Πως να κατακτήσεις τα Καρπάθια Όρη σε 5 μέρες – Ένα αξέχαστο Road Trip με μηχανή στη Ρουμανία (Part 1)

Αν με ρωτούσες πριν από χρόνια πού ονειρευόμουν να ταξιδέψω, σίγουρα δεν θα σου ανέφερα κάποια χώρα των Βαλκανίων. Υπήρχαν αρκετοί λόγοι, τους οποίους δεν θα αναφέρω εδώ. Ας πούμε ότι είχα πολύ χαμηλές προσδοκίες από αυτές τις χώρες … Πόσο λάθος είχα! Έπρεπε να φτάσει ο Αύγουστος του 2024 και ένα ταξίδι με μηχανή με τελικό προορισμό τη Ρουμανία, για να αναθεωρήσω την εσφαλμένη άποψη τόσων χρόνων!

Γιατί Ρουμανία;

Η αλήθεια είναι ότι επιλέξαμε τη Ρουμανία για δύο λόγους: Αφενός, γιατί είναι ένας προορισμός που κάθε λάτρης των ταξιδιών με μηχανή πρέπει να κάνει έστω μια φορά στη ζωή του! Και θα καταλάβετε παρακάτω τι εννοώ!

Αφετέρου, γιατί θεωρήσαμε ότι αυτού του τύπου οι διακοπές με τον συγκεκριμένο προορισμό θα ήταν πιο οικονομικές σε σύγκριση με άλλες επιλογές, εντός ή εκτός Ελλάδας. Και είχαμε δίκιο!

Και το ταξίδι προς Ρουμανία ταξίδι ξεκινάει!

Για Ρουμανία μέσω Βουλγαρίας

Όπως καλά καταλάβατε, το ταξίδι μας προς τη Ρουμανία περνούσε από τη γειτονική Βουλγαρία. Όμως είχε κι αυτή να μας προσφέρει ευκαιρίες. Ευκαιρίες να δούμε όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς διασχίζαμε με τη μηχανή μας τους δρόμους της! Ακολουθήσαμε μια διαδρομή από Νότο προς Βορρά σε σχεδόν ευθεία γραμμή.

Περάσαμε με αρκετό κρύο από το Kardjali προς Stara Zagora. Κάναμε μια μικρή παράκαμψη προς την προσεγμένη πόλη Kazanlak, ώστε να ανηφορήσουμε σε μια κορυφή στα 1.441 μέτρα, όπου βρίσκεται το διάσημο μνημείο Buzludzha.  

Ένα «ούφο» στο βουνό

Το μνημείο εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1981, σε ανάμνηση των 90 χρόνων από την ίδρυση του Βουλγαρικού Κουμμουνιστικού Κόμματος. Η τοποθεσία έχει μεγάλη σημασία για την ιστορία της χώρας. Πέρα από τη φορτισμένη – αρνητικά και θετικά – ιστορία του, είναι ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτόνημα. Μοιάζει με αυτό που ως παιδιά αποκαλούσαμε «ούφο». Σου δίνει την ευκαιρία να έχεις μια απίστευτα εντυπωσιακή θέα προς την οροσειρά του Αίμου! Το εσωτερικό του δεν είναι επισκέψιμο. Απ’ ότι διάβασα, όμως, στον περιβάλλοντα χώρο του διοργανώνονται φεστιβάλ και εκδηλώσεις. Επίσης, γίνονται προσπάθειες ανακαίνισης, συντήρησης και επανάχρησής του. Για περισσότερες πληροφορίες, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει σε αυτήν την ιστοσελίδα.

Μια μικρή στάση στην πόλη των Τσάρων

Διασχίζοντας τον Δούναβη για να φτάσουμε στη Ρουμανία

Για να περάσουμε στη Ρουμανία, διασχίσαμε τον πολυτραγουδισμένο ποταμό από τη διάσημη Γέφυρα του Δούναβη, στον συνοριακό σταθμό Ruse – Giugriu. Ήταν παλαιότερα γνωστή ως «Γέφυρα της Φιλίας», αφού ενώνει δύο λαούς, που ένας ποταμός τους χωρίζει. Σχεδιάστηκε από Ρώσους μηχανικούς και εγκαινιάστηκε το 1954. Η ουρά που περίμενε στα σύνορα ήταν απίστευτη και αν δεν ήμασταν με μηχανή, πιθανόν να περιμέναμε ακόμη….

Βουκουρέστι. Η πρωτεύουσα της Ρουμανίας

Κατά τις 16.00 φτάσαμε στο ξενοδοχείο στο Βουκουρέστι, κάναμε ένα μπάνιο και χωρίς να χάνουμε χρόνο, αρχίσαμε να το εξερευνούμε.

Φαγητό σε … «Μεσαιωνικές» συνθήκες

Μια και δεν είχαμε φάει ολοκληρωμένο γεύμα όλη τη μέρα, ήταν φυσικό το πρώτο πράγμα που θα αναζητούσαμε να είναι ένας χώρος για φαγητό. Είχαμε διαβάσει για το διάσημο EXCALIBUR, ένα εστιατόριο στο κέντρο του Βουκουρεστίου, όπου τρως όπως έτρωγαν στον Μεσαίωνα! Και το επισκεφτήκαμε!

Η είσοδος στον υπόγειο χώρο του εστιατορίου σε προκαλούσε να προχωρήσεις πιο κάτω. Εκεί το περιβάλλον σε μετέφερε, όντως, σε μια άλλη εποχή. Εκτός από τη διακόσμηση, τα ογκώδη ξύλινα έπιπλα και τις φορεσιές του προσωπικού, το φαγητό, κυρίως κρεατοφαγικό (αν και υπήρχε και μενού vegan), θα το φάτε με τα χέρια, όπως την εποχή που ακόμη δεν υπήρχαν μαχαιροπήρουνα. Αν πάλι αυτό είναι περίεργο για σας, μπορείτε να ζητήσετε, δεν θα σας παρεξηγήσουν! Φάγαμε, μεταξύ άλλων, τα γνωστά sarmale (παραδοσιακούς λαχανοντολμάδες), που συνοδεύονται από τη mamaliga, τη ρουμανική εκδοχή της polenta. Ως προς την ποιότητα του φαγητού, θα πω ότι ήταν τίμιο. Χωρίς να είναι όμως κάτι το ιδιαίτερο, αλλά με τιμές λογικές. Πιο πολύ σου μένει πάντως η εμπειρία, παρά η γεύση.

Νυχτερινή βόλτα στο κέντρο της πόλης

Αφού γεμίσαμε ενέργεια από το γεύμα μας, αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε χωρίς πρόγραμμα στο ιστορικό κέντρο του Βουκουρεστίου. Όπως διαπιστώσαμε, το βράδυ μεταμορφώνεται σε έναν τεράστιο πεζόδρομο με πολύ κόσμο. Έχει χρώματα, μουσικές από πλανόδιους καλλιτέχνες μέσα σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό από όμορφα φωταγωγημένα, εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα. Πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια βόλτα με τη μηχανή στη νυχτερινή πρωτεύουσα.

Έτσι περάσαμε από το φαραωνικών διαστάσεων και περιβόητο (διαβόητο θα ταίριαζε καλύτερα) Παλάτι του Λαού. Πλέον είναι γνωστό ως Παλάτι του Κοινοβουλίου. Ένα από τα αμφιλεγόμενα κτίρια της χώρας, σύμβολο της ανάλγητης εξουσίας του Τσαουσέσκου. Είναι από τα μεγαλύτερα κτίρια στον κόσμο και εμπνευσμένο από το αντίστοιχο κτίριο της Βόρειας Κορέας. Δεν επισκεφτήκαμε το εσωτερικό του. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αναζητήσετε στην επίσημη ιστοσελίδα του στο https://cic.cdep.ro/.

Κλείνοντας την πρώτη μας μέρα στο Βουκουρέστι, διασχίσαμε τους μεγάλους και καθαρούς δρόμους της με τη μηχανή. Χαζεύαμε κυριολεκτικά το υπέροχο θέαμα στην πλατεία Unirii με τα σιντριβάνια που αλλάζουν χρώματα!

Εξερευνώντας το Μικρό Παρίσι της Ανατολής!

Η καθαριότητα είναι όντως αρχοντιά!

Μια μικρή, αλλά πολύ σημαντική, παρένθεση, πριν σας περιγράψω τα αξιοθέατα. Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η καθαριότητα και η τάξη που επικρατούσε. Όχι μόνο στο Βουκουρέστι, αλλά και σε όλες τις πόλεις που επισκεφτήκαμε στη συνέχεια. Πουθενά μεγάλοι, δύσοσμοι κάδοι με σκουπίδια, τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα. Οι σακούλες στους μικρούς κάδους πάντα άδειες και καθαρές. Η ατμόσφαιρα καθαρή, χωρίς νέφος, παρόλο που χιλιάδες αυτοκίνητα κινούνται καθημερινά στους δρόμους της πρωτεύουσας των 1.700.000 κατοίκων. Τα αυτοκίνητα ήταν στην πλειονότητά τους καινούρια, πολλά ηλεκτρικά και αρκετά πολυτελή, για τα δικά μας δεδομένα. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε όταν το βράδυ του Σαββάτου είδαμε ανθρώπους να πλένουν τις διαβάσεις. Και σημειωτέον, πολλές από τις διαβάσεις το βράδυ φωτίζονται κατάλληλα, ώστε να είναι ορατές απ’ όλους. Τέλος, δεν συναντήσαμε πουθενά αδέσποτα ή τα περιττώματά τους! Όλη αυτή η καθαριότητα και ευταξία, σε συνδυασμό με τα όμορφα αρχιτεκτονικά στοιχεία της πόλης και τους πολλούς χώρους πρασίνου, δημιουργούν μια αίσθηση σεβασμού προς τον πολίτη και τον επισκέπτη. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά δηλώνουν πολιτισμό.

Στο ιστορικό κέντρο

Τριγυρίσαμε στην παλιά πόλη, στη γνωστή συνοικία Lipscani. Θαυμάσαμε την ποικιλία των αρχιτεκτονικών ρυθμών των κτιρίων της και τη ζωντάνια των δρόμων της. Το παλαιό συνυπάρχει με το σύγχρονο, χωρίς αυτή η συνύπαρξη να σου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα.

Περάσαμε από τον πεζόδρομο μπροστά στο εντυπωσιακό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας της Ρουμανίας. Σημειωτέον, πολλές τράπεζες στεγάζονται σε καλοδιατηρημένα ιστορικά κτίρια. Μετά κατευθυνθήκαμε βορειότερα, προς την πλατεία Πανεπιστημίου και πιο πάνω, στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης και στο Ρουμανικό Αθηναίο, που στεγάζει το Μέγαρο Μουσικής.

Μια πόλη που διηγείται την ιστορία της

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ίδια η πόλη είναι ένα μεγάλο μουσείο. Περπατώντας ανάμεσα στα κτίρια και τις συνοικίες της «διαβάζεις» την ιστορία που διένυσε από τον 18^ο αιώνα μέχρι και σήμερα μέσα από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της οθωμανικής κυριαρχίας, του νεοκλασικισμού και του κομμουνιστικού καθεστώτος, που συνυπάρχουν με το μοντέρνο.

Επίσης, κάπου διάβασα ότι η πόλη φιλοξενεί περίπου 60 μουσεία! Φυσικά είναι αδύνατον να τα επισκεφτείς όλα σε τόσο λίγο χρόνο. Εμείς επιλέξαμε ένα ιδιαίτερο μουσείο, το Εθνικό Μουσείο του Χωριού ή Muzeul Național al Satului “Dimitrie Gusti”. Ιδρυθέν ήδη από το 1936, αποτελεί ένα μοναδικό υπαίθριο μουσείο. Περιλαμβάνει περίπου 300 κτίσματα που αναπαριστούν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής στη Ρουμανική ύπαιθρο. Η είσοδος για δύο ενηλίκους είναι 60 lei (περίπου 12,25€). Βρίσκεται μέσα στο τεράστιο και καταπράσινο Herastrau Park (ή αλλιώς, πάρκο του Μιχαήλ Ι). Είναι μια τεράστια έκταση πρασίνου σχεδόν στην καρδιά της πρωτεύουσας. Έχει κήπους, δέντρα, λίμνες, εστιατόρια και ευκαιρίες για ποικίλες δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους.

Κουρασμένοι από το πολύωρο περπάτημα και τη ζέστη, αποφασίσαμε να γυρίσουμε με αστικό ως στο ιστορικό κέντρο. Φάγαμε κάτι εκεί και στη συνέχεια επιστρέψαμε με ταξί στο ξενοδοχείο. Οι συγκοινωνίες είναι πολύ εύκολες και σχετικά φθηνές και βεβαίως υπάρχει και η επιλογή ενοικίασης ποδηλάτου ή ηλεκτρικού πατινιού. Υπάρχουν παντού στην πόλη και χρησιμοποιούνται από πολλούς.

Στιγμές χαλάρωσης ή … πάρτυ στην πισίνα

Το απόγευμα είχαμε κάνει κράτηση μέρες πριν στο διάσημο συγκρότημα ευεξίας και χαλάρωσης Therme Bucharest λίγο έξω από το Βουκουρέστι. Πιστεύαμε ότι έτσι θα ολοκληρωνόταν η εμπειρία μας με μια ματιά στη σύγχρονη όψη της πόλης. Και φυσικά θα χαλαρώναμε μετά από τόσο ποδαρόδρομο. Όμως δεν τα υπολογίσαμε και τόσο καλά… Πληρώσαμε 204 lei (41,04€) για 2 άτομα και είχαμε πρόσβαση στους χώρους Galaxy & The Palm. Εντυπωσιακή είσοδος, καθαριότητα και πολύ πλήρης οργάνωση. Όλα καλά ως εδώ. Ήταν όμως Κυριακή απόγευμα και καλοκαίρι. Το συγκρότημα, όσο εντυπωσιακό και οργανωμένο κι αν ήταν, ξεχείλιζε από κόσμο διαφόρων ηλικιών. Αποτέλεσμα, να μην μπορείς να βρεις εύκολα ούτε χώρο να σταθείς, έξω και μέσα στις πισίνες. Η μουσική ήταν πολύ δυνατή για τα γούστα μου. Εκεί που περίμενα το evening mediation, άκουγα για 3 περίπου ώρες το Ibiza party mix! Αν ήμουν νεότερη, ίσως να το αξιολογούσα διαφορετικά. Τώρα, θα πω απλώς ότι δεν θα ξαναπήγαινα ή θα διάλεγα να πάω μια καθημερινή πρωί. Αν βέβαια πάτε με παιδιά, ετοιμαστείτε για πολύ παιχνίδι, αλλά και ατελείωτες ουρές.

Αφήνοντας το Βουκουρέστι

Αν έπρεπε με δυο λόγια να χαρακτηρίσω το Βουκουρέστι θα έλεγα τα εξής: Μεγαλοπρεπής κομψότητα, αρχιτεκτονικός πλουραλισμός, πολιτιστικός πλούτος, σεβασμός στο περιβάλλον και στον πολίτη!

Αξίζει πραγματικά να γνωρίσετε το μικρό Παρίσι της Ανατολής και να το βάλετε οπωσδήποτε στον ταξιδιωτικό σας χάρτη!

Βουκουρέστι – Μπρασόβ και δυο κάστρα στον δρόμο μας

Την άλλη μέρα το πρωί ξεκινήσαμε για Μπρασόβ στα βορειοδυτικά. Στον δρόμο μας περάσαμε από το ξακουστό Κάστρο Peleș στην ορεινή περιοχή της Σινάια. Η περιοχή είναι πολύ όμορφη, μέσα σε απίστευτα δάση. Αποτελεί χειμερινό θέρετρο και έχει αρκετή κίνηση. Το κάστρο, γερμανικής, αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, ξεκίνησε να χτίζεται το 1873. Ολοκληρώθηκε το 1883 από τον βασιλιά Κάρολο Ι, ενώ λειτουργούσε ως θερινή βασιλική κατοικία μέχρι και το 1947. Είναι το πρώτο κάστρο στην Ευρώπη που χρησιμοποίησε ηλεκτρικό ρεύμα. Πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, που περνάει ακριβώς μπροστά του. Δυστυχώς εκείνη την περίοδο εκτελούνταν εργασίες συντήρησης και δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο εσωτερικό του. Οπότε, θαυμάσαμε μόνο την εξωτερική του όψη και τους κήπους του.

Πριν την άφιξή μας στο Μπρασόβ, περάσαμε και από ακόμη ένα κάστρο, το Κάστρο των Καντακουζηνών του 1911 στην περιοχή Bușteni. Ανήκε στην παλαιά ελληνική οικογένεια των Φαναριωτών της Μολδοβλαχίας, αλλά πλέον ανήκει σε ιδιώτες. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστό γιατί εκεί γυρίστηκε η δημοφιλής νεανική ταινία “Wednesday”.

Μια μέρα στο Μπρασόβ

Το Μπρασόβ βρίσκεται στην Κεντρική Ρουμανία, στην καρδιά των Καρπαθίων. Είναι μια μικρή σύγχρονη πόλη με μεσαιωνική καρδιά! Βρίσκεται κοντά σε ένα από τα δημοφιλή χιονοδρομικά κέντρα της Ρουμανίας, το Ποϊάνα Μπρασόβ και είναι περιτριγυρισμένη από πυκνά και όμορφα δάση.

Αξιοθέατα στο Μπρασόβ

Τα βασικά της αξιοθέατα βρίσκονται σχεδόν όλα συγκεντρωμένα στο κέντρο της παλιάς πόλης. Αυτή ξεκινάει από την Piaţa Sfatului (Πλατεία του Συμβουλίου). Γύρω της βρίσκεται η γνωστή και επιβλητική, γοτθικού ρυθμού Μαύρη Εκκλησία, κτισμένη από τη γερμανική κοινότητα της πόλης (1383 – 1477). Η είσοδος κοστίζει περίπου 5€ το άτομο.

Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει το Κτίριο του Δημαρχείου με τον πύργο – ρολόι, κτίσμα του 15^ου αιώνα. Ακριβώς απέναντι το εντυπωσιακό Σπίτι των Εμπόρων, του 16^ου αι. Άλλο ένα τοπόσημο είναι η Πύλη της Αικατερίνης, στα νοτιοδυτικά της κεντρικής πλατείας. Αυτή ουσιαστικά αποτελεί μέρος της μεσαιωνικής οχύρωσης της πόλης. Το όνομά της το πήρε από ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε στην περιοχή. Ήταν η μοναδική πύλη από όπου μπορούσαν να μπουν στην πόλη οι Ρουμάνοι έμποροι, την εποχή της κυριαρχίας των Σαξόνων.

Περνώντας από την πύλη και ανηφορίζοντας προς Νότο, βρεθήκαμε έξω από τα μεσαιωνικά τείχη, σε μια περιοχή που ονομάζεται Promenada de sub Tâmpa. Δηλαδή πρόκειται για μια βόλτα κάτω από το δάσος Tâmpa. Είναι μια όμορφη διαδρομή κατά μήκος των τειχών. Εκεί μπορείς να περπατήσεις μέσα στη φύση, να κάνεις βόλτα με ποδήλατο ή πατίνι, να φας ένα παγωτό και να ξεκουραστείς. Έχει χώρους ανάπαυσης με όμορφη θέα στην παλιά πόλη.

Την καλύτερη θέα όμως βρήκαμε ακριβώς απέναντι, σε ένα ύψωμα που σώζει ένα κτίσμα του 15^ου αι., τον λεγόμενο «Λευκό Πύργο». Ουσιαστικά αποτελεί τμήμα της μεσαιωνικής οχύρωσης. Για να τον επισκεφτείς θέλει λίγο κόπο και ανάβαση από αρκετά σκαλοπάτια. Αλλά είναι πολύ όμορφη διαδρομή μέσα από την παλιά πόλη και ένα καταπράσινο άλσος. Αν τεμπελιάσεις βέβαια, μπορεί να φτάσεις εκεί και με αυτοκίνητο από την πίσω πλευρά.

Στο Κάστρο του Δράκουλα

Κοντά στο Μπρασόβ βρίσκεται το περιβόητο Κάστρο Μπραν ή όπως συνηθίζεται να ονομάζεται «Κάστρο του Κόμη Δράκουλα». Την επόμενη μέρα το πρωί, λοιπόν, αφήσαμε το Μπρασόβ και κινηθήκαμε νοτιοδυτικά προς εκείνη την κατεύθυνση. Ήταν μια όμορφη διαδρομή, με αρκετή κίνηση, λόγω της αυξημένης επισκεψιμότητας της περιοχής, που έχει συνδέσει την οικονομία της με ό,τι σχετίζεται με το κάστρο και τον μύθο με τον οποίο το έχουν ντύσει.

Το κάστρο υψώνεται, πράγματι, πολύ επιβλητικό πάνω σε έναν ψηλό και απότομο βράχο και περιβάλλεται από την άγρια φύση των Καρπαθίων. Γύρω από το κάστρο με τους περιποιημένους κήπους, ντόπιοι έχουν απλώσει τα μαγαζάκια τους και πάγκους με σουβενίρ που συνδέονται με τον αιμοσταγή κινηματογραφικό ήρωα.

Η είσοδος στο κάστρο κοστίζει για δύο ενηλίκους 140 lei (28,25€). Υπάρχουν πολλά αυτόματα μηχανήματα, απ’ όπου μπορείς να αγοράσεις εισιτήριο, οπότε δεν περιμένεις πολύ στην ουρά. Μέσα στο κάστρο όμως, με τους μικρούς χώρους και τα στενά περάσματα, η κίνηση είναι δύσκολη όταν έχει κόσμο. Και έχει πάντα κόσμο, οπότε φροντίστε να έρθετε πρωί με το άνοιγμα.

Αυτό που βέβαια καταλαβαίνει κανείς με την επίσκεψη αυτή είναι ότι αν δεν υπήρχε η ταινία Dracula του 1992, που σκηνοθέτησε ο Francis Ford Coppola, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιρλανδού Bram Stocker με εκείνην την πλειάδα αξεπέραστων ηθοποιών (οι παλαιότεροι σίγουρα τη θυμούνται, οι νεότεροι να σπεύσουν να τη δουν!), το κάστρο Μπραν και η περιοχή του δεν θα είχαν ακριβώς την ίδια τύχη… Όλο το branding έγινε πολύ έξυπνα κατά τη γνώμη μου γύρω από την ταινία, που βασίστηκε στον θρύλο του Βλαντ Τσέπες του Τρίτου, γνωστού και ως Παλουκωτή, αλλά και τους λαϊκούς θρύλους της Ρουμανίας και ειδικότερα της Τρανσυλβανίας, που είναι γεμάτοι από μάγισσες, φαντάσματα και βαμπίρ!

Όπως και να’χει, αξίζει να το επισκεφτείς.

Transfăgărășan. Οδηγική εμπειρία ζωής

Η επόμενη διαδρομή θα μας οδηγούσε στην όμορφη πόλη του Sibiu, που βρίσκεται στα δυτικά. Όμως στόχος μας ήταν να φτάσουμε εκεί διασχίζοντας τα βουνά Făgăraș, από έναν ιστορικό δρόμο των Καρπαθίων, το πέρασμα Transfăgărășan! Για τους οδηγούς μηχανής είναι δρόμος που πρέπει να περάσουν οπωσδήποτε μια φορά πριν το τέλος της ζωής τους! Έχει οδηγικό ενδιαφέρον, αλλά περνάει και μέσα από εξαιρετικά φυσικά τοπία, με συχνές εναλλαγές και σε μεγάλο υψόμετρο.

Κατασκευάστηκε επί δικτατορίας Τσαουσέσκου για στρατιωτικούς λόγους. Αλλά σήμερα αποτελεί έναν αρκετά τουριστικό δρόμο της Ρουμανίας, όχι μόνο για τους ξένους, αλλά και για τους ίδιους του Ρουμάνους, που επιλέγουν να τον διασχίσουν τα Σαββατοκύριακα και να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης. Οπότε, αν θέλετε πραγματικά να απολαύσετε τη διαδρομή, διαλέξτε μια καθημερινή μέρα, αλλιώς θα κολλήσετε στην κίνηση.

Η διαδρομή

Οδηγήσαμε προς Νοτιοδυτικά, ώστε να φτάσουμε στην περιοχή Curtea de Arges, απ’ όπου ουσιαστικά ξεκινάει η διαδρομή. Στη συνέχεια αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για περίπου 100 χλμ. Περάσαμε απανωτές στροφές, δρόμους με πανύψηλα έλατα, σήραγγες και φράγματα, όπως το φράγμα Vidraru, με την τεχνητή λίμνη του. Σε όλη τη διαδρομή είδαμε τουλάχιστον 15 αρκούδες, που κάθονταν μόνες ή κατά οικογένειες στην άκρη του δρόμου και παρατηρούσαν τους «εισβολείς». Έχουν συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία του ανθρώπου στο βασίλειό τους, που είχες την εντύπωση πως απλώς κάθονταν βαριεστημένες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις από τόσο κοντά αυτό το τεράστιο πλάσμα! Κάποιοι σταματούσαν να τις ταΐσουν, πράγμα που βέβαια απαγορεύεται.

Λίγο πριν την κορυφή, γύρω στα 1.500 μέτρα υψόμετρο, το τοπίο αλλάζει εντελώς! Τα δέντρα δίνουν τη θέση τους σε ένα βραχώδες τοπίο, με πολλές «φουρκέτες», απότομες χαράδρες, εκτάσεις με κοπάδια ζώων και καταρράκτες που σχηματίζονται στους απότομους βράχους από τα χιόνια του χειμώνα.

Στην κορυφή

Φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο της διαδρομής στα 2.034μ. και στην αλπική λίμνη Bâlea. Όλη η περιοχή έχει κηρυχθεί ως φυσικό καταφύγιο της Ρουμανίας. Από πολύ νωρίς οι Ρουμάνοι κατάλαβαν τη σημασία της. Ήδη από τον 19^ο αι. άρχισαν να γίνονται αξιόλογες κινήσεις για την προώθηση του τουρισμού στην περιοχή. Για το χειμώνα που ο δρόμος λόγω του παγετού είναι κλειστός, υπάρχει τελεφερίκ για την πρόσβαση στο βουνό, στις καμπίνες και στα μονοπάτια πεζοπορίας και αναρρίχησης.

Εκείνη τη μέρα στην κορυφή είχε αρκετή ομίχλη, οπότε η θέα δεν ήταν και τόσο καθαρή. Παρόλα αυτά εκατοντάδες άνθρωποι ήταν ήδη εκεί και θαύμαζαν το τοπίο. Όπως κι εμείς! Αρκετοί πάγκοι και καντίνες με τοπικά εδέσματα και σουβενίρ ήταν στημένα. Φυσικά, υπερτερούσανε σε αριθμό οι μηχανές και οι αναβάτες τους.

Πώς θα περιέγραφα το πέρασμα του Transfăgărășan με τη μηχανή; Με δυο λέξεις: Εμπειρία ζωής!

Από τις λίγες φορές που όλες οι αισθήσεις ήταν τόσο ενεργές. Έτσι, ώστε να μου θυμίζουν ότι για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει κανείς να ζει και να ταξιδεύει!

Αν και το ταξίδι συνεχίστηκε και σε άλλες περιοχές της Ρουμανίας, εδώ θα σταματήσω για την ώρα. Ήταν τέσσερις μέρες ταξιδιού, αλλά τόσο γεμάτες με εμπειρίες και εικόνες, που ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο για να τις εμπεδώσει! Σας τον δίνω, λοιπόν!