Η διαδρομή από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Θεσσαλονίκη είναι περίπου τρεις ώρες από την Εγνατία Οδό. Για τα παιδιά όμως μπορεί να μοιάζει πολύ περισσότερο. Γι’ αυτό αξίζει να εντάξετε μερικές μικρές στάσεις για παιχνίδι, ξεκούραση και φωτογραφίες. Παρακάτω θα βρείτε πέντε στάσεις εκτός Εγνατίας, που κάνουν το ταξίδι πιο ευχάριστο για όλη την οικογένεια.

Δοκιμασμένη συνταγή από τότε που τα παιδιά μου ήταν μικρά.

1. Πόρτο Λάγος – μια σύντομη στάση δίπλα στη λιμνοθάλασσα

Περίπου 25 λεπτά έξω από την Ξάνθη, λίγο νότια της Εγνατίας Οδού, βρίσκεται  το Πόρτο Λάγος, ένα μικρό ψαροχώρι μέσα σε ένα μοναδικό, μεγάλο σύστημα λιμνοθαλασσών που αποτελεί μέρος του προστατευόμενου υγροτόπου του Δέλτα του Νέστου. Είναι ένα ιδιαίτερο φυσικό τοπίο, όπου η θάλασσα συναντά τις λιμνοθάλασσες και δημιουργεί σημαντικό βιότοπο για πολλά είδη πουλιών.

Το πιο χαρακτηριστικό σημείο είναι το μικρό μοναστήρι που βρίσκεται πάνω σε ένα νησάκι μέσα στη λίμνη Βιστωνίδα και συνδέεται με τη στεριά με ξύλινη γέφυρα, δημιουργώντας ένα από τα πιο ιδιαίτερα τοπία της Θράκης.

Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στον προστάτη των θαλάσσιων ταξιδιών Άγιο Νικόλαο και είναι μετόχι της Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Αυτό σημαίνει ότι ανήκει πνευματικά στη μονή του Αγίου Όρους, αλλά βρίσκεται εκτός της χερσονήσου του Άθω. Έτσι, είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου μπορεί κανείς να γνωρίσει την αθωνική μοναστική παράδοση χωρίς να επισκεφθεί το Άγιο Όρος — κάτι ιδιαίτερο, αφού εκεί δεν επιτρέπεται η είσοδος στις γυναίκες.

Δίπλα υπάρχει δεύτερο νησάκι με το παρεκκλήσι της Παναγίας Παντάνασσας, όπου φυλάσσεται αντίγραφο της ομώνυμης θαυματουργής εικόνας από το Βατοπέδι.

Γιατί αξίζει στάση

• μικρή βόλτα πάνω στις ξύλινες γέφυρες
  
• όμορφη θέα στη λιμνοθάλασσα
  
• συχνά βλέπει κανείς ερωδιούς ή πελεκάνους

Μπορείτε να παίξετε ένα παιχνίδι: Ποιος θα εντοπίσει το πρώτο πουλί στη λιμνοθάλασσα;

2. Παράδεισος Ξάνθης – νερά, πράσινο και μια στάση γεμάτη αναμνήσεις

Παραμένουμε κοντά στην Ξάνθη. Λίγα χιλιόμετρα δυτικά της, κοντά στον ποταμό Νέστο, βρίσκεται ο Παράδεισος. Είναι ένα μικρό σημείο που πολλοί ταξιδιώτες προσπερνούν. Κι όμως, είναι ιδανικό για μια γρήγορη οικογενειακή στάση.

Το όνομα «Παράδεισος» δεν είναι τυχαίο. Η περιοχή είναι γνωστή για τα άφθονα, τρεχούμενα νερά και τη δροσιά της, κάτι που την έκανε για δεκαετίες αγαπημένη στάση για ταξιδιώτες, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Εκεί υπάρχει και ένα μικρό αναψυκτήριο, όπου μπορείτε να πάρετε κάτι δροσερό πριν συνεχίσετε το ταξίδι.

Το μέρος μου ξυπνάει πολλές παιδικές αναμνήσεις. Πριν δημιουργηθεί η Εγνατία Οδός, όταν ταξιδεύαμε μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης, σταματούσαμε σχεδόν πάντα εδώ. Τότε υπήρχε μια ταβέρνα αν θυμάμαι καλά. Δεν ήταν κάτι εντυπωσιακό, αλλά για εμάς ήταν η τέλεια στάση.

Γιατί αξίζει στάση

• τα παιδιά μπορούν να τρέξουν και να ξεμουδιάσουν
  
• υπάρχει σκιά και νερό
  
• μικρό καφέ για ένα γρήγορο διάλειμμα
  

3. Πύργος της Απολλωνίας – μια μικρή δόση ιστορίας

Κοντά στο χωριό Απολλωνία, περίπου 30 λεπτά πριν την Καβάλα, στέκει αιώνες αγέρωχος ο ομώνυμος πύργος. Ο πύργος χρονολογείται από τα βυζαντινά χρόνια και αποτελούσε μέρος ενός αμυντικού συστήματος που προστάτευε τους δρόμους της περιοχής.

Οι φρουροί μπορούσαν από την κορυφή του πύργου να ελέγχουν τη γύρω περιοχή και να ειδοποιούν για κινδύνους. Συχνά, τέτοιοι πύργοι αποτελούσαν μέρος ενός δικτύου επικοινωνίας, όπου τα σήματα περνούσαν από πύργο σε πύργο.

Γιατί είναι ενδιαφέρον για τα παιδιά:

Τα παιδιά αγαπούν τους πύργους και τις μικρές εξερευνήσεις.

Μπορείτε να τους πείτε ότι κάποτε εδώ μπορεί να υπήρχαν φρουροί που παρακολουθούσαν τη θάλασσα για πειρατές και να παίξετε για λίγο το παιχνίδι “γίνομαι κι εγώ φρουρός και προστατεύω την περιοχή μου”.

Μπορείτε να βγάλετε και αστείες φωτογραφίες!

Και έχει και υπέροχη θέα προς τη θάλασσα!

4. Φίλιπποι – ένα μικρό ταξίδι στην αρχαιότητα

Περίπου 15 λεπτά από την Καβάλα, κοντά στο χωριό Κρηνίδες, βρίσκονται οι Φίλιπποι, ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Φίλιππο τον Β’ τον Μακεδόνα, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Αλλά οι Φίλιπποι είναι γνωστοί και για ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της ρωμαϊκής ιστορίας: τη Μάχη των Φιλίππων. Εκεί συγκρούστηκαν οι στρατοί των δολοφόνων του Ιουλίου Καίσαρα με τον Οκταβιανό και τον Μάρκο Αντώνιο. Η μάχη αυτή άλλαξε την πορεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων είναι από το 2016 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Σήμερα μπορεί κανείς να δει το εντυπωσιακό αρχαίο θέατρο, τη ρωμαϊκή αγορά και σημαντικές παλαιοχριστιανικές βασιλικές, που μαρτυρούν τη μακρά ιστορία της πόλης.

Το Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων είναι το πιο εντυπωσιακό σημείο και φιλοξενεί και το γνωστό Φεστιβάλ των Φιλίππων.

Εδώ μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε τον αρχαιολογικό χώρο.

Μην ξεχνάτε, τα παιδιά δεν πληρώνουν εισιτήριο στους αρχαιολογικούς χώρους και στα δημόσια μουσεία.

Γιατί είναι ωραία στάση με παιδιά

• μεγάλοι ανοιχτοί χώροι
  
• εντυπωσιακό αρχαίο θέατρο
  
• ευκαιρία να γνωρίσουν την ιστορία με απλό τρόπο

Μικρό παιχνίδι

Σταθείτε στο κέντρο του θεάτρου και δοκιμάστε την ηχώ.

5. Λέων της Αμφίπολης – μια εντυπωσιακή τελευταία στάση

Δίπλα στον ποταμό Στρυμόνα, περίπου 1 ώρα πριν τη Θεσσαλονίκη, συναντά κανείς το τεράστιο μαρμάρινο άγαλμα του λέοντα της Αμφίπολης, που χρονολογείται στον 4ο ή αρχές 3ου αι.π.Χ. Θεωρείται ότι τιμούσε έναν σημαντικό πολέμαρχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σύμφωνα με μία εκδοχή, αρχικά βρισκόταν στην κορυφή του λόφου Καστά.

Στην αρχαία Ελλάδα, ο λέοντας συμβόλιζε θάρρος, δύναμη και ηρωισμό. Γι’ αυτό συχνά τοποθετούνταν πάνω από τάφους σημαντικών πολεμιστών.

Το μνημείο βρίσκεται πολύ κοντά στον αρχαιολογικό χώρο Αμφίπολης, μίας από τις σημαντικότερες αρχαίες πόλεις της Μακεδονίας. Η είσοδος στον αρχαιολογικό χώρο είναι ελεύθερη. Για περισσότερα δείτε εδώ κι εδώ.

Γιατί είναι τέλεια στάση

• εύκολη πρόσβαση από τον δρόμο
  
• εντυπωσιακό μνημείο
  
• ιδανικό σημείο για φωτογραφίες

Τα παιδιά συνήθως εντυπωσιάζονται από το μέγεθος του λέοντα, που σε ύψος, μαζί με το βάθρο, ξεπερνά τα 8 μ. 

Μικρά tips για road trips με παιδιά

• κάντε στάση κάθε 1-1,5 ώρα
  
• πάρτε μαζί snacks και νερό
  
• αφήστε τα παιδιά να επιλέξουν μια στάση
  
• βγάλτε οικογενειακές φωτογραφίες σε κάθε σημείο
  

Οι μικρές στάσεις κάνουν τη διαδρομή πιο ευχάριστη και το ταξίδι αξέχαστο.

Καλό σας ταξίδι!

The post Αλεξανδρούπολη – Θεσσαλονίκη με παιδιά: 5 στάσεις για παιχνίδι, ξεκούραση και οικογενειακές φωτογραφίες appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας στη Νότια Αγγλία με το δεύτερο μέρος του ταξιδιού. Το πρώτο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Η τρίτη μέρα: Greenway και Dartmoor

Κατά μήκος της Αγγλικής Ριβιέρας

Την τρίτη μέρα ακολουθήσαμε μια υπέροχη παραλιακή διαδρομή ξεκινώντας από το Exeter και περνώντας από Torquay & Paignton, στην ακτή του Αγγλικού Καναλιού στον Ατλαντικό Ωκεανό, στη νότια ακτή του Ντέβον. Πρόκειται για μια περιοχή γνωστή ως “Αγγλική Ριβιέρα” και οι δύο πόλεις είναι κλασικά θέρετρά της για καλοκαιρινές διακοπές. Η παλίρροια ήταν χαμηλή, και τα νερά τραβηγμένα — οι βάρκες έμοιαζαν να αιωρούνται στην άμμο, σαν να περίμεναν υπομονετικά να ξαναγεμίσουν με νερό τα λιμάνια. Τα εξοχικά σπίτια με τους μικρούς κήπους και τα χρωματιστά ξενοδοχεία πάνω στα πρανή των λόφων με θέα στη θάλασσα έδιναν έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα στην περιοχή. Αυτά ήταν ό,τι μπόρεσα να παρατηρήσω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, γιατί δεν κάναμε στάση εκεί, αφού τελικός προορισμός μας ήταν το Greenway, το εξοχικό της Αγκάθα Κρίστι. 

Σαν σε αστυνομικό μυθιστόρημα

Στο Greenway, το εξοχικό της αγαπημένης μας συγγραφέως αστυνομικών μυθιστορημάτων Agatha Christie, Γεωργιανής αρχιτεκτονικής του 1780-1790, αυτό που σε εντυπωσιάζει πρώτα είναι το ίδιο το περιβάλλον: ένα καταπράσινο δάσος που φτάνει ως τις όχθες του ποταμού Dart. Η έκταση είναι τεράστια, κήποι με πανέμορφα και σπάνια φυτά και λουλούδια, θάμνοι, καστανιές και μονοπάτια σε κάνουν να νιώθεις σαν να περπατάς όντως μέσα σε μυθιστόρημα μυστηρίου. 

Το Boathouse, ένα μικρό σπιτάκι χτισμένο δίπλα στο νερό, μοιάζει σαν να έχει βγει από βιβλίο της Agatha· ένα μικρό, γοητευτικό κτίσμα που χρησιμοποιούνταν για να κατεβάζουν βαρκούλες στο ποτάμι. Η ηρεμία του τοπίου, ο ήχος του νερού και η σκιερή δροσιά των δέντρων δημιουργούν μια απόκοσμη ατμόσφαιρα που θυμίζει τις ιστορίες της ίδιας της συγγραφέως. Εκεί άλλωστε απομονωνόταν και η ίδια για να βρει την έμπνευση. Λένε ότι το εσωτερικό του boathouse, ειδικά η πισίνα, αποτέλεσε την έμπνευση για τη σκηνή του εγκλήματος στο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι “Φόνος στο Κολέγιο” (Dead Man’s Folly). 

Μέσα στο κυρίως σπίτι, η επίπλωση, οι προσωπικές συλλογές και τα προσωπικά αντικείμενα της ίδιας και της οικογένειάς της, σε μεταφέρουν σε ένα πλούσιο σπίτι της δεκαετίας του ‘50. Τα σημεία που με εντυπωσίασαν περισσότερο είναι η βιβλιοθήκη του σπιτιού με μια τοιχογραφία που ζωγράφισαν Αμερικανοί στρατιώτες του Λιμενικού Σώματος όταν επιτάχθηκε το σπίτι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η ντουλάπα του υπνοδωματίου της, όπου υπάρχουν ακόμη τα ρούχα της ίδιας και της μητέρας της.

Το εισιτήριο κοστίζει περίπου 20€ για τους μεγάλους και 10€ για τα παιδιά.

Την παραθεριστική κατοικία της συγγραφέως και τους κήπους τα διαχειρίζεται το National Trust, μια ανεξάρτητη φιλανθρωπική οργάνωση που αναλαμβάνει τη συντήρηση και την προβολή ιστορικών κτιρίων και μνημείων στην Αγγλία. Τα έσοδά του προέρχονται κυρίως από συνδρομές μελών, δωρεές, κληροδοτήματα, εισιτήρια εισόδου, και έσοδα από εμπορικές δραστηριότητες, όπως τα καταστήματα δώρων και οι καφετέριες στα αξιοθέατα.

Γνώρισε τοπικούς θρύλους στο Dartmoor National Park

Στην επιστροφή προς το Exeter, περάσαμε αυτή τη φορά μέσα από το Dartmoor National Park, μια έκταση που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τους θρύλους της περιοχής. Το τοπίο είναι απέραντο και άγριο, με τα χαρακτηριστικά tors — βραχώδεις κορυφές που στέκουν σαν αρχαίοι φρουροί πάνω από τα λιβάδια και τις πεδιάδες. Κάθε σχηματισμός μοιάζει να κρύβει τη δική του ιστορία: λένε ότι ο Bowerman’s Nose ήταν κάποτε κυνηγός που μεταμορφώθηκε από μάγισσες σε πέτρα, ενώ σε άλλα σημεία του πάρκου φημολογείται πως περιπλανιέται μια φανταστική μαύρη φιγούρα με μορφή σκύλου. Άλλοι μιλούν για τα … τριχωτά χέρια, που παίρνουν τον έλεγχο του αυτοκινήτου σου αν περάσεις από κει!

Και δεν είναι μόνο αυτοί οι μύθοι: παλιά μονοπάτια, αιωνόβια δάση και τόποι σαν το Wistman’s Wood μπλέκονται σε μυστηριώδεις ιστορίες, και οι ντόπιοι λένε ότι ο αέρας εκεί μπορεί να κάνει την πυξίδα σου να τρελαθεί και τα πουλιά αποφεύγουν τα πιο σκιερά σημεία… 

Το δικό μας πέρασμα ήταν σύντομο γιατί είχε αρχίσει ήδη να νυχτώνει και το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό, αρκετό όμως για να νιώσω αυτήν την ανεπαίσθητη ανατριχίλα που προκαλεί το τοπίο.

Γυρίσαμε σπίτι και η ψυχή μου έμεινε για αρκετή ώρα σε εκείνα τα μοναδικά τοπία της φύσης που είχαμε δει όλη τη μέρα.

Bath – Η γεωργιανή λουτρόπολη

Την προτελευταία μέρα αφήσαμε το Exeter και κατευθυνθήκαμε στο Bath, μια πόλη διάσημη για τη γεωργιανή αρχιτεκτονική της. Τα κτίρια με τις συμμετρικές κίτρινες προσόψεις από τοπικό ασβεστόλιθο και οι κομψοί δρόμοι δημιουργούν μια αίσθηση αρμονίας και δίνουν στην πόλη μια διαχρονική διάσταση· στο Bath η ζωή σε κάθε βήμα μοιάζει να κινείται ανάμεσα στους αιώνες, από τη ρωμαϊκή αρχαιότητα μέχρι τα νεότερα χρόνια.

Το Αβαείο του Μπαθ είναι ένας εμβληματικός ναός κάθετου Γοτθικού ρυθμού στην καρδιά της πόλης , διάσημος για τις εντυπωσιακές βενταλωτές οροφές του. Ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα και αποτελεί κορυφαίο ιστορικό μνημείο, προσφέροντας στους επισκέπτες τη δυνατότητα να ανέβουν στον πύργο του για πανοραμική θέα. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.

Η Ρωμαϊκή πόλη ονομαζόταν Aquae Sulis (τα ύδατα της Σούλις) και η σύγχρονη πόλη που αναπτύχθηκε γύρω από τις αρχαίες πηγές είναι το Μπαθ. Οι Ρωμαίοι δημιούργησαν ένα συγκρότημα λουτρών και ναών εκεί, συνδέοντας την τοπική κελτική θεότητα Sulis με τη δική τους θεά Μινέρβα (Sulis Minerva). 

Αν υπάρχει ένας αρχαιολογικός χώρος που ξέρει πώς να σε τραβήξει κυριολεκτικά μέσα στην ιστορία του, αυτός είναι σίγουρα τα Ρωμαϊκά Λουτρά στο Μπαθ. Είναι ένας από τους πιο καλοδιατηρημένους της Ρωμαϊκής Βρετανίας και αυτός ένας από τους σημαντικότερους λόγους που το Bath συγκαταλέγεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι ρωμαϊκές θέρμες χρονολογούνται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και εκμεταλλεύονται τις φυσικές θερμές πηγές της περιοχής. Ο χώρος περιλαμβάνει το great bath, μια μεγάλη, ανοιχτή δεξαμενή με ζεστό νερό που αποτελεί το κέντρο του συγκροτήματος, τα λουτρά ψυχρού και θερμού νερού, τα κατάλοιπα των αποδυτηρίων, των ναών και των υπολοίπων αρχαίων εγκαταστάσεων.

Η οργάνωση είναι απλά υποδειγματική, με μια διαδρομή που σε καθοδηγεί αβίαστα μέσα από εντυπωσιακά ερμηνευτικά μέσα. Αυτό όμως που κλέβει την παράσταση είναι οι ηθοποιοί! Είτε τους πετύχεις ζωντανά να περιφέρονται και να μιλάνε ανάμεσα στις αρχαιότητες με τις ιστορικές φορεσιές τους, είτε τους δεις στις ατμοσφαιρικές βίντεο-προβολές να αναπαριστούν σκηνές της καθημερινότητας, η αίσθηση είναι μαγική. Με τα ρούχα και την ερμηνεία τους, καταφέρνουν να ζωντανέψουν τον χώρο τόσο αληθινά, που για μια στιγμή νιώθεις ότι μεταφέρθηκες πίσω στον χρόνο και έγινες κι εσύ μέρος της ρωμαϊκής ζωής. Είναι η απόδειξη πως η ιστορία, όταν παρουσιάζεται με τόσο μεράκι, δεν είναι καθόλου βαρετή.

Έξω από τα λουτρά υπάρχει η επιγραφή σε άπταιστα αρχαία Ελληνικά «Ἄριστον μὲν ὕδωρ» από τη διάσημη εναρκτήρια φράση του Ολυμπιακού ύμνου του Πινδάρου, που θυμίζει σε όλους τους επισκέπτες τη διαχρονική αξία του νερού.

Μακάρι να είχαμε περισσότερο χρόνο για να εξερευνήσουμε ακόμη πιο πολύ αυτήν την τόσο γραφική πόλη. Ίσως την επόμενη φορά.

Αφού αποχαιρετήσαμε το ήρεμο Bath, τα ήσυχα τοπία της Αγγλικής επαρχίας και την αγαπημένη μου φίλη που μας σκλάβωσε με τη φιλοξενία της, μπήκαμε στο τρένο και σύντομα βρεθήκαμε στο κοσμοπολίτικο Λονδίνο, όπου η ζωή τρέχει γρήγορα, τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ και η πόλη σε αγκαλιάζει με τον ασταμάτητο ρυθμό και τη ζωντάνια της.

Το Λονδίνο σε εορταστικούς ρυθμούς

Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας στην περιοχή του Κένσινγκτον (Copthorne Tara Hotel London Kensington, πολύ κοντά στο μετρό, σε λίγα μόλις λεπτά φτάνεις στο ιστορικό κέντρο, με καταπληκτικό Αγγλικό πρωινό και ευγενικό προσωπικό. Το συστήνω ανεπιφύλακτα) και το τελευταίο μας απόγευμα το περάσαμε στο Λονδίνο. Παρά το γεγονός ότι είχα επισκεφθεί την πόλη άλλες τρεις φορές και για την κόρη μου ήταν η δεύτερη επίσκεψη, η γιορτινή ατμόσφαιρα έκανε την εμπειρία για ακόμη μια φορά μοναδική.

Δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά τα χρώματα,τα φώτα, οι ήχοι, οι μυρωδιές και η ζωντάνια αυτής της κοσμόπολης των εκατομμυρίων ανθρώπων σε κάνει να νιώθεις μια μοναδική οικειότητα, σαν να ανήκεις εκεί χωρίς να το προσπαθήσεις και πολύ.

Το κορίτσι μου ήταν πολύ χαρούμενο, όπως κι εγώ. “Ρουφούσαμε” κάθε δευτερόλεπτο της κοινής μας εμπειρίας, εξερευνούσαμε παρέα αυτό το μοναδικό μωσαϊκό πολιτισμών απλώς τριγυρνώντας στους γεμάτους κόσμο δρόμους και μπαινοβγαίνοντας στα μαγαζιά.

Χαζεύαμε τον κόσμο στην Oxford Street και επισκεφτήκαμε το Outernet London, έναν εντυπωσιακό, δωρεάν χώρο ψυχαγωγίας που χρησιμοποιεί τις μεγαλύτερες LED οθόνες στον κόσμο με ανάλυση 16K, καλύπτοντας τους τοίχους και την οροφή και δημιουργώντας αυτή την αίσθηση “καλειδοσκοπίου” και απόλυτης εμβύθισης! Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον σταθμό του μετρό Tottenham Court Road, στο σημείο όπου η Oxford Street συναντά την Charing Cross Road. Το κεντρικό κτίριο ονομάζεται The Now Building. Στη συνέχεια προχωρήσαμε προς το Covent Garden, που ήταν γεμάτο ζωή, μουσικούς του δρόμου και μια διάχυτη μυρωδιά καραμελωμένων ξηρών καρπών.

Μπήκαμε και στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, αν και δεν καταφέραμε να δούμε μια παράσταση μπαλέτου που τόσο πολύ θέλαμε. Πρέπει να προνοήσεις από νωρίς για να βρεις εισιτήρια, οπότε αρκεστήκαμε στο να δούμε το κτίριο. Υπάρχει καφέ και πωλητήριο που μπορείς να επισκεφτείς καθώς και μερικές βιτρίνες με εντυπωσιακά ενδύματα και αξεσουάρ που είχαν χρησιμοποιηθεί σε παλαιότερες παραγωγές.

Αφού στη συνέχεια φάγαμε σε ένα δημοφιλές Κορεάτικο εστιατόριο κάπου στο κέντρο, συνεχίσαμε σαν καλοί τουρίστες τη βόλτα μας κι ας είχε φτάσει η θερμοκρασία στους 0 βαθμούς! Είδαμε το Big Ben, το Αβαείο του Westminster, την Trafalgar Square, διασχίσαμε τη Southbank με τη Χριστουγεννιάτικη αγορά και, καταλήξαμε στο ξενοδοχείο μας στο Kensington για την τελευταία νύχτα.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα μνημείο σε ένα από τα πιο κεντρικά και ιστορικά σημεία του Λονδίνου, που δεν το είχα προσέξει τις προηγούμενες φορές που βρέθηκα στην πόλη: το χάλκινο γλυπτό του John W. Mills The Women of World War II, στέκεται από το 2005 επιβλητικό στην οδό Whitehall, στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί από την Trafalgar Square προς το Κοινοβούλιο (Big Ben). 17 διαφορετικές στολές και φορέματα “κρέμονται” περιμετρικά ενός χάλκινου όγκου, συμβολίζοντας τους αμέτρητους ρόλους που ανέλαβαν οι γυναίκες στον πόλεμο —από νοσοκόμες και εργάτριες σε εργοστάσια πυρομαχικών, μέχρι αγρότισσες και αστυνομικοί— θυμίζοντας πως, όταν οι άντρες έφυγαν για το μέτωπο, εκείνες κράτησαν τη χώρα όρθια. Είναι ένα σημείο που αξίζει μια σύντομη στάση καθώς περπατάς στο Westminster, αφού η εικόνα με τις κρεμασμένες στολές είναι πραγματικά συγκλονιστική και πολύ διαφορετική από τα συνηθισμένα αγάλματα στρατηγών που θα δεις τριγύρω!

Ένα ταξίδι, χίλιες εμπειρίες

Και κάπως έτσι, ήρθε η ώρα του γυρισμού. Πρωινό, μετρό και τρένο για Gatwick. Άλλο ένα αεροπλάνο Αθήνα-Αλεξανδρούπολη και φτάσαμε στη βάση μας. Επιστρέψαμε σπίτι φορτωμένες με όμορφες στιγμές· από εκείνες που σου θυμίζουν γιατί αξίζει, πού και πού, να πατάς παύση και να ταξιδεύεις. Έστω και για λίγο. Αλλά με την καλύτερη παρέα!

Καλές γιορτές και μακάρι ο νέος χρόνος να φέρει σε όλους μας περισσότερες ευκαιρίες για ταξίδια!

The post Από το πράσινο του Devon στα φώτα του Λονδίνου: Ένα ταξίδι στη Νότια Αγγλία με την κόρη μου – Μέρος 2ο appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Είναι κάτι ταξίδια που δεν τα προγραμματίζεις για να “δεις τον κόσμο”, αλλά για να τον ζήσεις μαζί με αγαπημένους σου ανθρώπους. Έτσι ήταν και αυτό το μικρό, φθινοπωρινό ταξίδι που έκανα με το κορίτσι μου τον Νοέμβριο του 2025. Ήταν το πρώτο μας ταξίδι αποκλειστικά οι δυο μας· μια μικρή απόδραση από διαβάσματα, φροντιστήρια και τους συνήθεις φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας, και μια όμορφη ευκαιρία να ξαναβρούμε η μία την άλλη μέσα από νέες εικόνες, διαδρομές και κουβέντες χωρίς ρολόι.

Από τις πράσινες εκτάσεις της επαρχίας του Ντέβον, λοιπόν, μέχρι και το κοσμοπολίτικο Λονδίνο, περάσαμε τέσσερις υπέροχες μέρες με μια φίλη καρδιάς να μας φιλοξενεί, και μια σειρά από όμορφες, ήσυχες, αλλά και απολαυστικές εμπειρίες. 

Αλεξανδρούπολη – Αθήνα – Λονδίνο – Έξετερ. Αυτή ήταν η διαδρομή που ακολουθήσαμε στο ξεκίνημα του ταξιδιού μας.

Το Έξετερ (Exeter) ήταν ο βασικός προορισμός μας, όπου εκεί μας περίμενε η καλή μου φίλη η Ξανθίππη για να μας φιλοξενήσει για άλλη μια φορά μόνο όπως εκείνη ξέρει!

Άφιξη στο Λονδίνο το μεσημέρι, τρένο (Stansted express), μετρό για κέντρο και στη συνέχεια Victoria Coach Station και φύγαμε για Exeter!

Στο αεροδρόμιο στην Αθήνα

Exeter – Η Αγγλική επαρχία στα καλύτερά της

Το Έξετερ είναι η πρωτεύουσα της κομητείας του Ντέβον στη Νοτιοδυτική Αγγλία. Ήταν η δεύτερη φορά που το επισκέφτηκα και ομολογώ ότι και πάλι με εντυπωσίασε!

Απέχει 58 χιλιόμετρα από το Πλίμουθ και 105 χιλιόμετρα από το Μπρίστολ και έχει πληθυσμό περίπου 131.000 κατοίκων. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Εξ (Exe). 

Είναι από εκείνες τις πόλεις που δεν “φωνάζουν”, αλλά σε κερδίζουν ήσυχα. Μια μικρή πανεπιστημιούπολη, με την καρδιά της να χτυπά γύρω από τον καθεδρικό ναό και τα πέτρινα σοκάκια που ανοίγουν σε μικρές πλατείες. Η αρχιτεκτονική του είναι ένα μείγμα εποχών: Ρωμαϊκά και μεσαιωνικά ίχνη, κτίρια Γεωργιανής περιόδου, και πιο σύγχρονες παρεμβάσεις που ήρθαν μετά τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν μεγάλο μέρος της πόλης χρειάστηκε να ξαναχτιστεί. Παρ’ όλα αυτά, το Έξετερ δεν έχασε ποτέ την ταυτότητά του· παραμένει μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, γεμάτη μικρά ανεξάρτητα μαγαζιά, χώρους πολιτισμού, και ένα κέντρο που διατηρεί τον χαρακτήρα της αγγλικής επαρχίας, με τα τούβλινα σπίτια και τα ιστορικά σημεία που ξεπροβάλλουν σχεδόν σε κάθε γωνία. Πόλη που περπατάς με άνεση και ασφάλεια.

Η Πρώτη Μέρα: Πανεπιστήμιο, Greendale & Darts Farm

Η πρώτη μέρα ήταν βροχερή — όχι απελπιστικά, αλλά τόσο όσο χρειάζεται για να σου υπενθυμίσει ότι βρίσκεσαι στην Αγγλία!

Πανεπιστήμιο του Exeter

Ξεκινήσαμε τη μέρα μας από μια επίσκεψη στο πανεπιστήμιο του Exeter, ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Βρετανίας, χτισμένο μέσα σε ένα τεράστιο πράσινο campus. Φοιτητές από κάθε γωνιά του κόσμου, μοντέρνες σχολές, κι ένας γενικότερος αέρας ποιότητας και ζωντάνιας το χαρακτηρίζουν. Υπάρχουν αμέτρητες παροχές για τους φοιτητές, ώστε η φοιτητική τους εμπειρία να είναι μοναδική, να  μην νιώθουν μόνοι και αβοήθητοι και να θέλουν να μείνουν, να μελετήσουν και να πετύχουν! Η κόρη μου ενθουσιάστηκε και εγώ ζήλεψα που δεν ήμουν πια νέα και με γεμάτο πορτοφόλι!

Greendale Farm & Darts Farm. Μια διαφορετική διάσταση της φάρμας

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε δύο χαρακτηριστικές Αγγλικές φάρμες. 

Όταν λέμε “φάρμες” στην Αγγλία, μην πάει ο νους σας σε παραπήγματα, λάσπες και βρωμιά. Πρόκειται για εξαιρετικά οργανωμένες και καθαρές δομές, με επισκέψιμες από το κοινό εγκαταστάσεις γύρω από τις εκτάσεις τους και γεμάτες με κόσμο. Οι φάρμες τέτοιου τύπου στην Αγγλική επαρχία έχουν δικό τους κατάστημα με φρεσκότατα, ποιοτικά τοπικά προϊόντα, από κρέας μέχρι ψάρια και λαχανικά, τμήμα deli, café, μαγαζί δώρων, υπαίθριους χώρους και μια αισθητική που θυμίζει rustic αγγλικό παραμύθι.  Ήταν πρωί, οπότε έβλεπες κυρίως συνταξιούχους να απολαμβάνουν το πρωινό τους και τουρίστες, σαν κι εμάς, να μένουν με το στόμα ανοιχτό από τα άπειρα καλούδια που ήταν διαθέσιμα για αγορά. Ειδικά η Darts Farm ήταν ένα πραγματικό “αγροτικό σύμπαν”. Ψωνίσαμε ό,τι χωρούσε στις βαλίτσες μας και ό,τι άντεχε το πορτοφόλι μας, γιατί είναι κομματάκι ακριβά, και φύγαμε ενθουσιασμένοι. Η υπόλοιπη μέρα πέρασε με κουβεντούλα και με βραδινή επίσκεψη σε μια αγγλική παμπ.

English pub. Εκεί όπου η μέρα τελειώνει και οι ιστορίες ξεκινούν

Οι παμπ είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της αγγλικής κουλτούρας. Χώροι όπου ντόπιοι και επισκέπτες συναντιούνται μετά τη δουλειά για μια μπύρα, μια κουβέντα και λίγη χαλάρωση πριν την επιστροφή στο σπίτι. Απλές, ζεστές, ανεπιτήδευτες—ένας μικρός σταθμός καθημερινότητας.

Η παμπ που επισκεφτήκαμε δεν ήταν βέβαια του κλασικού, παραδοσιακού τύπου, αλλά  σχετικά καινούργια, όμορφα διακοσμημένη και με πολύ ζεστή ατμόσφαιρα. Με γυναικοπαρέα, μπυρίτσα, finger food και πολύ γέλιο έκλεισε η πρώτη απίθανη μέρα μας στο Έξετερ!

Η Δεύτερη Μέρα: Sightseeing στο Exeter

Τριγυρνώντας την πόλη

Τη δεύτερη μέρα ο καιρός ήταν καλύτερος, και αφιερώσαμε τη μέρα στο κέντρο της πόλης. Φυσικά ξεκινήσαμε τη μέρα μας … όπως έπρεπε: Σε ένα ζεστό μαγαζί τρώγοντας ένα πραγματικά κλασικό αγγλικό πρωινό — πλούσιο, γεμάτο πρωτεΐνη, που μας έδωσε ενέργεια, τόσο που αναρωτιόμασταν αν χρειάζεται να φάμε ξανά για όλη την υπόλοιπη μέρα! 

Μετά, ξεχυθήκαμε στην αγορά του Exeter. Η πόλη ήταν στολισμένη υπέροχα για τις γιορτές: φώτα, χρώματα, κίνηση, μυρωδιές από αρωματικά σαπούνια και κεριά, υπαίθριες αγορές φαγητού και μικρά και μεγάλα μαγαζιά για όλα τα γούστα. Κάναμε τα ψώνια μας, δοκιμάσαμε λιχουδιές και απολαύσαμε τον πολυδιάστατο ρυθμό της πόλης.

Η φιλενάδα μου μας ξενάγησε και πάλι με τον καλύτερο τρόπο, με το μοναδικό χιούμορ που διαθέτει στην αγορά και στα ιστορικά αξιοθέατα της πόλης. 

Επισκεφθήκαμε το Phoenix, ένα σύγχρονο καλλιτεχνικό κέντρο που φιλοξενεί εκθέσεις, συναυλίες και workshops, και περπατήσαμε στα στενά της παλιάς πόλης.

Το Exeter έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική ταυτότητα: ένα μείγμα από μεσαιωνικά κτίρια, γεωργιανές και βικτωριανές προσόψεις, αλλά και μεταπολεμικές κατασκευές. Η πόλη βομβαρδίστηκε το 1942 κατά τα Baedeker Raids, και μεγάλο μέρος της καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε στη συνέχεια — γι’ αυτό σήμερα συνδυάζει αρμονικά το παλιό με το νέο.

Αν και δεν προλάβαμε να το δούμε από κοντά, μάθαμε για το διάσημο “σπίτι που κινείται” (The House That Moved), ένα μεσαιωνικό ξύλινο σπίτι του 15ου αιώνα που μετακινήθηκε για να σωθεί από κατεδάφιση — μια μικρή απόδειξη του σεβασμού που έχουν οι Άγγλοι στην αρχιτεκτονική τους κληρονομιά.

Η βόλτα στο ποτάμι

Ο ποταμός Exe χαρίζει στην πόλη μια άλλη, γαλήνια διάσταση. Οι όχθες του είναι γεμάτες πράσινο, μονοπάτια και μικρές γέφυρες, χώρους όπου ντόπιοι περπατούν ή κάνουν ποδήλατο, και καφέ όπου μπορείς να καθίσεις να απολαύσεις την ηρεμία του νερού. Αυτή τη φορά δεν προλάβαμε να περπατήσουμε κατά μήκος του ποταμού, αλλά θυμήθηκα την προηγούμενη επίσκεψή μου στην πόλη, το μακρινό 2019, όταν είχαμε βρεθεί εδώ και είχαμε απολαύσει τις μικρές γέφυρες, τα δέντρα και το παιχνίδισμα του νερού. Μοιράζομαι λοιπόν μερικές από εκείνες τις εικόνες, για να δώσω μια γεύση και από την ήρεμη πλευρά του Exeter που αξίζει πάντα να ανακαλύψεις.

Ο Καθεδρικός ναός της πόλης: Ένα μεγαλόπρεπο αρχιτεκτόνημα

Η βόλτα μας κατέληξε το βράδυ στον Καθεδρικό Ναό του Exeter, ένα εντυπωσιακό γοτθικό κτίριο του 12ου–14ου αιώνα, με τον μεγαλύτερο συνεχόμενο θόλο στην Ευρώπη. Είναι ένα επιβλητικό κτίριο που δεσπόζει στην καρδιά του Exeter.

Εκεί πετύχαμε μια λειτουργία αγγλικανικής εκκλησίας με χορωδία και εκκλησιαστικό όργανο — μια εμπειρία σχεδόν μαγική, που σε μετέφερε αυτομάτως από τη βουή των δρόμων στην γαλήνια ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων! Η μεγαλοπρέπεια του καθεδρικού, οι φωνές της χορωδίας και το εκκλησιαστικό όργανο με συνεπήραν, με μετέφεραν μακριά για λίγα λεπτά. Ξέχασα τα πάντα γύρω μου, ηρέμησα και αφέθηκα στην απόλυτη γαλήνη του χώρου — μια στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα.

Όμως υπάρχει και συνέχεια και είναι εξίσου εκπληκτική!

Υπομονή μέχρι…του χρόνου!

Καλά Χριστούγεννα και εύχομαι ο νέος χρόνος να μας φέρει πιο πολλή αγάπη και ακόμη περισσότερα ταξίδια!

The post Από το πράσινο του Devon στα φώτα του Λονδίνου: Ένα ταξίδι στη Νότια Αγγλία με την κόρη μου – Μέρος 1ο appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Όταν πας για τριήμερη σχολική εκδρομή με το παιδί σου (και καμιά 50αριά ακόμα παιδιά και γονείς), ανακαλύπτεις μια Αθήνα που θα ζήλευε μέχρι και τουρίστας με καπέλο «I Athens»!

Μπορεί να έχω επισκεφτεί την πρωτεύουσα αμέτρητες φορές, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικά τουρίστρια στην ίδια μου τη χώρα. Πιο πολλά είδαμε σε 3 μέρες απ’ ό,τι σε οργανωμένο δεκαήμερο!

Ημέρα πρώτη: Ιστορία, μάρμαρα και … 35.000 βήματα

Φτάσαμε νωρίς με την πρωινή πτήση από Αλεξανδρούπολη και πριν καν τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο, για να κερδίσουμε χρόνο, ξεκινήσαμε με την επίσκεψη στο premium αξιοθέατο της πρωτεύουσας, τον all time classic Βράχο της Ακρόπολης καθώς και το Μουσείο Ακρόπολης – γιατί κάθε σοβαρός τουρισμός ξεκινά με λίγο Περικλή και πολύ ιδρώτα!

Στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης

Ανάμεσα σε σέλφι, ουρές και μικροκαθυστερήσεις με τα εισιτήρια, και αρκετό … τσιμέντο…, καταφέραμε να εντυπωσιάσουμε τουλάχιστον τρεις Ιάπωνες τουρίστες με τη σχολική μας συνοχή!

Αρχίσαμε από τα βασικά: Προπύλαια, Παρθενώνας, Ερέχθειο, Καρυάτιδες – όλα στο μενού.

Κάθε βήμα στην Ακρόπολη είναι και μια θερμίδα που καίγεται, κάθε selfie με Καρυάτιδα, και μια αφορμή για μάθημα ιστορίας.

Προσοχή:

• Πρώτον, τα αρχαία μάρμαρα γλιστράνε πολύ, οπότε μόνο με αθλητικά με αντιολισθητικές σόλες ενδείκνυται να ανέβεις.
• Δεύτερον, προσοχή στις τρύπες που έχουν μείνει εσκεμμένα στην επιφάνεια του τσιμέντου. Είναι παγίδες σοβαρού τραυματισμού, αν δεν είσαι προσεκτικός.

Μουσείο Ακρόπολης

Στο Μουσείο Ακρόπολης θαυμάσαμε τα αυθεντικά εκθέματα και τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν από τα γυάλινα πατώματα (και με το ποιος πατάει πάνω πρώτος χωρίς να τρομάξει).

Η περιήγησή μας στην Ακρόπολη και στο Μουσείο δεν θα ήταν η ίδια φυσικά αν δεν είχαμε την ξεναγό μας, τη γλυκιά Ντίνα, που μέσα σε λίγες ώρες μας έκανε ένα διαδραστικό μάθημα αρχαίας ιστορίας και μας βοήθησε να ξεχάσουμε την αφόρητη ζέστη, το σκούντημα και τον ποδαρόδρομο!

Λόφος Νυμφών & Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών: Ο ουρανός της Αθήνας… από κοντά

Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο στο ξενοδοχείο, ετοιμαστήκαμε για τη βραδινή εξόρμησή μας, την επίσκεψή μας στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

Ανάμεσα στον λόφο του Φιλοπάππου και την Πνύκα, κρύβεται ένας μικρός θησαυρός: ο Λόφος των Νυμφών. Το όνομά του το πήρε από τη μυθολογία. Εκεί, λέει, ζούσαν νύμφες, δηλαδή πνεύματα της φύσης που λάτρευαν τα δέντρα, τα νερά και το τραγούδι. Η θέα από εκεί είναι μαγική. Βλέπεις Ακρόπολη, Λυκαβηττό, Θησείο, και αν έχεις τύχη και καλή μέρα, μέχρι και τον Πειραιά!

Ένα κτίριο-κόσμημα

Και εκεί, στην κορυφή, ένα κτίριο-κόσμημα: το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, το αρχαιότερο ερευνητικό ίδρυμα της σύγχρονης Ελλάδας (ιδρύθηκε το 1842!). Το κτίριο είναι κατασκευασμένο από πέτρα και μάρμαρο Πεντέλης. Μοιάζει περισσότερο με νεοκλασικό αρχοντικό παρά με επιστημονικό κέντρο, αλλά στο εσωτερικό του φιλοξενεί το τηλεσκόπιο Δωρίδη, που λειτουργεί ακόμα!

Εκείνη τη μέρα, ακούσαμε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Ανάμεσα σε αυτές μάθαμε ότι τον 19ο αιώνα, πριν τα κινητά και τα ρολόγια χειρός να συγχρονίζονται με δορυφόρους, το Αστεροσκοπείο Αθηνών ήταν το “χρονόμετρο” της Ελλάδας. Ναι, από εκεί μάθαιναν οι κάτοικοι της Αθήνας τι ώρα είναι! Ο προσδιορισμός της ώρας βασιζόταν στην παρατήρηση της θέσης των άστρων. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό όργανο σταθερά στραμμένο προς τον μεσημβρινό. Οι αστρονόμοι παρατηρούσαν τη στιγμή που ένα άστρο ή ο Ήλιος περνούσε από τον μεσημβρινό, και έτσι καθόριζαν το ηλιακό μεσημέρι. Αυτό το μεσημέρι ήταν το «σημείο μηδέν» για τη μέρα. Από εκεί ρύθμιζαν το ρολόι του αστεροσκοπείου, και με τη σειρά του το ρολόι αυτό ρύθμιζε … όλη την πόλη! Κάθε μέρα, ένας υπεύθυνος ανέβαινε στον πύργο του Αστεροσκοπείου και τραβούσε ένα καλώδιο που έστελνε σήμα στην Πλατεία Συντάγματος, για να πέσει η μπάλα του χρόνου στον Πύργο του Ρολογιού του Ανακτόρου. Αυτή λειτουργούσε όπως το Big Ben: όποιος την έβλεπε να πέφτει, ήξερε ότι ήταν μεσημέρι και ρύθμιζε το ρολόι του. Αυτός ο μηχανισμός ήταν σε λειτουργία μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν μπήκε ο ασύρματος τηλεγραφικός συγχρονισμός. Μέχρι τότε, το Αστεροσκοπείο ήταν ο μοναδικός “χρονοφύλακας” της χώρας – ένας μικρός επιστημονικός φάρος στον λόφο των Νυμφών.

Πέρα από αυτά, το Αστεροσκοπείο είναι και ένα από τα πιο ρομαντικά σημεία της Αθήνας για να χαζέψεις τα άστρα – ή έστω τη θέα, που είναι πράγματι φανταστική!

Το πρόγραμμα είχε ξενάγηση και αστροπαρατήρηση, αλλά ο καιρός δεν μας έκανε τη χάρη. Είχε σύννεφα και δυστυχώς δεν καταφέραμε να δούμε τα αστέρια.

Βραδινή βόλτα στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου – όταν η Αθήνα γίνεται ποίηση

Μας αποζημίωσε όμως η βόλτα που ακολούθησε στον πιο πολυσύχναστο ίσως τουριστικό, αλλά και γραφικό δρόμο της Αθήνας, την οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Ίσως η πιο μαγική στιγμή όλης της εκδρομής ήταν το βράδυ που περπατήσαμε σε αυτόν τον πεζόδρομο.

Ένα πλακόστρωτο ποτάμι που κυλά αργά ανάμεσα σε δέντρα, παγκάκια, αρχαία και φώτα. (Βέβαια, η φωτογραφία τραβήχτηκε το πρωί, αλλά η θέα ήταν εξίσου ενδιαφέρουσα)

Από τη μια πλευρά η Ακρόπολη φωτισμένη, σαν να αιωρείται. Από την άλλη, μουσικοί του δρόμου, πλανόδιοι καλλιτέχνες, παρέες και ζευγάρια που περπατούν σαν να βρίσκονται σε ταινία.

Δεν ξέρω αν ήταν η κούραση, το φως ή η μουσική, αλλά ήταν η πιο γλυκιά στιγμή του ταξιδιού. Κι από αυτές τις στιγμές φτιάχνονται τα πιο δυνατά ταξιδιωτικά “για πάντα”. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κουρασμένοι, αλλά γεμάτοι με όμορφες εικόνες. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή!

Ημέρα 2: Μια βόλτα στην ιστορία της Ελλάδας

Η δεύτερη μέρα μας στην πρωτεύουσα ξεκίνησε με μια οδική περιήγηση στα πιο τουριστικά αλλά και ιστορικά αξιοθέατά της!

Πλατεία Συντάγματος: Σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας

Ξεκινήσαμε από την  καρδιά της πόλης – και, ας είμαστε ειλικρινείς, τον κυκλοφοριακό εφιάλτη κάθε οδηγού!

Η Πλατεία πήρε το όνομά της από ένα πολύ σημαντικό γεγονός της Ελληνικής ιστορίας: Στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, ελληνικός στρατός και πολίτες συγκεντρώθηκαν έξω από τα ανάκτορα (εκεί που σήμερα είναι η Βουλή) και απαίτησαν από τον βασιλιά Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα. Προς τιμήν αυτής της νίκης του λαού υπέρ της δημοκρατίας και πολιτικής ελευθερίας η πλατεία πήρε το όνομα αυτό για να μας θυμίζει καθημερινά ότι τίποτα δεν χαρίζεται – όλα κατακτώνται, αρκεί βέβαια να τα διεκδικείς…

Πύλη του Αδριανού και Στήλες του Ολυμπίου Διός: Από το χθες στο σήμερα

Η Πύλη του Αδριανού, η εντυπωσιακή αυτή μαρμάρινη αψίδα, χτίστηκε το 131 μ.Χ., προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος είχε μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και βοήθησε σημαντικά στην αναμόρφωση της Αθήνας. Η Πύλη βρισκόταν στο σημείο όπου τελείωνε η «παλιά» κλασική Αθήνα και ξεκινούσε η «νέα» ρωμαϊκή πόλη που έχτισε ο Αδριανός. Στέκεται μέχρι σήμερα περήφανα κοντά στις Στήλες του Ολυμπίου Διός, τα απομεινάρια ενός από τους μεγαλύτερους ναούς της αρχαιότητας, αφιερωμένου στον Δία. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ. από τον Πεισίστρατο, αλλά ολοκληρώθηκε μόλις τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον Αδριανό, σχεδόν 700 χρόνια αργότερα! Αποτελούσε σύμβολο δύναμης και αυτοκρατορικού μεγαλείου. Μπορεί να μην σώζονται και πολλά από αυτό το αρχιτεκτόνημα, αλλά και μόνο η θέα αυτών των γιγαντιαίων στηλών προκαλεί δέος!

Καλλιμάρμαρο Στάδιο: το μοναδικό μαρμάρινο στάδιο στον κόσμο

Στη συνέχεια κατεβήκαμε από το λεωφορείο για να δούμε από κοντά το μοναδικό στάδιο στον κόσμο, που είναι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο. Χτισμένο στη θέση του αρχαίου σταδίου των Παναθηναίων, το Καλλιμάρμαρο ανακατασκευάστηκε το 1896 για να φιλοξενήσει τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι ένα σύμβολο αθλητισμού, ιστορίας και αρχαιοελληνικής αισθητικής – και ναι, ακούγεται σχεδόν ιερό να τρέχεις εκεί, έστω και για φωτογραφία!

Ζάππειο Μέγαρο: ένα κομψό μέγαρο με μεγάλη ιστορία στον Εθνικό Κήπο

Συνεχίσαμε προς το Ζάππειο, ένα κομψό νεοκλασικό κτίριο μέσα στον Εθνικό Κήπο, χτισμένο το 1878 με δωρεά του Ευάγγελου Ζάππα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για Ολυμπιακές εκθέσεις, σήμερα φιλοξενεί εκδηλώσεις, συνέδρια και επίσημες τελετές. Είναι σύμβολο της αναγέννησης του ελληνικού έθνους, και μαζί με το Καλλιμάρμαρο, αποτελούν πυρήνα της νεότερης ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο προαύλιος χώρος του είναι τέλειος για φωτογραφίες (και όντως, βγάλαμε… πολλές).

Εθνικός Κήπος: Μια όαση στο κέντρο της Αθήνας

Ο Εθνικός Κήπος, μια πράσινη όαση 154 στρεμμάτων στο κέντρο της Αθήνας, ήταν το ιδανικό σημείο για να πάρουμε μια γρήγορη ανάσα και να δροσιστούμε για λίγο. Δημιουργήθηκε το 1839 με εντολή της βασίλισσας Αμαλίας, η οποία φύτεψε τα πρώτα δέντρα προσωπικά. Περιλαμβάνει λιμνούλες, σκιερά μονοπάτια, μικρό ζωολογικό κήπο και παιδική χαρά. Όμως δεν μείναμε πολύ, γιατί η επόμενη στάση μας ήταν μια εντυπωσιακή παράσταση λίγα μέτρα πιο πέρα…

Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και μια χορογραφία με σημαντικούς συμβολισμούς

Σαν καλοί τουρίστες στηθήκαμε μπροστά στη Βουλή στο μνημείο που είναι αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες στρατιώτες που έπεσαν για την πατρίδα, χωρίς ταυτότητα ή γνωστό τάφο, για να παρακολουθήσουμε έναν εντυπωσιακό τελετουργικό χορό που λαμβάνει χώρα εκεί κάθε μία ώρα: η αλλαγή φρουράς από τους Εύζωνες, τους επίλεκτους στρατιώτες της Προεδρικής Φρουράς.

Η τελετή είναι εντυπωσιακή στη λιτότητά της: μια χορογραφία γεμάτη συμβολισμούς, με αργές, μελετημένες κινήσεις, απόλυτη συγκέντρωση και μια σιωπή που σε συγκινεί και σε μεταφέρει σε άλλες εποχές. Οι φορεσιές τους είναι ιστορικές, με φουστανέλα, φέσι και τσαρούχια που ζυγίζουν περίπου 3 κιλά το καθένα! Μια τελετή που θυμίζει ότι η Ιστορία της Ελλάδας δεν βρίσκεται μόνο στα μουσεία!

Επίσκεψη στη Βουλή των Ελλήνων (για να μάθεις, να κλάψεις ή να γελάσεις…)

Στη συνέχεια είχαμε το προγραμματισμένο ραντεβού μας στη Βουλή. Αυτός ήταν άλλωστε και ο βασικός σκοπός της σχολικής εκδρομής. Αφού μπήκαμε στον προαύλιο χώρο με αυστηρό πρωτόκολλο και μέτρα ασφαλείας, χωριστήκαμε από τα παιδιά μας, γιατί εκείνα είχαν άλλο πρόγραμμα. Ένας κύριος των σωμάτων ασφαλείας της Βουλής μας έκανε μια σύντομη ξενάγηση. Μπήκαμε στην αίθουσα της ολομέλειας και καθίσαμε στα έδρανα όπου παίρνονται οι αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές μας (θα ομολογήσω ότι δεν ήξερα αν έπρεπε να συγκινηθώ ή να κλάψω πικρά…). Είδαμε την ξακουστή σκάλα της Αμαλίας και βγήκαμε για να περιμένουμε τα παιδιά.

Πλατεία Κλαυθμώνος ή εκεί που έκλαιγαν οι δημόσιοι υπάλληλοι

Μετά κατευθυνθήκαμε προς την Πλατεία Κλαυθμώνος, που πήρε το όνομά της από τη λέξη “κλαυθμός”, δηλαδή κλάμα, και δεν είναι καθόλου τυχαίο! Τον 19ο αιώνα, στην πλατεία αυτή στεγαζόταν το Υπουργείο Εσωτερικών και αργότερα το Υπουργείο Οικονομικών. Κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, απολύονταν μαζικά οι δημόσιοι υπάλληλοι που είχαν προσληφθεί από την προηγούμενη – ένα «έθιμο» της εποχής. Ο κόσμος έλεγε ότι οι απολυμένοι κατέβαιναν στην πλατεία και … έκλαιγαν τη μοίρα τους. Έτσι η πλατεία πήρε αυτή την ονομασία. Μια ονομασία που συνδυάζει χιούμορ, ιστορική ειρωνεία και πολιτικό ρεαλισμό! Μετά από τόσες ώρες περπάτημα, σχεδόν κλαίγαμε κι όλοι εμείς.

Σήμερα, στην πλατεία δεσπόζει το Μνημείο της Εθνικής Συμφιλίωσης.

Παλιά Βουλή, πλέον Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Λίγο πιο κάτω στην οδό Σταδίου, βρίσκεται το κτίριο της Παλιάς Βουλής – εκεί όπου συνεδρίαζε το ελληνικό Κοινοβούλιο από το 1875 έως το 1935. Σήμερα στεγάζει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, με σπάνια εκθέματα από την Επανάσταση του 1821, το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, τη βασιλεία, αλλά και προσωπικά αντικείμενα αγωνιστών.

Τρίπτυχο γνώσης: Πανεπιστήμιο – Εθνική Βιβλιοθήκη – Ακαδημία

Στην καρδιά της Αθήνας, πάνω στην οδό Πανεπιστημίου, δεσπόζει το νεοκλασικό τρίπτυχο που αποτελεί σύμβολο του ελληνικού πνεύματος και της δημόσιας παιδείας:

• Πανεπιστήμιο Αθηνών (1837): το πρώτο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της σύγχρονης Ελλάδας. Η πρόσοψη με τις τοιχογραφίες είναι πραγματικό έργο τέχνης.
• Εθνική Βιβλιοθήκη: με τους μαρμάρινους κυκλικούς εξωτερικούς διαδρόμους, στεγάζει εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία, παλαίτυπα και ιστορικά έγγραφα.Το ιστορικό νεοκλασικό κτίριο εξακολουθεί να λειτουργεί ως Αναγνωστήριο και Κέντρο Έρευνας Ιστορικών Αρχείων, αλλά η κύρια βιβλιοθήκη με τη συλλογή και τις υπηρεσίες για το κοινό έχει μεταφερθεί στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, για το οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω.
• Ακαδημία Αθηνών: με τους δύο εντυπωσιακούς Κορινθιακούς κίονες και τα αγάλματα του Σωκράτη και του Πλάτωνα, συμβολίζει την κορύφωση της γνώσης και της επιστημονικής έρευνας.

Το τριπλό αυτό αρχιτεκτονικό κόσμημα μας άφησε με ανοιχτό το στόμα – τότε συνειδητοποίησα πως δεν είχα προσέξει ποτέ πόσο όμορφο είναι! Απόλυτο “must-see” για κάθε επισκέπτη της πόλης ! (Δυστυχώς, δεν είχαμε χρόνο για να βγάλω αξιοπρεπείς φωτογραφίες).

Τη λίγη ώρα που μας απόμεινε, τριγυρίσαμε στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, χαζέψαμε την κίνηση στην Ερμού, στο Μοναστηράκι και στις γύρω περιοχές και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για τη βραδινή μας έξοδο.

Θεατρικό φινάλε

Η μέρα μας έκλεισε με μια κωμική θεατρική παράσταση, ό,τι καλύτερο για να χαλαρώσουμε από μια πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά εξίσου κουραστική μέρα. Ξενοδοχείο, ύπνος και η συνέχεια την επόμενη μέρα.

Ημέρα τρίτη: και συνεχίζουμε ακάθεκτοι σε μουσεία και χώρους πολιτισμού

Μουσείο Ηρακλειδών

Αν και τελευταία μέρα της παραμονής μας στην Αθήνα, ήταν εξίσου γεμάτη με πλούσιες εμπειρίες! Μία απρόσμενη έκπληξη ήταν το πρώτο μουσείο που επισκεφτήκαμε, το Μουσείο Ηρακλειδών στην καρδιά του Θησείου! Επιστήμη, τέχνη και φιλοσοφία συνδυασμένα με έναν έξυπνο και διαδραστικό τρόπο. Εδώ γεφυρώνεται η γνώση με τη φαντασία, παρουσιάζοντας την επιστήμη και τα μαθηματικά μέσα από την τέχνη και την αρχαία ελληνική τεχνολογία.

Στις αίθουσές του θα βρεις διαδραστικά εκθέματα που εξηγούν πώς λειτουργούσαν αρχαίες εφευρέσεις, πώς οι Έλληνες μετρούσαν το χρόνο ή το βάθος, αλλά και πώς η γεωμετρία γέννησε την αισθητική. Είναι από εκείνα τα μουσεία που σε κάνουν να σκέφτεσαι χωρίς να το καταλάβεις – και αυτό είναι το ωραίο.

Ιδανικό για παιδιά και εφήβους, αλλά εξίσου μαγευτικό για ενήλικες που θέλουν να ανακαλύψουν πόσο σύγχρονη μπορεί να είναι η αρχαία γνώση.

Μουσείο Μπενάκη: η ιστορία της Ελλάδας σε ένα νεοκλασικό

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το Μουσείο Μπενάκη, ένα μουσείο-θησαυρό, λίγο πιο «ενήλικο», αλλά καλαίσθητο και ήσυχο – ιδανικό για σύντομη ανάκτηση δυνάμεων.

Το Μουσείο Μπενάκη στο νεοκλασικό της οδού Κουμπάρη, είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της χώρας. Τα εκθέματά του καλύπτουν χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας – από την αρχαιότητα μέχρι τις νεότερες εποχές. Δεν είναι απλώς μια συλλογή αντικειμένων. Είναι μια ζωντανή αφήγηση του ελληνικού πολιτισμού: αρχαία ειδώλια, βυζαντινές εικόνες, οθωμανικά κεντήματα, κοστούμια, ξυλόγλυπτα, πίνακες και προσωπικά αντικείμενα σημαντικών μορφών. Όλα πλαισιωμένα με σεβασμό και αισθητική που σε κάνει να μη θες να φύγεις.

Όταν, δε, φτάσεις στο καφέ του τελευταίου ορόφου, με θέα την Αθήνα, νιώθεις ότι η τέχνη δεν τελειώνει με την τελευταία αίθουσα!

Ίδρυμα Ευγενίδου ή πολλά παιδιά μετρούν τα άστρα

Προτελευταία μας στάση, το Ίδρυμα Ευγενίδου, στη λεωφόρο Συγγρού, ένας σύγχρονος πολυχώρος αφιερωμένος στην επιστήμη, την τεχνολογία και την εκπαίδευση. Είναι γνωστό κυρίως για το εντυπωσιακό Πλανητάριο, ένα από τα πιο σύγχρονα στον κόσμο, που προσφέρει θεαματικές προβολές για το Σύμπαν, τους πλανήτες, το διάστημα και τη φυσική – τόσο εντυπωσιακές, που και οι μεγάλοι νιώθουν σαν παιδιά. Αυτό και κάναμε. Είδαμε μια ενδιαφέρουσα προβολή για την ιστορία της γης (αν και ομολογώ τα μάτια μου έκλεισαν αρκετές φορές από την κούραση…).

Εκεί κάπου, μας έπιασε η βροχή…

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Μια όαση μέσα στη βροχή

Ακόμα και με βροχή, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος κατάφερε να με εντυπωσιάσει. Δεν είχα ξαναπάει. Ένας χώρος ανοιχτός, φωτεινός, μοντέρνος – φτιαγμένος για να ανήκει σε όλους. Στεγάζει τη νέα Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και την Εθνική Λυρική Σκηνή, αλλά είναι πολλά περισσότερα από ένα πολιτιστικό κέντρο. Είναι πάρκο, περίπατος, θέα, νερό, φως και πολιτισμός – όλα σε ένα.

Η βόλτα μας έγινε με ομπρέλες και ελαφρώς βρεγμένα παπούτσια, αλλά ακόμα κι έτσι, θαυμάσαμε την αρχιτεκτονική, την τεχνητή λίμνη και τον τρόπο που η φύση και το τσιμέντο συνυπάρχουν αρμονικά. Από τον Φάρο η θέα της Αθήνας, του Πειραιά και της θάλασσας είναι εκπληκτική – εμείς την είδαμε βέβαια από την ταράτσα γιατί ο Φάρος ήταν κλειστός.

Πτήση επιστροφής – Γιατί μια ωραία εκδρομή πρέπει να τελειώνει με σασπένς

Μετά και την τελευταία μας στάση, κατευθυνθήκαμε προς το αεροδρόμιο. Η επιστροφή μας ήταν γενικώς επεισοδιακή. Δεν έφτανε η πολύωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο, λόγω κακοκαιρίας. Ήρθαν και οι αναταράξεις καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης, για να μας θυμίσουν ότι η φύση πάντα έχει τον τελευταίο λόγο – ή ότι ο πιλότος απλά το διασκέδαζε λίγο παραπάνω. Φτάσαμε, πάντως. Ζωντανοί και γεμάτοι αναμνήσεις.

Η Αθήνα μπορεί να είναι ζεστή, γεμάτη τουρίστες και καυσαέριο, αλλά τελικά είναι και υπέροχη. Ιδίως όταν τη βλέπεις με τα μάτια ενός παιδιού – ή πενήντα! Ήταν μια εμπειρία που δε θα ξεχάσω, όχι μόνο για τα μέρη που είδαμε, αλλά και για τα γέλια, τις τρέλες και τα απρόοπτα που την έκαναν μοναδική!

Τα λέμε στο επόμενο ταξίδι!

The post Στην Αθήνα για “πρώτη” φορά ως τουρίστες. Όταν μια σχολική εκδρομή γίνεται η αφορμή να δεις την πρωτεύουσα με … άλλο μάτι! appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Το πρώτο ταξίδι που τόλμησα να κάνω μόνη με τα παιδιά μου ήταν στην Πιερία. Λίγο άγχος, μήπως κάτι πάει στραβά, λίγο προσμονή για τα νέα πράγματα που θα δούμε, αλλά με πολύ κέφι, φορτώσαμε τα απαραίτητα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε ένα καλοκαιρινό πρωινό. Οδηγός μας σε όλες τις διαδρομές αποκλειστικά το μεράκι μας για νέες ανακαλύψεις, οι συμβουλές από άλλους ταξιδευτές (είμαι μέλος σε αρκετές ταξιδιωτικές και φυσιολατρικές ομάδες στο Facebook και οι εμπειρίες των υπόλοιπων μελών είναι συχνά πολύ βοηθητικές) και το Google Maps για τον δρόμο!

Το ορμητήριό μας στην Παραλία της Κατερίνης

Είχα κλείσει ξενοδοχείο στην παραλία της Κατερίνης, κοντά στην Ολυμπιακή Ακτή. Παρόλο που έχει μια τεράστια παραλία, όμορφα ταβερνάκια, ένα ενδιαφέρον λούνα παρκ κι ένα σωρό άλλα μαγαζάκια, η αλήθεια είναι ότι δεν μας «κέρδισε» τόσο η περιοχή αυτή. Πολύ τουριστική με αρκετή φασαρία, η θάλασσα όχι ιδιαίτερα καθαρή. Λόγω του αέρα ήταν αρκετά ανακατεμένη με αποτέλεσμα να μην έχει τη διαύγεια που περιμέναμε. Εκ των υστέρων όμως συνειδητοποίησα ότι πολύ απλά δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί σε ομορφιά την ενδοχώρα της Πιερίας και φυσικά το βουνό των Θεών, τον Όλυμπο! Έτσι, δεν μείναμε σχεδόν καθόλου εκεί. Χρησιμοποιήσαμε το ξενοδοχείο ως ορμητήριο για τις εκδρομές μας στη γύρω περιοχή και για τις βόλτες μας το βράδυ.

1^η μέρα στην Πιερία – Παραλία Ολυμπιακής Ακτής και Κατερίνη

Τη μέρα της άφιξής μας στην Πιερία, μια και ήταν μεσημεράκι, μείναμε στην περιοχή της παραλίας για μπάνιο και φαγητό και το απόγευμα προς βράδυ επισκεφτήκαμε την Κατερίνη. Πολύ όμορφη και ζωντανή πόλη, φιλόξενη για τους επισκέπτες.

Σχεδόν στο κέντρο της υπάρχει το δημοτικό πάρκο με πολύ πράσινο, λιμνούλες, καταρράκτες και χώρους εκδηλώσεων, όπου κάναμε τη βόλτα μας.

Πολύ κοντά στο πάρκο, προς τα ανατολικά, ξεκινά ένας μεγάλος πεζόδρομος, όπου ουσιαστικά χτυπά η καρδιά της πόλης. Έχει πολλά μαγαζιά, καφετέριες και μπαράκια. Κάναμε μια μεγάλη βόλτα, φάγαμε τις κρέπες και το παγωτό μας και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε και να ετοιμαστούμε για μια άκρως ενδιαφέρουσα μέρα!

2^η μέρα στην Πιερία – Δίον και Όλυμπος

Αρχαιολογικός χώρος και Μουσείο Δίου

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε νωρίς με σκοπό να επισκεφτούμε έναν ξεχωριστό αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο του: το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων. Με μακραίωνη ιστορία και ακμή ιδίως στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Πρόκειται για ένα απέραντο αρχαιολογικό πάρκο στους πρόποδες του Ολύμπου, τόσο άρρηκτα δεμένο με το φυσικό περιβάλλον! Ο χώρος ήταν καθαρός και πολύ καλά οργανωμένος. Περπατήσαμε σε αρχαίους δρόμους, είδαμε σπίτια, ναούς και θέατρα. Αγάλματα μας υποδέχονταν κατά την περιήγησή μας! Ξαποστάσαμε σε παγκάκια και δροσιστήκαμε σε ψύκτες που πολύ σοφά είχε τοποθετήσει σε διάφορα σημεία η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων, αφού η έκταση του αρχαιολογικού χώρου καταλαμβάνει περίπου 1.500 στρέμματα! Μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού αυτό είναι άκρως απαραίτητο.

Καταρράκτης Αγίας Κόρης και Ρέματος Ορλιάς

Έχοντας μαζέψει εκ των προτέρων αρκετές πληροφορίες για το αν και πως μπορώ να προσεγγίσω με ασφάλεια με τα παιδιά διάφορες περιοχές στον Εθνικό Δρυμό του Ολύμπου, γιατί δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα, ξεκινήσαμε την ανάβαση στο βουνό των Θεών! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη γιατί ήταν ένα από τα όνειρά μου να βρεθώ στην παρθένα φύση του Ολύμπου! Φυσικά ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο μέχρι τους χώρους που μπορεί κανείς να σταθμεύσει και συνεχίσαμε με μικρές πεζοπορικές διαδρομές μέχρι τα σημεία ενδιαφέροντός μας. Το Google Maps τα έχει όλα με αρκετή ακρίβεια. Η παρουσία ανθρώπων σε όλα σχεδόν τα σημεία που επισκεφτήκαμε με καθησύχασε! Επίσης υπάρχουν μονοπάτια με πινακίδες και σήμανση και δεν είναι τόσο εύκολο να χαθείς.

Πρώτη μας στάση ο καταρράκτης και η φυσική κολυμβήθρα στη θέση «Αγία Κόρη». Μαγικό τοπίο, πράσινο, δροσιά, ησυχία και … πολύ κρύα νερά. Βουτήξαμε στα γρήγορα, καθίσαμε λίγο να στεγνώσουμε και να απολαύσουμε την ομορφιά και συνεχίσαμε για την επόμενη στάση μας.

Λίγο νοτιότερα υπάρχει το ξακουστό ρέμα Ορλιάς, επίσης με καταρράκτη και φυσική πισίνα, όπου μπορείς να κολυμπήσεις. Ο χώρος στάθμευσης και το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ήταν γεμάτο κόσμο, όπως και ο χώρος της πισίνας. Παρόλα αυτά, καταφέραμε να φτάσουμε, να βρούμε ένα σημείο να αφήσουμε τα πράγματά μας και να κολυμπήσουμε στα παγωμένα και κρυστάλλινα νερά. Μοναδική εμπειρία! Τα παιδιά είχαν ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που δεν ήθελαν να φύγουμε! Ούτε εγώ, είναι η αλήθεια! Μείναμε όσο περισσότερο μπορούσαμε σε αυτά τα μαγευτικά μέρη της Πιερίας και προς το απογευματάκι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς την παραλία, όπου περάσαμε το βράδυ μας κάνοντας βόλτες και παίζοντας στο λούνα παρκ.

3^η μέρα στην Πιερία – Κάστρο Πλαταμώνα, Νέος και Παλαιός Άγιος Παντελεήμων

Μπάνιο στον Νέο Παντελεήμονα

Την επόμενη μέρα αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε άλλη παραλία για μπάνιο και απ’ ότι αποδείχτηκε κάναμε πολύ καλά, καθώς η παραλία του Νέου Παντελεήμονα είχε πολύ καθαρά και δροσερά νερά. Βέβαια είχε και αρκετό κόσμο, αλλά δεν μας ενόχλησε και τόσο. Βρήκαμε ομπρέλα και ξαπλώστρες στο μπαράκι Gallaria, μια εγκαταλελειμμένη γαλαρία τρένου, που χρονολογείται από το 1915 και αποτελούσε το ανοιχτό βόρειο τμήμα της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, σε συνέχεια του τούνελ της σήραγγας του Πλαταμώνα, το οποίο έχει μετατραπεί πολύ πετυχημένα σε πολυχώρο αναψυχής! Η τιμή της ξαπλώστρας περιλάμβανε πετσέτες και φρουτοσαλάτα (δεν την αναφέρω, γιατί σίγουρα έχει αλλάξει από τότε). Το προσωπικό ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό.

Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα

Αφού απολαύσαμε το μπάνιο μας, ανηφορίσαμε προς το Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα. Ως παιδί και ως φοιτήτρια αργότερα, πάντα στα οδικά μας ταξίδια περνούσαμε στον δρόμο για τον εκάστοτε προορισμό μας από εκεί, αλλά ποτέ δεν είχε τύχει να το επισκεφτώ από κοντά. Έφασε, λοιπόν, η ώρα! Σε στρατηγική θέση, η Καστροπολιτεία του 10^ου αιώνα ήλεγχε τη διάβαση της κοιλάδας των Τεμπών και τον νευραλγικό άξονα που ένωνε τη Μακεδονία με τη Θεσσαλία. Πύργοι, πύλες και περίδρομοι, ισχυρά τείχη, σκάλες και πολεμίστρες μας μετέφεραν σε μια άλλη εποχή.

Παλαιός Άγιος Παντελεήμονας

Η συνέχεια της μέρας μας περιλάμβανε επίσκεψη στον Παλαιό Άγιο Παντελεήμονα, ένα ημιορεινό χωριό της Πιερίας, που χτίστηκε γύρω στα τέλη του 14^ου αιώνα.

Εκεί μπορεί να δει κανείς εξαιρετικά δείγματα μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής. Σήμερα αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει ο ναός του ομώνυμου αγίου, ιστορικό διατηρητέο μνημείο χτισμένο το 1914. Αφού κάναμε τη βόλτα μας και εξερευνήσαμε όλες τις γωνιές του γραφικού αυτού χωριού, καθίσαμε σε μια παραδοσιακή ταβέρνα για φαγητό και στη συνέχεια επιστρέψαμε στη βάση μας.

4^η μέρα στην Πιερία – Λιτόχωρο και άλλες ομορφιές του Ολύμπου

Ο Όλυμπος μας καλούσε για άλλη μια φορά! Την επόμενη μέρα, λοιπόν, ανηφορίσαμε προς Λιτόχωρο, πόλη κτισμένη στις πλαγιές του Ολύμπου με αρκετά παραδοσιακά χαρακτηριστικά και βάση όσων θέλουν να εξορμήσουν στον Όλυμπο. Μια μικρή βόλτα και συνεχίσαμε προς τα πάνω με προορισμό την Παλαιά Μόνη και τη Σκήτη του Αγίου Διονυσίου, αλλά και τον καταρράκτη του Ενιπέα.

Παλαιά Μονή Αγίου Διονυσίου

Η παλιά μονή, χτισμένη τον 16^ο αιώνα, είναι κυριολεκτικά κρυμμένη μέσα στο φαράγγι του Ενιπέα και έχει φιλοξενήσει στην μακραίωνη ζωή της σημαντικές ιστορικές στιγμές, κυρίως κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Υπάρχει χώρος στάθμευσης απ’ έξω.

Σκήτη Αγίου Διονυσίου

Από εκεί περπατώντας μέσα στο δάσος για περίπου μισή ώρα ανηφορίζεις και φτάνεις στη σκήτη του Αγίου Διονυσίου, μια φυσική σπηλιά κάτω από βράχο σε ύψος 900μ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η διαδρομή μέχρι το σπήλαιο, κατά την οποία μπορείς να απολαύσεις τη φύση του Ολύμπου στο μεγαλείο της.

Καταρράκτης Ενιπέα

Με αφετηρία το ίδιο μονοπάτι που ξεκινά από το παλιό μοναστήρι, αλλά σε αντίθετη κατεύθυνση, μετά από περίπου 20 λεπτά, φτάσαμε στον διάσημο καταρράκτη του Ενιπέα. Αυτή είναι και η πιο εύκολη διαδρομή που μπορεί να ακολουθήσει κανείς. Φυσικά υπάρχουν κι άλλες, όπως το κλασικό ορειβατικό μονοπάτι Ε4 από τη θέση «Πριόνια» προς Λιτόχωρο (κάποιοι το περπατούν και με αντίστροφη κατεύθυνση). Όμως όταν έχεις παιδιά, νομίζω ότι η απλή διαδρομή είναι μονόδρομος.

Τί να πω για τον καταρράκτη; Μας έκοψε την ανάσα και μεταφορικά, λόγω της φυσικής ομορφιάς που τον περιβάλλει, και κυριολεκτικά, αφού όποιος τολμήσει να μπει στα παγωμένα νερά του από τύχη θα γλιτώσει την καρδιακή προσβολή! Βουτήξαμε μόνο τα πόδια και καθίσαμε να απολαύσουμε τη μαγεία που υπήρχε γύρω μας.

Βύθος και Λιτόχωρο

Γεμάτοι οξυγόνο και όμορφες εικόνες γυρίσαμε στο Λιτόχωρο. Πριν κάτσουμε σε κάποιο παραδοσιακό ταβερνάκι για φαγητό, κάναμε μια τελευταία εξόρμηση προς τον καταρράκτη στη θέση «Βύθος», λίγο πιο πάνω από την πόλη. Το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ξεκινά από τη θέση «Μύλοι» και ακολουθεί μια διαδρομή παράλληλη με το φαράγγι του Ενιπέα. Η διαδρομή είναι σύντομη, περίπου ενός χιλιομέτρου. Υπάρχει σήμανση και κατασκευασμένο μονοπάτι με κιγκλίδωμα που οδηγεί στον καταρράκτη. Νερό βέβαια στον καταρράκτη δεν είχε όταν πήγαμε, αλλά η διαδρομή μέχρι εκεί άξιζε.

Εξαντλημένοι από το περπάτημα της ημέρας κατηφορίσαμε στο κέντρο της πόλης για φαγητό. Μια καλοκαιρινή μπόρα μας αιφνιδίασε, αλλά ήταν ό,τι έπρεπε για να μας δροσίσει.

Ο επίλογος μιας όμορφης διαδρομής

Σιγά σιγά αφήσαμε το Λιτόχωρο και τον Όλυμπο πίσω μας. Τα παιδιά ήταν κουρασμένα, αλλά χορτάτα από νέες εμπειρίες! Έπρεπε να χαιρετίσουμε την Πιερία.

Εγώ είχα την αίσθηση ότι είχα ξεπληρώσει ένα ιερό χρέος: να πατήσω στη γη του Ολύμπου και να μεταδώσω με αυτόν τον τρόπο στα παιδιά μου την αγάπη και τον θαυμασμό μου για τη μαγική φύση που μας αγκαλιάζει.

Ο σπόρος έπεσε και νομίζω ότι θα καρποφορήσει στο μέλλον…

The post Όμορφη Πιερία: Το πρώτο μου ταξίδι με τα παιδιά ήταν στη σκιά του Ολύμπου appeared first on Chrysafenia's Travelogue.