χτισμένη στους πρόποδες του Πιρίν και — να η ωραία σύμπτωση — επίσης φημισμένη για τις ιαματικές της πηγές. Στο κέντρο της πόλης θα δείτε ένα επιβλητικό άγαλμα του Σπάρτακου, του Θράκα μονομάχου που ξεσήκωσε τη μεγαλύτερη εξέγερση δούλων της Ρωμαϊκής αρχαιότητας — οι ντόπιοι τον θεωρούν γέννημα-θρέμμα της περιοχής.

Περπατήσαμε στο τεράστιο πάρκο της πόλης και ήπιαμε καφέ με θέα τα βουνά.

Πρακτικές πληροφορίες για το ταξίδι σας

• Πώς να πάτε: Από Αλεξανδρούπολη ή Θεσσαλονίκη μέσω Σερρών και Σιδηροκάστρου, με κατεύθυνση Προμαχώνα. 200 μέτρα πριν τα σύνορα στρίβετε δεξιά και σε 10 λεπτά είστε στο χωριό.
• Πότε να πάτε: Όλο τον χρόνο. Άνοιξη και φθινόπωρο για πεζοπορία, χειμώνα για το χαμάμ με τζάκι.
• Πόσες μέρες: 2 διανυκτερεύσεις είναι ιδανικές.
• Tip: Κρατήστε από πριν τον ξενώνα — ειδικά στις αργίες γεμίζει.

Επιστρέφοντας με γεμάτες μπαταρίες

Στην επιστροφή προς Αλεξανδρούπολη κάναμε μια στάση στο Σιδηρόκαστρο, όπου επίσης απολαύσαμε νόστιμο τοπικό φαγητό.

Στη διαδρομή του γυρισμού, με τον αέρα να με χτυπάει στο κράνος, σκεφτόμουν πόσο λίγο χρειάζεται για να νιώσεις πραγματικά διακοπές: ένα χωριό μικρό, λίγο ζεστό νερό, ένας ξενώνας που σε αγκαλιάζει, ένας δρόμος που σε καλεί να τον ακολουθήσεις. Το Άγκιστρο δεν είναι «εντυπωσιακός» προορισμός με την εμπορική έννοια. Είναι κάτι καλύτερο: είναι ένα μέρος που σε αφήνει πιο ήρεμο απ’ ό,τι το βρήκες. Και νομίζω ότι αυτό ψάχνουμε, τελικά, όταν λέμε «θέλω να φύγω».

Καλά ταξίδια!

The post Στο Άγκιστρο Σερρών με τη μηχανή: Ιαματικά λουτρά, μονοπάτια και μια σύντομη απόδραση στη Βουλγαρία appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Γεια σας ταξιδιάρικες ψυχές! Καλώς ήρθατε σε μια ακόμη εξόρμησή μας. Σήμερα το μενού έχει ήλιο, φιλαράκια, μηχανές και χιλιόμετρα στη Βόρεια Ελλάδα.

Τον Οκτώβριο του 2025 πραγματοποιήσαμε μια αξέχαστη διήμερη εκδρομή με τη μηχανή μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι στην Ημαθία και στις γύρω περιοχές. Ο καλός καιρός μάς επέτρεψε να απολαύσουμε πανέμορφα τοπία, ιστορικά μνημεία, θερμές πηγές, παραλίμνιες διαδρομές και νόστιμη τοπική κουζίνα. Εδώ θα σας διηγηθώ την εμπειρία μας και θα σας δώσω χρήσιμες πληροφορίες, ιστορικά στοιχεία και tips για όσους θέλουν να επισκεφθούν τα μέρη που είδαμε.

Ημέρα 1: Λίμνη Βεγορίτιδα – Λουτρά Πόζαρ – Νάουσα & Βέροια

Αφετηρία μας, όπως πάντα η Αλεξανδρούπολη στον Έβρο. Συναντηθήκαμε με Άλεξ και Μαρία στη Χαλκηδόνα και συνεχίσαμε παρέα μέχρι τα Λουτρά Πόζαρ.

Λουτρά Πόζαρ

Στόχος μας αυτή τη φορά δεν ήταν να απολαύσουμε τα θερμά λουτρά, που τόσο μας αρέσουν. Τα έχω επισκεφτεί αρκετές φορές και θα σας μιλήσω σε άλλο άρθρο για αυτά! Σκοπός μας ήταν να παρευρεθούμε σε μια μοτοσικλετιστική συνάντηση των Greek Adventure Riders, τα ταξίδια των οποίων πάντα ακολουθούμε νοερά μέσα από τα βίντεό τους. Η συνάντηση είχε τον τίτλο “Στα μονοπάτια του Λάμπη” και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη μέλους της κοινότητάς τους που έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή. Παρόλο που δεν απολαύσαμε τα ευεργετικά νερά, θαυμάσαμε για μια ακόμη φορά την πανέμορφη φύση με τα καταπράσινα φαράγγια και τους μικρούς καταρράκτες.

Παραλίμνια Άρνισσα & Λίμνη Βεγορίτιδα

Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, περάσαμε από την παραλίμνια Άρνισσα και κάναμε μια μικρή στάση δίπλα στη λίμνη Βεγορίτιδα, όπου ο ήλιος και το ήρεμο νερό δημιούργησαν ιδανική ατμόσφαιρα για φωτογραφίες και πρωινό περίπατο.

Η λίμνη Βεγορίτιδα, η τρίτη βαθύτερη της Ελλάδας, εκτείνεται μεταξύ Πέλλας και Φλώρινας και αποτελεί έναν τόπο με μακρά ιστορία που ξεκινά από την προϊστορική εποχή. Το μοναδικό της οικοσύστημα φιλοξενεί πάνω από 160 είδη πουλιών και σπάνια χλωρίδα, ενώ τα νερά της, που δεν παγώνουν ποτέ, συνδέονται υδρολογικά με τις γειτονικές λίμνες. Με επίκεντρο γραφικά χωριά όπως ο Άγιος Παντελεήμονας και ο Άγιος Αθανάσιος, η περιοχή προσφέρει πλήθος δραστηριοτήτων, από θαλάσσια σπορ και παραδοσιακή βαρκάδα με πλάβες μέχρι πεζοπορία και εύκολη πρόσβαση σε χιονοδρομικά κέντρα, συνδυάζοντας την επαφή με τη φύση και τον πολιτισμό.

Εμείς δεν κάναμε βέβαια τίποτα από αυτά, πήραμε απλώς μια ανάσα μπροστά στο όμορφο θέαμα, ξεμουδιάσαμε λίγο και συνεχίσαμε προς τον επόμενο προορισμό.

Νάουσα και λίγο από Βέροια

Ένα μικρό πέρασμα από το Σκλήθρο Φλώρινας και το απόγευμα φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στη Νάουσα. Η Νάουσα βρίσκεται στη δυτική Ημαθία και συνδυάζει φύση και ιστορία. Είναι χτισμένη κοντά στη Βέροια και ανάμεσα σε σημαντικούς οδικούς άξονες της Μακεδονίας. Ο ποταμός Αράπιτσα διασχίζει την πόλη, δίνοντάς της ζωή και χαρακτήρα, ενώ σε μικρή απόσταση βρίσκεται η αρχαία Μίεζα, ο τόπος όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε τον νεαρό Μέγα Αλέξανδρο.

Καθώς είχε ήδη βραδιάσει, επιλέξαμε να διασχίσουμε τη γειτονική Βέροια και να φάμε σε ένα ιδιαίτερο μέρος που είχαμε εξ αρχής επιλέξει: την ταβέρνα «Όπως Παλιά» στην Κουμαριά Ημαθίας, που θεωρείται ένας από τους πιο ξεχωριστούς γαστρονομικούς προορισμούς στη Βόρεια Ελλάδα. Αυτό που την κάνει να διαφέρει από μια κλασική ταβέρνα είναι η εξειδίκευσή της στα καπνιστά κρέατα και οι σύγχρονες τεχνικές ψησίματος που χρησιμοποιεί. Δοκιμάσαμε το φημισμένο brisket, ένα κρέας ψημένο με τη μέθοδο low & slow, με μια ιδιαίτερη γεύση – η μυρωδιά του ξύλου ήταν παντού. Η ιδιαιτερότητα της μυρωδιάς οφείλεται στη χρήση ξύλων, όπως η οξιά και η βελανιδιά. Δεν έχει καμία σχέση με τη μυρωδιά του κάρβουνου σε μια συμβατική ψησταριά. Προσωπικά μου φάνηκε κάπως “βαριά” η μυρωδιά, το κρέας όμως ήταν ιδιαίτερα τρυφερό και νόστιμο.

Στην όμορφη και ιστορική Νάουσα

Το βράδυ γυρίσαμε στη Νάουσα, όπου αφήσαμε τις μηχανές για να περπατήσουμε και να γνωρίσουμε την πόλη, για όσο χρόνο μας απέμενε.

Είναι μια μικρή ζωντανή πόλη με όμορφα σοκάκια. Θεωρείται η «πόλη του οίνου και της αμπέλου». Το Ξινόμαυρο Νάουσας είναι ένα από τα καλύτερα κρασιά στον κόσμο. Η επίσκεψη σε ένα από τα τοπικά οινοποιεία είναι επιβεβλημένη για να καταλάβετε την κουλτούρα της περιοχής. Εμείς δεν προλάβαμε. Το κρατάμε για την επόμενη φορά.

Τις λίγες ώρες που είχαμε διαθέσιμες κινηθήκαμε κυρίως στην «Παραλία», έτσι ονομάζουν οι ντόπιοι τον δρόμο έξω από το Δημοτικό Πάρκο στο κέντρο της πόλης. Παρόλο που δεν υπάρχει θάλασσα, είναι το σημείο συνάντησης με τις περισσότερες καφετέριες, μπαρ και εστιατόρια, όπου η πόλη σφύζει από ζωή.

Το πιο εντυπωσιακό μέρος από αυτά που είδαμε ήταν το Δημοτικό Πάρκο. Είναι το καμάρι της πόλης και όχι άδικα. Πρόκειται για το πρώτο ελληνικό πάρκο που εντάχθηκε στην «Ευρωπαϊκή Διαδρομή Ιστορικών Κήπων». Περπατάς ανάμεσα σε λίμνες με πάπιες και κύκνους, παγόνια που κυκλοφορούν ελεύθερα και, αν είστε τυχεροί, μας είπαν ότι κυκλοφορούν και μερικοί σκίουροι! Απλώνεται σε μια έκταση 30 στρεμμάτων και λειτουργεί σαν ένα τεράστιο «μπαλκόνι» με συγκλονιστική θέα στον κάμπο της Ημαθίας. Εμείς βέβαια το επισκεφτήκαμε βράδυ, οπότε δεν τα απολαύσαμε όλα αυτά στο έπακρο. Εσείς, αν πάτε, μην τα χάσατε.

Για φινάλε, αφήσαμε κάτι εξίσου συγκλονιστικό: Δοκιμάσαμε την πεντανόστιμη, παραδοσιακή πουτίγκα του Θωμά! Είναι το γαστρονομικό σήμα κατατεθέν της Νάουσας. Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε ντόπιο πού θα φάτε το καλύτερο γλυκό, θα σας δείξει αυτό το ζαχαροπλαστείο επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου, κοντά στο Πάρκο. Η μυστική συνταγή του περνάει από γενιά σε γενιά και έχει καταφέρει να παραμείνει ίδια εδώ και δεκαετίες. Δεν γράφω άλλα. Απλώς δοκιμάστε την και δεν θα χάσετε.

Άλσος Αγίου Νικολάου Νάουσας – μια ανάσα φύσης

Την επόμενη μέρα πριν αφήσουμε τη Νάουσα επισκεφτήκαμε ένα πανέμορφο μέρος. Λίγο έξω από την πόλη βρίσκεται το Άλσος (ή Πάρκο) του Αγίου Νικολάου. Είναι ένας καταπράσινος φυσικός παράδεισος και ιδανικό σημείο για χαλάρωση. Πλατάνια, τρεχούμενα νερά, μικρά ξύλινα γεφυράκια και μονοπάτια δημιουργούν ένα τοπίο που θυμίζει περισσότερο βουνό παρά αστικό πάρκο. Το πάρκο έχει ιστορική σημασία για την περιοχή και αποτελεί αγαπημένο σημείο περιπάτου για ντόπιους και επισκέπτες κάθε εποχή του χρόνου.

Από τον Αλιάκμονα στα ίχνη των Μακεδόνων βασιλέων και από κει στις πέτρινες νύμφες

Γέφυρα του Αλιάκμονα

Την τελευταία ημέρα της εκδρομής, ξεκινήσαμε νωρίς και περάσαμε από τη γέφυρα του Αλιάκμονα. Είναι ένα σημείο με ωραία θέα στον μεγάλο ποταμό που διασχίζει τη Μακεδονία. Η σύγχρονη γέφυρα του Αλιάκμονα βρίσκεται μια ανάσα από τις Αιγές. Είναι από εκείνα τα σημεία που σε κάνουν να πατάς ασυναίσθητα φρένο για να χαζέψεις τη θέα. Καθώς διασχίζεις τον μεγαλύτερο ποταμό της Ελλάδας, το τοπίο με τα ορμητικά νερά και το καταπράσινο σκηνικό στις όχθες σου θυμίζει πόσο επιβλητική μπορεί να γίνει η φύση. Είναι το απόλυτο «πάντρεμα» του σήμερα με την ιστορία. Αφού δίπλα ακριβώς βρίσκονται οι θησαυροί της Βεργίνας, κάνοντας το πέρασμα από εκεί να μοιάζει με μια μικρή χρονομηχανή πάνω από τον μακεδονικό κάμπο. Αν περνάτε από την περιοχή, αξίζει μια στάση για μερικές φωτογραφίες – η ενέργεια του ποταμού είναι πραγματικά μοναδική!

Αιγές ή Βεργίνα – Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών, Βασιλικοί Τάφοι & Ανάκτορο

Μία από τις σημαντικότερες στάσεις του ταξιδιού ήταν στο νέο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών και στο Μουσείο των Βασιλικών Τάφων στη Βεργίνα. Μέρη που συμπυκνώνουν εύστοχα την ιστορία των Μακεδόνων.

Το νέο και πρωτότυπο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών

Το νέο αυτό μουσείο στη Βεργίνα δεν είναι απλώς ένα κτίριο με εκθέματα. Είναι μια ολόκληρη εμπειρία που «απλώνεται» σε όλο τον αρχαιολογικό χώρο. Αν το επισκεφθείτε, θα νιώσετε ότι μπαίνετε σε μια «πύλη» που σας συνδέει απευθείας με τον κόσμο των Μακεδόνων βασιλέων.

Το μουσείο είναι σχετικά μικρό σε μέγεθος, μεγάλο όμως σε ουσία, αλλά και σε έμπνευση, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Δύο σημεία μου έκαναν μεγάλη εντύπωση: Στο κεντρικό κτίριο του μουσείου, αντικείμενα από τις ανασκαφές στην πόλη και τη νεκρόπολη έχουν τοποθετηθεί σε όρθιες προθήκες με τρόπο που θυμίζει πίνακες ζωγραφικής. Καρφιά και εργαλεία, καθημερινά σκεύη και όπλα προσεγγίζονται με μια «ολιστική» ματιά μεταξύ εκθέματος και επισκέπτη. Τα αντικείμενα δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως αρχαιολογικά τεκμήρια. Αντιμετωπίζονται ως φορείς μνήμης και πολιτισμού, που «αφηγούνται» την ιστορία της πρωτεύουσας των Μακεδόνων, σύμφωνα με την επίτιμη έφορο αρχαιοτήτων Αγγελική Κοτταρίδη, την εμπνεύστρια της προσέγγισης αυτής.

Στο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών ξεχωρίζει η ενότητα «Δέσποινες των Αιγών», αφιερωμένη στις γυναίκες της μακεδονικής βασιλικής αυλής. Τα ενδύματα και τα κοσμήματά τους είναι μοναδικά!

Είναι ένας χώρος πολύ σύγχρονος, φωτεινός και «ανοιχτός» χωρίς να σε κουράζει με ατελείωτες προθήκες. Συνολικά, είναι ένας χώρος που “ανασταίνει” τις Αιγές, συνδέοντας την αρχαία ιστορία με το παρόν και τον σύγχρονο πολιτισμό, εστιάζοντας στη μνήμη και την κληρονομιά της Μακεδονίας. 

Το Μουσείο των Βασιλικών Τάφων

Στο Μουσείο των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας είχα πάει άλλες δύο φορές. Η αίσθηση του δέους όμως που νιώθεις όταν μπαίνεις μέσα είναι πάντα μοναδική! Νιώθεις το σκοτάδι να σε ακουμπά. Είναι τόσο πυκνό, που για λίγα δευτερόλεπτα χάνεις τον ορίζοντα, μέχρι που οι φωτισμένες προσόψεις των τάφων αρχίζουν να αναδύονται σαν οφθαλμαπάτη μέσα από τους αιώνες. Είναι εκείνη η παράξενη στιγμή που συνειδητοποιείς πως δεν επισκέπτεσαι απλώς ένα μουσείο, αλλά εισβάλλεις με δέος σε μια σιωπηλή, βασιλική αιωνιότητα. Εκείνη που περιβάλλει την ιστορία των Μακεδόνων με τρόπο άμεσο και συγκινητικό.

Στο Ανάκτορο των Αιγών

Λίγο πιο πέρα, το Ανάκτορο των Αιγών, πρόσφατα αποκατεστημένο, αποκαλύπτει το μέγεθος και τη δύναμη της μακεδονικής κυριαρχίας, με θέα που απλώνεται στον μακεδονικό κάμπο. Μαζί, τα δύο σημεία συνθέτουν μια εμπειρία που δεν είναι απλώς επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο, αλλά ταξίδι στον χρόνο.

Συμβουλές

Το εισιτήριο μπορεί να σας φανεί λίγο ακριβό (είναι 20€), όμως δεν είναι! Είναι ενιαίο και με ένα εισιτήριο μπορείτε να επισκεφτείτε διάφορους χώρους: το κεντρικό κτίριο και τις εκθέσεις με τους Βασιλικούς Τάφους, όπου εκτίθενται ευρήματα από τον τάφο του Φιλίππου Β’, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μαζί με άλλα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα (ουσιαστικά 2 μουσεία). Επίσης, μπορείτε να επισκεφτείτε και τους υπαίθριους αρχαιολογικούς χώρους του Ανακτόρου, της Νεκρόπολης και του Θεάτρου.

Για περισσότερα επισκεφτείτε: Επίσημος ιστότοπος Πολυκεντρικού Μουσείου Αιγών

Tips για επίσκεψη:

• Προτιμήστε να πάτε νωρίς το πρωί για να αποφύγετε τις ουρές.
• Υπάρχουν ηλεκτρονικά εισιτήρια και πληροφορίες στο επίσημο site.
• Φροντίστε να έχετε χρόνο, άνετα παπούτσια, νερό και καπέλο (αν έχει ζέστη), γιατί αξίζει να τα επισκεφτείς όλα!

Νυμφόπετρες στη Λίμνη Βόλβη

Στην επιστροφή προς την Αλεξανδρούπολη, κάναμε μια στάση σε ένα μέρος που ομολογώ πως δεν ήξερα, αλλά με εντυπωσίασε. Ένα μυστηριώδες τοπίο από πέτρινους σχηματισμούς μέσα στα δέντρα. Είναι το Γεωλογικό Πάρκο των Νυμφόπετρων κοντά στη λίμνη Βόλβη. Πρόκειται για εντυπωσιακούς ασβεστολιθικούς σχηματισμούς που έχουν ανακηρυχθεί μνημείο της φύσης. Δημιουργούν ένα τοπίο κάπως απόκοσμο, σαν ιστορία από κάποιο ταξίδι στον χρόνο.

Διάφοροι θρύλοι ντύνουν αυτό το μέρος:

• Ο πιο γνωστός μύθος λέει ότι μια γαμήλια πομπή και οι καλεσμένοι της μετατράπηκαν σε πέτρες από κατάρα της μητέρας που δεν ήθελε τον γάμο (ο θρύλος της κακιάς πεθεράς δηλαδή….).
• Μια άλλη παράδοση τις θέλει κυνηγούς να μεταμορφώνονται σε πέτρα από την ίδια τη θεά Αρτέμιδα, όταν προσπάθησαν να παραβιάσουν τον χώρο.

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι ένα μοναδικό γεωλογικό τοπίο όπου μπορείς να περπατήσεις γύρω από τους βράχους, σχεδόν να αφουγκραστείς τους θρύλους και να απολαύσεις την θέα στη λίμνη και τα γύρω δάση.

Αντί για επίλογο

Αυτή η διήμερη εκδρομή ήταν μια υπέροχη συνδυαστική εμπειρία φύσης, ιστορίας, τοπικής γαστρονομίας και κοινού πάθους για τη μοτοσικλέτα. Φυσικά μπορείτε να πάτε και με αυτοκίνητο. Αν σχεδιάζετε παρόμοιο ταξίδι, αξίζει να αφιερώσετε χρόνο σε κάθε σημείο. Να ψάξετε τους τοπικούς θρύλους και να δοκιμάσετε τις τοπικές γεύσεις!

Τα λέμε στο επόμενο ταξιδάκι μας!

The post Με τη μηχανή ανάμεσα σε λίμνες, ιστορία και θρύλους: ένα διήμερο στη Μακεδονία appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Το πρώτο ταξίδι που τόλμησα να κάνω μόνη με τα παιδιά μου ήταν στην Πιερία. Λίγο άγχος, μήπως κάτι πάει στραβά, λίγο προσμονή για τα νέα πράγματα που θα δούμε, αλλά με πολύ κέφι, φορτώσαμε τα απαραίτητα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε ένα καλοκαιρινό πρωινό. Οδηγός μας σε όλες τις διαδρομές αποκλειστικά το μεράκι μας για νέες ανακαλύψεις, οι συμβουλές από άλλους ταξιδευτές (είμαι μέλος σε αρκετές ταξιδιωτικές και φυσιολατρικές ομάδες στο Facebook και οι εμπειρίες των υπόλοιπων μελών είναι συχνά πολύ βοηθητικές) και το Google Maps για τον δρόμο!

Το ορμητήριό μας στην Παραλία της Κατερίνης

Είχα κλείσει ξενοδοχείο στην παραλία της Κατερίνης, κοντά στην Ολυμπιακή Ακτή. Παρόλο που έχει μια τεράστια παραλία, όμορφα ταβερνάκια, ένα ενδιαφέρον λούνα παρκ κι ένα σωρό άλλα μαγαζάκια, η αλήθεια είναι ότι δεν μας «κέρδισε» τόσο η περιοχή αυτή. Πολύ τουριστική με αρκετή φασαρία, η θάλασσα όχι ιδιαίτερα καθαρή. Λόγω του αέρα ήταν αρκετά ανακατεμένη με αποτέλεσμα να μην έχει τη διαύγεια που περιμέναμε. Εκ των υστέρων όμως συνειδητοποίησα ότι πολύ απλά δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί σε ομορφιά την ενδοχώρα της Πιερίας και φυσικά το βουνό των Θεών, τον Όλυμπο! Έτσι, δεν μείναμε σχεδόν καθόλου εκεί. Χρησιμοποιήσαμε το ξενοδοχείο ως ορμητήριο για τις εκδρομές μας στη γύρω περιοχή και για τις βόλτες μας το βράδυ.

1^η μέρα στην Πιερία – Παραλία Ολυμπιακής Ακτής και Κατερίνη

Τη μέρα της άφιξής μας στην Πιερία, μια και ήταν μεσημεράκι, μείναμε στην περιοχή της παραλίας για μπάνιο και φαγητό και το απόγευμα προς βράδυ επισκεφτήκαμε την Κατερίνη. Πολύ όμορφη και ζωντανή πόλη, φιλόξενη για τους επισκέπτες.

Σχεδόν στο κέντρο της υπάρχει το δημοτικό πάρκο με πολύ πράσινο, λιμνούλες, καταρράκτες και χώρους εκδηλώσεων, όπου κάναμε τη βόλτα μας.

Πολύ κοντά στο πάρκο, προς τα ανατολικά, ξεκινά ένας μεγάλος πεζόδρομος, όπου ουσιαστικά χτυπά η καρδιά της πόλης. Έχει πολλά μαγαζιά, καφετέριες και μπαράκια. Κάναμε μια μεγάλη βόλτα, φάγαμε τις κρέπες και το παγωτό μας και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε και να ετοιμαστούμε για μια άκρως ενδιαφέρουσα μέρα!

2^η μέρα στην Πιερία – Δίον και Όλυμπος

Αρχαιολογικός χώρος και Μουσείο Δίου

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε νωρίς με σκοπό να επισκεφτούμε έναν ξεχωριστό αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο του: το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων. Με μακραίωνη ιστορία και ακμή ιδίως στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Πρόκειται για ένα απέραντο αρχαιολογικό πάρκο στους πρόποδες του Ολύμπου, τόσο άρρηκτα δεμένο με το φυσικό περιβάλλον! Ο χώρος ήταν καθαρός και πολύ καλά οργανωμένος. Περπατήσαμε σε αρχαίους δρόμους, είδαμε σπίτια, ναούς και θέατρα. Αγάλματα μας υποδέχονταν κατά την περιήγησή μας! Ξαποστάσαμε σε παγκάκια και δροσιστήκαμε σε ψύκτες που πολύ σοφά είχε τοποθετήσει σε διάφορα σημεία η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων, αφού η έκταση του αρχαιολογικού χώρου καταλαμβάνει περίπου 1.500 στρέμματα! Μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού αυτό είναι άκρως απαραίτητο.

Καταρράκτης Αγίας Κόρης και Ρέματος Ορλιάς

Έχοντας μαζέψει εκ των προτέρων αρκετές πληροφορίες για το αν και πως μπορώ να προσεγγίσω με ασφάλεια με τα παιδιά διάφορες περιοχές στον Εθνικό Δρυμό του Ολύμπου, γιατί δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα, ξεκινήσαμε την ανάβαση στο βουνό των Θεών! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη γιατί ήταν ένα από τα όνειρά μου να βρεθώ στην παρθένα φύση του Ολύμπου! Φυσικά ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο μέχρι τους χώρους που μπορεί κανείς να σταθμεύσει και συνεχίσαμε με μικρές πεζοπορικές διαδρομές μέχρι τα σημεία ενδιαφέροντός μας. Το Google Maps τα έχει όλα με αρκετή ακρίβεια. Η παρουσία ανθρώπων σε όλα σχεδόν τα σημεία που επισκεφτήκαμε με καθησύχασε! Επίσης υπάρχουν μονοπάτια με πινακίδες και σήμανση και δεν είναι τόσο εύκολο να χαθείς.

Πρώτη μας στάση ο καταρράκτης και η φυσική κολυμβήθρα στη θέση «Αγία Κόρη». Μαγικό τοπίο, πράσινο, δροσιά, ησυχία και … πολύ κρύα νερά. Βουτήξαμε στα γρήγορα, καθίσαμε λίγο να στεγνώσουμε και να απολαύσουμε την ομορφιά και συνεχίσαμε για την επόμενη στάση μας.

Λίγο νοτιότερα υπάρχει το ξακουστό ρέμα Ορλιάς, επίσης με καταρράκτη και φυσική πισίνα, όπου μπορείς να κολυμπήσεις. Ο χώρος στάθμευσης και το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ήταν γεμάτο κόσμο, όπως και ο χώρος της πισίνας. Παρόλα αυτά, καταφέραμε να φτάσουμε, να βρούμε ένα σημείο να αφήσουμε τα πράγματά μας και να κολυμπήσουμε στα παγωμένα και κρυστάλλινα νερά. Μοναδική εμπειρία! Τα παιδιά είχαν ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που δεν ήθελαν να φύγουμε! Ούτε εγώ, είναι η αλήθεια! Μείναμε όσο περισσότερο μπορούσαμε σε αυτά τα μαγευτικά μέρη της Πιερίας και προς το απογευματάκι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς την παραλία, όπου περάσαμε το βράδυ μας κάνοντας βόλτες και παίζοντας στο λούνα παρκ.

3^η μέρα στην Πιερία – Κάστρο Πλαταμώνα, Νέος και Παλαιός Άγιος Παντελεήμων

Μπάνιο στον Νέο Παντελεήμονα

Την επόμενη μέρα αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε άλλη παραλία για μπάνιο και απ’ ότι αποδείχτηκε κάναμε πολύ καλά, καθώς η παραλία του Νέου Παντελεήμονα είχε πολύ καθαρά και δροσερά νερά. Βέβαια είχε και αρκετό κόσμο, αλλά δεν μας ενόχλησε και τόσο. Βρήκαμε ομπρέλα και ξαπλώστρες στο μπαράκι Gallaria, μια εγκαταλελειμμένη γαλαρία τρένου, που χρονολογείται από το 1915 και αποτελούσε το ανοιχτό βόρειο τμήμα της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, σε συνέχεια του τούνελ της σήραγγας του Πλαταμώνα, το οποίο έχει μετατραπεί πολύ πετυχημένα σε πολυχώρο αναψυχής! Η τιμή της ξαπλώστρας περιλάμβανε πετσέτες και φρουτοσαλάτα (δεν την αναφέρω, γιατί σίγουρα έχει αλλάξει από τότε). Το προσωπικό ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό.

Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα

Αφού απολαύσαμε το μπάνιο μας, ανηφορίσαμε προς το Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα. Ως παιδί και ως φοιτήτρια αργότερα, πάντα στα οδικά μας ταξίδια περνούσαμε στον δρόμο για τον εκάστοτε προορισμό μας από εκεί, αλλά ποτέ δεν είχε τύχει να το επισκεφτώ από κοντά. Έφασε, λοιπόν, η ώρα! Σε στρατηγική θέση, η Καστροπολιτεία του 10^ου αιώνα ήλεγχε τη διάβαση της κοιλάδας των Τεμπών και τον νευραλγικό άξονα που ένωνε τη Μακεδονία με τη Θεσσαλία. Πύργοι, πύλες και περίδρομοι, ισχυρά τείχη, σκάλες και πολεμίστρες μας μετέφεραν σε μια άλλη εποχή.

Παλαιός Άγιος Παντελεήμονας

Η συνέχεια της μέρας μας περιλάμβανε επίσκεψη στον Παλαιό Άγιο Παντελεήμονα, ένα ημιορεινό χωριό της Πιερίας, που χτίστηκε γύρω στα τέλη του 14^ου αιώνα.

Εκεί μπορεί να δει κανείς εξαιρετικά δείγματα μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής. Σήμερα αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει ο ναός του ομώνυμου αγίου, ιστορικό διατηρητέο μνημείο χτισμένο το 1914. Αφού κάναμε τη βόλτα μας και εξερευνήσαμε όλες τις γωνιές του γραφικού αυτού χωριού, καθίσαμε σε μια παραδοσιακή ταβέρνα για φαγητό και στη συνέχεια επιστρέψαμε στη βάση μας.

4^η μέρα στην Πιερία – Λιτόχωρο και άλλες ομορφιές του Ολύμπου

Ο Όλυμπος μας καλούσε για άλλη μια φορά! Την επόμενη μέρα, λοιπόν, ανηφορίσαμε προς Λιτόχωρο, πόλη κτισμένη στις πλαγιές του Ολύμπου με αρκετά παραδοσιακά χαρακτηριστικά και βάση όσων θέλουν να εξορμήσουν στον Όλυμπο. Μια μικρή βόλτα και συνεχίσαμε προς τα πάνω με προορισμό την Παλαιά Μόνη και τη Σκήτη του Αγίου Διονυσίου, αλλά και τον καταρράκτη του Ενιπέα.

Παλαιά Μονή Αγίου Διονυσίου

Η παλιά μονή, χτισμένη τον 16^ο αιώνα, είναι κυριολεκτικά κρυμμένη μέσα στο φαράγγι του Ενιπέα και έχει φιλοξενήσει στην μακραίωνη ζωή της σημαντικές ιστορικές στιγμές, κυρίως κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Υπάρχει χώρος στάθμευσης απ’ έξω.

Σκήτη Αγίου Διονυσίου

Από εκεί περπατώντας μέσα στο δάσος για περίπου μισή ώρα ανηφορίζεις και φτάνεις στη σκήτη του Αγίου Διονυσίου, μια φυσική σπηλιά κάτω από βράχο σε ύψος 900μ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η διαδρομή μέχρι το σπήλαιο, κατά την οποία μπορείς να απολαύσεις τη φύση του Ολύμπου στο μεγαλείο της.

Καταρράκτης Ενιπέα

Με αφετηρία το ίδιο μονοπάτι που ξεκινά από το παλιό μοναστήρι, αλλά σε αντίθετη κατεύθυνση, μετά από περίπου 20 λεπτά, φτάσαμε στον διάσημο καταρράκτη του Ενιπέα. Αυτή είναι και η πιο εύκολη διαδρομή που μπορεί να ακολουθήσει κανείς. Φυσικά υπάρχουν κι άλλες, όπως το κλασικό ορειβατικό μονοπάτι Ε4 από τη θέση «Πριόνια» προς Λιτόχωρο (κάποιοι το περπατούν και με αντίστροφη κατεύθυνση). Όμως όταν έχεις παιδιά, νομίζω ότι η απλή διαδρομή είναι μονόδρομος.

Τί να πω για τον καταρράκτη; Μας έκοψε την ανάσα και μεταφορικά, λόγω της φυσικής ομορφιάς που τον περιβάλλει, και κυριολεκτικά, αφού όποιος τολμήσει να μπει στα παγωμένα νερά του από τύχη θα γλιτώσει την καρδιακή προσβολή! Βουτήξαμε μόνο τα πόδια και καθίσαμε να απολαύσουμε τη μαγεία που υπήρχε γύρω μας.

Βύθος και Λιτόχωρο

Γεμάτοι οξυγόνο και όμορφες εικόνες γυρίσαμε στο Λιτόχωρο. Πριν κάτσουμε σε κάποιο παραδοσιακό ταβερνάκι για φαγητό, κάναμε μια τελευταία εξόρμηση προς τον καταρράκτη στη θέση «Βύθος», λίγο πιο πάνω από την πόλη. Το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ξεκινά από τη θέση «Μύλοι» και ακολουθεί μια διαδρομή παράλληλη με το φαράγγι του Ενιπέα. Η διαδρομή είναι σύντομη, περίπου ενός χιλιομέτρου. Υπάρχει σήμανση και κατασκευασμένο μονοπάτι με κιγκλίδωμα που οδηγεί στον καταρράκτη. Νερό βέβαια στον καταρράκτη δεν είχε όταν πήγαμε, αλλά η διαδρομή μέχρι εκεί άξιζε.

Εξαντλημένοι από το περπάτημα της ημέρας κατηφορίσαμε στο κέντρο της πόλης για φαγητό. Μια καλοκαιρινή μπόρα μας αιφνιδίασε, αλλά ήταν ό,τι έπρεπε για να μας δροσίσει.

Ο επίλογος μιας όμορφης διαδρομής

Σιγά σιγά αφήσαμε το Λιτόχωρο και τον Όλυμπο πίσω μας. Τα παιδιά ήταν κουρασμένα, αλλά χορτάτα από νέες εμπειρίες! Έπρεπε να χαιρετίσουμε την Πιερία.

Εγώ είχα την αίσθηση ότι είχα ξεπληρώσει ένα ιερό χρέος: να πατήσω στη γη του Ολύμπου και να μεταδώσω με αυτόν τον τρόπο στα παιδιά μου την αγάπη και τον θαυμασμό μου για τη μαγική φύση που μας αγκαλιάζει.

Ο σπόρος έπεσε και νομίζω ότι θα καρποφορήσει στο μέλλον…

The post Όμορφη Πιερία: Το πρώτο μου ταξίδι με τα παιδιά ήταν στη σκιά του Ολύμπου appeared first on Chrysafenia's Travelogue.