Πέρασε περίπου ένας μήνας από την ολοκλήρωση του φετινού μας μεγάλου ταξιδιού, του δικού μας Balkan Moto Tour 2025. Ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου.

Ήθελα να αφήσω λίγο χρόνο να περάσει, ώστε τα πρώτα, έντονα και κάποιες φορές ανάμικτα συναισθήματα να καταλαγιάσουν. Έτσι, θα μπορέσω να είμαι όσο γίνεται πιο αντικειμενική στην περιγραφή των εμπειριών και –φυσικά– των περιπετειών μας. Και πιστέψτε με… είχαμε αρκετές!

Αποφάσισα να πάρω αυτή τη μικρή «απόσταση» και τώρα… να’ μαι εδώ, έτοιμη να (ξανα)ταξιδέψω μαζί σας!

Το οδοιπορικό μας με τη μηχανή διήρκεσε περίπου 10 μέρες. Ήταν γεμάτο από εικόνες, στιγμές και γεγονότα που αξίζει να σχολιαστούν. Γ’ αυτό, θα το χωρίσω σε τέσσερα ξεχωριστά άρθρα. Για να μην σας κουράσω, αλλά και για να απολαύσετε καλύτερα την κάθε του πτυχή.

Λοιπόν… πάμε να ξεκινήσουμε!

Από την Αλβανική Ριβιέρα μέχρι τις Αλβανικές Άλπεις

Τον τελευταίο χρόνο ακούγαμε –και βλέπαμε στα κοινωνικά δίκτυα– αμέτρητα, διθυραμβικά σχόλια για τον ανερχόμενο προορισμό των Βαλκανίων: τη γειτονική μας Αλβανία. Καθώς παρουσιαζόταν και ως πιο οικονομική σε σχέση με άλλες χώρες, αποφασίσαμε να αφήσουμε στην άκρη τα αρχικά μας σχέδια για πιο… βόρεια και να επαναπρογραμματίσουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές με βασικό προορισμό την Αλβανία – και μερικές ακόμη γειτονικές χώρες.

Πρώτη μας στάση, για διανυκτέρευση, τα αγαπημένα μου Γιάννενα. Είναι η πόλη των φοιτητικών μου χρόνων, που διαπιστώνω κάθε φορά που την επισκέπτομαι ότι όλο και ομορφαίνει! Γι’ αυτήν όμως θα μιλήσουμε σε ξεχωριστό άρθρο, γιατί το αξίζει (και γιατί, το ομολογώ, έχω μια αδυναμία!).

Την επόμενη μέρα κινηθήκαμε βόρεια και περάσαμε τα σύνορα από τον σταθμό της Μέρτζανης, με πρώτο προορισμό το ιστορικό Αργυρόκαστρο μέσω Πρεμετής. Στο τελωνείο δεν είχε καθόλου κίνηση, οπότε συνεχίσαμε αμέσως το ταξίδι μας.

Οδηγώντας προς Πρεμετή ανάμεσα σε βουνά και στον γαλαζοπράσινο Αώο

Στον δρόμο για την Πρεμετή, τα επιβλητικά βουνά της Βόρειας Πίνδου και το Δούσκο ή Νεμέρτσικα μάς συνόδευαν. Ακολουθώντας την πορεία του ποταμού Αώου –που στην Αλβανία ονομάζεται Vjosa– περάσαμε από πολλά χωριά. Τα ελληνικά τους ονόματα μαρτυρούν την παρουσία ελληνικών πληθυσμών της Βορείου Ηπείρου που ζουν ακόμη στην περιοχή.

Κρεμαστές, σιδερένιες γέφυρες, βοσκοτόπια, ατελείωτες στροφές και το γαλαζοπράσινο του ποταμού, μέσα στον οποίο πολύς κόσμος έκανε ράφτινγκ ή κολυμπούσε, μας συντρόφευσαν μέχρι την πρώτη στάση μας.

Η περιοχή διαθέτει αρκετά κάμπινγκ, καθώς οι εναλλακτικές μορφές τουρισμού είναι πολύ ανεπτυγμένες. Κοντά βρίσκεται και η διάσημη θερμή πηγή του Μπένια (Bënjë), δίπλα στην οθωμανική πέτρινη γέφυρα του Κάδιου. Επιχειρήσαμε να την επισκεφτούμε, χωρίς όμως επιτυχία. Θα έπρεπε να αφήσουμε τη φορτωμένη μηχανή μας σε ένα πάρκινγκ αρκετά μακριά από τον χώρο των ιαματικών λουτρών και να περπατήσουμε μέσα στην αφόρητη ζέστη με τον εξοπλισμό μας. Επιλέξαμε να μην το κάνουμε. Αντ’ αυτού, σταματήσαμε στη μέση του πουθενά και βουτήξαμε στα δροσερά, γαλάζια νερά του ποταμού!

Στάση στην Πρεμετή

Στην Πρεμετή κάναμε συνάλλαγμα σε λεκ, το τοπικό νόμισμα, καθώς –όπως διαπιστώσαμε– δεν δέχονται παντού ευρώ, και σχεδόν πουθενά κάρτες. Εμείς βέβαια την πατήσαμε, γιατί δεν το γνωρίζαμε εξ αρχής και αλλάξαμε ελάχιστα ευρώ. Οπότε αργότερα αναγκαστήκαμε να βγάλουμε χρήματα από ΑΤΜ με αρκετά υψηλές προμήθειες.

Κλείνω αυτή τη μικρή, αλλά πολύ χρήσιμη παρένθεση και συνεχίζω στη διαδρομή μας.

Χαρακτηριστικό σημείο της Πρεμετής είναι το Guri i Qytetit («Η πέτρα της πόλης»), ένας εντυπωσιακός βράχος με ωραία θέα. Κάποιοι λένε πως είναι μετεωρίτης, ενώ οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως αποκολλήθηκε από το όρος Ντέμπελι μετά από σεισμό. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, οι θρύλοι που τον περιβάλλουν του δίνουν ξεχωριστή γοητεία.

Ήδη από την Πρεμετή αρχίσαμε να νιώθουμε μια ιδιαίτερη οικειότητα με αυτή τη χώρα, που οι κάτοικοί της σε χαιρετούν στα ελληνικά, σου χαμογελούν, και όπως θα διαπιστώναμε αργότερα, σε βοηθούν όταν το έχεις ανάγκη. Μεγάλη έκπληξη ήταν να συναντήσουμε έναν Κρητικό που ζει εδώ και χρόνια με την οικογένειά του στην πόλη και διατηρεί κεντρικό καφέ όπου ακούγεται μόνο ελληνική μουσική!

Στο παραδοσιακό Αργυρόκαστρο

Στη συνέχεια περάσαμε από το στενό της Κλεισούρας, γνωστό και από την ιστορική ομώνυμη μάχη κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, και κατευθυνθήκαμε προς το Αργυρόκαστρο (ή Gjirokastër).

Είναι γνωστό και ως «η πόλη της πέτρας» χάρη στα χαρακτηριστικά γκρι πέτρινα σπίτια με τις κεραμοσκεπές και τα λιθόστρωτα δρομάκια της. Έχει μακραίωνη ιστορία, με πολλά βυζαντινά, οθωμανικά και ελληνικά στοιχεία. Το κάστρο του δεσπόζει στην κορυφή της πόλης ενώ το ιστορικό του κέντρο έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Παλιά αγορά και Κάστρο

Η παλιά αγορά και το Κάστρο του Αργυροκάστρου είναι τα βασικά αξιοθέατά του. Το κάστρο χτίστηκε τον 12^ο αώνα, αλλά δέχτηκε στο πέρασμα του χρόνου πολλές αρχιτεκτονικές επεμβάσεις, ιδίως κατά την περίοδο του Αλή Πασά του Τεπελενίου μετά το 1812. Έχει χρησιμοποιηθεί και ως φυλακή κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου, φιλοξενώντας πολιτικούς κρατούμενους και αντιφρονούντες. Σήμερα φιλοξενεί το νέο μουσείο του Αργυροκάστρου, τον πύργο του ρολογιού, μια εκκλησία, μια δεξαμενή νερού, τη σκηνή του Εθνικού Παραδοσιακού Φεστιβάλ, καθώς και διάφορα άλλα σημεία που παρουσιάζουν ενδιαφέρον.

Ένα παραδοσιακό κατάλυμα με πολλά σκαλιά, αλλά υπέροχη θέα

Το πρώτο πράγμα που θέλαμε μόλις φτάσαμε στην πόλη ήταν να βρούμε το κατάλυμά μας, για να αφήσουμε πράγματα και τον εξοπλισμό, να κάνουμε ένα μπάνιο και να αρχίσουμε να εξερευνούμε τον προορισμό μας. Ζοριστήκαμε λίγο να το βρούμε και κυρίως να ανεβάσουμε το “θηρίο” μας φορτωμένο στο πιο ψηλό σχεδόν σημείο του παραδοσιακού οικισμού. Οι δρόμοι μέχρι εκεί στενοί, λιθόστρωτοι, ολισθηροί και κυρίως ανηφορικοί. Ευτυχώς ο οδηγός μας είναι καλά εκπαιδευμένος και παντός καιρού!

Η δεύτερη έκπληξη που μας περίμενε ήταν ότι το κατάλυμα ήταν πράγματι τόσο παραδοσιακό, που δεν είχε ανελκυστήρα (αυτό έπρεπε να το είχα φανταστεί!), οπότε έπρεπε να μεταφέρουμε όλα τα πράγματα με τα πόδια στον δεύτερο όροφο μετά από αμέτρητα σκαλιά! Μας αποζημίωσε όμως η απίστευτη θέα προς την παλιά πόλη, το τζαμί και το κάστρο και η γλυκιά μας οικοδέσποινα, η Άντα, που μιλούσε και ελληνικά γιατί είχε ζήσει τρία χρόνια στην Ελλάδα.

Στο ιστορικό κέντρο

Το ιστορικό κέντρο του Αργυροκάστρου είναι από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της Αλβανίας, προσελκύοντας επισκέπτες από κάθε γωνιά του κόσμου. Στενά λιθόστρωτα σοκάκια, γεμάτα μικρά μαγαζιά με παραδοσιακά προϊόντα, ταβερνάκια και καφετέριες, δημιουργούν μια ζωντανή και φιλόξενη ατμόσφαιρα.

Αφού περιηγηθήκαμε με τα πόδια στο επιβλητικό κάστρο και το μουσείο του (τιμή εισόδου 400 lek ανά άτομο για το κάστρο και ένα μικρότερο ποσό, δεν το θυμάμαι, για το μουσείο), κατηφορίσαμε προς το κέντρο για φαγητό. Επιλέξαμε ένα παραδοσιακό εστιατόριο, ώστε να δοκιμάσουμε τοπικές σπεσιαλιτέ, και στη συνέχεια συνεχίσαμε τη βόλτα μας στην παλιά πόλη. Σταθήκαμε τυχεροί: εκείνη την ημέρα διεξαγόταν ένα παραδοσιακό φεστιβάλ, με ομάδες ντυμένες με τις χαρακτηριστικές φορεσιές της περιοχής να ερμηνεύουν τα φημισμένα πολυφωνικά τραγούδια της Νότιας Αλβανίας. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη χρώματα, ήχους και χαμόγελα. Γυρίσαμε στον ξενώνα κουρασμένοι, αλλά με τις αποσκευές μας γεμάτες πολύχρωμες εικόνες, παραδοσιακές μελωδίες και μια γλυκιά αίσθηση φιλοξενίας.

Ο δρόμος προς τη θάλασσα

Την επόμενη μέρα πρωί πρωί αρχίσαμε να κατηφορίζουμε προς νοτιοδυτικά, γιατί επόμενος σταθμός μας ήταν ο Αυλώνας, το δεύτερο μεγάλο λιμάνι της χώρας. Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως, είχαμε βάλει στον χάρτη κι άλλες πινέζες:

Στο Γαλάζιο Μάτι της φύσης

Το Γαλάζιο Μάτι (Syri i Kaltër) είναι ένα μαγικό στολίδι της αλβανικής φύσης: μια πηγή με νερά τόσο καθαρά και γαλαζοπράσινα, που μοιάζουν να έχουν βγει από πίνακα ζωγραφικής! Περιτριγυρισμένο από καταπράσινη βλάστηση, φιλοξενεί πολύχρωμες λιβελούλες και πεταλούδες που χορεύουν πάνω από τα νερά του. Η ομορφιά του σε μαγεύει, πραγματικά! Αλλά η φήμη του έχει φέρει τόσο πολύ κόσμο, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, κάνοντάς το περισσότερο θορυβώδες απ’ όσο ταιριάζει σε έναν τόσο γαλήνιο τόπο. Τα νερά του μας προκαλούσαν να βουτήξουμε για δροσιά. Όμως τα τελευταία χρόνια η κολύμβηση έχει απαγορευτεί για την προστασία του ευαίσθητου οικοσυστήματος.

Αλβανική Ριβιέρα ή «Απόλαυσε τη Θέα… αφού θα την κοιτάς για ώρες»

Είχαμε σκοπό να κατευθυνθούμε στο Εξαμίλι και στους Αγίους Σαράντα, για να απολαύσουμε τις φημισμένες γαλαζοπράσινες θάλασσες που τόσο συχνά βλέπαμε σε φωτογραφίες και βίντεο. Ωστόσο, το ατελείωτο μποτιλιάρισμα μάς έκοψε τη φόρα, ενώ το Εξαμίλι δεν μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα: κυριαρχούσαν ξενοδοχειακά συγκροτήματα και παραθεριστικές κατοικίες, οι παραλίες ήταν δύσκολα προσβάσιμες και ο ένας κυριολεκτικά ήταν πάνω στον άλλο. Με τη ζέστη να γίνεται αφόρητη, αποφασίσαμε να κάνουμε μεταβολή και να συνεχίσουμε τον δρόμο μας. Σταματήσαμε μόνο για να πιούμε κάτι δροσιστικό σε μια παραλία της Χιμάρας και, χωρίς άλλες καθυστερήσεις, πήραμε κατευθείαν την πορεία για τον Αυλώνα.

Llogara Pass

Πριν φτάσουμε στην πόλη, κάναμε μια παράκαμψη προς το βουνό και περάσαμε το ξακουστό στον κόσμο των ταξιδιωτών με μηχανή πάσο Llogara. Πρόκειται για ένα ορεινό πέρασμα σε ύψος 1.025 μέτρων στα Κεραύνια Όρη, κατά μήκος της Αλβανικής Ριβιέρας, που συνδέει την κοιλάδα Ντούκατ με τη Χιμάρα και ανήκει στο Εθνικό Πάρκο Λογαρά. Στο ψηλότερο σημείο του απολαμβάνεις ένα πανόραμα των ακτών της Αλβανικής Ριβιέρας. Ήταν εντυπωσιακό και αναζωογονητικό!

Αυλώνας. Ανάμεσα στη φιλοξενία και το χάος

Ο Αυλώνας ή Vlorë‎‎ είναι μια πόλη που συνδυάζει πολλά αντιφατικά στοιχεία. Είναι παραθαλάσσια, μεγάλη και σύγχρονη. Είναι όμως και μια πόλη όπου επικρατεί το κυκλοφοριακό χάος, η βρωμιά και η ανοργανωσιά. Στους δρόμους της, η οδηγική συμπεριφορά μοιάζει με δοκιμασία αντοχής! Θα αρκεστώ σε μία μόνο φράση:

ΠΡΟΣΟΧΗ – Ο σώζων εαυτόν σωθήτω! Και ο νοών, νοείτω…

Το πιο τουριστικό της κομμάτι είναι η τεράστια παραλιακή ζώνη. Εστιατόρια, μπαράκια, χιλιάδες τουρίστες και ντόπιοι γεμίζουν την ακτή, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό ζωής και φασαρίας.

Εκεί μας παίδεψε το αυτονόητο: να βρούμε πού δέχονται κάρτες, αφού τα περισσότερα καταστήματα λειτουργούν μόνο με μετρητά.

Όμως όσοι μας υποδέχονταν και καταλάβαιναν ότι είμαστε Έλληνες, μας μιλούσαν ελληνικά και μας εξυπηρετούσαν με χαρά!

Στην αρχαία Απολλωνία της Ιλλυρίας

Τη δεύτερη μέρα αφήσαμε πίσω μας την πόλη και κατευθυνθήκαμε στην Απολλωνία, έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Αλβανίας. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η πόλη ιδρύθηκε στα τέλη του 7ου – αρχές 6ου αι. π.Χ. στην περιοχή της αρχαίας Ιλλυρίας από Κορίνθιους και Κερκυραίους αποίκους. Γνώρισε μεγάλη ακμή κατά την ελληνιστική περίοδο χάρη στη στρατηγική της θέση, γεγονός που συνεχίστηκε κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Από εκεί και από το Δυρράχιο ξεκινούσε η αρχαία Εγνατία Οδός.

Στον χώρο, αν και εν μέρει ανασκαμμένος, έχουν αποκαλυφθεί πολλά σημαντικά αρχιτεκτονήματα, μεταξύ των οποίων ο ναός του Απόλλωνα, το θέατρο, η στοά κ.ά. Μπορεί κανείς να επισκεφτεί επίσης το αρχαιολογικό μουσείο και το εντυπωσιακό μεσαιωνικό μοναστήρι της Ardenica. Είναι ένα μέρος που αποπνέει ιστορία και προσκαλεί τον επισκέπτη να χαθεί ανάμεσα σε διάφορες εποχές.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τον επίσημο ιστότοπο εδώ.

Η πόλη με τα χίλια παράθυρα: Μπεράτ

Ακολουθώντας μια διαδρομή σε μια περιοχή περιτριγυρισμένη από αμπελώνες και οινοποιεία, φτάσαμε στο Μπεράτ. Γνωστό και ως «η πόλη με τα χίλια παράθυρα», είναι μία από τις ομορφότερες και πιο ιστορικές πόλεις της Αλβανίας. Χτισμένο στις όχθες του ποταμού Όσουμ και περιτριγυρισμένο από βουνά, ξεχωρίζει για τα λευκά, παραδοσιακά, οθωμανικά σπίτια με τα πολλά παράθυρα που κατηφορίζουν αμφιθεατρικά προς την παλιά πόλη.

Στην καρδιά της πόλης, μια εντυπωσιακή γέφυρα ενώνει τις δύο γειτονιές πάνω από τον ποταμό. Ο λιθόστρωτος δρόμος, οι γραφικές γειτονιές, τα βυζαντινά μοναστήρια και το μεσαιωνικό κάστρο του προσφέρουν μια μοναδική ατμόσφαιρα που συνδυάζει Ανατολή και Δύση.

Περπατήσαμε στα πλακόστρωτα σοκάκια και επισκεφτήκαμε την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Ξαναχτισμένη το 1864, η εκκλησία βρίσκεται στο κέντρο της ιστορικής γειτονιάς Γκόριτσα και αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του Μπεράτ. Η επιβλητική βασιλική ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική της και τα περίτεχνα διακοσμητικά στοιχεία της, που αντανακλούν την πλούσια πνευματική και καλλιτεχνική παράδοση της περιοχής.

Το 2008 και το Μπεράτ ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Επιστροφή στον Αυλώνα

Κατά την επιστροφή μας στον Αυλώνα περάσαμε από τη λιμνοθάλασσα της Νάρτα, βορειοδυτικά της πόλης. Η περιοχή θεωρείται σημαντικός υγροβιότοπος με μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας. Είναι ιδανική για παρατήρηση πουλιών, αλλά και για δραστηριότητες όπως κανό και καγιάκ. Εκεί βρίσκεται και η Μονή Κοιμήσεως, μια βυζαντινή εκκλησία στο νησί Σβέρνιτσα.

Στις φωτογραφίες έμοιαζε ειδυλλιακό το μέρος. Στην πραγματικότητα, όμως, μας υποδέχτηκαν σκουπίδια στην ακτή και μια βαριά μυρωδιά – θλιβερή υπενθύμιση της ρύπανσης που ταλαιπωρεί τον υγροβιότοπο λόγω των ανθρώπινων δραστηριοτήτων.

Οι παραλίες της περιοχής επίσης δεν μας κέρδισαν. Τεράστιες, ασφυκτικά γεμάτες, με ξαπλώστρες παντού και ελάχιστο χώρο για μια απλή πετσέτα. Και η βρωμιά, πάλι, πανταχού παρούσα. Περιοριστήκαμε σε μια γρήγορη βουτιά κι ύστερα φύγαμε.

Στο ιστορικό κέντρο της πόλης

Το βράδυ, όμως, η εικόνα άλλαξε. Η παλιά πόλη, γύρω από το μνημείο της Ανεξαρτησίας, μας ταξίδεψε σε άλλη εποχή: πολύχρωμα, ανακαινισμένα κτίρια, γραφικά καφέ, μυρωδιές από παραδοσιακά πιάτα, μια ζεστή, ανθρώπινη ατμόσφαιρα που αντιστάθμιζε τη βοή της παραλίας.

Η διαμονή μας στον Αυλώνα δυστυχώς έκλεισε με μια γαστρεντερίτιδα, που μας ταλαιπώρησε και τους δύο διαδοχικά και μας στέρησε κάποιες μέρες ανεμελιάς και ηρεμίας.

Για να μην κλείσω όμως με αρνητικά συναισθήματα, θέλω να μοιραστώ ότι η φιλοξενία των ντόπιων έκανε τη διαφορά: Παράδειγμα, το ζευγάρι που μας νοίκιαζε το διαμέρισμα, έκαναν τα πάντα για να έχουμε μια όμορφη διαμονή, μας πρότειναν να παρκάρουμε για ασφάλεια τη μηχανή μας στο ιδιωτικό πάρκινγκ του σπιτιού τους και μας αγόρασαν τα φάρμακα που χρειαστήκαμε για να συνέλθουμε από την ασθένεια. Δεν το βρίσκεις πάντα και παντού αυτό. Να είναι καλά. Αυτή η ανθρωπιά είναι που μένει στο τέλος.

Μια σύντομη στάση στο Δυρράχιο

Στο Δυρράχιο μείναμε περίπου μισή μέρα. Ταλαιπωρημένοι ακόμη από την ασθένεια, δεν είχαμε κουράγιο να εξερευνήσουμε πολύ την πόλη, αν και γνωρίζαμε ότι έχει αρκετά αξιοθέατα. Είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Αλβανίας, η αρχαία Επίδαμνος, και με μεγάλη σημασία για την οικονομία της χώρας, λόγω του λιμανιού της και της γειτνίασης με την Ιταλία.

Μείναμε μόνο στην παραλία. Έχει μια τεράστια ακτογραμμή, η οποία διατρέχει σχεδόν όλη την έκταση της πόλης. Η περιοχή ήταν γεμάτη κόσμο και έντονα τουριστική, κάτι που δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα, οπότε σύντομα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας προς πιο ήσυχα και αυθεντικά μέρη.

Από τη θάλασσα στο βουνό: Theth, ένας ορεινός παράδεισος

Στη συνέχεια διασχίσαμε κι άλλες γειτονικές χώρες, για τις οποίες θα σας μιλήσω σε άλλα άρθρα. Επιστρέψαμε όμως στην Αλβανία και το τελευταίο μέρος που επισκεφτήκαμε εκεί ήταν οι Αλβανικές Άλπεις, με κύριο προορισμό το χωριό Theth.

Το Theth, είναι ένα απομακρυσμένο χωριό, κρυμμένο στην καρδιά των Αλβανικών Άλπεων. Η διαδρομή μέσω Σκόδρας (Shkodër) και του χωριού Bogë είναι από μόνη της εμπειρία: δρόμοι στενοί, γεμάτοι στροφές, αλλά με θέα που κόβει την ανάσα.

Οι Αλβανικές Άλπεις είναι μια οροσειρά στα βόρεια της Αλβανίας, γνωστή για την άγρια ομορφιά και το παραδοσιακό της περιβάλλον. Το Θεθ είναι ένα δημοφιλές σημείο για τους λάτρεις της φύσης και τους πεζοπόρους. Προσφέρει μονοπάτια, καταρράκτες και θέα στα βουνά. Είναι γνωστό για την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του, τα ξύλινα σαλέ και την παρθένα φύση γύρω του.

Λόγω μιας αναποδιάς που μας έτυχε, που θα σας διηγηθώ σε άλλο post, φτάσαμε εκεί αργά το βράδυ. Έτσι, δεν είχαμε τον χρόνο να απολαύσουμε όλα όσα προσφέρει ένας τόσο όμορφος και παρθένος τόπος. Απολαύσαμε όμως κάθε δευτερόλεπτο της διαδρομής και διαμονής μας εκεί, αναπνεύσαμε καθαρό αέρα και αφήσαμε τη φύση να μας γαληνέψει, έστω και για λίγο.

Μείναμε σε ένα υπέροχο μέρος, ένα ξύλινο σαλέ με απεριόριστη θέα στα βουνά και δίπλα σε ένα ποτάμι με καθαρά, παγωμένα νερά. Ήταν γεμάτο με νέους ανθρώπους με περιπετειώδη διάθεση, που αγαπούν τη φύση και θέλουν να την εξερευνήσουν.

Συμπέρασμα

Σαν γενικό συμπέρασμα μπορώ να πω ότι συνολικά στην Αλβανία διακρίνει κανείς μια φιλότιμη προσπάθεια να αναδειχθεί ως σύγχρονος τουριστικός προορισμός, όμως οι λεπτομέρειες συχνά τους ξεφεύγουν. Η χώρα μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στη γοητεία της παραδοσιακής, βαλκανικής νοοτροπίας (που δεν λείπει και στην Ελλάδα πολλές φορές) και στις απαιτήσεις ενός μοντέρνου τουριστικού προϊόντος, χωρίς να έχει βρει ακόμη πλήρως την ταυτότητά της. Η πορεία είναι πολλά υποσχόμενη γιατί οι άνθρωποι είναι φιλόξενοι και εργατικοί και η χώρα τους πολύ όμορφη, αλλά ο δρόμος μπροστά τους παραμένει μακρύς. Πάντως οι ομοιότητες και οι ποικίλες συνδέσεις με τη χώρα μας είναι πολλές.

Η επιστροφή

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε για την επιστροφή μας στην Ελλάδα (με μια μικρή στάση στην Οχρίδα, που θα σας διηγηθώ άλλη φορά). Ξαναπεράσαμε, μέρα αυτή τη φορά, τον στενό, γεμάτο στροφές δρόμο, αλλά η εμπειρία ήταν φανταστική! Πελώρια βουνά υψώνονταν μπροστά μας, δάση με πανύψηλα δέντρα, ένας αέρας δροσιάς και αναζωογόνησης να εισβάλει στα πνευμόνια μας και το μάτι μας να χάνεται στη μαγεία της φύσης! Τί άλλο να ζητήσεις για φινάλε;

Ξεχάσαμε όλες τις αναποδιές και τις περιπέτειες που ζήσαμε σε αυτό το ταξίδι και επαληθεύσαμε την αγάπη μας για όχι τόσο τουριστικούς προορισμούς, αλλά προορισμούς που σε οδηγούν στην καρδιά και την ουσία της φύσης.

Κι αυτό το λάβαμε ήδη σοβαρά για τον σχεδιασμό του επόμενου μεγάλου ταξιδιού μας με μηχανή…

The post Balkan Moto Tour 2025 – Μέρος 1ο: Αλβανία appeared first on Chrysafenia's Travelogue.