Γεια χαρά σε όλες και όλους!
Είμαι η Χρυσαφένια, ή Φένια, για τους περισσότερους, εργαζόμενη μαμά με μεγάλη αγάπη για τον χορό, το θέατρο και —πάνω απ’ όλα— τα ταξίδια και δημιουργός του Chrysafenia’s Travelogue.
Ζω στην Αλεξανδρούπολη, αλλά μου αρέσει να βρίσκομαι συχνά καθ’ οδόν, ανακαλύπτοντας νέους τόπους και να μοιράζομαι ταξιδιωτικές εμπειρίες που εμπνέουν και ενδυναμώνουν.
Όταν ήμουν νεότερη είχα ταξιδέψει αρκετές φορές μόνη μου. Όταν ήρθαν τα παιδιά, κάτι άλλαξε. Υπήρχε μια εποχή που αγαπούσα τα ταξίδια, αλλά δεν πίστευα πραγματικά ότι μπορώ να ταξιδεύω όπως θέλω.
Όχι επειδή δεν είχα δύναμη.
Αλλά επειδή η κοινωνία μού είχε μάθει —όπως σε τόσες γυναίκες— ότι μια γυναίκα μόνη της, και μάλιστα μια μητέρα, χρειάζεται πάντα έναν άντρα δίπλα της για να τα καταφέρει.
Να οδηγήσει.
Να οργανώσει.
Να προστατεύσει.
Να «κρατήσει τα πράγματα υπό έλεγχο».
Κι εγώ, όπως πολλές άλλες, κουβαλούσα σιωπηλά αυτή την αμφιβολία.
Όχι γιατί δεν ήθελα να ταξιδέψω.
Αλλά γιατί αναρωτιόμουν: «Θα τα καταφέρω; Μόνη μου; Με παιδιά;»
Η σπίθα δεν ήρθε με έναν θριαμβευτικό τρόπο. Ήρθε σιγά. Σχεδόν διστακτικά.
Ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι αν περίμενα «τις τέλειες συνθήκες», αν περίμενα κάποιον να σταθεί δίπλα μου για να μου δώσει άδεια, δεν θα πήγαινα ποτέ πουθενά.
Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι: αν δεν δείξω εγώ στα παιδιά μου —και στον εαυτό μου— ότι μπορώ, ποιος θα το κάνει;
Έτσι πήρα μια απόφαση που άλλαξε τα πάντα: να ταξιδέψω. Μόνη. Με τα παιδιά μου. Όχι για να αποδείξω κάτι στους άλλους.
Αλλά για να αποδείξω κάτι σε εμένα.
Το πρώτο ταξίδι ήταν… μια πρόκληση.
Όχι ρομαντικό. Όχι εύκολο. Όχι τέλειο.
Ταξιδέψαμε με τα μικρά τότε παιδιά μου σε ένα νησί της Βόρειας Ελλάδας.
Οδήγησα μόνη μου μέχρι το λιμάνι.
Έπρεπε να σταματήσω το αυτοκίνητο, να κατέβω για να βγάλω εισιτήρια για το πλοίο, να ξαναμπώ, να οδηγήσω το αυτοκίνητο μέσα στο καράβι, ενώ ταυτόχρονα φρόντιζα τα παιδιά.
Και γύρω μου, βλέμματα. Και ενοχλητικές ερωτήσεις: «Ο άντρας σας πού είναι;»
Όχι από κακία. Αλλά από συνήθεια. Από την κοινωνική πεποίθηση ότι κάτι λείπει.
Υπήρχαν στιγμές που αμφισβήτησα τον εαυτό μου. Που κουράστηκα. Που σκέφτηκα «μήπως είχαν δίκιο;».
Αλλά κάθε μικρό εμπόδιο που ξεπερνούσα, κάθε πρακτική δυσκολία που λυνόταν, έχτιζε κάτι μέσα μου:
✔ αυτοπεποίθηση
✔ ανθεκτικότητα
✔ πρακτική εξυπνάδα
✔ πίστη στον εαυτό μου
Και κάτι ακόμα πιο βαθύ: το δικαίωμα να υπάρχω ελεύθερα, χωρίς απολογία.
Το ταξίδι δεν με άλλαξε μόνο ως ταξιδιώτισσα.
Με άλλαξε ως γυναίκα.
Έμαθα:
- να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου
- να οργανώνω, να αυτοσχεδιάζω, να προσαρμόζομαι
- να μη ζητάω άδεια
- να μη νιώθω ενοχή επειδή θέλω να ζήσω
Δυνάμωσαν μέσα μου αξίες όπως:
- η ανεξαρτησία
- η τόλμη
- η αυτονομία
- το παράδειγμα προς τα παιδιά μου
Κυρίως όμως, ωρίμασα.
Κατάλαβα ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Χτίζεται. Βήμα βήμα. Διαδρομή τη διαδρομή. Με τόλμη!
Κάπου εκεί γεννήθηκε το Chrysafenia’s Travelogue.
Όχι ως ένα ακόμη travel blog. Αλλά ως ένας χώρος ενθάρρυνσης. Ένας χώρος που λέει σε κάθε γυναίκα:
«Μπορείς. Δεν είσαι μόνη. Δεν είσαι “λιγότερη”»
Μοιράζομαι:
- εμπειρίες χωρίς φίλτρα
- πρακτικές λύσεις για αληθινές δυσκολίες
- ταξίδια με παιδιά και χωρίς
- φόβους που ξεπεράστηκαν, όχι που εξαφανίστηκαν μαγικά
Γιατί θέλω κάθε γυναίκα, κάθε μόνη μαμά, κάθε χωρισμένη, να διαβάζει και να σκέφτεται:
«Αν τα κατάφερε εκείνη, ίσως μπορώ κι εγώ.»
Αυτό είναι το δώρο μου. Όχι ο προορισμός. Αλλά το θάρρος να ξεκινήσεις.
Ελάτε να ταξιδέψουμε παρέα!