Χρόνια πολλά, φίλοι μου ταξιδιάρηδες!
Συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας στη Νότια Αγγλία με το δεύτερο μέρος του ταξιδιού. Το πρώτο μπορείτε να το βρείτε εδώ.
Η τρίτη μέρα: Greenway και Dartmoor
Κατά μήκος της Αγγλικής Ριβιέρας
Την τρίτη μέρα ακολουθήσαμε μια υπέροχη παραλιακή διαδρομή ξεκινώντας από το Exeter και περνώντας από Torquay & Paignton, στην ακτή του Αγγλικού Καναλιού στον Ατλαντικό Ωκεανό, στη νότια ακτή του Ντέβον. Πρόκειται για μια περιοχή γνωστή ως “Αγγλική Ριβιέρα” και οι δύο πόλεις είναι κλασικά θέρετρά της για καλοκαιρινές διακοπές. Η παλίρροια ήταν χαμηλή, και τα νερά τραβηγμένα — οι βάρκες έμοιαζαν να αιωρούνται στην άμμο, σαν να περίμεναν υπομονετικά να ξαναγεμίσουν με νερό τα λιμάνια. Τα εξοχικά σπίτια με τους μικρούς κήπους και τα χρωματιστά ξενοδοχεία πάνω στα πρανή των λόφων με θέα στη θάλασσα έδιναν έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα στην περιοχή. Αυτά ήταν ό,τι μπόρεσα να παρατηρήσω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, γιατί δεν κάναμε στάση εκεί, αφού τελικός προορισμός μας ήταν το Greenway, το εξοχικό της Αγκάθα Κρίστι.
Σαν σε αστυνομικό μυθιστόρημα
Στο Greenway, το εξοχικό της αγαπημένης μας συγγραφέως αστυνομικών μυθιστορημάτων Agatha Christie, Γεωργιανής αρχιτεκτονικής του 1780-1790, αυτό που σε εντυπωσιάζει πρώτα είναι το ίδιο το περιβάλλον: ένα καταπράσινο δάσος που φτάνει ως τις όχθες του ποταμού Dart. Η έκταση είναι τεράστια, κήποι με πανέμορφα και σπάνια φυτά και λουλούδια, θάμνοι, καστανιές και μονοπάτια σε κάνουν να νιώθεις σαν να περπατάς όντως μέσα σε μυθιστόρημα μυστηρίου.
Το Boathouse, ένα μικρό σπιτάκι χτισμένο δίπλα στο νερό, μοιάζει σαν να έχει βγει από βιβλίο της Agatha· ένα μικρό, γοητευτικό κτίσμα που χρησιμοποιούνταν για να κατεβάζουν βαρκούλες στο ποτάμι. Η ηρεμία του τοπίου, ο ήχος του νερού και η σκιερή δροσιά των δέντρων δημιουργούν μια απόκοσμη ατμόσφαιρα που θυμίζει τις ιστορίες της ίδιας της συγγραφέως. Εκεί άλλωστε απομονωνόταν και η ίδια για να βρει την έμπνευση. Λένε ότι το εσωτερικό του boathouse, ειδικά η πισίνα, αποτέλεσε την έμπνευση για τη σκηνή του εγκλήματος στο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι “Φόνος στο Κολέγιο” (Dead Man’s Folly).
Μέσα στο κυρίως σπίτι, η επίπλωση, οι προσωπικές συλλογές και τα προσωπικά αντικείμενα της ίδιας και της οικογένειάς της, σε μεταφέρουν σε ένα πλούσιο σπίτι της δεκαετίας του ‘50. Τα σημεία που με εντυπωσίασαν περισσότερο είναι η βιβλιοθήκη του σπιτιού με μια τοιχογραφία που ζωγράφισαν Αμερικανοί στρατιώτες του Λιμενικού Σώματος όταν επιτάχθηκε το σπίτι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η ντουλάπα του υπνοδωματίου της, όπου υπάρχουν ακόμη τα ρούχα της ίδιας και της μητέρας της.
Το εισιτήριο κοστίζει περίπου 20€ για τους μεγάλους και 10€ για τα παιδιά.
Την παραθεριστική κατοικία της συγγραφέως και τους κήπους τα διαχειρίζεται το National Trust, μια ανεξάρτητη φιλανθρωπική οργάνωση που αναλαμβάνει τη συντήρηση και την προβολή ιστορικών κτιρίων και μνημείων στην Αγγλία. Τα έσοδά του προέρχονται κυρίως από συνδρομές μελών, δωρεές, κληροδοτήματα, εισιτήρια εισόδου, και έσοδα από εμπορικές δραστηριότητες, όπως τα καταστήματα δώρων και οι καφετέριες στα αξιοθέατα.
Γνώρισε τοπικούς θρύλους στο Dartmoor National Park
Στην επιστροφή προς το Exeter, περάσαμε αυτή τη φορά μέσα από το Dartmoor National Park, μια έκταση που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τους θρύλους της περιοχής. Το τοπίο είναι απέραντο και άγριο, με τα χαρακτηριστικά tors — βραχώδεις κορυφές που στέκουν σαν αρχαίοι φρουροί πάνω από τα λιβάδια και τις πεδιάδες. Κάθε σχηματισμός μοιάζει να κρύβει τη δική του ιστορία: λένε ότι ο Bowerman’s Nose ήταν κάποτε κυνηγός που μεταμορφώθηκε από μάγισσες σε πέτρα, ενώ σε άλλα σημεία του πάρκου φημολογείται πως περιπλανιέται μια φανταστική μαύρη φιγούρα με μορφή σκύλου. Άλλοι μιλούν για τα … τριχωτά χέρια, που παίρνουν τον έλεγχο του αυτοκινήτου σου αν περάσεις από κει!
Και δεν είναι μόνο αυτοί οι μύθοι: παλιά μονοπάτια, αιωνόβια δάση και τόποι σαν το Wistman’s Wood μπλέκονται σε μυστηριώδεις ιστορίες, και οι ντόπιοι λένε ότι ο αέρας εκεί μπορεί να κάνει την πυξίδα σου να τρελαθεί και τα πουλιά αποφεύγουν τα πιο σκιερά σημεία…
Το δικό μας πέρασμα ήταν σύντομο γιατί είχε αρχίσει ήδη να νυχτώνει και το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό, αρκετό όμως για να νιώσω αυτήν την ανεπαίσθητη ανατριχίλα που προκαλεί το τοπίο.
Γυρίσαμε σπίτι και η ψυχή μου έμεινε για αρκετή ώρα σε εκείνα τα μοναδικά τοπία της φύσης που είχαμε δει όλη τη μέρα.
Bath – Η γεωργιανή λουτρόπολη
Την προτελευταία μέρα αφήσαμε το Exeter και κατευθυνθήκαμε στο Bath, μια πόλη διάσημη για τη γεωργιανή αρχιτεκτονική της. Τα κτίρια με τις συμμετρικές κίτρινες προσόψεις από τοπικό ασβεστόλιθο και οι κομψοί δρόμοι δημιουργούν μια αίσθηση αρμονίας και δίνουν στην πόλη μια διαχρονική διάσταση· στο Bath η ζωή σε κάθε βήμα μοιάζει να κινείται ανάμεσα στους αιώνες, από τη ρωμαϊκή αρχαιότητα μέχρι τα νεότερα χρόνια.
Το Αβαείο του Μπαθ είναι ένας εμβληματικός ναός κάθετου Γοτθικού ρυθμού στην καρδιά της πόλης , διάσημος για τις εντυπωσιακές βενταλωτές οροφές του. Ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα και αποτελεί κορυφαίο ιστορικό μνημείο, προσφέροντας στους επισκέπτες τη δυνατότητα να ανέβουν στον πύργο του για πανοραμική θέα. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.
Η Ρωμαϊκή πόλη ονομαζόταν Aquae Sulis (τα ύδατα της Σούλις) και η σύγχρονη πόλη που αναπτύχθηκε γύρω από τις αρχαίες πηγές είναι το Μπαθ. Οι Ρωμαίοι δημιούργησαν ένα συγκρότημα λουτρών και ναών εκεί, συνδέοντας την τοπική κελτική θεότητα Sulis με τη δική τους θεά Μινέρβα (Sulis Minerva).
Αν υπάρχει ένας αρχαιολογικός χώρος που ξέρει πώς να σε τραβήξει κυριολεκτικά μέσα στην ιστορία του, αυτός είναι σίγουρα τα Ρωμαϊκά Λουτρά στο Μπαθ. Είναι ένας από τους πιο καλοδιατηρημένους της Ρωμαϊκής Βρετανίας και αυτός ένας από τους σημαντικότερους λόγους που το Bath συγκαταλέγεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι ρωμαϊκές θέρμες χρονολογούνται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και εκμεταλλεύονται τις φυσικές θερμές πηγές της περιοχής. Ο χώρος περιλαμβάνει το great bath, μια μεγάλη, ανοιχτή δεξαμενή με ζεστό νερό που αποτελεί το κέντρο του συγκροτήματος, τα λουτρά ψυχρού και θερμού νερού, τα κατάλοιπα των αποδυτηρίων, των ναών και των υπολοίπων αρχαίων εγκαταστάσεων.
Η οργάνωση είναι απλά υποδειγματική, με μια διαδρομή που σε καθοδηγεί αβίαστα μέσα από εντυπωσιακά ερμηνευτικά μέσα. Αυτό όμως που κλέβει την παράσταση είναι οι ηθοποιοί! Είτε τους πετύχεις ζωντανά να περιφέρονται και να μιλάνε ανάμεσα στις αρχαιότητες με τις ιστορικές φορεσιές τους, είτε τους δεις στις ατμοσφαιρικές βίντεο-προβολές να αναπαριστούν σκηνές της καθημερινότητας, η αίσθηση είναι μαγική. Με τα ρούχα και την ερμηνεία τους, καταφέρνουν να ζωντανέψουν τον χώρο τόσο αληθινά, που για μια στιγμή νιώθεις ότι μεταφέρθηκες πίσω στον χρόνο και έγινες κι εσύ μέρος της ρωμαϊκής ζωής. Είναι η απόδειξη πως η ιστορία, όταν παρουσιάζεται με τόσο μεράκι, δεν είναι καθόλου βαρετή.
Έξω από τα λουτρά υπάρχει η επιγραφή σε άπταιστα αρχαία Ελληνικά «Ἄριστον μὲν ὕδωρ» από τη διάσημη εναρκτήρια φράση του Ολυμπιακού ύμνου του Πινδάρου, που θυμίζει σε όλους τους επισκέπτες τη διαχρονική αξία του νερού.
Μακάρι να είχαμε περισσότερο χρόνο για να εξερευνήσουμε ακόμη πιο πολύ αυτήν την τόσο γραφική πόλη. Ίσως την επόμενη φορά.
Αφού αποχαιρετήσαμε το ήρεμο Bath, τα ήσυχα τοπία της Αγγλικής επαρχίας και την αγαπημένη μου φίλη που μας σκλάβωσε με τη φιλοξενία της, μπήκαμε στο τρένο και σύντομα βρεθήκαμε στο κοσμοπολίτικο Λονδίνο, όπου η ζωή τρέχει γρήγορα, τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ και η πόλη σε αγκαλιάζει με τον ασταμάτητο ρυθμό και τη ζωντάνια της.
Το Λονδίνο σε εορταστικούς ρυθμούς
Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας στην περιοχή του Κένσινγκτον (Copthorne Tara Hotel London Kensington, πολύ κοντά στο μετρό, σε λίγα μόλις λεπτά φτάνεις στο ιστορικό κέντρο, με καταπληκτικό Αγγλικό πρωινό και ευγενικό προσωπικό. Το συστήνω ανεπιφύλακτα) και το τελευταίο μας απόγευμα το περάσαμε στο Λονδίνο. Παρά το γεγονός ότι είχα επισκεφθεί την πόλη άλλες τρεις φορές και για την κόρη μου ήταν η δεύτερη επίσκεψη, η γιορτινή ατμόσφαιρα έκανε την εμπειρία για ακόμη μια φορά μοναδική.
Δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά τα χρώματα,τα φώτα, οι ήχοι, οι μυρωδιές και η ζωντάνια αυτής της κοσμόπολης των εκατομμυρίων ανθρώπων σε κάνει να νιώθεις μια μοναδική οικειότητα, σαν να ανήκεις εκεί χωρίς να το προσπαθήσεις και πολύ.
Το κορίτσι μου ήταν πολύ χαρούμενο, όπως κι εγώ. “Ρουφούσαμε” κάθε δευτερόλεπτο της κοινής μας εμπειρίας, εξερευνούσαμε παρέα αυτό το μοναδικό μωσαϊκό πολιτισμών απλώς τριγυρνώντας στους γεμάτους κόσμο δρόμους και μπαινοβγαίνοντας στα μαγαζιά.
Χαζεύαμε τον κόσμο στην Oxford Street και επισκεφτήκαμε το Outernet London, έναν εντυπωσιακό, δωρεάν χώρο ψυχαγωγίας που χρησιμοποιεί τις μεγαλύτερες LED οθόνες στον κόσμο με ανάλυση 16K, καλύπτοντας τους τοίχους και την οροφή και δημιουργώντας αυτή την αίσθηση “καλειδοσκοπίου” και απόλυτης εμβύθισης! Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον σταθμό του μετρό Tottenham Court Road, στο σημείο όπου η Oxford Street συναντά την Charing Cross Road. Το κεντρικό κτίριο ονομάζεται The Now Building. Στη συνέχεια προχωρήσαμε προς το Covent Garden, που ήταν γεμάτο ζωή, μουσικούς του δρόμου και μια διάχυτη μυρωδιά καραμελωμένων ξηρών καρπών.
Μπήκαμε και στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, αν και δεν καταφέραμε να δούμε μια παράσταση μπαλέτου που τόσο πολύ θέλαμε. Πρέπει να προνοήσεις από νωρίς για να βρεις εισιτήρια, οπότε αρκεστήκαμε στο να δούμε το κτίριο. Υπάρχει καφέ και πωλητήριο που μπορείς να επισκεφτείς καθώς και μερικές βιτρίνες με εντυπωσιακά ενδύματα και αξεσουάρ που είχαν χρησιμοποιηθεί σε παλαιότερες παραγωγές.
Αφού στη συνέχεια φάγαμε σε ένα δημοφιλές Κορεάτικο εστιατόριο κάπου στο κέντρο, συνεχίσαμε σαν καλοί τουρίστες τη βόλτα μας κι ας είχε φτάσει η θερμοκρασία στους 0 βαθμούς! Είδαμε το Big Ben, το Αβαείο του Westminster, την Trafalgar Square, διασχίσαμε τη Southbank με τη Χριστουγεννιάτικη αγορά και, καταλήξαμε στο ξενοδοχείο μας στο Kensington για την τελευταία νύχτα.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα μνημείο σε ένα από τα πιο κεντρικά και ιστορικά σημεία του Λονδίνου, που δεν το είχα προσέξει τις προηγούμενες φορές που βρέθηκα στην πόλη: το χάλκινο γλυπτό του John W. Mills The Women of World War II, στέκεται από το 2005 επιβλητικό στην οδό Whitehall, στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί από την Trafalgar Square προς το Κοινοβούλιο (Big Ben). 17 διαφορετικές στολές και φορέματα “κρέμονται” περιμετρικά ενός χάλκινου όγκου, συμβολίζοντας τους αμέτρητους ρόλους που ανέλαβαν οι γυναίκες στον πόλεμο —από νοσοκόμες και εργάτριες σε εργοστάσια πυρομαχικών, μέχρι αγρότισσες και αστυνομικοί— θυμίζοντας πως, όταν οι άντρες έφυγαν για το μέτωπο, εκείνες κράτησαν τη χώρα όρθια. Είναι ένα σημείο που αξίζει μια σύντομη στάση καθώς περπατάς στο Westminster, αφού η εικόνα με τις κρεμασμένες στολές είναι πραγματικά συγκλονιστική και πολύ διαφορετική από τα συνηθισμένα αγάλματα στρατηγών που θα δεις τριγύρω!
Ένα ταξίδι, χίλιες εμπειρίες
Και κάπως έτσι, ήρθε η ώρα του γυρισμού. Πρωινό, μετρό και τρένο για Gatwick. Άλλο ένα αεροπλάνο Αθήνα-Αλεξανδρούπολη και φτάσαμε στη βάση μας. Επιστρέψαμε σπίτι φορτωμένες με όμορφες στιγμές· από εκείνες που σου θυμίζουν γιατί αξίζει, πού και πού, να πατάς παύση και να ταξιδεύεις. Έστω και για λίγο. Αλλά με την καλύτερη παρέα!
Καλές γιορτές και μακάρι ο νέος χρόνος να φέρει σε όλους μας περισσότερες ευκαιρίες για ταξίδια!
