Γεια σας ταξιδιάρικες ψυχές!
Μερικές φορές ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψεις μια χώρα είναι να ακολουθήσεις το πάθος κάποιου άλλου.
Αυτό ακριβώς έκανα τον Μάιο. Το έτερον ήμισυ, ο Δημήτρης — φανατικός λάτρης της ποδηλασίας δρόμου και ερασιτέχνης αθλητής ο ίδιος — είχε ένα όνειρο: να παρευρεθεί σε έναν διεθνή ποδηλατικό αγώνα ζωντανά. Κι όταν ανακοινώθηκε ότι ο 109ος Giro d’Italia ξεκινά από τη Βουλγαρία, δεν χρειάστηκε πολλή πειθώ.
Τρεις μέρες. Δύο πόλεις. Ένας αγώνας. Και βροχή που δεν έδωσε δεκάρα για τα σχέδιά μας.
Η διαδρομή: Αλεξανδρούπολη → Βέλικο Τάρνοβο μέσω Νυμφαίας
Παρασκευή μεσημέρι, o ουρανός συννεφιασμένος — σαν προειδοποίηση που αγνοήσαμε επιδεικτικά, γιατί ο ενθουσιασμός μας που θα βρεθούμε σε μια τέτοια διοργάνωση ήταν τόσο μεγάλος που δεν άφηνε χώρο για τίποτα άλλο!
Περάσαμε σχετικά γρήγορα τα σύνορα Νυμφαίας από παράκαμψη λόγω εργασιών, όμως αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε μερικά όμορφα χωριά που βρίσκονται στα σύνορα. Το πρόβλημα ήρθε αμέσως αφού περάσαμε τα σύνορα, η βροχή, που μας συντρόφευσε πιστά — πολύ πιο πιστά από ό,τι θα θέλαμε — μέχρι τον προορισμό.
Φτάσαμε βράδυ. Βρεγμένοι. Σε ξενοδοχείο που θα μείνει αξέχαστο για όλους τους λάθος λόγους. Απλώσαμε τα βρεγμένα, όπου βρήκαμε, και βγήκαμε στην πόλη.
Φαγητό, στέγνωμα, ύπνος. Την επόμενη ήταν η μεγάλη μέρα.
Βέλικο Τάρνοβο: Η Πόλη των Τσάρων
Μια ιστορική πόλη
Το πρωί του Σαββάτου αρχίσαμε να εξερευνούμε μια από τις πιο όμορφες πόλεις της γειτονικής Βουλγαρίας.
Το Βέλικο Τάρνοβο δεν είναι απλώς μια γραφική πόλη. Ήταν η πρώην πρωτεύουσα της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας — μιας αυτοκρατορίας που κατά τον 12ο–14ο αιώνα εκτεινόταν από τη Μαύρη Θάλασσα ως την Αδριατική. Οι σύγχρονοί της τη συνέκριναν με την Κωνσταντινούπολη. Και αυτό δεν ήταν υπερβολή.
Η πόλη είναι χτισμένη σε τρεις λόφους πάνω από το φαράγγι του ποταμού Γιάντρα. Τα σπίτια φαίνονται να κρέμονται από τον βράχο. Τριγυρνάς στους δρόμους και νιώθεις την ιστορία να σου κλείνει το μάτι.
Το φρούριο Τσάρεβετς: Τείχη που εξιστορούν μια μακρά ιστορία
Η επίσκεψη στο Τσάρεβετς επιβάλλεται αν βρεθείς στο Βέλικο Τάρνοβο. Είναι το τοπόσημο της πόλης.
Χτίστηκε το 1185, μετά την εξέγερση των αδελφών Άσεν και Πέτρου εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και για δύο αιώνες υπήρξε το κέντρο της βουλγαρικής εξουσίας. Εδώ ήταν το ανάκτορο των τσάρων. Εδώ είχε την έδρα του ο Βούλγαρος Πατριάρχης. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως θεμέλια από εκατοντάδες κτίρια και εκκλησίες μέσα στα τείχη.
Το 1393 έπεσε στους Οθωμανούς, ύστερα από πολιορκία τριών μηνών. Σήμερα στέκεται ακόμη, μισό ερείπιο και μισό αναστηλωμένο, πάντα όμως επιβλητικό και φορτωμένο με θρύλους και ιστορίες.
Στο Βέλικο Τάρνοβο συναντηθήκαμε με φίλους από Αλεξανδρούπολη που είχαν έρθει για τον ίδιο λόγο με εμάς. Περπατήσαμε μαζί στα σοκάκια, ανεβήκαμε στο κάστρο και χαζεύαμε τα καλντερίμια που είχαν γεμίσει από νωρίς ομπρέλες και ροζ αφίσες.
Το «Ασυμβίβαστο» Μουσείο στην Κορυφή του Τσάρεβετς
Στην κορυφή του φρουρίου Τσάρεβετς, ο Πατριαρχικός Καθεδρικός Ναός της Αναλήψεως κρύβει μια μοναδική έκπληξη. Αντί για κλασικές ορθόδοξες αγιογραφίες, το εσωτερικό του καλύπτεται από μνημειώδη, σκοτεινά έργα με έντονο εξπρεσιονιστικό στυλ, φιλοτεχνημένα από τον Teofan Sokerov το 1985. Οι επιβλητικές φιγούρες δεν εστιάζουν μόνο σε βιβλικές σκηνές, αλλά αποτυπώνουν με δραματικό τρόπο τη δόξα και την αιματηρή πτώση της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας το 1393. Εξαιτίας αυτής της απόλυτης απόκλισης από τους εκκλησιαστικούς κανόνες, η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει καθαγιάσει ποτέ τον ναό, ο οποίος λειτουργεί αποκλειστικά ως ένα καθηλωτικό ιστορικό μνημείο και μουσείο.
Ο τερματισμός του 2ου Εταπ
Όταν η ροζ φανέλα φτάνει στην πόλη των Τσάρων
Από νωρίς το πρωί, το Βέλικο Τάρνοβο είχε αλλάξει. Σκηνές στήθηκαν, δρόμοι έκλεισαν, το ροζ χρώμα κατέκλυσε τα πάντα (και για όσους δεν γνωρίζουν, ροζ είναι η φανέλα που φοράει πάντα ο πρώτος ποδηλάτης και η διοργάνωση το έχει υιοθετήσει για όλες τις προωθητικές ενέργειες). Η διοργάνωση ήταν εντυπωσιακή — και γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακή όταν μαθαίνεις ότι η Βουλγαρία επένδυσε εκατομμύρια για να φιλοξενήσει για πρώτη φορά τον Giro.
Το 2ο Εταπ * ξεκίνησε από το Μπουργκάς, στη Μαύρη Θάλασσα, και κατέληξε εδώ — 221 χιλιόμετρα πιο μακριά, με τα τελευταία 3 χιλιόμετρα να περνούν μέσα από τα καλντερίμια του Τσάρεβετς, σε κλίσεις έως 9%.
Στις 17:30 ήμασταν εκεί, μέσα στο πλήθος, κάτω από τη βροχή. Και ξέρετε κάτι; Δεν μας πέρασε καθόλου από το μυαλό να φύγουμε.
Η ατμόσφαιρα ήταν από αυτές που δεν περιγράφονται εύκολα. Πρέπει να τη ζήσεις.
Φιλιππούπολη: Οκτώ χιλιάδες χρόνια ζωής
Η πόλη που ξέρει πως να σε υποδεχτεί
Αμέσως μετά τον τερματισμό, ανεβήκαμε στη μηχανή και πήραμε τον δρόμο για Φιλιππούπολη (Plovdiv). Καλό ξενοδοχείο αυτή τη φορά, λίγο έξω από το κέντρο. Η ανάπαυλα ήταν απαραίτητη. Αν φτάσετε αργά το βράδυ στην πόλη, να ξέρετε ότι δεν θα βρείτε εστιατόριο για να φάτε, κλείνουν σχετικά νωρίς. Μόνο κάποιες καντίνες ήταν ανοιχτές.
Την Κυριακή η πόλη μάς υποδέχτηκε με ήλιο και χαρούμενη διάθεση. Πλατιοί δρόμοι, πάρκα, καφέ, κόσμος που κάνει βόλτες αμέριμνος κι ευτυχισμένος. Όλοι στους ρυθμούς του Giro!
Η αρχαιότερη συνεχώς κατοικούμενη πόλη της Ευρώπης
Λίγες πόλεις στον κόσμο μπορούν να καυχηθούν για οκτώ χιλιάδες χρόνια αδιάκοπης ιστορίας. Η Φιλιππούπολη είναι μία από αυτές.
Θράκες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Οθωμανοί — κάθε πολιτισμός άφησε τα σημάδια του. Το 342 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας της έδωσε το όνομά του. Η πόλη επίσης ήταν Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2019.
Το Ρωμαϊκό Θέατρο του 1ου αιώνα μ.Χ. χρησιμοποιείται ακόμα για παραστάσεις. Δεν υπάρχει πιο εύγλωττη απόδειξη της διαχρονικότητας μιας πόλης.
Τριγυρίσαμε λίγο στα σοκάκια της παλιάς πόλης, σταματήσαμε σε καφέ, συναντηθήκαμε με άλλους φίλους. Η Φιλιππούπολη έχει αυτό το χάρισμα: σε κάνει να νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να βιαστείς (ακόμη κι αν ήρθες για να παρακολουθήσεις ένα αγώνα δρόμου…).
Η εκκίνηση του 3ου Εταπ — από κοντά
Και μετά ήρθε η άλλη πλευρά του Giro: η εκκίνηση.
Τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα από τον τερματισμό. Τα λεωφορεία των ομάδων παρατεταγμένα, οι ομάδες να εργάζονται πυρετωδώς, μηχανικοί, προπονητές, αθλητές που ζεσταίνονται. Ο Δημήτρης ήξερε ακριβώς ποιον κοιτούσε, τι σήμαινε κάθε λεπτομέρεια. Εγώ ρωτούσα, εκείνος εξηγούσε — και μαζί απολαμβάναμε αυτήν την ιδιαίτερη εμπειρία.
Φωτογραφίες με τους προπονητές. Ο Δημήτρης να χαμογελά σαν παιδί. Και μετά, η εκκίνηση των νεαρών αναβατών — μερικοί στα είκοσί τους, ήδη καταξιωμένα ονόματα στον χώρο.
Δεν χρειάζεται να είσαι λάτρης του σπορ για να σε παρασύρει η μαγεία του ζωντανού αγώνα. Η τηλεόραση σου δείχνει την εικόνα, αλλά εκεί, στο σημείο μηδέν, γίνεσαι μέρος του παλμού.
Τι κρατάω από αυτό το τριήμερο
Το Βέλικο Τάρνοβο και η Φιλιππούπολη είναι δύο πόλεις που αξίζουν πολλά περισσότερα από ένα γρήγορο πέρασμα.
Θέλω να επιστρέψω και στις δύο — αυτή τη φορά χωρίς ατζέντα, με μόνο σκοπό να χαθώ στα σοκάκια τους και να ανακαλύψω κάθε μυστικό τους (χωρίς βροχή αυτή τη φορά).
Η ποδηλασία δρόμου, από την άλλη, δεν ήταν ποτέ ο δικός μου κόσμος. Αλλά το να βλέπεις ζωντανά την υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων και τη δύναμη της ψυχής, σε κάνει να κοιτάζεις το άθλημα με βαθύ σεβασμό.
Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται για να δεις τον κόσμο αλλιώς, είναι να βγεις έξω και να τον ζήσεις.
Τα λέμε σύντομα.
Το βίντεο αυτού του ταξιδιού θα το βρείτε στο κανάλι μας AXD Moto Travellers στο YouTube.
