Στον δρόμο: Όταν η μηχανή γίνεται μέρος της ιστορίας

Όποιος έχει ταξιδέψει με μηχανή ξέρει ότι το ταξίδι δεν αρχίζει όταν φτάνεις. Αρχίζει μόλις γυρίσει το κλειδί (μη σου πω και όταν το σχεδιάζεις). Από τη Θεσσαλονίκη έως το Άγκιστρο είναι περίπου 120 χλμ., αλλά οι αισθήσεις σε κάνουν να νιώθεις πως διανύεις πολλά περισσότερα. Λιβάδια ολάνθιστα της Άνοιξης, μυρωδιές από φρεσκοσκαμμένη γη, και ο δρόμος μετά τον Προμαχώνα να ανηφορίζει γραφικά μέσα σε δάσος, κολλημένος σχεδόν στη συνοριακή γραμμή. Τα τελευταία δέκα χιλιόμετρα είναι από τα πιο όμορφα που έχω κάνει στη Βόρεια Ελλάδα.

Ένα χωριό με ιστορία αιώνων (χωρίς πολλά πολλά)

Επιτρέψτε μου εδώ μια μικρή παρένθεση — δεν θα ξεφύγει, υπόσχομαι. Το Άγκιστρο δεν είναι ένα οποιοδήποτε χωριό. Βρίσκεται στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Στους πρόποδες του βουνού λειτουργούσαν από τον 4ο αι. π.Χ. μεταλλεία σιδήρου και χρυσού, που μαζί με τα ορυχεία του Παγγαίου χρηματοδότησαν τις εκστρατείες του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από την ίδια εποχή χρησιμοποιούνταν και οι θερμές πηγές. Το πέτρινο λουτρό στο κέντρο του χωριού χτίστηκε γύρω στο 950 μ.Χ., στη βυζαντινή περίοδο. Θεωρείται από τα παλαιότερα χαμάμ στον ελλαδικό χώρο. Επί Τουρκοκρατίας το χωριό λεγόταν Τσιγγέλι, ενώ ο πέτρινος πύργος δίπλα από το λουτρό λειτούργησε στη συνέχεια ως ρολόι — αλλά και, σύμφωνα με την παράδοση, ως φυλακή. Λίγο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους η περιοχή έγινε στρατιωτική ζώνη, και άνοιξε ξανά τουριστικά μετά το 1990. Σήμερα, που στέκεσαι μπροστά στο χαμάμ, καταλαβαίνεις πως πατάς πάνω σε πολλά στρώματα ιστορίας.

Τα ιαματικά λουτρά (όχι ακριβώς όπως τα θυμόμουν)

Ομολογώ ότι είχα κάνει το λάθος να ανεβάσω τις προσδοκίες μου ψηλά. Την προηγούμενη φορά που είχα μπει στο λουτρό με τα παιδιά, το νερό ήταν τόσο ζεστό που μετά από δέκα λεπτά ένιωθα να λιώνω, με τον καλό τρόπο. Αναφέρεται ότι η θερμοκρασία νερού είναι έως 37,5°C (κάποιες πηγές αναφέρουν έως 40,5°C στις φυσικές πηγές). Όμως αυτή τη φορά το νερό μου φάνηκε πιο χλιαρό. Μπορεί να ήταν η ώρα της ημέρας, μπορεί να έπαιξε ρόλο κι ο καιρός — γιατί έξω είχε δροσούλα ακόμη— αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ένιωσα την ίδια θερμή «αγκαλιά». Η μυσταγωγική ατμόσφαιρα όμως παρέμεινε ίδια: το φως που μπαίνει από τους μικρούς φεγγίτες , η πέτρα γύρω, το ταβάνι που σου ψιθυρίζει χίλιες ιστορίες. Αξίζει — και με το παραπάνω. Απλά, αν είστε από αυτούς που λατρεύουν το πολύ ζεστό λουτρό, ίσως καλό είναι να ρωτήσετε από πριν.

• Ώρες λειτουργίας (Hamam Hotel & Spa): Καθημερινά έως 00:00 | Σαββατοκύριακα έως 02:00
• Όλες οι πισίνες (8 νομίζω) είναι ιδιωτικές — μπορείτε να τις έχετε αποκλειστικά για εσάς και την παρέα σας.
• Η τιμή τότε ήταν 7€/30′ ανά άτομο, αλλά πιθανότατα έχει αναπροσαρμοστεί. Καλύτερα πάρτε ένα τηλέφωνο να κάνετε και κράτηση, ιδίως αν πάτε Σαββατοκύριακο.
• Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά έως τις 12:00 τα μεσάνυχτα · Σαββατοκύριακα έως τις 02:00 τα ξημερώματα
  
  Tip: Πάρτε μαζί σας πετσέτα και σαγιονάρες. Παρέχονται και από το ξενοδοχείο, αλλά έχουν μια μικρή χρέωση.

Πεζοπορία ανάμεσα σε δάσος, οχυρά και αναμνήσεις

Η αλήθεια είναι πως αν έρθετε στο Άγκιστρο και μείνετε μόνο στο λουτρό, χάνετε τη μισή εμπειρία. Η περιοχή έχει τρία οργανωμένα μονοπάτια που ξεκινούν από το βυζαντινό χαμάμ: το μονοπάτι «Μεταξά», του Βράχου και των Αρχαίων Μεταλλείων. Διαλέξαμε εκείνο που οδηγεί στα αρχαία μεταλλεία — γιατί ομολογώ, ο συνδυασμός φύσης και ιστορίας είναι αδυναμία μου. Περπατήσαμε σε καταπράσινα μονοπάτια.

Ακούγαμε μόνο τα πουλιά και το νερό, και κάπου ψηλά, ανάμεσα στα δέντρα, είδαμε τον Όρβηλο — το βουλγαρικό Πιρίν — να ορθώνεται μεγαλόπρεπα στον ορίζοντα. Υπήρξε στιγμή που σταματήσαμε χωρίς να μιλάμε. Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ένα τοπίο σε αγγίζει.

Ο πέτρινος ξενώνας: Αυτό που λέμε «σπίτι μακριά από το σπίτι»

Μείναμε σε έναν παραδοσιακό πέτρινο ξενώνα, τα Πέτρινα, και ήταν, χωρίς υπερβολή, η ψυχή του διημέρου. Πέτρα, ξύλο, τζάκι αναμμένο, κουβέρτες μάλλινες και ένα πρωινό που σε έσπρωχνε να καθίσεις ώρα στο τραπέζι: σπιτικές μαρμελάδες, αυγουλάκια, τοπικό τυρί, ζεστό ψωμί. Αν θέλετε τη γνώμη μου, σ’ ένα τέτοιο ταξίδι, ο ξενώνας μετράει όσο και ο προορισμός.

Φαγητό που σε γεμίζει — και κυριολεκτικά και μεταφορικά

Το Άγκιστρο και η γύρω περιοχή κρύβουν ταβέρνες που θα τις θυμάστε. Ξεχωρίσαμε την ταβέρνα “Το Ξύλινο Χωρίο“, που βρίσκεται στο συγκρότημα του ομώνυμου ξενοδοχείου. Καθίσαμε ώρα γύρω από το τραπέζι, με το τζάκι να τριζοβολάει στο βάθος και τη μυρωδιά της ψημένης πέτρας να γεμίζει τον χώρο. Είναι από αυτά τα δείπνα που δεν σπεύδεις να τα τελειώσεις — αφήνεσαι, παραγγέλνεις άλλο ένα ποτηράκι κρασί, και βλέπεις την ώρα να περνάει χωρίς ενοχές.

Μια ημερήσια απόδραση στο Σαντάνσκι της Βουλγαρίας

Επειδή τα σύνορα είναι δίπλα, θεωρήσαμε ευκαιρία να περάσουμε απέναντι. Διαλέξαμε το Σαντάνσκι (Sandanski), μια ζωντανή πόλη της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας, χτισμένη στους πρόποδες του Πιρίν και — να η ωραία σύμπτωση — επίσης φημισμένη για τις ιαματικές της πηγές. Στο κέντρο της πόλης θα δείτε ένα επιβλητικό άγαλμα του Σπάρτακου, του Θράκα μονομάχου που ξεσήκωσε τη μεγαλύτερη εξέγερση δούλων της Ρωμαϊκής αρχαιότητας — οι ντόπιοι τον θεωρούν γέννημα-θρέμμα της περιοχής.

Περπατήσαμε στο τεράστιο πάρκο της πόλης και ήπιαμε καφέ με θέα τα βουνά.

Πρακτικές πληροφορίες για το ταξίδι σας

• Πώς να πάτε: Από Αλεξανδρούπολη ή Θεσσαλονίκη μέσω Σερρών και Σιδηροκάστρου, με κατεύθυνση Προμαχώνα. 200 μέτρα πριν τα σύνορα στρίβετε δεξιά και σε 10 λεπτά είστε στο χωριό.
• Πότε να πάτε: Όλο τον χρόνο. Άνοιξη και φθινόπωρο για πεζοπορία, χειμώνα για το χαμάμ με τζάκι.
• Πόσες μέρες: 2 διανυκτερεύσεις είναι ιδανικές.
• Tip: Κρατήστε από πριν τον ξενώνα — ειδικά στις αργίες γεμίζει.

Επιστρέφοντας με γεμάτες μπαταρίες

Στην επιστροφή προς Αλεξανδρούπολη κάναμε μια στάση στο Σιδηρόκαστρο, όπου επίσης απολαύσαμε νόστιμο τοπικό φαγητό.

Στη διαδρομή του γυρισμού, με τον αέρα να με χτυπάει στο κράνος, σκεφτόμουν πόσο λίγο χρειάζεται για να νιώσεις πραγματικά διακοπές: ένα χωριό μικρό, λίγο ζεστό νερό, ένας ξενώνας που σε αγκαλιάζει, ένας δρόμος που σε καλεί να τον ακολουθήσεις. Το Άγκιστρο δεν είναι «εντυπωσιακός» προορισμός με την εμπορική έννοια. Είναι κάτι καλύτερο: είναι ένα μέρος που σε αφήνει πιο ήρεμο απ’ ό,τι το βρήκες. Και νομίζω ότι αυτό ψάχνουμε, τελικά, όταν λέμε «θέλω να φύγω».

Καλά ταξίδια!

The post Στο Άγκιστρο Σερρών με τη μηχανή: Ιαματικά λουτρά, μονοπάτια και μια σύντομη απόδραση στη Βουλγαρία appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Γεια σας ταξιδιάρικες ψυχές! Καλώς ήρθατε σε μια ακόμη εξόρμησή μας. Σήμερα το μενού έχει ήλιο, φιλαράκια, μηχανές και χιλιόμετρα στη Βόρεια Ελλάδα.

Τον Οκτώβριο του 2025 πραγματοποιήσαμε μια αξέχαστη διήμερη εκδρομή με τη μηχανή μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι στην Ημαθία και στις γύρω περιοχές. Ο καλός καιρός μάς επέτρεψε να απολαύσουμε πανέμορφα τοπία, ιστορικά μνημεία, θερμές πηγές, παραλίμνιες διαδρομές και νόστιμη τοπική κουζίνα. Εδώ θα σας διηγηθώ την εμπειρία μας και θα σας δώσω χρήσιμες πληροφορίες, ιστορικά στοιχεία και tips για όσους θέλουν να επισκεφθούν τα μέρη που είδαμε.

Ημέρα 1: Λίμνη Βεγορίτιδα – Λουτρά Πόζαρ – Νάουσα & Βέροια

Αφετηρία μας, όπως πάντα η Αλεξανδρούπολη στον Έβρο. Συναντηθήκαμε με Άλεξ και Μαρία στη Χαλκηδόνα και συνεχίσαμε παρέα μέχρι τα Λουτρά Πόζαρ.

Λουτρά Πόζαρ

Στόχος μας αυτή τη φορά δεν ήταν να απολαύσουμε τα θερμά λουτρά, που τόσο μας αρέσουν. Τα έχω επισκεφτεί αρκετές φορές και θα σας μιλήσω σε άλλο άρθρο για αυτά! Σκοπός μας ήταν να παρευρεθούμε σε μια μοτοσικλετιστική συνάντηση των Greek Adventure Riders, τα ταξίδια των οποίων πάντα ακολουθούμε νοερά μέσα από τα βίντεό τους. Η συνάντηση είχε τον τίτλο “Στα μονοπάτια του Λάμπη” και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη μέλους της κοινότητάς τους που έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή. Παρόλο που δεν απολαύσαμε τα ευεργετικά νερά, θαυμάσαμε για μια ακόμη φορά την πανέμορφη φύση με τα καταπράσινα φαράγγια και τους μικρούς καταρράκτες.

Παραλίμνια Άρνισσα & Λίμνη Βεγορίτιδα

Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, περάσαμε από την παραλίμνια Άρνισσα και κάναμε μια μικρή στάση δίπλα στη λίμνη Βεγορίτιδα, όπου ο ήλιος και το ήρεμο νερό δημιούργησαν ιδανική ατμόσφαιρα για φωτογραφίες και πρωινό περίπατο.

Η λίμνη Βεγορίτιδα, η τρίτη βαθύτερη της Ελλάδας, εκτείνεται μεταξύ Πέλλας και Φλώρινας και αποτελεί έναν τόπο με μακρά ιστορία που ξεκινά από την προϊστορική εποχή. Το μοναδικό της οικοσύστημα φιλοξενεί πάνω από 160 είδη πουλιών και σπάνια χλωρίδα, ενώ τα νερά της, που δεν παγώνουν ποτέ, συνδέονται υδρολογικά με τις γειτονικές λίμνες. Με επίκεντρο γραφικά χωριά όπως ο Άγιος Παντελεήμονας και ο Άγιος Αθανάσιος, η περιοχή προσφέρει πλήθος δραστηριοτήτων, από θαλάσσια σπορ και παραδοσιακή βαρκάδα με πλάβες μέχρι πεζοπορία και εύκολη πρόσβαση σε χιονοδρομικά κέντρα, συνδυάζοντας την επαφή με τη φύση και τον πολιτισμό.

Εμείς δεν κάναμε βέβαια τίποτα από αυτά, πήραμε απλώς μια ανάσα μπροστά στο όμορφο θέαμα, ξεμουδιάσαμε λίγο και συνεχίσαμε προς τον επόμενο προορισμό.

Νάουσα και λίγο από Βέροια

Ένα μικρό πέρασμα από το Σκλήθρο Φλώρινας και το απόγευμα φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στη Νάουσα. Η Νάουσα βρίσκεται στη δυτική Ημαθία και συνδυάζει φύση και ιστορία. Είναι χτισμένη κοντά στη Βέροια και ανάμεσα σε σημαντικούς οδικούς άξονες της Μακεδονίας. Ο ποταμός Αράπιτσα διασχίζει την πόλη, δίνοντάς της ζωή και χαρακτήρα, ενώ σε μικρή απόσταση βρίσκεται η αρχαία Μίεζα, ο τόπος όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε τον νεαρό Μέγα Αλέξανδρο.

Καθώς είχε ήδη βραδιάσει, επιλέξαμε να διασχίσουμε τη γειτονική Βέροια και να φάμε σε ένα ιδιαίτερο μέρος που είχαμε εξ αρχής επιλέξει: την ταβέρνα «Όπως Παλιά» στην Κουμαριά Ημαθίας, που θεωρείται ένας από τους πιο ξεχωριστούς γαστρονομικούς προορισμούς στη Βόρεια Ελλάδα. Αυτό που την κάνει να διαφέρει από μια κλασική ταβέρνα είναι η εξειδίκευσή της στα καπνιστά κρέατα και οι σύγχρονες τεχνικές ψησίματος που χρησιμοποιεί. Δοκιμάσαμε το φημισμένο brisket, ένα κρέας ψημένο με τη μέθοδο low & slow, με μια ιδιαίτερη γεύση – η μυρωδιά του ξύλου ήταν παντού. Η ιδιαιτερότητα της μυρωδιάς οφείλεται στη χρήση ξύλων, όπως η οξιά και η βελανιδιά. Δεν έχει καμία σχέση με τη μυρωδιά του κάρβουνου σε μια συμβατική ψησταριά. Προσωπικά μου φάνηκε κάπως “βαριά” η μυρωδιά, το κρέας όμως ήταν ιδιαίτερα τρυφερό και νόστιμο.

Στην όμορφη και ιστορική Νάουσα

Το βράδυ γυρίσαμε στη Νάουσα, όπου αφήσαμε τις μηχανές για να περπατήσουμε και να γνωρίσουμε την πόλη, για όσο χρόνο μας απέμενε.

Είναι μια μικρή ζωντανή πόλη με όμορφα σοκάκια. Θεωρείται η «πόλη του οίνου και της αμπέλου». Το Ξινόμαυρο Νάουσας είναι ένα από τα καλύτερα κρασιά στον κόσμο. Η επίσκεψη σε ένα από τα τοπικά οινοποιεία είναι επιβεβλημένη για να καταλάβετε την κουλτούρα της περιοχής. Εμείς δεν προλάβαμε. Το κρατάμε για την επόμενη φορά.

Τις λίγες ώρες που είχαμε διαθέσιμες κινηθήκαμε κυρίως στην «Παραλία», έτσι ονομάζουν οι ντόπιοι τον δρόμο έξω από το Δημοτικό Πάρκο στο κέντρο της πόλης. Παρόλο που δεν υπάρχει θάλασσα, είναι το σημείο συνάντησης με τις περισσότερες καφετέριες, μπαρ και εστιατόρια, όπου η πόλη σφύζει από ζωή.

Το πιο εντυπωσιακό μέρος από αυτά που είδαμε ήταν το Δημοτικό Πάρκο. Είναι το καμάρι της πόλης και όχι άδικα. Πρόκειται για το πρώτο ελληνικό πάρκο που εντάχθηκε στην «Ευρωπαϊκή Διαδρομή Ιστορικών Κήπων». Περπατάς ανάμεσα σε λίμνες με πάπιες και κύκνους, παγόνια που κυκλοφορούν ελεύθερα και, αν είστε τυχεροί, μας είπαν ότι κυκλοφορούν και μερικοί σκίουροι! Απλώνεται σε μια έκταση 30 στρεμμάτων και λειτουργεί σαν ένα τεράστιο «μπαλκόνι» με συγκλονιστική θέα στον κάμπο της Ημαθίας. Εμείς βέβαια το επισκεφτήκαμε βράδυ, οπότε δεν τα απολαύσαμε όλα αυτά στο έπακρο. Εσείς, αν πάτε, μην τα χάσατε.

Για φινάλε, αφήσαμε κάτι εξίσου συγκλονιστικό: Δοκιμάσαμε την πεντανόστιμη, παραδοσιακή πουτίγκα του Θωμά! Είναι το γαστρονομικό σήμα κατατεθέν της Νάουσας. Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε ντόπιο πού θα φάτε το καλύτερο γλυκό, θα σας δείξει αυτό το ζαχαροπλαστείο επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου, κοντά στο Πάρκο. Η μυστική συνταγή του περνάει από γενιά σε γενιά και έχει καταφέρει να παραμείνει ίδια εδώ και δεκαετίες. Δεν γράφω άλλα. Απλώς δοκιμάστε την και δεν θα χάσετε.

Άλσος Αγίου Νικολάου Νάουσας – μια ανάσα φύσης

Την επόμενη μέρα πριν αφήσουμε τη Νάουσα επισκεφτήκαμε ένα πανέμορφο μέρος. Λίγο έξω από την πόλη βρίσκεται το Άλσος (ή Πάρκο) του Αγίου Νικολάου. Είναι ένας καταπράσινος φυσικός παράδεισος και ιδανικό σημείο για χαλάρωση. Πλατάνια, τρεχούμενα νερά, μικρά ξύλινα γεφυράκια και μονοπάτια δημιουργούν ένα τοπίο που θυμίζει περισσότερο βουνό παρά αστικό πάρκο. Το πάρκο έχει ιστορική σημασία για την περιοχή και αποτελεί αγαπημένο σημείο περιπάτου για ντόπιους και επισκέπτες κάθε εποχή του χρόνου.

Από τον Αλιάκμονα στα ίχνη των Μακεδόνων βασιλέων και από κει στις πέτρινες νύμφες

Γέφυρα του Αλιάκμονα

Την τελευταία ημέρα της εκδρομής, ξεκινήσαμε νωρίς και περάσαμε από τη γέφυρα του Αλιάκμονα. Είναι ένα σημείο με ωραία θέα στον μεγάλο ποταμό που διασχίζει τη Μακεδονία. Η σύγχρονη γέφυρα του Αλιάκμονα βρίσκεται μια ανάσα από τις Αιγές. Είναι από εκείνα τα σημεία που σε κάνουν να πατάς ασυναίσθητα φρένο για να χαζέψεις τη θέα. Καθώς διασχίζεις τον μεγαλύτερο ποταμό της Ελλάδας, το τοπίο με τα ορμητικά νερά και το καταπράσινο σκηνικό στις όχθες σου θυμίζει πόσο επιβλητική μπορεί να γίνει η φύση. Είναι το απόλυτο «πάντρεμα» του σήμερα με την ιστορία. Αφού δίπλα ακριβώς βρίσκονται οι θησαυροί της Βεργίνας, κάνοντας το πέρασμα από εκεί να μοιάζει με μια μικρή χρονομηχανή πάνω από τον μακεδονικό κάμπο. Αν περνάτε από την περιοχή, αξίζει μια στάση για μερικές φωτογραφίες – η ενέργεια του ποταμού είναι πραγματικά μοναδική!

Αιγές ή Βεργίνα – Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών, Βασιλικοί Τάφοι & Ανάκτορο

Μία από τις σημαντικότερες στάσεις του ταξιδιού ήταν στο νέο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών και στο Μουσείο των Βασιλικών Τάφων στη Βεργίνα. Μέρη που συμπυκνώνουν εύστοχα την ιστορία των Μακεδόνων.

Το νέο και πρωτότυπο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών

Το νέο αυτό μουσείο στη Βεργίνα δεν είναι απλώς ένα κτίριο με εκθέματα. Είναι μια ολόκληρη εμπειρία που «απλώνεται» σε όλο τον αρχαιολογικό χώρο. Αν το επισκεφθείτε, θα νιώσετε ότι μπαίνετε σε μια «πύλη» που σας συνδέει απευθείας με τον κόσμο των Μακεδόνων βασιλέων.

Το μουσείο είναι σχετικά μικρό σε μέγεθος, μεγάλο όμως σε ουσία, αλλά και σε έμπνευση, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Δύο σημεία μου έκαναν μεγάλη εντύπωση: Στο κεντρικό κτίριο του μουσείου, αντικείμενα από τις ανασκαφές στην πόλη και τη νεκρόπολη έχουν τοποθετηθεί σε όρθιες προθήκες με τρόπο που θυμίζει πίνακες ζωγραφικής. Καρφιά και εργαλεία, καθημερινά σκεύη και όπλα προσεγγίζονται με μια «ολιστική» ματιά μεταξύ εκθέματος και επισκέπτη. Τα αντικείμενα δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως αρχαιολογικά τεκμήρια. Αντιμετωπίζονται ως φορείς μνήμης και πολιτισμού, που «αφηγούνται» την ιστορία της πρωτεύουσας των Μακεδόνων, σύμφωνα με την επίτιμη έφορο αρχαιοτήτων Αγγελική Κοτταρίδη, την εμπνεύστρια της προσέγγισης αυτής.

Στο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών ξεχωρίζει η ενότητα «Δέσποινες των Αιγών», αφιερωμένη στις γυναίκες της μακεδονικής βασιλικής αυλής. Τα ενδύματα και τα κοσμήματά τους είναι μοναδικά!

Είναι ένας χώρος πολύ σύγχρονος, φωτεινός και «ανοιχτός» χωρίς να σε κουράζει με ατελείωτες προθήκες. Συνολικά, είναι ένας χώρος που “ανασταίνει” τις Αιγές, συνδέοντας την αρχαία ιστορία με το παρόν και τον σύγχρονο πολιτισμό, εστιάζοντας στη μνήμη και την κληρονομιά της Μακεδονίας. 

Το Μουσείο των Βασιλικών Τάφων

Στο Μουσείο των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας είχα πάει άλλες δύο φορές. Η αίσθηση του δέους όμως που νιώθεις όταν μπαίνεις μέσα είναι πάντα μοναδική! Νιώθεις το σκοτάδι να σε ακουμπά. Είναι τόσο πυκνό, που για λίγα δευτερόλεπτα χάνεις τον ορίζοντα, μέχρι που οι φωτισμένες προσόψεις των τάφων αρχίζουν να αναδύονται σαν οφθαλμαπάτη μέσα από τους αιώνες. Είναι εκείνη η παράξενη στιγμή που συνειδητοποιείς πως δεν επισκέπτεσαι απλώς ένα μουσείο, αλλά εισβάλλεις με δέος σε μια σιωπηλή, βασιλική αιωνιότητα. Εκείνη που περιβάλλει την ιστορία των Μακεδόνων με τρόπο άμεσο και συγκινητικό.

Στο Ανάκτορο των Αιγών

Λίγο πιο πέρα, το Ανάκτορο των Αιγών, πρόσφατα αποκατεστημένο, αποκαλύπτει το μέγεθος και τη δύναμη της μακεδονικής κυριαρχίας, με θέα που απλώνεται στον μακεδονικό κάμπο. Μαζί, τα δύο σημεία συνθέτουν μια εμπειρία που δεν είναι απλώς επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο, αλλά ταξίδι στον χρόνο.

Συμβουλές

Το εισιτήριο μπορεί να σας φανεί λίγο ακριβό (είναι 20€), όμως δεν είναι! Είναι ενιαίο και με ένα εισιτήριο μπορείτε να επισκεφτείτε διάφορους χώρους: το κεντρικό κτίριο και τις εκθέσεις με τους Βασιλικούς Τάφους, όπου εκτίθενται ευρήματα από τον τάφο του Φιλίππου Β’, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μαζί με άλλα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα (ουσιαστικά 2 μουσεία). Επίσης, μπορείτε να επισκεφτείτε και τους υπαίθριους αρχαιολογικούς χώρους του Ανακτόρου, της Νεκρόπολης και του Θεάτρου.

Για περισσότερα επισκεφτείτε: Επίσημος ιστότοπος Πολυκεντρικού Μουσείου Αιγών

Tips για επίσκεψη:

• Προτιμήστε να πάτε νωρίς το πρωί για να αποφύγετε τις ουρές.
• Υπάρχουν ηλεκτρονικά εισιτήρια και πληροφορίες στο επίσημο site.
• Φροντίστε να έχετε χρόνο, άνετα παπούτσια, νερό και καπέλο (αν έχει ζέστη), γιατί αξίζει να τα επισκεφτείς όλα!

Νυμφόπετρες στη Λίμνη Βόλβη

Στην επιστροφή προς την Αλεξανδρούπολη, κάναμε μια στάση σε ένα μέρος που ομολογώ πως δεν ήξερα, αλλά με εντυπωσίασε. Ένα μυστηριώδες τοπίο από πέτρινους σχηματισμούς μέσα στα δέντρα. Είναι το Γεωλογικό Πάρκο των Νυμφόπετρων κοντά στη λίμνη Βόλβη. Πρόκειται για εντυπωσιακούς ασβεστολιθικούς σχηματισμούς που έχουν ανακηρυχθεί μνημείο της φύσης. Δημιουργούν ένα τοπίο κάπως απόκοσμο, σαν ιστορία από κάποιο ταξίδι στον χρόνο.

Διάφοροι θρύλοι ντύνουν αυτό το μέρος:

• Ο πιο γνωστός μύθος λέει ότι μια γαμήλια πομπή και οι καλεσμένοι της μετατράπηκαν σε πέτρες από κατάρα της μητέρας που δεν ήθελε τον γάμο (ο θρύλος της κακιάς πεθεράς δηλαδή….).
• Μια άλλη παράδοση τις θέλει κυνηγούς να μεταμορφώνονται σε πέτρα από την ίδια τη θεά Αρτέμιδα, όταν προσπάθησαν να παραβιάσουν τον χώρο.

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι ένα μοναδικό γεωλογικό τοπίο όπου μπορείς να περπατήσεις γύρω από τους βράχους, σχεδόν να αφουγκραστείς τους θρύλους και να απολαύσεις την θέα στη λίμνη και τα γύρω δάση.

Αντί για επίλογο

Αυτή η διήμερη εκδρομή ήταν μια υπέροχη συνδυαστική εμπειρία φύσης, ιστορίας, τοπικής γαστρονομίας και κοινού πάθους για τη μοτοσικλέτα. Φυσικά μπορείτε να πάτε και με αυτοκίνητο. Αν σχεδιάζετε παρόμοιο ταξίδι, αξίζει να αφιερώσετε χρόνο σε κάθε σημείο. Να ψάξετε τους τοπικούς θρύλους και να δοκιμάσετε τις τοπικές γεύσεις!

Τα λέμε στο επόμενο ταξιδάκι μας!

The post Με τη μηχανή ανάμεσα σε λίμνες, ιστορία και θρύλους: ένα διήμερο στη Μακεδονία appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Από τότε έχουν περάσει ποοολλάαααα χρόνια — αλλά κάθε φορά που επιστρέφω, νιώθω ότι τίποτα δεν έχει χαθεί. Ίσα-ίσα, η πόλη έχει γίνει ακόμα πιο όμορφη, πιο ζωντανή, πιο μοντέρνα… χωρίς να χάσει την ψυχή της.

Πρώτες βόλτες: Ρολόι, Λιθαρίτσια και Ιτσκαλέ

Το Ρολόι των Ιωαννίνων, στο κέντρο της πόλης, λίγο πιο κάτω από τα Λιθαρίτσια, χτισμένο το 1905, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της πόλης. Ο πύργος συνδυάζει νεοκλασικά και ανατολίτικα στοιχεία, με έναν χαρακτηριστικό θόλο και την παλιά καμπάνα που προερχόταν από το κάστρο.

Αρχικά βρισκόταν αλλού, αλλά μετά από ζημιά μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση στην κεντρική πλατεία, όπου σήμερα λειτουργεί με ελβετικό μηχανισμό. Είναι το σημείο όπου συναντιούνται οι ντόπιοι, σημείο εκκίνησης για βόλτες στο ιστορικό κέντρο και ένα από τα πιο φωτογραφημένα σύμβολα των Ιωαννίνων. Από εκεί ξεκινήσαμε κι εμείς τη μεγάλη βόλτα μας.

Πρώτη μας στάση, όπως πάντα, τα Λιθαρίτσια. Ένα σημείο που για μένα κουβαλάει κάτι το νοσταλγικό. Άπειρα ραντεβού με παρέες, ή μοναχικές βόλτες περισυλλογής. Το ιδανικό μέρος για ξεκούραση, καθώς από εκεί βλέπεις τη λίμνη να απλώνεται μπροστά σου, και θυμάσαι γιατί τα Γιάννενα είναι τόσο ιδιαίτερα.

Η λίμνη Παμβώτιδα και ο Μώλος — η καρδιά της πόλης

Κανένα ταξίδι στα Γιάννενα δεν είναι ολοκληρωμένο χωρίς μια βόλτα γύρω από τη λίμνη Παμβώτιδα και τον Μώλο. Ιδανικός προορισμός για βόλτα με παιδιά ή για ρομαντζάδα με το ταίρι μας.
Περπατήσαμε κατά μήκος της λίμνης και χαζεύαμε το νησάκι απέναντι να καθρεφτίζεται στα νερά.

Είναι το πιο χαρακτηριστικό σημείο της πόλης — εκεί που όλα μοιάζουν να κινούνται πιο αργά, σαν να σε προσκαλούν να σταματήσεις για λίγο και να απλώσεις το βλέμμα σου στα νερά.

Θυμάμαι, τον πρώτο καιρό των φοιτητικών μου χρόνων, πάντα κατέφευγα εκεί γιατί το υγρό στοιχείο μου θύμιζε την πόλη μου, την Αλεξανδρούπολη, κι ας μην ήταν θαλασσινό το νερό! Στη συνέχεια την αγάπησα γιατί απλά ανακάλυψα την ομορφιά της!

Το πρωί, η λίμνη είναι ήσυχη, σχεδόν μεταξένια. Αν έχει λίγη ομίχλη (που στα Γιάννενα είναι συχνό φαινόμενο), νιώθεις πως βρίσκεσαι μέσα σε πίνακα ζωγραφικής. Μερικές φορές μελαγχολείς ίσως.
Το απόγευμα, τα φώτα καθρεφτίζονται στο νερό και η ατμόσφαιρα γίνεται σχεδόν μαγική.

Το Νησάκι — ένα μικρό θαύμα στη μέση της λίμνης

Μέσα στα ήρεμα νερά της Παμβώτιδας, το Νησάκι των Ιωαννίνων στέκει εκεί σαν βγαλμένο από παραμύθι. Δεν έχει όνομα — όλοι το λένε απλώς το Νησάκι — κι αυτό το κάνει ακόμα πιο μαγικό. Είναι από τα ελάχιστα κατοικημένα νησιά λιμνών στον κόσμο και το μόνο χωρίς όνομα!

Το καραβάκι φεύγει κάθε λίγα λεπτά από τον Μώλο και το ταξίδι διαρκεί μόλις δέκα λεπτά. Μόλις φτάσεις, νιώθεις πως ο χρόνος έχει σταματήσει. Πέτρινα σπίτια με ανθισμένες αυλές, ιστορικά μοναστήρια και ιστορίες για τον Αλή Πασά και την Κυρά Φροσύνη που ζουν ακόμα ανάμεσα στα νερά της λίμνης.

Εκεί μπορείς να επισκεφτείς το Σπίτι του Αλή Πασά, τον τόπο όπου βρήκε το τέλος του ο πιο μυθικός και αμφιλεγόμενος ηγεμόνας της Ηπείρου, όπου σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Μέσα στο μουσείο, το σκηνικό έχει στηθεί έτσι ώστε να αναπαριστά τη στιγμή της δολοφονίας του το 1822 — μια από τις πιο δραματικές στιγμές της νεοελληνικής ιστορίας. Τα δωμάτια είναι γεμάτα με παλιά αντικείμενα, όπλα, ενδυμασίες, προσωπικά είδη, ακόμα και μικρές λεπτομέρειες που σε κάνουν να φαντάζεσαι πώς ήταν η ζωή τότε.

Στις ταβερνούλες δίπλα στη λίμνη σερβίρουν φρέσκο ψάρι της λίμνης και βατραχοπόδαρα για τους πιο τολμηρούς! Ομολογώ πως αν και είχα πάει άπειρες φορές, τα βατραχοπόδαρα δεν τα δοκίμασα ποτέ και δεν θα το κάνω ούτε στο μέλλον!

Δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε το Νησάκι αυτή τη φορά, όμως αν εσείς βρεθείτε εκεί, μην χάσετε την ευκαιρία. Είναι μοναδικό στο είδος του. Για τα βαραχοπόδαρα δεν παίρνω και όρκο…

Το κάστρο και το «χωριό» μέσα στην πόλη

Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο ξακουστό Κάστρο. Μέσα στα τείχη του Κάστρου των Ιωαννίνων, βρίσκεται μια μικρή πόλη μέσα στην πόλη, με πλακόστρωτα και με σπίτια που μοιάζουν να έχουν μείνει ανέγγιχτα στον χρόνο. Εκεί υπάρχει μια ηρεμία αλλιώτικη, που δε τη βρίσκεις εύκολα σε άλλες πόλεις. Τα περισσότερα σπίτια έχουν κρατήσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα των λιθόκτιστων κατοικιών της περιοχής και κάποια χρησιμοποιούνται ως ξενώνες.

Εκεί βρίσκεται και το Ιτς Καλέ — που στα τουρκικά σημαίνει «Εσωτερικό Κάστρο». Ήταν ο πιο ασφαλής και στρατηγικός χώρος του Κάστρου, εκεί όπου έζησαν και κυβέρνησαν οι πασάδες των Ιωαννίνων, με πιο γνωστό τον Αλή Πασά.

Στο Ιτς Καλέ σώζονται μέχρι σήμερα σημαντικά κτίρια, όπως το Φετιχιέ Τζαμί, όπου λέγεται πως είναι θαμμένος ο Αλή Πασάς, το σεράι του και οι αποθήκες πυρομαχικών, που σήμερα φιλοξενούν το Βυζαντινό Μουσείο Ιωαννίνων. Επίσης, εκεί βρίσκεται το εξαιρετικό μουσείο αργυροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Πειραιώς, το οποίο σας συστήνω ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε, αν φτάσετε ως εκεί! Το Κάστρο είναι ένα μέρος που συνδέει την Οθωμανική και τη Βυζαντινή κληρονομιά της πόλης — αλλά και ένα σημείο με μαγευτική θέα προς τη λίμνη Παμβώτιδα.

Περπατώντας μέσα στο Κάστρο, ανάμεσα στα πέτρινα τείχη και τα κυπαρίσσια, θυμήθηκα τις αμέτρητες φοιτητικές μου βόλτες και τις υπέροχες συναυλίες που παρακολούθησα εκεί. Τη μέρα που πήγαμε πετύχαμε την πρόβα μιας εκδήλωσης και αυτό με έκανε να νοσταλγήσω ακόμη περισσότερο εκείνες τις ανέμελες εποχές…

Βόλτα στην αγορά και τσιπουράκι!

Μετά, κατευθυνθήκαμε προς την αγορά και κάναμε βόλτα στους πεζοδρόμους με τα παραδοσιακά, αλλά και σύγχρονα μαγαζάκια, γεμάτα από ντόπιους και τουρίστες. Τα τελευταία χρόνια, τα Γιάννενα έχουν γίνει πιο τουριστικά, αλλά χωρίς να χάσουν αυτόν τον αυθεντικό, ηπειρώτικο χαρακτήρα τους.

Το βράδυ, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει ένα καλό τσιπουράκι!
Τα Γιάννενα φημίζονται για τα τσιπουράδικα τους.

Η Καμάρα είναι ένα μικρό, αυθεντικό τσιπουράδικο πολύ κοντά στο Κάστρο μέσα στη Στοά Λιάμπεη. Η Στοά χτίστηκε τον 19ο αιώνα από την οικογένεια ντόπιων εμπόρων Λιάμπη και παραμένει ένα ιστορικό πέρασμα, γεμάτο μικρά μαγαζάκια που δίνουν ζωή στο κέντρο της πόλης.

Το εξωτερικό του μαγαζιού είναι επίσης ξεχωριστό με graffiti και χρώματα στους τοίχους, κάτι που του δίνει μια νεανική και ζωντανή ατμόσφαιρα.

Ο χώρος είναι απλός, καθαρός και χωρίς δήθεν vibes. Τραπέζια κοντά-κοντά, λίγο φασαρία, ωραία Ελληνική μουσική, καλή ενέργεια. Οι μεζέδες – μικρά, νόστιμα παφίδικα, όπως τα λένε στην Ήπειρο – καλοφτιαγμένοι και τίμιοι.

Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσουμε τη μέρα μας στα πανέμορφα Γιάννενα των νεανικών μου χρόνων και να ξεκινήσουμε την εξόρμησή μας στα Βαλκάνια!

Κι αν δεν διαβάσατε τις περιπέτειές μας εκεί, να η ευκαιρία:

Μέρος 1ο, Μέρος 2ο, Μέρος 3ο.

Από τα Ζαγοροχώρια με αγάπη!

Την επόμενη μέρα, πριν ξεκινήσουμε για Αλβανία, αποφασίσαμε να ανέβουμε προς τα Ζαγοροχώρια, έστω και για λίγο.
Κάναμε στάση στην ξακουστή και δημοφιλή γέφυρα του Κόκκορη (ή Νούτσου) του 18ου αιώνα — ένα πραγματικό στολίδι του Κεντρικού Ζαγορίου, ειδικά για όσους ταξιδεύουν με μηχανή. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι μαγική: στροφές, δάση, και κάθε τόσο ένα πέτρινο γεφύρι να σου θυμίζει πόση ομορφιά μπορεί να κρύβει η Ήπειρος. Υποσχεθήκαμε ότι θα ξαναγυρίσουμε σύντομα με ένα ταξίδι αφιερωμένο αποκλειστικά στην Ήπειρο και τα Ζαγοροχώρια!

Όμως μείνετε συντονισμένοι, γιατί προηγούνται άλλες ενδιαφέρουσες ταξιδιωτικές εμπειρίες!

Εις το επανιδείν!

The post Γιάννενα: Πριν το Balkan Tour, μια στάση γεμάτη αναμνήσεις appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Μετά από περίπου 3.500 χιλιόμετρα πάνω στη μηχανή, αμέτρητα pit-stops και δρόμους που άλλαζαν συνεχώς πρόσωπο, φτάσαμε στους τρεις τελευταίους σταθμούς του καλοκαιρινού μας road trip στα Βαλκάνια: Dubrovnik, Mostar και Ohrid.

Για τα προηγούμενα δύο μέρη δες εδώ και εδώ.

Κάθε πόλη, μια ξεχωριστή ιστορία. Κάθε στάση, ένα διαφορετικό συναίσθημα.

Dubrovnik: Το “μαργαριτάρι της Αδριατικής“… με λίγο παραπάνω συνωστισμό

Το Dubrovnik είναι ένα πραγματικό σκηνικό βγαλμένο από ταινία — και όχι τυχαία, αφού εδώ γυρίστηκαν σκηνές του Game of Thrones. Τα μεγαλοπρεπή τείχη του κάστρου, τα στενά πέτρινα δρομάκια και η Αδριατική Θάλασσα να απλώνεται μπροστά σου δημιουργούν ένα μαγικό σκηνικό.

Το κάστρο, γνωστό και ως Φρούριο Lovrijenac, δεσπόζει επιβλητικά πάνω σε μια βραχώδη πλαγιά έξω από τα τείχη της πόλης. Χτισμένο τον 11ο αιώνα, προστάτευε την πόλη από θαλάσσιες και χερσαίες επιθέσεις, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία θέας προς την Αδριατική. Με τα τρία επίπεδά του και τους ισχυρούς του τοίχους, το κάστρο αποπνέει ακόμα τη δύναμη και την ανεξαρτησία της παλιάς Δημοκρατίας του Ντουμπρόβνικ.

Αλλά… η μαγεία αυτή εξανεμίζεται όταν έρθεις αντιμέτωπος με τον υπερτουρισμό… Κυριολεκτικά, κάθε στενό ήταν γεμάτο, κάθε βήμα ήθελε υπομονή. Λεωφορεία σταματούσαν μπροστά στη μεγάλη πύλη και ορδές τουριστών εισέβαλαν στο κάστρο, το οποίο βούλιαζε κυριολεκτικά. Η εμπειρία χάνει τη ρομαντική της αίσθηση όταν στριμώχνεσαι για να βγάλεις μια φωτογραφία. Αν προσθέσεις και την γαστρεντερίτιδα που με ταλαιπωρούσε, δεν μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα και πολύ.

Mostar: Ανάμεσα στην ομορφιά και στις πληγές της ιστορίας

Δεν διανυκτερεύσαμε στο Dubrovnik. Αποφασίσαμε να μείνουμε στον επόμενο σταθμό μας, τη Mostar, στη γειτονική Βοσνία – Ερζεγοβίνη.

Η Μόσταρ, στην καρδιά της χώρας, είναι μια πόλη που συμβολίζει τη δύναμη της ανθεκτικότητας. Το πιο γνωστό της μνημείο, η περίφημη Γέφυρα της Μόσταρ (Stari Most), χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τους Οθωμανούς και για αιώνες ένωνε τις δύο πλευρές του ποταμού Νερέτβα — και συμβολικά, τις διαφορετικές εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες της πόλης. Δεσπόζει επιβλητικά πάνω από τον ποταμό — σύμβολο ενότητας, αντοχής και αναγέννησης μετά τον πόλεμο. Το βλέπεις και νιώθεις αμέσως πως εδώ η ιστορία δεν είναι απλώς παρελθόν, αλλά κάτι που ανασαίνει ακόμα στους δρόμους και στα πρόσωπα.

Και λίγη ιστορία για τους νεότερους: Κατά τη διάρκεια του πολέμου της δεκαετίας του ’90, η Μόσταρ χωρίστηκε στα δύο — Ανατολική και Δυτική πλευρά, Βόσνιοι και Κροάτες. Το 1993, το γεφύρι ανατινάχθηκε και η εικόνα του να καταρρέει μέσα στα νερά του ποταμού έκανε τον γύρο του κόσμου και συγκλόνισε τους πάντες, καθώς φάνηκε ότι η ίδια η έννοια της ενότητας κατέρρεε

Δέκα χρόνια αργότερα, το ξανάχτισαν με τα ίδια υλικά και τις ίδιες τεχνικές, και από το 2005 ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Όταν το βλέπεις, νιώθεις κάτι βαθύτερο· μια ήσυχη δύναμη που θυμίζει πως τα πράγματα μπορούν να ξαναχτιστούν — κυριολεκτικά και συμβολικά.

Σήμερα η Μόσταρ δεν είναι απλώς μια όμορφη πόλη· είναι ένα ζωντανό μνημείο συμφιλίωσης. Η παλιά πόλη της διηγείται μια ιστορία που ξεπερνά τον πόλεμο — την ιστορία της αντοχής και της συνύπαρξης.

Περπατήσαμε στην παλιά πόλη, ανάμεσα σε λιθόστρωτα στενά, μαγαζάκια με χαλιά και χειροτεχνίες, και αρώματα από τοπικό καφέ που ψηνόταν σε μπρίκι. Όλα αυτά θα ήταν μαγικά… αν δεν υπήρχε, και πάλι, πολύς κόσμος. Και, για να είμαι ειλικρινής, η αδιαθεσία μου δεν βοήθησε καθόλου. Ένιωθα αδύναμη και δεν κατάφερα να απολαύσω τη Μόσταρ όπως της άξιζε. Ίσως μια μέρα επιστρέψουμε, με περισσότερη ενέργεια και λιγότερα γκρουπ τουριστών. 

Ohrid: Το ήρεμο φινάλε του ταξιδιού

Ο τελευταίος σταθμός μας, η Οχρίδα στη Βόρεια Μακεδονία, ήταν μια έκπληξη γεμάτη φως. Μια πόλη παραλίμνια, ζωντανή και φιλόξενη, με καθαριότητα, ευγένεια και μια απλότητα που σε κερδίζει αμέσως. Η πόλη, από τη μια είναι γεμάτη παλιά πέτρινα σπίτια, βυζαντινά μοναστήρια και ήσυχες αυλές με ανθισμένες βουκαμβίλιες. Από την άλλη, μοντέρνα και γουστόζικα μαγαζιά, μπουτίκ με φοβερά ρούχα και καλοντυμένους μαγαζάτορες και πλήθος κόσμου να μετακινείται ανάμεσά τους.

Στην παλιά πόλη δεσπόζει ο Ναός της Αγίας Σοφίας, με θαυμάσιες τοιχογραφίες του 11ου αιώνα, που μαρτυρούν τη σημασία της Οχρίδας ως κέντρου πνευματικής ακμής κατά τα βυζαντινά χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι η πόλη έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Στην Οχρίδα, η αρμονία ανάμεσα στο χριστιανικό και το μουσουλμανικό στοιχείο αποτυπώνεται παντού — στους μιναρέδες που στέκονται δίπλα σε βυζαντινές εκκλησίες, στα λιθόστρωτα σοκάκια όπου αντηχούν καμπάνες και προσευχές, και στην καθημερινότητα των κατοίκων που συνεχίζουν μια παράδοση αιώνων συνύπαρξης.

Η Λίμνη της Οχρίδας μοιάζει σχεδόν θαλασσινή, απέραντη και γαλήνια, με κύματα που λαμπυρίζουν το βράδυ από τα φώτα των μαγαζιών στην προκυμαία.

 Είναι μια από τις βαθύτερες και αρχαιότερες λίμνες της Ευρώπης, φιλοξενεί ένα μοναδικό υδάτινο οικοσύστημα και έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1979.

Περπατήσαμε στο παραλιακό μονοπάτι, ανάμεσα σε ξύλινες προβλήτες, λουλουδιασμένες αυλές και μικρά καφέ που παίζουν ζωντανή μουσική. Όταν ο ήλιος έδυε πάνω από τη λίμνη η στιγμή έμοιαζε να παγώνει τον χρόνο.

Αν και δεν προλάβαμε να πάμε, λένε ότι η θέα από το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Κάνεο είναι μια από τις πιο μαγικές εικόνες του ταξιδιού στην Οχρίδα. Εμείς πάντως απολαύσαμε τη θέα καθώς το ξενοδοχείο μας βρισκόταν κι αυτό στον απέναντι λόφο. Το βράδυ η εικόνα με τα χιλιάδες φώτα και χρώματα γύρω από τη λίμνη ήταν μαγική.

Το τέλος (ή μήπως η αρχή;)

Ένα ταξίδι στα Βαλκάνια δεν είναι ποτέ “εύκολο” — είναι γεμάτο αντιθέσεις, διαφορετικά χρώματα και μυρωδιές.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι που το κάνει τόσο αληθινό.
Το Dubrovnik με την αίγλη του, η Μόσταρ με τη μελαγχολική της ομορφιά, και η Οχρίδα με την ήσυχη γαλήνη της, έγιναν οι τελευταίες σελίδες ενός καλοκαιρινού κεφαλαίου γεμάτου εμπειρίες.

Και όπως πάντα, στο τέλος κάθε ταξιδιού, έρχεται εκείνη η ίδια σκέψη: Του χρόνου, πού;

Θα το μάθετε σύντομα…..

The post Balkan Moto Tour 2025 – Μέρος 3ο: Dubrovnik – Mostar – Ohrid  appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Μετά την Αλβανία (δες το πρώτο μέρος του ταξιδιού εδώ), το ταξίδι μας συνεχίστηκε στο Μαυροβούνιο – μια χώρα που συνδυάζει βουνά, θάλασσα και μεσαιωνικές πόλεις με μοναδικό τρόπο.

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί, περάσαμε τα σύνορα και κατευθυνθήκαμε προς την Αδριατική ακτή, με πρώτο σταθμό την κοσμοπολίτικη Budva.

Λίγο πιο πέρα σταματήσαμε στην παραλία για να θαυμάσουμε το θρυλικό νησάκι Sveti Stefan (Άγιος Στέφανος) – ίσως το πιο φωτογραφημένο σημείο του Μαυροβουνίου, που σήμερα λειτουργεί ως πολυτελές ξενοδοχείο.

Η διαδρομή κατά μήκος της ακτής ήταν μαγευτική: στροφές που αποκάλυπταν άλλοτε τη θάλασσα και άλλοτε τα βουνά. Το κατάλυμά μας βρισκόταν στο ήσυχο χωριό Μπρατέσιτσι, ανάμεσα στη Budva και το Κότορ.

Ένα ήσυχο μέρος στο βουνό, με φιλόξενους οικοδεσπότες, τεράστια αυλή και συγκλονιστική θέα προς τους κόλπους του Τιβάτ και του Κότορ. Το βράδυ ο ουρανός γέμιζε με εκατομμύρια αστέρια – εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται.

Serpentine Pass – Η διαδρομή των 25 φουρκετών

Αφού τακτοποιηθήκαμε, ανηφορίσαμε προς το περίφημο Serpentine Pass – έναν δρόμο με περίπου 25 συνεχόμενες φουρκέτες που οδηγεί από το Κότορ στην ενδοχώρα. Από τα ψηλά σημεία, η θέα στον κόλπο του Κότορ είναι πραγματικά ανεπανάληπτη, ιδιαίτερα στο ηλιοβασίλεμα.

Κότορ – Μια πόλη βγαλμένη από τον Μεσαίωνα

Το βράδυ κατεβήκαμε στην παλιά πόλη του Κότορ, που περιβάλλεται από μεσαιωνικά τείχη και έχει ενταχθεί στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. 

Κάστρο & Τείχη του Κότορ

Τα τείχη της παλιάς πόλης του Κότορ χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα, αλλά πήραν τη σημερινή τους μορφή κυρίως την περίοδο της Ενετοκρατίας (15ος–18ος αιώνας). Απλώνονται σε μήκος περίπου 4,5 χλμ. και φτάνουν μέχρι το φρούριο St. John (San Giovanni), σε ύψος 260 μέτρων πάνω από την πόλη. Από εκεί η θέα στον κόλπο είναι εντυπωσιακή – αξίζει η ανάβαση, αν και είναι αρκετά απαιτητική.

Το εσωτερικό του κάστρου είναι γεμάτο μικρά σοκάκια, καμάρες, εκκλησίες και όμορφα μαγαζάκια. Μας ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή.

Είχαμε την τύχη να πετύχουμε μάλιστα και το Tribute Bands Festival. Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική! Η μουσική γέμιζε κάθε στενό σοκάκι και πλατεία και το κέφι του κόσμου είχε φτάσει στα ύψη!

Οι γάτες του Κότορ 

Ως φανατική γατομαμά δεν θα μπορούσα να παραλείψω ότι το Κότορ είναι διάσημο και για τις… γάτες του! Οι ντόπιοι λένε ότι τις έφεραν οι ναυτικοί και έμειναν για πάντα στην πόλη, επειδή την «προστάτευαν» από τα τρωκτικά. Σήμερα είναι παντού: σε σοκάκια, μαγαζιά, πάνω στα τείχη, πάνω στα τραπέζια. Μάλιστα, υπάρχει και το Μουσείο Γάτας (Cats Museum), όπου μπορείς να μάθεις για την ιστορία τους, να αγοράσεις μικρά σουβενίρ και ακόμα και να προμηθευτείς τροφή για να τις ταΐσεις στους δρόμους. Είναι πλέον μέρος της ταυτότητας της πόλης και λατρεύονται από τους επισκέπτες. Παντού έχει σουβενίρ με θέμα την γάτα και μερικά είναι πραγματικά πολύ γουστόζικα!

Θαλάσσια εκδρομή – Lady of the Rocks & Blue Cave

Την επόμενη μέρα κάναμε βαρκάδα!

Είχαμε από το προηγούμενο βράδυ κλείσει θέση για ένα οργανωμένο boat tour στον κόλπο του Κότορ.

Η διαδρομή που επιλέξαμε περιλάμβανε πολλά και ενδιαφέροντα αξιοθέατα:

Lady of the Rocks (Gospa od Škrpjela)

Το Lady of the Rocks είναι μια τεχνητή νησίδα στον κόλπο του Κότορ, απέναντι από το χωριό Πέραστ. Δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα από τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι συνήθιζαν να ρίχνουν πέτρες στη θάλασσα στο σημείο όπου –σύμφωνα με την παράδοση– βρήκαν μια εικόνα της Παναγίας πάνω σε έναν βράχο. Έτσι, σιγά σιγά, σχηματίστηκε η νησίδα. Πάνω της χτίστηκε μια εκκλησία το 1632, αφιερωμένη στην Παναγία, που αργότερα επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε με εντυπωσιακές αγιογραφίες και έργα τέχνης. Σήμερα φιλοξενεί και μικρό μουσείο. Κάθε χρόνο, στις 22 Ιουλίου, οι ντόπιοι συνεχίζουν το έθιμο Fasinada, ρίχνοντας πέτρες γύρω από το νησί.

Δεκάδες ταχύπλοα καταφθάνουν στο νησάκι κάθε μέρα μέχρι αργά το απόγευμα και ποτέ δεν θα το δεις άδειο. Παρόλα αυτά είναι μια όμορφη στάση που δίνει αφορμή για πολλές φωτογραφίες.

Η σπηλιά των υποβρυχίων

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και αργότερα την εποχή της Γιουγκοσλαβίας, το Μαυροβούνιο αποτέλεσε σημαντική ναυτική βάση. Στον κόλπο του Κότορ υπάρχουν διάφορες τεχνητές σπηλιές-σήραγγες, που χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια υποβρυχίων και πολεμικών σκαφών. Σήμερα είναι ανενεργές, αλλά πολλά τουρ τις περιλαμβάνουν στη διαδρομή τους – ένα κομμάτι «κρυφής ιστορίας» του Ψυχρού Πολέμου, που φυσικά το επισκεφτήκαμε.

Το νησί Mamula

Το νησί Μάμουλα (Mamula Island) βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου του Κότορ. Το 1853 ο Αυστριακός στρατηγός Lazar Mamula έχτισε εκεί ένα κυκλικό φρούριο για την προστασία της περιοχής από εισβολές. Αργότερα, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιήθηκε από τους Ιταλούς ως στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σήμερα θεωρείται ιστορικό μνημείο, αν και απ’ ότι μας είπε ο οδηγός μας, έχει μετατραπεί και αυτό σε πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα.

Η Μπλε Σπηλιά (Plava Špilja)

Η Blue Cave είναι μια θαλάσσια σπηλιά στο ακρωτήρι Λούστιτσα, στην είσοδο του κόλπου του Κότορ. Πήρε το όνομά της από το μαγευτικό μπλε χρώμα που παίρνουν τα νερά στο εσωτερικό της, όταν το φως του ήλιου αντανακλάται στο βυθό και διαχέεται στα τοιχώματα. Είναι αρκετά μεγάλη ώστε να μπαίνουν μικρά σκάφη μέσα. Τα νερά είναι πεντακάθαρα, γαλαζοπράσινα και δροσερά. Είναι από τα πιο διάσημα φυσικά αξιοθέατα του Μαυροβουνίου και αγαπημένος σταθμός σε αυτές τις θαλάσσιες εκδρομές. Επειδή υπήρχε μεγάλος συνωστισμός από σκάφη μέσα στη σπηλιά, επιλέξαμε να βουτήξαμε ακριβώς απ’ έξω – εμπειρία μοναδική και αληθινά αναζωογονητική.

Με ένα σκισμένο λάστιχο στα βουνά του Μαυροβουνίου

Το ταξίδι μας στο Μαυροβούνιο δεν είχε μόνο όμορφες εικόνες αλλά και απρόοπτα. Στην επιστροφή, κοντά στα σύνορα με τη Βοσνία, στη μέση του πουθενά πάνω στο βουνό σκίστηκε το λάστιχο της μηχανής μας.

Η ζημιά ήταν τέτοια που χρειαζόταν αλλαγή, κι έτσι ξεκίνησε μια μικρή περιπέτεια. Χάσαμε ολόκληρη τη μέρα σε συνεννοήσεις με την ασφαλιστική και αναμονή για βοήθεια. Και πετύχαμε και ίσως την πιο ζεστή μέρα του ταξιδιού.

Η οδική βοήθεια ήρθε τελικά από τη γειτονική πόλη Νίκσιτς (Nikšić), περίπου μία ώρα μακριά. Όταν όμως φτάσαμε εκεί, διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο το λάστιχο που χρειαζόμασταν. Έτσι αναγκαστήκαμε να συνεχίσουμε μέχρι την πρωτεύουσα, την Ποντγκόριτσα (Podgorica), όπου τελικά βρήκαμε το κατάλληλο λάστιχο και το αλλάξαμε.

Παρότι όλη η διαδικασία μας καθυστέρησε και μας κόστισε λίγο παραπάνω, όλοι οι άνθρωποι που συναντήσαμε στη διαδρομή –ο οδηγός που μας μετέφερε, οι τεχνικοί στη Νίκσιτς και οι μηχανικοί στην Ποντγκόριτσα– ήταν εξαιρετικά φιλικοί και πρόθυμοι να μας βοηθήσουν. Χάρη σε αυτούς, μπορέσαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας με ασφάλεια.

Οι εντυπώσεις μας

Οι εντυπώσεις μας από το Μαυροβούνιο ήταν εξαιρετικές: καθαροί δρόμοι, προσεγμένη κυκλοφορία, φθηνότερη βενζίνη σε σχέση με Αλβανία και Ελλάδα, φιλικοί άνθρωποι. Αξίζει να αναφέρω την οικοδέσποινα μας στο Μπρατέσιτσι, που εκτός από χαμόγελο και πολύτιμες πληροφορίες μας έφτιαξε και παραδοσιακό γλυκό με μαρμελάδα.

Παρά το ότι πρόκειται για αρκετά τουριστικό προορισμό, στο Μαυροβούνιο δεν νιώσαμε ότι ασφυκτιούσαμε. Αντίθετα, η περιοχή κρατά μια αυθεντικότητα που την κάνει ξεχωριστή. Είτε στις μεσαιωνικές πόλεις του, είτε στα βουνά του, είτε στις θάλασσές του, το Μαυροβούνιο είναι σίγουρα ένας τόπος που θα ξαναεπισκεφτούμε.

Χρήσιμες πληροφορίες για ταξίδι στο Μαυροβούνιο

• Νόμισμα: Ευρώ (€). Παρόλο που δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης, το Μαυροβούνιο χρησιμοποιεί το ευρώ, οπότε δεν χρειάζεται συνάλλαγμα.
  
• Καύσιμα: Η βενζίνη είναι φθηνότερη από Ελλάδα και Αλβανία. Βενζινάδικα υπάρχουν αρκετά και δέχονται κάρτες (παρόλα αυτά, στο πρώτο που σταματήσαμε, μπορούσες να πληρώσεις με κάρτα μόνο τη βενζίνη και όχι αναψυκτικά ή τρόφιμα, οπότε καλύτερα ρωτήστε πρώτα).
  
• Διόδια: Δεν υπάρχουν διόδια στους περισσότερους δρόμους, εκτός από κάποια τούνελ (με χαμηλό όμως κόστος).
  
• Κυκλοφορία: Οι δρόμοι είναι γενικά καλοί, καθαροί και με λιγότερη κίνηση από Ελλάδα. Στις παραλιακές πόλεις το καλοκαίρι θα βρείτε περισσότερη συμφόρηση.
  
• Σύνορα: Οι έλεγχοι μπορεί να καθυστερήσουν (ιδίως Ιούλιο–Αύγουστο), οπότε υπολογίστε extra χρόνο.
  
• Ασφάλεια – Βοήθεια: Να έχετε πάντα μαζί σας την πράσινη κάρτα ασφάλισης. Καλό είναι να έχετε και κάλυψη οδικής βοήθειας για τα Βαλκάνια.
  
• Διαμονή: Από ξενώνες σε χωριά μέχρι δωμάτια στην παλιά πόλη του Κότορ, οι επιλογές είναι πολλές. Στις τουριστικές πόλεις αξίζει να κλείσετε από νωρίς, ειδικά Ιούλιο–Αύγουστο. Έξω από την ιστορική πόλη φυσικά είναι καλύτερες και οι τιμές.
  
• Φαγητό: Οι τιμές είναι χαμηλότερες από Ελλάδα, αλλά όχι και πολύ. Δοκιμάστε τοπικά πιάτα όπως το njeguški pršut (παραδοσιακό προσούτο) και τα γλυκά με μαρμελάδα.
  
• Καλύτερη εποχή: Ιούνιο ή Σεπτέμβριο για λιγότερο κόσμο και καλύτερη ισορροπία τιμών/θερμοκρασιών.

Συνεχίζουμε στο επόμενο post με το τρίτο μέρος του Balkan Moto Tour μας!

Μείνετε συντονισμένοι και ταξιδεύετε γιατί χανόμαστε!

The post Balkan Moto Tour 2025 – Μέρος 2ο: Μαυροβούνιο appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Όποιος θέλει να διαβάσει και το πρώτο μέρος, απλώς πατάει τον σύνδεσμο https://bit.ly/41TMmoB

Sibiu. Μια παραμυθένια πόλη

Το πέρασμα του Transăgărașan ολοκληρώθηκε φέρνοντάς μας στην πόλη Sibiu, στο κέντρο της Ρουμανίας στην περιοχή της Τρανσυλβανίας. Πρόκειται για τον παλαιό διοικητικό πυρήνα των Σαξόνων, που είχαν ήδη από τον 12^ο αιώνα εγκατασταθεί στην περιοχή. Αποτελούσε μεγάλο εμπορικό και οικονομικό κέντρο ήδη από τον 14^ο αιώνα. Σήμερα  θεωρείται πολιτιστικό κέντρο της Ρουμανίας με ενταγμένο το ιστορικό της κομμάτι στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η πόλη που σου κλείνει το μάτι

Είναι μια απίστευτη, κουκλίστικη πόλη με ρομαντικό χρώμα, άπειρες αφορμές για βόλτες και φωτογραφίες, που σου κλείνει το μάτι, όπως και τα παράθυρα στις στέγες των παλαιών, γραφικών σπιτιών της!

Καθώς εκείνη τη μέρα ήμασταν αρκετά κουρασμένοι από το πέρασμα του Transăgărașan, αρκεστήκαμε σε μια μικρή βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης, που βρισκόταν πολύ κοντά στο δωμάτιό μας. Επισκεφτήκαμε τη Μεγάλη Πλατεία, την Πλατεία Mică και τη Γέφυρα των Ψεμάτων. Η περιπλάνησή μας στο νυχτερινό Sibiu μας μάγεψε και υποσχεθήκαμε την επόμενη μέρα να εξερευνούσαμε περισσότερο το ιστορικό κέντρο.

Πράγματι, το επόμενο απόγευμα τριγυρίσαμε στους δρόμους και τα σοκάκια της παλιάς πόλης. Διασχίσαμε τους γεμάτους κόσμο πεζοδρόμους της, δοκιμάσαμε την παραδοσιακή σούπα με κεφτέδες ciorba de perisoare και άλλες νοστιμιές και βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες, μερικές από τις οποίες μοιραζόμαστε μαζί σας. Ακόμη και η ξαφνική καλοκαιρινή μπόρα που ξέσπασε, δεν μας χάλασε καθόλου το κέφι. Αντιθέτως, πρόσθεσε ένα ακόμη πιο ρομαντικό χρώμα στην πόλη και στη διάθεσή μας!

Salina Turda: Ένα ιδιαίτερο θεματικό μουσείο

Για το επόμενο πρωί είχαμε προγραμματίσει να επισκεφτούμε έναν πολύ ιδιαίτερο προορισμό, το αλατωρυχείο Salina Turda βορειοδυτικά του Sibiu στην περιοχή Κλουζ Ναπόκα, σε απόσταση περίπου 145 χιλιόμετρα. Η διαδρομή δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά ο προορισμός μας αποζημίωσε.

Διαβάσαμε ότι το συγκεκριμένο αλατωρυχείο ήταν γνωστό ήδη από τους αρχαίους χρόνους και πρωτοχρησιμοποιήθηκε κατά την εποχή που η Δακία είχε κατακτηθεί από τους Ρωμαίους.

Λειτουργεί καθημερινά 9πμ. – 7μμ. και η είσοδος για τους ενηλίκους κοστίζει 10 € το άτομο. Εάν έρθετε με μηχανή, μην παρκάρετε στον χώρο στάθμευσης μπροστά στην είσοδο. Απαγορεύεται. Υπάρχει ειδικό πάρκινγκ πάνω στον δρόμο. Υπάρχουν και εθελοντές που κάνουν ξενάγηση για όποιον ενδιαφέρεται.

Για περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία και τη λειτουργία του μπορείτε να επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του.

120 μέτρα κάτω από τη γη!

Τί μπορεί, λοιπόν, να κάνει κάποιος 120 μέτρα κάτω από τη γη, στα σπλάχνα της Τρανσυλβανίας;

Εκτός από το να δει τη δομή και λειτουργία ενός αλατωρυχείου και να συνειδητοποιήσει πώς εργάζονταν οι άνθρωποι τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια της γης, μπορεί να θαυμάσει ταυτόχρονα με πόσο πανέξυπνο και θαυμαστό τρόπο αξιοποίησαν οι Ρουμάνοι τη βιομηχανική, πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους!

Το αλατωρυχείο της Τούρντα θεωρείται το βαθύτερο θεματικό μουσείο του κόσμου! Εκτός αυτού, είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός για ντόπιους και τουρίστες και χώρος αναψυχής και ψυχαγωγίας για μικρούς και μεγάλους, εφοδιασμένος με χώρους εκδηλώσεων, χώρους παιχνιδιού και πολιτιστικών δράσεων, όπως εκθέσεις, συναυλίες κ.ά. Έχει ουσιαστικά τρία επίπεδα: Α επίπεδο: Εδώ βλέπεις τις στοές και τον τρόπο εξόρυξης του αλατιού. Β επίπεδο: Στο δεύτερο βρίσκονται οι χώροι αναψυχής. Γ επίπεδο: Εδώ υπάρχει μια τεχνητή λίμνη, όπου μπορείς να κάνεις βαρκάδα! Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο δυστυχώς δεν κατεβήκαμε, γιατί είχε πολύ κόσμο και για να φτάσεις εκεί έπρεπε να χρησιμοποιήσεις μια στενή σκάλα, οπότε το αποφύγαμε.

Τι να έχετε μαζί σας

Εάν το επισκεφτείτε, πάρτε οπωσδήποτε μπουφάν και αθλητικά παπούτσια ή μποτάκια. Έχει μια σταθερή θερμοκρασία 12 βαθμών Κελσίου και υγρασία που φτάνει στο 80%! Αποτέλεσμα; Αν και έχει αρκετό κρύο, χειμώνα – καλοκαίρι, δεν υπάρχουν καθόλου βακτήρια σε αυτό το μικροκλίμα και είναι ιδανικό για όσους έχουν προβλήματα με το αναπνευστικό τους σύστημα. Όσοι έχετε κλειστοφοβία, μην ανησυχείτε, οι χώροι είναι αρκετά φωτεινοί και μεγάλοι (με εξαίρεση τη σκάλα προς το χαμηλότερο επίπεδο, που ανέφερα παραπάνω, όταν έχει συνωστισμό). Αξίζει πάντως η επίσκεψη!

Το πέρασμα του Δρόμου του Βασιλιά

Το επόμενο πρωί, ημέρα Πέμπτη, αφήσαμε το Sibiu για μια διαδρομή που περιμέναμε καιρό να πραγματοποιήσουμε.

Λένε πως κάθε αναβάτης που επισκέπτεται τη Ρουμανία και σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να οδηγήσει στον επονομαζόμενο «δρόμο του βασιλιά» ή DN67C ή, όπως είναι ευρύτερα γνωστός, Transalpina. Βρίσκεται στην Οροσειρά Parâng στα Νότια Καρπάθια, είναι το πιο ψηλό πέρασμα της χώρας σε υψόμετρο 2.145 μ. και συνδέει την Τρανσυλβανία με την Ολτενία μέσω των Τρανσυλβανικών Άλπεων.

Μια απίστευτη εμπειρία

Ακολουθήσαμε, λοιπόν, κι εμείς αυτή τη διαδρομή προς Νότο και απολαύσαμε, χωρίς υπερβολή, κάθε ένα από τα 148 χιλιόμετρα δρόμου.

Περάσαμε από γραφικά χωριά, διασχίσαμε δάση με πανύψηλα δέντρα και γάργαρα νερά, οδηγήσαμε σε απανωτές «φουρκέτες», για να φτάσουμε στη γυμνή και ανεμοδαρμένη κορυφή της διαδρομής και να νιώσουμε κι εμείς, έστω για λίγο, σαν βασιλιάδες που κατέκτησαν τον κόσμο!

Όταν φτάνεις στην κορυφή, αδειάζει το μυαλό σου και νιώθεις ότι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, σε εκείνο το συγκεκριμένο μέρος, υπάρχεις μόνο εσύ και η φύση που σε περιβάλλει. Άγρια, όμορφη, απέραντη, πιο δυνατή και πιο σοφή από εσένα! Κι αν έφτασες εκεί, είναι γιατί αυτή στο επέτρεψε. Κι εσύ είσαι τόσο μικρός, μα τόσο τυχερός που τα κατάφερες να φτάσεις μέχρι εκεί. Αυτή είναι η μαγεία της φύσης, αυτή είναι η μαγεία των ταξιδιών, ιδίως με μοτοσυκλέτα!

Craiova. Μια όμορφη, αλλά όχι και τόσο τουριστική πόλη

Το ίδιο μεσημέρι φτάσαμε στην πόλη της Κραϊόβα, που βρισκόταν πάνω στον δρόμο της επιστροφής μας προς Ελλάδα, εφόσον η επόμενη μέρα θα ήταν και η τελευταία του ταξιδιού μας. Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο, αν και δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας, ήταν όμως σε πολύ καλή περιοχή, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, βγήκαμε μια βόλτα ψάχνοντας για να καθίσουμε κάπου να φάμε. Δεν στάθηκε και πολύ εύκολο. Ελάχιστα μαγαζιά στο ιστορικό κέντρο ήταν ανοιχτά εκείνη την ώρα. Στο εστιατόριο όπου καθίσαμε δεν μιλούσαν Αγγλικά, αλλά ούτε και είχαν το μενού σε άλλη γλώσσα πέρα από τη Ρουμάνικη, οπότε δεν μπορέσαμε να εξυπηρετηθούμε. Τελικά καταλήξαμε σε ένα φαστφουντάδικο.

Τι είδαμε στην Craiova

Αφού ξεκουραστήκαμε για λίγη ώρα στο ξενοδοχείο, περπατήσαμε στην πόλη για να την γνωρίσουμε καλύτερα. Πρόκειται για μια συμπαθητική πόλη, καθόλου τουριστική, αλλά πολύ ζωντανή, με όμορφα κτίρια και πάρκα.

Επισκεφτήκαμε το πάρκο Nicolae Romanescu, το μεγαλύτερο φυσικό πάρκο της Ανατολικής Ευρώπης. Πρόκειται για έναν τεράστιο πνεύμονα πρασίνου στο κέντρο της πόλης, καθαρό και περιποιημένο, με πολύχρωμα λουλούδια, λίμνες για βαρκάδα και χώρους εκδηλώσεων. Σχεδιάστηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Edouard Rendont και εγκαινιάστηκε το 1903 από τον βασιλιά Κάρολο τον Α’. Είναι ιδανικό για ρομαντικές βόλτες, ποδηλατάδα και χαλάρωση!

Craiova – Sofia. Ο δρόμος της επιστροφής

Διασχίζοντας τον Δούναβη

Την Παρασκευή 30 Αυγούστου ξεκινήσαμε το ταξίδι της επιστροφής. Είχαμε αποφασίσει να μοιράσουμε τα χιλιόμετρα και να διανυκτερεύσουμε λίγο έξω από τη Σόφια, την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Έτσι, κατευθυνθήκαμε νότια, μέχρι τον Δούναβη, όπου στην περιοχή του Bechet διασχίσαμε με πλοιαράκι τον μεγάλο ποταμό που αποτελεί το σύνορο των δύο χωρών. Στην Ρουμανική πλευρά δεν πληρώσαμε κάτι (ακόμη δεν είμαστε σίγουροι αν έπρεπε, πάντως κανείς δεν μας ζήτησε τίποτα), αλλά στην απέναντι όχθη, στον συνοριακό σταθμό του Oryahovo, πληρώσαμε 32 λέβα (περίπου 16,44€) για τη διάσχιση των πλωτών συνόρων.

Στάση στα περίχωρα της Σόφιας

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς Νότο με μια τρελή βροχή, όταν πλησιάζαμε τη Σόφια. Κουρασμένοι από τα χιλιόμετρα και θέλοντας να αποφύγουμε την κίνηση και τη φασαρία, διανυκτερεύσαμε σε ένα όμορφο ξενοδοχείο στις παρυφές του φυσικού πάρκου Vitosha, κυριολεκτικά μέσα στη φύση και απολαύσαμε ένα μοναδικό παραδοσιακό γεύμα στο εστιατόριο Vodenitzata σε ένα υπέροχο φυσικό περιβάλλον μέσα στο δάσος!

Όλα τα ωραία τελειώνουν. Σόφια – Αλεξανδρούπολη

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε για Ελλάδα. Ακόμη και τώρα που γράφω, περίπου τρεις μήνες μετά, έχω τόσο ζωντανές τις μνήμες αυτού του οδοιπορικού στην κεντρική και νότια Ρουμανία και αναπολώ κάθε στιγμή που περάσαμε εκεί!

Ένας μικρός απολογισμός

Περίπου 3.000 χιλιόμετρα, πολλές περισσότερες χιλιάδες βήματα, εκατομμύρια εικόνες και άπειρα όμορφα συναισθήματα ήταν ο απολογισμός αυτού του ταξιδιού, που σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα!

Τα λέμε στο επόμενο ταξίδι!

The post 3 μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείς – Road Trip με μηχανή στη Ρουμανία (Part 2) appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Γιατί Ρουμανία;

Η αλήθεια είναι ότι επιλέξαμε τη Ρουμανία για δύο λόγους: Αφενός, γιατί είναι ένας προορισμός που κάθε λάτρης των ταξιδιών με μηχανή πρέπει να κάνει έστω μια φορά στη ζωή του! Και θα καταλάβετε παρακάτω τι εννοώ!

Αφετέρου, γιατί θεωρήσαμε ότι αυτού του τύπου οι διακοπές με τον συγκεκριμένο προορισμό θα ήταν πιο οικονομικές σε σύγκριση με άλλες επιλογές, εντός ή εκτός Ελλάδας. Και είχαμε δίκιο!

Και το ταξίδι προς Ρουμανία ταξίδι ξεκινάει!

Το Σάββατο 24 Αυγούστου στις 05.30 το πρωί ξεκινήσαμε από Αλεξανδρούπολη. Κατευθυνθήκαμε προς τα σύνορα με τη Βουλγαρία στη Νυμφαία της Περιφερειακής Ενότητας Ροδόπης. Θεωρήσαμε καλό να ξεκινήσουμε τόσο νωρίς, γιατί φοβηθήκαμε ότι θα υπάρχει κίνηση στα σύνορα. Και όχι άδικα! Αφού όλο το καλοκαίρι Βούλγαροι και Ρουμάνοι τουρίστες έρχονται μέσω αυτού του συνοριακού σταθμού στην Ελλάδα για διακοπές ή για Σαββατοκύριακο. Διαπιστώσαμε τελικά ότι αυτό όντως συνέβαινε και εκείνη την ημέρα, αλλά μόνο στην κατεύθυνση προς Ελλάδα. Στη δική μας κατεύθυνση ο δρόμος ήταν ελεύθερος!

Για Ρουμανία μέσω Βουλγαρίας

Όπως καλά καταλάβατε, το ταξίδι μας προς τη Ρουμανία περνούσε από τη γειτονική Βουλγαρία. Όμως είχε κι αυτή να μας προσφέρει ευκαιρίες. Ευκαιρίες να δούμε όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς διασχίζαμε με τη μηχανή μας τους δρόμους της! Ακολουθήσαμε μια διαδρομή από Νότο προς Βορρά σε σχεδόν ευθεία γραμμή.

Περάσαμε με αρκετό κρύο από το Kardjali προς Stara Zagora. Κάναμε μια μικρή παράκαμψη προς την προσεγμένη πόλη Kazanlak, ώστε να ανηφορήσουμε σε μια κορυφή στα 1.441 μέτρα, όπου βρίσκεται το διάσημο μνημείο Buzludzha.  

Ένα «ούφο» στο βουνό

Το μνημείο εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1981, σε ανάμνηση των 90 χρόνων από την ίδρυση του Βουλγαρικού Κουμμουνιστικού Κόμματος. Η τοποθεσία έχει μεγάλη σημασία για την ιστορία της χώρας. Πέρα από τη φορτισμένη – αρνητικά και θετικά – ιστορία του, είναι ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτόνημα. Μοιάζει με αυτό που ως παιδιά αποκαλούσαμε «ούφο». Σου δίνει την ευκαιρία να έχεις μια απίστευτα εντυπωσιακή θέα προς την οροσειρά του Αίμου! Το εσωτερικό του δεν είναι επισκέψιμο. Απ’ ότι διάβασα, όμως, στον περιβάλλοντα χώρο του διοργανώνονται φεστιβάλ και εκδηλώσεις. Επίσης, γίνονται προσπάθειες ανακαίνισης, συντήρησης και επανάχρησής του. Για περισσότερες πληροφορίες, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει σε αυτήν την ιστοσελίδα.

Μια μικρή στάση στην πόλη των Τσάρων

Αφού επανήλθαμε στην πορεία μας προς Ρουμανία στον Βορρά, περάσαμε από το Veliko Tarnovo. Αυτή η πόλη ήταν η ιστορική πρωτεύουσα της 2ης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από τον 12^ο έως τον 14^οαιώνα. Είναι χτισμένη σε τρεις λόφους, πάνω στον ποταμό Γιάντρα. Πρόκειται για μια γραφική και αρκετά τουριστική πόλη. Αξίζει μια επίσκεψη στο Μεσαιωνικό κάστρο Τσάρεβετς και μια βόλτα στην παλιά πόλη.

Διασχίζοντας τον Δούναβη για να φτάσουμε στη Ρουμανία

Για να περάσουμε στη Ρουμανία, διασχίσαμε τον πολυτραγουδισμένο ποταμό από τη διάσημη Γέφυρα του Δούναβη, στον συνοριακό σταθμό Ruse – Giugriu. Ήταν παλαιότερα γνωστή ως «Γέφυρα της Φιλίας», αφού ενώνει δύο λαούς, που ένας ποταμός τους χωρίζει. Σχεδιάστηκε από Ρώσους μηχανικούς και εγκαινιάστηκε το 1954. Η ουρά που περίμενε στα σύνορα ήταν απίστευτη και αν δεν ήμασταν με μηχανή, πιθανόν να περιμέναμε ακόμη….

Βουκουρέστι. Η πρωτεύουσα της Ρουμανίας

Κατά τις 16.00 φτάσαμε στο ξενοδοχείο στο Βουκουρέστι, κάναμε ένα μπάνιο και χωρίς να χάνουμε χρόνο, αρχίσαμε να το εξερευνούμε.

Φαγητό σε … «Μεσαιωνικές» συνθήκες

Μια και δεν είχαμε φάει ολοκληρωμένο γεύμα όλη τη μέρα, ήταν φυσικό το πρώτο πράγμα που θα αναζητούσαμε να είναι ένας χώρος για φαγητό. Είχαμε διαβάσει για το διάσημο EXCALIBUR, ένα εστιατόριο στο κέντρο του Βουκουρεστίου, όπου τρως όπως έτρωγαν στον Μεσαίωνα! Και το επισκεφτήκαμε!

Η είσοδος στον υπόγειο χώρο του εστιατορίου σε προκαλούσε να προχωρήσεις πιο κάτω. Εκεί το περιβάλλον σε μετέφερε, όντως, σε μια άλλη εποχή. Εκτός από τη διακόσμηση, τα ογκώδη ξύλινα έπιπλα και τις φορεσιές του προσωπικού, το φαγητό, κυρίως κρεατοφαγικό (αν και υπήρχε και μενού vegan), θα το φάτε με τα χέρια, όπως την εποχή που ακόμη δεν υπήρχαν μαχαιροπήρουνα. Αν πάλι αυτό είναι περίεργο για σας, μπορείτε να ζητήσετε, δεν θα σας παρεξηγήσουν! Φάγαμε, μεταξύ άλλων, τα γνωστά sarmale (παραδοσιακούς λαχανοντολμάδες), που συνοδεύονται από τη mamaliga, τη ρουμανική εκδοχή της polenta. Ως προς την ποιότητα του φαγητού, θα πω ότι ήταν τίμιο. Χωρίς να είναι όμως κάτι το ιδιαίτερο, αλλά με τιμές λογικές. Πιο πολύ σου μένει πάντως η εμπειρία, παρά η γεύση.

Νυχτερινή βόλτα στο κέντρο της πόλης

Αφού γεμίσαμε ενέργεια από το γεύμα μας, αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε χωρίς πρόγραμμα στο ιστορικό κέντρο του Βουκουρεστίου. Όπως διαπιστώσαμε, το βράδυ μεταμορφώνεται σε έναν τεράστιο πεζόδρομο με πολύ κόσμο. Έχει χρώματα, μουσικές από πλανόδιους καλλιτέχνες μέσα σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό από όμορφα φωταγωγημένα, εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα. Πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια βόλτα με τη μηχανή στη νυχτερινή πρωτεύουσα.

Έτσι περάσαμε από το φαραωνικών διαστάσεων και περιβόητο (διαβόητο θα ταίριαζε καλύτερα) Παλάτι του Λαού. Πλέον είναι γνωστό ως Παλάτι του Κοινοβουλίου. Ένα από τα αμφιλεγόμενα κτίρια της χώρας, σύμβολο της ανάλγητης εξουσίας του Τσαουσέσκου. Είναι από τα μεγαλύτερα κτίρια στον κόσμο και εμπνευσμένο από το αντίστοιχο κτίριο της Βόρειας Κορέας. Δεν επισκεφτήκαμε το εσωτερικό του. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αναζητήσετε στην επίσημη ιστοσελίδα του στο https://cic.cdep.ro/.

Κλείνοντας την πρώτη μας μέρα στο Βουκουρέστι, διασχίσαμε τους μεγάλους και καθαρούς δρόμους της με τη μηχανή. Χαζεύαμε κυριολεκτικά το υπέροχο θέαμα στην πλατεία Unirii με τα σιντριβάνια που αλλάζουν χρώματα!

Εξερευνώντας το Μικρό Παρίσι της Ανατολής!

Η επόμενη μέρα είχε πολύ περπάτημα. Ξεκινήσαμε το πρωί από το ξενοδοχείο μας, που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της πόλης. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς το ιστορικό κέντρο της. Περάσαμε μέσα από διάφορες γειτονιές, ώστε να δούμε, να ακούσουμε και να νιώσουμε όσο γίνεται περισσότερα.

Η καθαριότητα είναι όντως αρχοντιά!

Μια μικρή, αλλά πολύ σημαντική, παρένθεση, πριν σας περιγράψω τα αξιοθέατα. Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η καθαριότητα και η τάξη που επικρατούσε. Όχι μόνο στο Βουκουρέστι, αλλά και σε όλες τις πόλεις που επισκεφτήκαμε στη συνέχεια. Πουθενά μεγάλοι, δύσοσμοι κάδοι με σκουπίδια, τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα. Οι σακούλες στους μικρούς κάδους πάντα άδειες και καθαρές. Η ατμόσφαιρα καθαρή, χωρίς νέφος, παρόλο που χιλιάδες αυτοκίνητα κινούνται καθημερινά στους δρόμους της πρωτεύουσας των 1.700.000 κατοίκων. Τα αυτοκίνητα ήταν στην πλειονότητά τους καινούρια, πολλά ηλεκτρικά και αρκετά πολυτελή, για τα δικά μας δεδομένα. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε όταν το βράδυ του Σαββάτου είδαμε ανθρώπους να πλένουν τις διαβάσεις. Και σημειωτέον, πολλές από τις διαβάσεις το βράδυ φωτίζονται κατάλληλα, ώστε να είναι ορατές απ’ όλους. Τέλος, δεν συναντήσαμε πουθενά αδέσποτα ή τα περιττώματά τους! Όλη αυτή η καθαριότητα και ευταξία, σε συνδυασμό με τα όμορφα αρχιτεκτονικά στοιχεία της πόλης και τους πολλούς χώρους πρασίνου, δημιουργούν μια αίσθηση σεβασμού προς τον πολίτη και τον επισκέπτη. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά δηλώνουν πολιτισμό.

Στο ιστορικό κέντρο

Τριγυρίσαμε στην παλιά πόλη, στη γνωστή συνοικία Lipscani. Θαυμάσαμε την ποικιλία των αρχιτεκτονικών ρυθμών των κτιρίων της και τη ζωντάνια των δρόμων της. Το παλαιό συνυπάρχει με το σύγχρονο, χωρίς αυτή η συνύπαρξη να σου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα.

Περάσαμε από την Εκκλησία της Σταυροπόλεως. Έναν ορθόδοξο ναό του 18^ου αιώνα, αφιερωμένο στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, που παλαιότερα ήταν μέρος μοναστικού συγκροτήματος. Καθώς ήταν ώρα Λειτουργίας, δεν καταφέραμε να δούμε το εσωτερικό της.

Εκεί κοντά υπάρχει ένα όμορφο βιβλιοπωλείο, που έχει εξελιχθεί σε αξιοθέατο της πόλης, το τριώροφο και πολύχρωμο Gărtureşti Carusel. Έχει μια μεγάλη ποικιλία από ξενόγλωσσα βιβλία, εντυπωσιακά δώρα για μικρούς και μεγάλους και στον τελευταίο όροφο καφετέρια.

Περάσαμε από τον πεζόδρομο μπροστά στο εντυπωσιακό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας της Ρουμανίας. Σημειωτέον, πολλές τράπεζες στεγάζονται σε καλοδιατηρημένα ιστορικά κτίρια. Μετά κατευθυνθήκαμε βορειότερα, προς την πλατεία Πανεπιστημίου και πιο πάνω, στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης και στο Ρουμανικό Αθηναίο, που στεγάζει το Μέγαρο Μουσικής.

Μια πόλη που διηγείται την ιστορία της

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ίδια η πόλη είναι ένα μεγάλο μουσείο. Περπατώντας ανάμεσα στα κτίρια και τις συνοικίες της «διαβάζεις» την ιστορία που διένυσε από τον 18^ο αιώνα μέχρι και σήμερα μέσα από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της οθωμανικής κυριαρχίας, του νεοκλασικισμού και του κομμουνιστικού καθεστώτος, που συνυπάρχουν με το μοντέρνο.

Επίσης, κάπου διάβασα ότι η πόλη φιλοξενεί περίπου 60 μουσεία! Φυσικά είναι αδύνατον να τα επισκεφτείς όλα σε τόσο λίγο χρόνο. Εμείς επιλέξαμε ένα ιδιαίτερο μουσείο, το Εθνικό Μουσείο του Χωριού ή Muzeul Național al Satului “Dimitrie Gusti”. Ιδρυθέν ήδη από το 1936, αποτελεί ένα μοναδικό υπαίθριο μουσείο. Περιλαμβάνει περίπου 300 κτίσματα που αναπαριστούν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής στη Ρουμανική ύπαιθρο. Η είσοδος για δύο ενηλίκους είναι 60 lei (περίπου 12,25€). Βρίσκεται μέσα στο τεράστιο και καταπράσινο Herastrau Park (ή αλλιώς, πάρκο του Μιχαήλ Ι). Είναι μια τεράστια έκταση πρασίνου σχεδόν στην καρδιά της πρωτεύουσας. Έχει κήπους, δέντρα, λίμνες, εστιατόρια και ευκαιρίες για ποικίλες δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους.

Η είσοδος στο πάρκο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην Αψίδα του Θριάμβου. Πρόκειται για ένα γρανιτένιο μνημείο 26 μ. των μέσων του 20ού αι., που κατασκευάστηκε για να τιμήσει τη μνήμη των πεσόντων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπορεί κάποιος να ανέβει στην κορυφή και να δει την πανοραμική θέα στην πόλη.

Κουρασμένοι από το πολύωρο περπάτημα και τη ζέστη, αποφασίσαμε να γυρίσουμε με αστικό ως στο ιστορικό κέντρο. Φάγαμε κάτι εκεί και στη συνέχεια επιστρέψαμε με ταξί στο ξενοδοχείο. Οι συγκοινωνίες είναι πολύ εύκολες και σχετικά φθηνές και βεβαίως υπάρχει και η επιλογή ενοικίασης ποδηλάτου ή ηλεκτρικού πατινιού. Υπάρχουν παντού στην πόλη και χρησιμοποιούνται από πολλούς.

Στιγμές χαλάρωσης ή … πάρτυ στην πισίνα

Το απόγευμα είχαμε κάνει κράτηση μέρες πριν στο διάσημο συγκρότημα ευεξίας και χαλάρωσης Therme Bucharest λίγο έξω από το Βουκουρέστι. Πιστεύαμε ότι έτσι θα ολοκληρωνόταν η εμπειρία μας με μια ματιά στη σύγχρονη όψη της πόλης. Και φυσικά θα χαλαρώναμε μετά από τόσο ποδαρόδρομο. Όμως δεν τα υπολογίσαμε και τόσο καλά… Πληρώσαμε 204 lei (41,04€) για 2 άτομα και είχαμε πρόσβαση στους χώρους Galaxy & The Palm. Εντυπωσιακή είσοδος, καθαριότητα και πολύ πλήρης οργάνωση. Όλα καλά ως εδώ. Ήταν όμως Κυριακή απόγευμα και καλοκαίρι. Το συγκρότημα, όσο εντυπωσιακό και οργανωμένο κι αν ήταν, ξεχείλιζε από κόσμο διαφόρων ηλικιών. Αποτέλεσμα, να μην μπορείς να βρεις εύκολα ούτε χώρο να σταθείς, έξω και μέσα στις πισίνες. Η μουσική ήταν πολύ δυνατή για τα γούστα μου. Εκεί που περίμενα το evening mediation, άκουγα για 3 περίπου ώρες το Ibiza party mix! Αν ήμουν νεότερη, ίσως να το αξιολογούσα διαφορετικά. Τώρα, θα πω απλώς ότι δεν θα ξαναπήγαινα ή θα διάλεγα να πάω μια καθημερινή πρωί. Αν βέβαια πάτε με παιδιά, ετοιμαστείτε για πολύ παιχνίδι, αλλά και ατελείωτες ουρές.

Αφήνοντας το Βουκουρέστι

Αν έπρεπε με δυο λόγια να χαρακτηρίσω το Βουκουρέστι θα έλεγα τα εξής: Μεγαλοπρεπής κομψότητα, αρχιτεκτονικός πλουραλισμός, πολιτιστικός πλούτος, σεβασμός στο περιβάλλον και στον πολίτη!

Αξίζει πραγματικά να γνωρίσετε το μικρό Παρίσι της Ανατολής και να το βάλετε οπωσδήποτε στον ταξιδιωτικό σας χάρτη!

Βουκουρέστι – Μπρασόβ και δυο κάστρα στον δρόμο μας

Την άλλη μέρα το πρωί ξεκινήσαμε για Μπρασόβ στα βορειοδυτικά. Στον δρόμο μας περάσαμε από το ξακουστό Κάστρο Peleș στην ορεινή περιοχή της Σινάια. Η περιοχή είναι πολύ όμορφη, μέσα σε απίστευτα δάση. Αποτελεί χειμερινό θέρετρο και έχει αρκετή κίνηση. Το κάστρο, γερμανικής, αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, ξεκίνησε να χτίζεται το 1873. Ολοκληρώθηκε το 1883 από τον βασιλιά Κάρολο Ι, ενώ λειτουργούσε ως θερινή βασιλική κατοικία μέχρι και το 1947. Είναι το πρώτο κάστρο στην Ευρώπη που χρησιμοποίησε ηλεκτρικό ρεύμα. Πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, που περνάει ακριβώς μπροστά του. Δυστυχώς εκείνη την περίοδο εκτελούνταν εργασίες συντήρησης και δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο εσωτερικό του. Οπότε, θαυμάσαμε μόνο την εξωτερική του όψη και τους κήπους του.

Πριν την άφιξή μας στο Μπρασόβ, περάσαμε και από ακόμη ένα κάστρο, το Κάστρο των Καντακουζηνών του 1911 στην περιοχή Bușteni. Ανήκε στην παλαιά ελληνική οικογένεια των Φαναριωτών της Μολδοβλαχίας, αλλά πλέον ανήκει σε ιδιώτες. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστό γιατί εκεί γυρίστηκε η δημοφιλής νεανική ταινία “Wednesday”.

Μια μέρα στο Μπρασόβ

Το Μπρασόβ βρίσκεται στην Κεντρική Ρουμανία, στην καρδιά των Καρπαθίων. Είναι μια μικρή σύγχρονη πόλη με μεσαιωνική καρδιά! Βρίσκεται κοντά σε ένα από τα δημοφιλή χιονοδρομικά κέντρα της Ρουμανίας, το Ποϊάνα Μπρασόβ και είναι περιτριγυρισμένη από πυκνά και όμορφα δάση.

Αξιοθέατα στο Μπρασόβ

Τα βασικά της αξιοθέατα βρίσκονται σχεδόν όλα συγκεντρωμένα στο κέντρο της παλιάς πόλης. Αυτή ξεκινάει από την Piaţa Sfatului (Πλατεία του Συμβουλίου). Γύρω της βρίσκεται η γνωστή και επιβλητική, γοτθικού ρυθμού Μαύρη Εκκλησία, κτισμένη από τη γερμανική κοινότητα της πόλης (1383 – 1477). Η είσοδος κοστίζει περίπου 5€ το άτομο.

Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει το Κτίριο του Δημαρχείου με τον πύργο – ρολόι, κτίσμα του 15^ου αιώνα. Ακριβώς απέναντι το εντυπωσιακό Σπίτι των Εμπόρων, του 16^ου αι. Άλλο ένα τοπόσημο είναι η Πύλη της Αικατερίνης, στα νοτιοδυτικά της κεντρικής πλατείας. Αυτή ουσιαστικά αποτελεί μέρος της μεσαιωνικής οχύρωσης της πόλης. Το όνομά της το πήρε από ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε στην περιοχή. Ήταν η μοναδική πύλη από όπου μπορούσαν να μπουν στην πόλη οι Ρουμάνοι έμποροι, την εποχή της κυριαρχίας των Σαξόνων.

Περνώντας από την πύλη και ανηφορίζοντας προς Νότο, βρεθήκαμε έξω από τα μεσαιωνικά τείχη, σε μια περιοχή που ονομάζεται Promenada de sub Tâmpa. Δηλαδή πρόκειται για μια βόλτα κάτω από το δάσος Tâmpa. Είναι μια όμορφη διαδρομή κατά μήκος των τειχών. Εκεί μπορείς να περπατήσεις μέσα στη φύση, να κάνεις βόλτα με ποδήλατο ή πατίνι, να φας ένα παγωτό και να ξεκουραστείς. Έχει χώρους ανάπαυσης με όμορφη θέα στην παλιά πόλη.

Την καλύτερη θέα όμως βρήκαμε ακριβώς απέναντι, σε ένα ύψωμα που σώζει ένα κτίσμα του 15^ου αι., τον λεγόμενο «Λευκό Πύργο». Ουσιαστικά αποτελεί τμήμα της μεσαιωνικής οχύρωσης. Για να τον επισκεφτείς θέλει λίγο κόπο και ανάβαση από αρκετά σκαλοπάτια. Αλλά είναι πολύ όμορφη διαδρομή μέσα από την παλιά πόλη και ένα καταπράσινο άλσος. Αν τεμπελιάσεις βέβαια, μπορεί να φτάσεις εκεί και με αυτοκίνητο από την πίσω πλευρά.

Στο Κάστρο του Δράκουλα

Κοντά στο Μπρασόβ βρίσκεται το περιβόητο Κάστρο Μπραν ή όπως συνηθίζεται να ονομάζεται «Κάστρο του Κόμη Δράκουλα». Την επόμενη μέρα το πρωί, λοιπόν, αφήσαμε το Μπρασόβ και κινηθήκαμε νοτιοδυτικά προς εκείνη την κατεύθυνση. Ήταν μια όμορφη διαδρομή, με αρκετή κίνηση, λόγω της αυξημένης επισκεψιμότητας της περιοχής, που έχει συνδέσει την οικονομία της με ό,τι σχετίζεται με το κάστρο και τον μύθο με τον οποίο το έχουν ντύσει.

Το κάστρο υψώνεται, πράγματι, πολύ επιβλητικό πάνω σε έναν ψηλό και απότομο βράχο και περιβάλλεται από την άγρια φύση των Καρπαθίων. Γύρω από το κάστρο με τους περιποιημένους κήπους, ντόπιοι έχουν απλώσει τα μαγαζάκια τους και πάγκους με σουβενίρ που συνδέονται με τον αιμοσταγή κινηματογραφικό ήρωα.

Η είσοδος στο κάστρο κοστίζει για δύο ενηλίκους 140 lei (28,25€). Υπάρχουν πολλά αυτόματα μηχανήματα, απ’ όπου μπορείς να αγοράσεις εισιτήριο, οπότε δεν περιμένεις πολύ στην ουρά. Μέσα στο κάστρο όμως, με τους μικρούς χώρους και τα στενά περάσματα, η κίνηση είναι δύσκολη όταν έχει κόσμο. Και έχει πάντα κόσμο, οπότε φροντίστε να έρθετε πρωί με το άνοιγμα.

Αυτό που βέβαια καταλαβαίνει κανείς με την επίσκεψη αυτή είναι ότι αν δεν υπήρχε η ταινία Dracula του 1992, που σκηνοθέτησε ο Francis Ford Coppola, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιρλανδού Bram Stocker με εκείνην την πλειάδα αξεπέραστων ηθοποιών (οι παλαιότεροι σίγουρα τη θυμούνται, οι νεότεροι να σπεύσουν να τη δουν!), το κάστρο Μπραν και η περιοχή του δεν θα είχαν ακριβώς την ίδια τύχη… Όλο το branding έγινε πολύ έξυπνα κατά τη γνώμη μου γύρω από την ταινία, που βασίστηκε στον θρύλο του Βλαντ Τσέπες του Τρίτου, γνωστού και ως Παλουκωτή, αλλά και τους λαϊκούς θρύλους της Ρουμανίας και ειδικότερα της Τρανσυλβανίας, που είναι γεμάτοι από μάγισσες, φαντάσματα και βαμπίρ!

Όπως και να’χει, αξίζει να το επισκεφτείς.

Transfăgărășan. Οδηγική εμπειρία ζωής

Η επόμενη διαδρομή θα μας οδηγούσε στην όμορφη πόλη του Sibiu, που βρίσκεται στα δυτικά. Όμως στόχος μας ήταν να φτάσουμε εκεί διασχίζοντας τα βουνά Făgăraș, από έναν ιστορικό δρόμο των Καρπαθίων, το πέρασμα Transfăgărășan! Για τους οδηγούς μηχανής είναι δρόμος που πρέπει να περάσουν οπωσδήποτε μια φορά πριν το τέλος της ζωής τους! Έχει οδηγικό ενδιαφέρον, αλλά περνάει και μέσα από εξαιρετικά φυσικά τοπία, με συχνές εναλλαγές και σε μεγάλο υψόμετρο.

Κατασκευάστηκε επί δικτατορίας Τσαουσέσκου για στρατιωτικούς λόγους. Αλλά σήμερα αποτελεί έναν αρκετά τουριστικό δρόμο της Ρουμανίας, όχι μόνο για τους ξένους, αλλά και για τους ίδιους του Ρουμάνους, που επιλέγουν να τον διασχίσουν τα Σαββατοκύριακα και να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης. Οπότε, αν θέλετε πραγματικά να απολαύσετε τη διαδρομή, διαλέξτε μια καθημερινή μέρα, αλλιώς θα κολλήσετε στην κίνηση.

Η διαδρομή

Οδηγήσαμε προς Νοτιοδυτικά, ώστε να φτάσουμε στην περιοχή Curtea de Arges, απ’ όπου ουσιαστικά ξεκινάει η διαδρομή. Στη συνέχεια αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για περίπου 100 χλμ. Περάσαμε απανωτές στροφές, δρόμους με πανύψηλα έλατα, σήραγγες και φράγματα, όπως το φράγμα Vidraru, με την τεχνητή λίμνη του. Σε όλη τη διαδρομή είδαμε τουλάχιστον 15 αρκούδες, που κάθονταν μόνες ή κατά οικογένειες στην άκρη του δρόμου και παρατηρούσαν τους «εισβολείς». Έχουν συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία του ανθρώπου στο βασίλειό τους, που είχες την εντύπωση πως απλώς κάθονταν βαριεστημένες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις από τόσο κοντά αυτό το τεράστιο πλάσμα! Κάποιοι σταματούσαν να τις ταΐσουν, πράγμα που βέβαια απαγορεύεται.

Σε όλη τη διαδρομή μπορείς να βρεις σημεία για να ξεκουραστείς και να φας ή να πιεις κάτι. Το πιο εντυπωσιακό από αυτά ήταν το Treehouse Village. Ένα απίστευτο μέρος μέσα στο δάσος, όπου μπορείς ακόμη και να μείνεις, καθώς διαθέτει ξύλινα δεντρόσπιτα.

Λίγο πριν την κορυφή, γύρω στα 1.500 μέτρα υψόμετρο, το τοπίο αλλάζει εντελώς! Τα δέντρα δίνουν τη θέση τους σε ένα βραχώδες τοπίο, με πολλές «φουρκέτες», απότομες χαράδρες, εκτάσεις με κοπάδια ζώων και καταρράκτες που σχηματίζονται στους απότομους βράχους από τα χιόνια του χειμώνα.

Στην κορυφή

Φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο της διαδρομής στα 2.034μ. και στην αλπική λίμνη Bâlea. Όλη η περιοχή έχει κηρυχθεί ως φυσικό καταφύγιο της Ρουμανίας. Από πολύ νωρίς οι Ρουμάνοι κατάλαβαν τη σημασία της. Ήδη από τον 19^ο αι. άρχισαν να γίνονται αξιόλογες κινήσεις για την προώθηση του τουρισμού στην περιοχή. Για το χειμώνα που ο δρόμος λόγω του παγετού είναι κλειστός, υπάρχει τελεφερίκ για την πρόσβαση στο βουνό, στις καμπίνες και στα μονοπάτια πεζοπορίας και αναρρίχησης.

Εκείνη τη μέρα στην κορυφή είχε αρκετή ομίχλη, οπότε η θέα δεν ήταν και τόσο καθαρή. Παρόλα αυτά εκατοντάδες άνθρωποι ήταν ήδη εκεί και θαύμαζαν το τοπίο. Όπως κι εμείς! Αρκετοί πάγκοι και καντίνες με τοπικά εδέσματα και σουβενίρ ήταν στημένα. Φυσικά, υπερτερούσανε σε αριθμό οι μηχανές και οι αναβάτες τους.

Πώς θα περιέγραφα το πέρασμα του Transfăgărășan με τη μηχανή; Με δυο λέξεις: Εμπειρία ζωής!

Από τις λίγες φορές που όλες οι αισθήσεις ήταν τόσο ενεργές. Έτσι, ώστε να μου θυμίζουν ότι για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει κανείς να ζει και να ταξιδεύει!

Αν και το ταξίδι συνεχίστηκε και σε άλλες περιοχές της Ρουμανίας, εδώ θα σταματήσω για την ώρα. Ήταν τέσσερις μέρες ταξιδιού, αλλά τόσο γεμάτες με εμπειρίες και εικόνες, που ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο για να τις εμπεδώσει! Σας τον δίνω, λοιπόν!

Η συνέχεια στο επόμενο post. Stay tuned!

The post Πως να κατακτήσεις τα Καρπάθια Όρη σε 5 μέρες – Ένα αξέχαστο Road Trip με μηχανή στη Ρουμανία (Part 1) appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Στην επιστροφή μας από ταξίδι στα Βαλκάνια στα τέλη Αυγούστου του 2024, διασχίσαμε τα βουνά της Ροδόπης με κατεύθυνση νοτιοανατολικά. Ταξιδέψαμε από την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, Σόφια, μέχρι τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στον συνοριακό σταθμό Ζλάτογκραντ – Θέρμες, σε μια διαδρομή περίπου 220 χιλιομέτρων. Εκεί βιώσαμε μια δυνατή ταξιδιωτική εμπειρία σε μία από τις ωραιότερες διαδρομές που έχουμε κάνει με τη μηχανή! Πριν επιστρέψουμε στη βάση μας στην Αλεξανδρούπολη, είχαμε βάλει ως ενδιάμεσο σταθμό το Σπήλαιο “Devil’s Throat” ή ελληνιστί «Λαιμός του Διαβόλου» στο φαράγγι του Trigrad στη Νοτιοδυτική Βουλγαρία.

Η απόλυτη ομορφιά των βουνών της Ροδόπης

Η απόλυτη ομορφιά της φύσης άρχισε να απλώνεται μπροστά μας, αφού αφήσαμε, μετά από κάμποσα χιλιόμετρα, τον αυτοκινητόδρομο «Θράκη» Ε80 με κατεύθυνση προς Νότο. Περάσαμε περιοχές, αρχικά της επαρχίας Πάζαρτζικ και στη συνέχεια Σμόλιαν. Ακολουθήσαμε την επαρχιακή οδό 866, που ουσιαστικά ακολουθεί τη ροή του ποταμού Vacha. Ο ποταμός αυτός είναι ένας από τους κύριους παραπόταμους του ποταμού Έβρου (ή «Μαρίτσα», όπως τον λένε στη Βουλγαρία) με μήκος περίπου 104 χλμ.

Περάσαμε από το φράγμα του Krichim, ένα από τα τέσσερα φράγματα της περιοχής, που ουσιαστικά διοχετεύουν πόσιμο νερό στην περιοχή της Φιλιππούπολης. Εκεί υπάρχει και χώρος αναψυχής. Στη συνέχεια περάσαμε από την τεχνητή λίμνη Vacha, όπου επίσης υπάρχει χώρος για να ξεκουραστείς, να θαυμάσεις το τοπίο και να βγάλεις τις απαραίτητες φωτογραφίες. Γενικά, τα νερά του ποταμού και των λιμνών που σχηματίζει στο πέρασμά του, είναι πεντακάθαρα. Σε συνδυασμό με το πράσινο που τον περιβάλλει δημιουργούν ένα πραγματικά μαγευτικό τοπίο! Έτσι, η σχετικά δύσκολη οδηγικά διαδρομή με τις πολλές στροφές, το όχι και τόσο καλό οδόστρωμα και τους στενούς δρόμους μας αποζημίωσε και μας γέμισε ανυπομονησία για το τι θα δούμε πιο κάτω!

Το εντυπωσιακό φαράγγι του Trigrad

Για το φαράγγι ακολουθήσαμε τη διαδρομή 197. Οδηγήσαμε μέσα από όμορφα, Πομάκικα κυρίως, χωριά, σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των βουνών. Είδαμε βοσκοτόπια, εκτροφεία πέστροφας, αλλά και ξενώνες, ταβέρνες και μαγαζάκια, μέχρι που αρχίσαμε να διασχίζουμε το εντυπωσιακό φαράγγι του Trigrad. Το φαράγγι, μήκους 7 περίπου χιλιομέτρων, αγκαλιάζει την πορεία ενός μικρότερου ποταμού, του Trigradska, που προφανώς του έχει δώσει και το όνομά του. Αυτός στη συνέχεια βυθίζεται στον τελικό μας προορισμό, στη σπηλιά με το όνομα «Λαιμός του Διαβόλου». Όπως θα διαπιστώναμε στη συνέχεια, λίγα μέτρα πιο κάτω από τη σπηλιά, ο ποταμός και πάλι αναδύεται στην επιφάνεια σχηματίζοντας αυτό που οι γεωλόγοι ονομάζουν «καρστική πηγή». Πολύ εντυπωσιακό!

Τα τείχη του φαραγγιού υψώνονται επιβλητικά ως τα 300 και πάνω μέτρα και σε μερικά σημεία είναι αρκετά στενό. Σου προκαλεί ένα δέος όταν το διασχίζεις! Όπως δέος, φυσικά, σου προκαλεί και η είσοδος στη σπηλιά.

Στις πύλες του Άδη

Η είσοδος στη σπηλιά «Λαιμός του Διαβόλου» βρίσκεται σχεδόν πάνω στον δρόμο που οδηγεί στο χωριό Trigrad. Μπροστά στην είσοδο υπάρχει χώρος στάθμευσης και ακριβώς από πάνω είναι το ταμείο, όπου αγοράζεις το εισιτήριο εισόδου. Καθώς δεν υπάρχει πρόσβαση στο διαδίκτυο στην περιοχή δεν υπάρχει η δυνατότητα χρήσης κάρτας, οπότε πληρώνεις με μετρητά. Καλό να είναι να έχεις λέβα, το τοπικό νόμισμα. Ειδάλλως υπάρχει περίπτωση να βγεις χαμένος αν πληρώσεις σε ευρώ… Πληρώσαμε 11 € για δύο άτομα, δηλαδή περίπου 20 λέβα.

Ξενάγηση στα βουλγαρικά

Η επίσκεψη στο εσωτερικό της σπηλιάς γίνεται κάθε είκοσι λεπτά με συνοδεία ξεναγού. Η ξενάγηση βέβαια γίνεται μόνο στα βουλγαρικά. Οπότε εμάς μας έδωσαν ένα έντυπο με περίληψη του περιεχομένου της ξενάγησης στα αγγλικά και μας είπαν ότι θα πρέπει να μπούμε με το γκρουπ, αλλά μπορούμε στη συνέχεια να προχωρήσουμε μόνοι μας. Αυτό με καθησύχασε ιδιαιτέρως καθώς, λόγω της κλειστοφοβίας μου, ο εγκλεισμός μου σε έναν τέτοιο χώρο με αρκετά άτομα ήταν κάτι που φοβόμουν αρκετά. Το να έχουμε τον δικό μας ρυθμό μου έδωσε μια ανάσα.

Όπως διαπιστώνει κανείς όταν επισκέπτεται το συγκεκριμένο σπήλαιο, αυτό που σε εντυπωσιάζει δεν είναι ούτε το μέγεθός του, ούτε η πολυπλοκότητα των γεωλογικών σχηματισμών του, ούτε η τουριστική του αξιοποίηση. Είναι κυρίως η αίσθηση που αποπνέει. Η τεράστια κεντρική αίθουσά του, το ιδιόμορφο σχήμα του κατά την έξοδο, που λένε ότι μοιάζει με κεφάλι διαβόλου, και ο θρύλος με τον οποίο το έχουν ντύσει, που στηρίζεται απόλυτα στον γνωστό αρχαιοελληνικό μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, σε κάνουν να νιώθεις ότι εισέρχεσαι πράγματι στο υπόγειο βασίλειο του Άδη!

Και λίγη μυθολογία

Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης έχει ως εξής: Μετά τον γάμο τους, ένα φίδι δάγκωσε την Ευρυδίκη και πέθανε. Ο Ορφέας, παράφορα ερωτευμένος με τη γυναίκα του, κατέβηκε στον Άδη. Παίζοντας τη λύρα του μάγεψε τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη, που του επέτρεψαν να πάρει πίσω την αγαπημένη του υπό έναν όρο: να μη γυρίσει να κοιτάξει προς το μέρος της και να μην της μιλήσει μέχρι να φτάσουν στον επάνω κόσμο. Ο Ορφέας, παρασυρμένος από τον έρωτά του και τα παρακάλια της γυναίκας του, έστρεψε το βλέμμα του προς αυτήν. Τότε η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε και την έχασε για πάντα.

Λίγα λόγια για την ιστορία του σπηλαίου

Το σπήλαιο “Λαιμός του Διαβόλου” δεν έχει εξερευνηθεί εξ ολοκλήρου. Η πρώτη απόπειρα έγινε το 1961 από δύο ορειβάτες, τον Nico Korchev και τη Helena Padareva, οι οποίοι δεν είχαν καταφέρει να εξερευνήσουν το υπόγειο ποτάμι. Λένε ότι έχουν γίνει πολλές απόπειρες από τότε, αλλά καταλήγουν στο ότι ο, τιδήποτε φτάνει ως εκεί δεν ανεβαίνει ποτέ ξανά πίσω. Πειράματα που έγιναν με χρωματισμό των νερών απέδειξαν ότι το νερό χρειάζεται περισσότερο από 2 ώρες για να διασχίσει τη μικρή απόσταση από το ένα υπόγειο άνοιγμα στο άλλο. Αυτό τροφοδοτεί εικασίες για ένα εκτεταμένο σύστημα υπόγειων ρευμάτων. Τη δεκαετία του 1970 οι νεαροί δύτες Siana Lyutskanova και Evstati Iovchev βούτηξαν στα νερά της σπηλιάς για να την εξερευνήσουν. Όμως δεν γύρισαν ποτέ πίσω κι έτσι σταμάτησαν και οι περαιτέρω έρευνες.

Πληροφορίες για όσους έχουν κλειστοφοβία και για τη θερμοκρασία

Για όσους φοβούνται ή έχουν κλειστοφοβία σαν κι εμένα να πω ότι τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο να διασχίσεις το σπήλαιο. Είναι αρκετά φωτισμένο και ευρύχωρο και η περιήγηση τελειώνει μέσα σε περίπου 15 λεπτά. Όμως η θερμοκρασία εντός είναι περίπου 8 βαθμοί Κελσίου και έχει αρκετή υγρασία, όπως είναι αναμενόμενο, ανεξάρτητα από την εποχή και τις καιρικές συνθήκες. Οπότε, ακόμη κι αν το επισκεφτείτε το καλοκαίρι, όπως εμείς, φορέστε ζεστά ρούχα.

Τι θα αντιμετωπίσετε

Ο Λαιμός του Διαβόλου σχηματίστηκε λόγω κατολίσθησης, καθώς ο ποταμός εισήλθε  εξ ολοκλήρου μέσα στο βράχο. Το αποτέλεσμα ήταν να σχηματιστεί μια τεράστια αίθουσα μήκους 11 μ., πλάτους 40 μ. και ύψους 35 μ., που έχει το όνομα «αίθουσα του κεραυνού». Το όνομα το πήρε από τον δυνατό θόρυβο που δημιουργεί το νερό που πέφτει με δύναμη προς τα κάτω και αντηχεί σε όλο το εσωτερικό του. Ο ποταμός χύνεται στο σπήλαιο με τη μορφή 18 καταρρακτών. Ο υψηλότερος από αυτούς είναι 42 μ. (θεωρείται ο ψηλότερος υπόγειος καταρράκτης στα Βαλκάνια). Στη συνέχεια ρέει κάτω από μια στενή χοάνη μέσα στη σπηλιά. Μετά από μια στοά 60 μέτρων, το ποτάμι αναδύεται ξανά έξω από τα βράχια.

Ουσιαστικά πλέον η είσοδος των επισκεπτών γίνεται από την στοά. Οπότε η πραγματική είσοδος του σπηλαίου αποτελεί πλέον την έξοδο, μια έξοδο που, κυριολεκτικά, σου κόβει την ανάσα. Για να βγεις στην επιφάνεια της γης ουσιαστικά πρέπει να «αναδυθείς», ως άλλος Ορφέας, σκαρφαλώνοντας περίπου 300 απότομα και γλιστερά σκαλοπάτια!

Όμως όταν καταφέρνει ο επισκέπτης να βγει από τη σπηλιά, αν και ασθμαίνοντας, δεν μπορεί να μην δοξάσει για άλλη μια φορά τη φύση και τις μεγαλειώδεις δημιουργίες της!

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε εκεί γύρω

Γύρω από τον Λαιμό του Διαβόλου υπάρχουν ταβέρνες και πάγκοι με αναμνηστικά, κυρίως ντόπια προϊόντα, μέλι, μαρμελάδες, αρωματικά χόρτα, μαγνητάκια, παραδοσιακές φορεσιές και πολλά άλλα. Κι εδώ μόνο με λέβα μπορείς να πληρώσεις.

Εάν έχετε κουράγιο, συνεχίστε την περιήγησή σας και πιο πάνω από το σπήλαιο. Στον δρόμο προς το χωριό Trigrad θα περάσετε από μια μικρή υπαίθρια έκθεση με το όνομα “Rhodope Herb Park”, όπου παρουσιάζονται εν συντομία δείγματα της χλωρίδας και πανίδας της περιοχής με έναν κάπως παιγνιώδη τρόπο, κατάλληλο πιο πολύ για τα παιδιά.

Για πιο extreme γούστα

Για όσους θέλουν κάτι πιο extreme, που θα περιλαμβάνει και αναρρίχηση, εκεί κοντά υπάρχει και το σπήλαιο Haramiyska. Θα χρειαστείτε όμως κατάλληλο εξοπλισμό και φυσικά έμπειρους οδηγούς, που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Εμείς δεν είχαμε τον χρόνο και το κουράγιο, οπότε δεν το τολμήσαμε.

Στη συνέχεια γυρίσαμε πίσω μέχρι να βρούμε και πάλι την οδό 866 για να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Μια τυχαία, αλλά ενδιαφέρουσα ανακάλυψη

Στον δρόμο της επιστροφής και ψάχνοντας κάποιο μέρος, όπου θα μπορούσαμε να φάμε, περάσαμε και τελικά σταθμεύσαμε σε έναν πολύ όμορφο παραδοσιακό οικισμό με το όνομα “Shiroka Laka”.

Shiroka Laka

Αποδείχθηκε τελικά ότι πρόκειται για έναν πολύ δημοφιλή προορισμό σε αυτήν την περιοχή της Βουλγαρίας. Ιδρύθηκε τον 17^ο αιώνα και διασώζει την αρχιτεκτονική εκείνης της περιόδου. Αλλά απ’ ότι διαβάσαμε στη συνέχεια διασώζει και τη μουσική και χορευτική της παράδοση. Τα σπίτια είναι χτισμένα ψηλά στις παρυφές του βουνού, με αμφιθεατρικό τρόπο και στις δύο πλευρές του ποταμού που διασχίζει τον οικισμό. Οι χτίστες της περιοχής ήταν ξακουστοί σε όλη τη χώρα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν περπατήσαμε πολύ μέσα στο χωριό για να το εξερευνήσουμε. Παρόλα αυτά απολαύσαμε ένα υπέροχο, παραδοσιακό γεύμα σε ταβέρνα της περιοχής και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Περάσαμε από το χιονοδρομικό κέντρο του Pamporovo, που ακόμη και το καλοκαίρι έχει κόσμο που απολαμβάνει τη φύση, και τα λιβάδια της περιοχής Rozhen. Εδώ και χρόνια αποτελούν χώρο συνάντησης, κατασκήνωσης και ανάπαυσης για πολλούς ντόπιους. Εκεί είδαμε και τη μεγαλύτερη βουλγαρική σημαία της χώρας, με ύψος 110μ.

Ζλάτογκραντ

Τελικός σταθμός επί βουλγαρικού εδάφους το Ζλάτογκραντ, ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική του, οι θερμές πηγές του, τα όμορφα φυσικά τοπία της περιοχής και η εγγύτητα στα σύνορα, έχουν μετατρέψει τα τελευταία χρόνια τη μικρή αυτή πόλη σε πραγματικό τουριστικό πόλο έλξης των Ελλήνων και όχι μόνο.

Κάτι σαν επίλογος

Αν και ο «Λαιμός του Διαβόλου» είναι ένας προορισμός που σου βάζει δύσκολα, αυτό που θα μας μείνει από αυτήν την εκδρομή είναι πως τίποτα «διαβολικό» δεν θα βρεις σε αυτά τα βουνά. Αντιθέτως, αληθινός παράδεισος είναι η παρθένα φύση, αυτή που σου ανοίγει την αγκαλιά της να σε δεχτεί κι εσύ πρέπει να τη δεις, να την ακούσεις, να την σεβαστείς, για να σου αποκαλύψει το μεγαλείο της!

The post Ταξίδι στον Λαιμό του Διαβόλου appeared first on Chrysafenia's Travelogue.