Από τότε έχουν περάσει ποοολλάαααα χρόνια — αλλά κάθε φορά που επιστρέφω, νιώθω ότι τίποτα δεν έχει χαθεί. Ίσα-ίσα, η πόλη έχει γίνει ακόμα πιο όμορφη, πιο ζωντανή, πιο μοντέρνα… χωρίς να χάσει την ψυχή της.

Πρώτες βόλτες: Ρολόι, Λιθαρίτσια και Ιτσκαλέ

Το Ρολόι των Ιωαννίνων, στο κέντρο της πόλης, λίγο πιο κάτω από τα Λιθαρίτσια, χτισμένο το 1905, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της πόλης. Ο πύργος συνδυάζει νεοκλασικά και ανατολίτικα στοιχεία, με έναν χαρακτηριστικό θόλο και την παλιά καμπάνα που προερχόταν από το κάστρο.

Αρχικά βρισκόταν αλλού, αλλά μετά από ζημιά μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση στην κεντρική πλατεία, όπου σήμερα λειτουργεί με ελβετικό μηχανισμό. Είναι το σημείο όπου συναντιούνται οι ντόπιοι, σημείο εκκίνησης για βόλτες στο ιστορικό κέντρο και ένα από τα πιο φωτογραφημένα σύμβολα των Ιωαννίνων. Από εκεί ξεκινήσαμε κι εμείς τη μεγάλη βόλτα μας.

Πρώτη μας στάση, όπως πάντα, τα Λιθαρίτσια. Ένα σημείο που για μένα κουβαλάει κάτι το νοσταλγικό. Άπειρα ραντεβού με παρέες, ή μοναχικές βόλτες περισυλλογής. Το ιδανικό μέρος για ξεκούραση, καθώς από εκεί βλέπεις τη λίμνη να απλώνεται μπροστά σου, και θυμάσαι γιατί τα Γιάννενα είναι τόσο ιδιαίτερα.

Η λίμνη Παμβώτιδα και ο Μώλος — η καρδιά της πόλης

Κανένα ταξίδι στα Γιάννενα δεν είναι ολοκληρωμένο χωρίς μια βόλτα γύρω από τη λίμνη Παμβώτιδα και τον Μώλο. Ιδανικός προορισμός για βόλτα με παιδιά ή για ρομαντζάδα με το ταίρι μας.
Περπατήσαμε κατά μήκος της λίμνης και χαζεύαμε το νησάκι απέναντι να καθρεφτίζεται στα νερά.

Είναι το πιο χαρακτηριστικό σημείο της πόλης — εκεί που όλα μοιάζουν να κινούνται πιο αργά, σαν να σε προσκαλούν να σταματήσεις για λίγο και να απλώσεις το βλέμμα σου στα νερά.

Θυμάμαι, τον πρώτο καιρό των φοιτητικών μου χρόνων, πάντα κατέφευγα εκεί γιατί το υγρό στοιχείο μου θύμιζε την πόλη μου, την Αλεξανδρούπολη, κι ας μην ήταν θαλασσινό το νερό! Στη συνέχεια την αγάπησα γιατί απλά ανακάλυψα την ομορφιά της!

Το πρωί, η λίμνη είναι ήσυχη, σχεδόν μεταξένια. Αν έχει λίγη ομίχλη (που στα Γιάννενα είναι συχνό φαινόμενο), νιώθεις πως βρίσκεσαι μέσα σε πίνακα ζωγραφικής. Μερικές φορές μελαγχολείς ίσως.
Το απόγευμα, τα φώτα καθρεφτίζονται στο νερό και η ατμόσφαιρα γίνεται σχεδόν μαγική.

Το Νησάκι — ένα μικρό θαύμα στη μέση της λίμνης

Μέσα στα ήρεμα νερά της Παμβώτιδας, το Νησάκι των Ιωαννίνων στέκει εκεί σαν βγαλμένο από παραμύθι. Δεν έχει όνομα — όλοι το λένε απλώς το Νησάκι — κι αυτό το κάνει ακόμα πιο μαγικό. Είναι από τα ελάχιστα κατοικημένα νησιά λιμνών στον κόσμο και το μόνο χωρίς όνομα!

Το καραβάκι φεύγει κάθε λίγα λεπτά από τον Μώλο και το ταξίδι διαρκεί μόλις δέκα λεπτά. Μόλις φτάσεις, νιώθεις πως ο χρόνος έχει σταματήσει. Πέτρινα σπίτια με ανθισμένες αυλές, ιστορικά μοναστήρια και ιστορίες για τον Αλή Πασά και την Κυρά Φροσύνη που ζουν ακόμα ανάμεσα στα νερά της λίμνης.

Εκεί μπορείς να επισκεφτείς το Σπίτι του Αλή Πασά, τον τόπο όπου βρήκε το τέλος του ο πιο μυθικός και αμφιλεγόμενος ηγεμόνας της Ηπείρου, όπου σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Μέσα στο μουσείο, το σκηνικό έχει στηθεί έτσι ώστε να αναπαριστά τη στιγμή της δολοφονίας του το 1822 — μια από τις πιο δραματικές στιγμές της νεοελληνικής ιστορίας. Τα δωμάτια είναι γεμάτα με παλιά αντικείμενα, όπλα, ενδυμασίες, προσωπικά είδη, ακόμα και μικρές λεπτομέρειες που σε κάνουν να φαντάζεσαι πώς ήταν η ζωή τότε.

Στις ταβερνούλες δίπλα στη λίμνη σερβίρουν φρέσκο ψάρι της λίμνης και βατραχοπόδαρα για τους πιο τολμηρούς! Ομολογώ πως αν και είχα πάει άπειρες φορές, τα βατραχοπόδαρα δεν τα δοκίμασα ποτέ και δεν θα το κάνω ούτε στο μέλλον!

Δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε το Νησάκι αυτή τη φορά, όμως αν εσείς βρεθείτε εκεί, μην χάσετε την ευκαιρία. Είναι μοναδικό στο είδος του. Για τα βαραχοπόδαρα δεν παίρνω και όρκο…

Το κάστρο και το «χωριό» μέσα στην πόλη

Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο ξακουστό Κάστρο. Μέσα στα τείχη του Κάστρου των Ιωαννίνων, βρίσκεται μια μικρή πόλη μέσα στην πόλη, με πλακόστρωτα και με σπίτια που μοιάζουν να έχουν μείνει ανέγγιχτα στον χρόνο. Εκεί υπάρχει μια ηρεμία αλλιώτικη, που δε τη βρίσκεις εύκολα σε άλλες πόλεις. Τα περισσότερα σπίτια έχουν κρατήσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα των λιθόκτιστων κατοικιών της περιοχής και κάποια χρησιμοποιούνται ως ξενώνες.

Εκεί βρίσκεται και το Ιτς Καλέ — που στα τουρκικά σημαίνει «Εσωτερικό Κάστρο». Ήταν ο πιο ασφαλής και στρατηγικός χώρος του Κάστρου, εκεί όπου έζησαν και κυβέρνησαν οι πασάδες των Ιωαννίνων, με πιο γνωστό τον Αλή Πασά.

Στο Ιτς Καλέ σώζονται μέχρι σήμερα σημαντικά κτίρια, όπως το Φετιχιέ Τζαμί, όπου λέγεται πως είναι θαμμένος ο Αλή Πασάς, το σεράι του και οι αποθήκες πυρομαχικών, που σήμερα φιλοξενούν το Βυζαντινό Μουσείο Ιωαννίνων. Επίσης, εκεί βρίσκεται το εξαιρετικό μουσείο αργυροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Πειραιώς, το οποίο σας συστήνω ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε, αν φτάσετε ως εκεί! Το Κάστρο είναι ένα μέρος που συνδέει την Οθωμανική και τη Βυζαντινή κληρονομιά της πόλης — αλλά και ένα σημείο με μαγευτική θέα προς τη λίμνη Παμβώτιδα.

Περπατώντας μέσα στο Κάστρο, ανάμεσα στα πέτρινα τείχη και τα κυπαρίσσια, θυμήθηκα τις αμέτρητες φοιτητικές μου βόλτες και τις υπέροχες συναυλίες που παρακολούθησα εκεί. Τη μέρα που πήγαμε πετύχαμε την πρόβα μιας εκδήλωσης και αυτό με έκανε να νοσταλγήσω ακόμη περισσότερο εκείνες τις ανέμελες εποχές…

Βόλτα στην αγορά και τσιπουράκι!

Μετά, κατευθυνθήκαμε προς την αγορά και κάναμε βόλτα στους πεζοδρόμους με τα παραδοσιακά, αλλά και σύγχρονα μαγαζάκια, γεμάτα από ντόπιους και τουρίστες. Τα τελευταία χρόνια, τα Γιάννενα έχουν γίνει πιο τουριστικά, αλλά χωρίς να χάσουν αυτόν τον αυθεντικό, ηπειρώτικο χαρακτήρα τους.

Το βράδυ, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει ένα καλό τσιπουράκι!
Τα Γιάννενα φημίζονται για τα τσιπουράδικα τους.

Η Καμάρα είναι ένα μικρό, αυθεντικό τσιπουράδικο πολύ κοντά στο Κάστρο μέσα στη Στοά Λιάμπεη. Η Στοά χτίστηκε τον 19ο αιώνα από την οικογένεια ντόπιων εμπόρων Λιάμπη και παραμένει ένα ιστορικό πέρασμα, γεμάτο μικρά μαγαζάκια που δίνουν ζωή στο κέντρο της πόλης.

Το εξωτερικό του μαγαζιού είναι επίσης ξεχωριστό με graffiti και χρώματα στους τοίχους, κάτι που του δίνει μια νεανική και ζωντανή ατμόσφαιρα.

Ο χώρος είναι απλός, καθαρός και χωρίς δήθεν vibes. Τραπέζια κοντά-κοντά, λίγο φασαρία, ωραία Ελληνική μουσική, καλή ενέργεια. Οι μεζέδες – μικρά, νόστιμα παφίδικα, όπως τα λένε στην Ήπειρο – καλοφτιαγμένοι και τίμιοι.

Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσουμε τη μέρα μας στα πανέμορφα Γιάννενα των νεανικών μου χρόνων και να ξεκινήσουμε την εξόρμησή μας στα Βαλκάνια!

Κι αν δεν διαβάσατε τις περιπέτειές μας εκεί, να η ευκαιρία:

Μέρος 1ο, Μέρος 2ο, Μέρος 3ο.

Από τα Ζαγοροχώρια με αγάπη!

Την επόμενη μέρα, πριν ξεκινήσουμε για Αλβανία, αποφασίσαμε να ανέβουμε προς τα Ζαγοροχώρια, έστω και για λίγο.
Κάναμε στάση στην ξακουστή και δημοφιλή γέφυρα του Κόκκορη (ή Νούτσου) του 18ου αιώνα — ένα πραγματικό στολίδι του Κεντρικού Ζαγορίου, ειδικά για όσους ταξιδεύουν με μηχανή. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι μαγική: στροφές, δάση, και κάθε τόσο ένα πέτρινο γεφύρι να σου θυμίζει πόση ομορφιά μπορεί να κρύβει η Ήπειρος. Υποσχεθήκαμε ότι θα ξαναγυρίσουμε σύντομα με ένα ταξίδι αφιερωμένο αποκλειστικά στην Ήπειρο και τα Ζαγοροχώρια!

Όμως μείνετε συντονισμένοι, γιατί προηγούνται άλλες ενδιαφέρουσες ταξιδιωτικές εμπειρίες!

Εις το επανιδείν!

The post Γιάννενα: Πριν το Balkan Tour, μια στάση γεμάτη αναμνήσεις appeared first on Chrysafenia's Travelogue.