Όποιος θέλει να διαβάσει και το πρώτο μέρος, απλώς πατάει τον σύνδεσμο https://bit.ly/41TMmoB

Sibiu. Μια παραμυθένια πόλη

Το πέρασμα του Transăgărașan ολοκληρώθηκε φέρνοντάς μας στην πόλη Sibiu, στο κέντρο της Ρουμανίας στην περιοχή της Τρανσυλβανίας. Πρόκειται για τον παλαιό διοικητικό πυρήνα των Σαξόνων, που είχαν ήδη από τον 12^ο αιώνα εγκατασταθεί στην περιοχή. Αποτελούσε μεγάλο εμπορικό και οικονομικό κέντρο ήδη από τον 14^ο αιώνα. Σήμερα  θεωρείται πολιτιστικό κέντρο της Ρουμανίας με ενταγμένο το ιστορικό της κομμάτι στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η πόλη που σου κλείνει το μάτι

Είναι μια απίστευτη, κουκλίστικη πόλη με ρομαντικό χρώμα, άπειρες αφορμές για βόλτες και φωτογραφίες, που σου κλείνει το μάτι, όπως και τα παράθυρα στις στέγες των παλαιών, γραφικών σπιτιών της!

Καθώς εκείνη τη μέρα ήμασταν αρκετά κουρασμένοι από το πέρασμα του Transăgărașan, αρκεστήκαμε σε μια μικρή βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης, που βρισκόταν πολύ κοντά στο δωμάτιό μας. Επισκεφτήκαμε τη Μεγάλη Πλατεία, την Πλατεία Mică και τη Γέφυρα των Ψεμάτων. Η περιπλάνησή μας στο νυχτερινό Sibiu μας μάγεψε και υποσχεθήκαμε την επόμενη μέρα να εξερευνούσαμε περισσότερο το ιστορικό κέντρο.

Πράγματι, το επόμενο απόγευμα τριγυρίσαμε στους δρόμους και τα σοκάκια της παλιάς πόλης. Διασχίσαμε τους γεμάτους κόσμο πεζοδρόμους της, δοκιμάσαμε την παραδοσιακή σούπα με κεφτέδες ciorba de perisoare και άλλες νοστιμιές και βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες, μερικές από τις οποίες μοιραζόμαστε μαζί σας. Ακόμη και η ξαφνική καλοκαιρινή μπόρα που ξέσπασε, δεν μας χάλασε καθόλου το κέφι. Αντιθέτως, πρόσθεσε ένα ακόμη πιο ρομαντικό χρώμα στην πόλη και στη διάθεσή μας!

Salina Turda: Ένα ιδιαίτερο θεματικό μουσείο

Για το επόμενο πρωί είχαμε προγραμματίσει να επισκεφτούμε έναν πολύ ιδιαίτερο προορισμό, το αλατωρυχείο Salina Turda βορειοδυτικά του Sibiu στην περιοχή Κλουζ Ναπόκα, σε απόσταση περίπου 145 χιλιόμετρα. Η διαδρομή δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά ο προορισμός μας αποζημίωσε.

Διαβάσαμε ότι το συγκεκριμένο αλατωρυχείο ήταν γνωστό ήδη από τους αρχαίους χρόνους και πρωτοχρησιμοποιήθηκε κατά την εποχή που η Δακία είχε κατακτηθεί από τους Ρωμαίους.

Λειτουργεί καθημερινά 9πμ. – 7μμ. και η είσοδος για τους ενηλίκους κοστίζει 10 € το άτομο. Εάν έρθετε με μηχανή, μην παρκάρετε στον χώρο στάθμευσης μπροστά στην είσοδο. Απαγορεύεται. Υπάρχει ειδικό πάρκινγκ πάνω στον δρόμο. Υπάρχουν και εθελοντές που κάνουν ξενάγηση για όποιον ενδιαφέρεται.

Για περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία και τη λειτουργία του μπορείτε να επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του.

120 μέτρα κάτω από τη γη!

Τί μπορεί, λοιπόν, να κάνει κάποιος 120 μέτρα κάτω από τη γη, στα σπλάχνα της Τρανσυλβανίας;

Εκτός από το να δει τη δομή και λειτουργία ενός αλατωρυχείου και να συνειδητοποιήσει πώς εργάζονταν οι άνθρωποι τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια της γης, μπορεί να θαυμάσει ταυτόχρονα με πόσο πανέξυπνο και θαυμαστό τρόπο αξιοποίησαν οι Ρουμάνοι τη βιομηχανική, πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους!

Το αλατωρυχείο της Τούρντα θεωρείται το βαθύτερο θεματικό μουσείο του κόσμου! Εκτός αυτού, είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός για ντόπιους και τουρίστες και χώρος αναψυχής και ψυχαγωγίας για μικρούς και μεγάλους, εφοδιασμένος με χώρους εκδηλώσεων, χώρους παιχνιδιού και πολιτιστικών δράσεων, όπως εκθέσεις, συναυλίες κ.ά. Έχει ουσιαστικά τρία επίπεδα: Α επίπεδο: Εδώ βλέπεις τις στοές και τον τρόπο εξόρυξης του αλατιού. Β επίπεδο: Στο δεύτερο βρίσκονται οι χώροι αναψυχής. Γ επίπεδο: Εδώ υπάρχει μια τεχνητή λίμνη, όπου μπορείς να κάνεις βαρκάδα! Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο δυστυχώς δεν κατεβήκαμε, γιατί είχε πολύ κόσμο και για να φτάσεις εκεί έπρεπε να χρησιμοποιήσεις μια στενή σκάλα, οπότε το αποφύγαμε.

Τι να έχετε μαζί σας

Εάν το επισκεφτείτε, πάρτε οπωσδήποτε μπουφάν και αθλητικά παπούτσια ή μποτάκια. Έχει μια σταθερή θερμοκρασία 12 βαθμών Κελσίου και υγρασία που φτάνει στο 80%! Αποτέλεσμα; Αν και έχει αρκετό κρύο, χειμώνα – καλοκαίρι, δεν υπάρχουν καθόλου βακτήρια σε αυτό το μικροκλίμα και είναι ιδανικό για όσους έχουν προβλήματα με το αναπνευστικό τους σύστημα. Όσοι έχετε κλειστοφοβία, μην ανησυχείτε, οι χώροι είναι αρκετά φωτεινοί και μεγάλοι (με εξαίρεση τη σκάλα προς το χαμηλότερο επίπεδο, που ανέφερα παραπάνω, όταν έχει συνωστισμό). Αξίζει πάντως η επίσκεψη!

Το πέρασμα του Δρόμου του Βασιλιά

Το επόμενο πρωί, ημέρα Πέμπτη, αφήσαμε το Sibiu για μια διαδρομή που περιμέναμε καιρό να πραγματοποιήσουμε.

Λένε πως κάθε αναβάτης που επισκέπτεται τη Ρουμανία και σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να οδηγήσει στον επονομαζόμενο «δρόμο του βασιλιά» ή DN67C ή, όπως είναι ευρύτερα γνωστός, Transalpina. Βρίσκεται στην Οροσειρά Parâng στα Νότια Καρπάθια, είναι το πιο ψηλό πέρασμα της χώρας σε υψόμετρο 2.145 μ. και συνδέει την Τρανσυλβανία με την Ολτενία μέσω των Τρανσυλβανικών Άλπεων.

Μια απίστευτη εμπειρία

Ακολουθήσαμε, λοιπόν, κι εμείς αυτή τη διαδρομή προς Νότο και απολαύσαμε, χωρίς υπερβολή, κάθε ένα από τα 148 χιλιόμετρα δρόμου.

Περάσαμε από γραφικά χωριά, διασχίσαμε δάση με πανύψηλα δέντρα και γάργαρα νερά, οδηγήσαμε σε απανωτές «φουρκέτες», για να φτάσουμε στη γυμνή και ανεμοδαρμένη κορυφή της διαδρομής και να νιώσουμε κι εμείς, έστω για λίγο, σαν βασιλιάδες που κατέκτησαν τον κόσμο!

Όταν φτάνεις στην κορυφή, αδειάζει το μυαλό σου και νιώθεις ότι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, σε εκείνο το συγκεκριμένο μέρος, υπάρχεις μόνο εσύ και η φύση που σε περιβάλλει. Άγρια, όμορφη, απέραντη, πιο δυνατή και πιο σοφή από εσένα! Κι αν έφτασες εκεί, είναι γιατί αυτή στο επέτρεψε. Κι εσύ είσαι τόσο μικρός, μα τόσο τυχερός που τα κατάφερες να φτάσεις μέχρι εκεί. Αυτή είναι η μαγεία της φύσης, αυτή είναι η μαγεία των ταξιδιών, ιδίως με μοτοσυκλέτα!

Craiova. Μια όμορφη, αλλά όχι και τόσο τουριστική πόλη

Το ίδιο μεσημέρι φτάσαμε στην πόλη της Κραϊόβα, που βρισκόταν πάνω στον δρόμο της επιστροφής μας προς Ελλάδα, εφόσον η επόμενη μέρα θα ήταν και η τελευταία του ταξιδιού μας. Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο, αν και δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας, ήταν όμως σε πολύ καλή περιοχή, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, βγήκαμε μια βόλτα ψάχνοντας για να καθίσουμε κάπου να φάμε. Δεν στάθηκε και πολύ εύκολο. Ελάχιστα μαγαζιά στο ιστορικό κέντρο ήταν ανοιχτά εκείνη την ώρα. Στο εστιατόριο όπου καθίσαμε δεν μιλούσαν Αγγλικά, αλλά ούτε και είχαν το μενού σε άλλη γλώσσα πέρα από τη Ρουμάνικη, οπότε δεν μπορέσαμε να εξυπηρετηθούμε. Τελικά καταλήξαμε σε ένα φαστφουντάδικο.

Τι είδαμε στην Craiova

Αφού ξεκουραστήκαμε για λίγη ώρα στο ξενοδοχείο, περπατήσαμε στην πόλη για να την γνωρίσουμε καλύτερα. Πρόκειται για μια συμπαθητική πόλη, καθόλου τουριστική, αλλά πολύ ζωντανή, με όμορφα κτίρια και πάρκα.

Επισκεφτήκαμε το πάρκο Nicolae Romanescu, το μεγαλύτερο φυσικό πάρκο της Ανατολικής Ευρώπης. Πρόκειται για έναν τεράστιο πνεύμονα πρασίνου στο κέντρο της πόλης, καθαρό και περιποιημένο, με πολύχρωμα λουλούδια, λίμνες για βαρκάδα και χώρους εκδηλώσεων. Σχεδιάστηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Edouard Rendont και εγκαινιάστηκε το 1903 από τον βασιλιά Κάρολο τον Α’. Είναι ιδανικό για ρομαντικές βόλτες, ποδηλατάδα και χαλάρωση!

Craiova – Sofia. Ο δρόμος της επιστροφής

Διασχίζοντας τον Δούναβη

Την Παρασκευή 30 Αυγούστου ξεκινήσαμε το ταξίδι της επιστροφής. Είχαμε αποφασίσει να μοιράσουμε τα χιλιόμετρα και να διανυκτερεύσουμε λίγο έξω από τη Σόφια, την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Έτσι, κατευθυνθήκαμε νότια, μέχρι τον Δούναβη, όπου στην περιοχή του Bechet διασχίσαμε με πλοιαράκι τον μεγάλο ποταμό που αποτελεί το σύνορο των δύο χωρών. Στην Ρουμανική πλευρά δεν πληρώσαμε κάτι (ακόμη δεν είμαστε σίγουροι αν έπρεπε, πάντως κανείς δεν μας ζήτησε τίποτα), αλλά στην απέναντι όχθη, στον συνοριακό σταθμό του Oryahovo, πληρώσαμε 32 λέβα (περίπου 16,44€) για τη διάσχιση των πλωτών συνόρων.

Στάση στα περίχωρα της Σόφιας

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς Νότο με μια τρελή βροχή, όταν πλησιάζαμε τη Σόφια. Κουρασμένοι από τα χιλιόμετρα και θέλοντας να αποφύγουμε την κίνηση και τη φασαρία, διανυκτερεύσαμε σε ένα όμορφο ξενοδοχείο στις παρυφές του φυσικού πάρκου Vitosha, κυριολεκτικά μέσα στη φύση και απολαύσαμε ένα μοναδικό παραδοσιακό γεύμα στο εστιατόριο Vodenitzata σε ένα υπέροχο φυσικό περιβάλλον μέσα στο δάσος!

Όλα τα ωραία τελειώνουν. Σόφια – Αλεξανδρούπολη

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε για Ελλάδα. Ακόμη και τώρα που γράφω, περίπου τρεις μήνες μετά, έχω τόσο ζωντανές τις μνήμες αυτού του οδοιπορικού στην κεντρική και νότια Ρουμανία και αναπολώ κάθε στιγμή που περάσαμε εκεί!

Ένας μικρός απολογισμός

Περίπου 3.000 χιλιόμετρα, πολλές περισσότερες χιλιάδες βήματα, εκατομμύρια εικόνες και άπειρα όμορφα συναισθήματα ήταν ο απολογισμός αυτού του ταξιδιού, που σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα!

Τα λέμε στο επόμενο ταξίδι!

The post 3 μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείς – Road Trip με μηχανή στη Ρουμανία (Part 2) appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Γιατί Ρουμανία;

Η αλήθεια είναι ότι επιλέξαμε τη Ρουμανία για δύο λόγους: Αφενός, γιατί είναι ένας προορισμός που κάθε λάτρης των ταξιδιών με μηχανή πρέπει να κάνει έστω μια φορά στη ζωή του! Και θα καταλάβετε παρακάτω τι εννοώ!

Αφετέρου, γιατί θεωρήσαμε ότι αυτού του τύπου οι διακοπές με τον συγκεκριμένο προορισμό θα ήταν πιο οικονομικές σε σύγκριση με άλλες επιλογές, εντός ή εκτός Ελλάδας. Και είχαμε δίκιο!

Και το ταξίδι προς Ρουμανία ταξίδι ξεκινάει!

Το Σάββατο 24 Αυγούστου στις 05.30 το πρωί ξεκινήσαμε από Αλεξανδρούπολη. Κατευθυνθήκαμε προς τα σύνορα με τη Βουλγαρία στη Νυμφαία της Περιφερειακής Ενότητας Ροδόπης. Θεωρήσαμε καλό να ξεκινήσουμε τόσο νωρίς, γιατί φοβηθήκαμε ότι θα υπάρχει κίνηση στα σύνορα. Και όχι άδικα! Αφού όλο το καλοκαίρι Βούλγαροι και Ρουμάνοι τουρίστες έρχονται μέσω αυτού του συνοριακού σταθμού στην Ελλάδα για διακοπές ή για Σαββατοκύριακο. Διαπιστώσαμε τελικά ότι αυτό όντως συνέβαινε και εκείνη την ημέρα, αλλά μόνο στην κατεύθυνση προς Ελλάδα. Στη δική μας κατεύθυνση ο δρόμος ήταν ελεύθερος!

Για Ρουμανία μέσω Βουλγαρίας

Όπως καλά καταλάβατε, το ταξίδι μας προς τη Ρουμανία περνούσε από τη γειτονική Βουλγαρία. Όμως είχε κι αυτή να μας προσφέρει ευκαιρίες. Ευκαιρίες να δούμε όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς διασχίζαμε με τη μηχανή μας τους δρόμους της! Ακολουθήσαμε μια διαδρομή από Νότο προς Βορρά σε σχεδόν ευθεία γραμμή.

Περάσαμε με αρκετό κρύο από το Kardjali προς Stara Zagora. Κάναμε μια μικρή παράκαμψη προς την προσεγμένη πόλη Kazanlak, ώστε να ανηφορήσουμε σε μια κορυφή στα 1.441 μέτρα, όπου βρίσκεται το διάσημο μνημείο Buzludzha.  

Ένα «ούφο» στο βουνό

Το μνημείο εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1981, σε ανάμνηση των 90 χρόνων από την ίδρυση του Βουλγαρικού Κουμμουνιστικού Κόμματος. Η τοποθεσία έχει μεγάλη σημασία για την ιστορία της χώρας. Πέρα από τη φορτισμένη – αρνητικά και θετικά – ιστορία του, είναι ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτόνημα. Μοιάζει με αυτό που ως παιδιά αποκαλούσαμε «ούφο». Σου δίνει την ευκαιρία να έχεις μια απίστευτα εντυπωσιακή θέα προς την οροσειρά του Αίμου! Το εσωτερικό του δεν είναι επισκέψιμο. Απ’ ότι διάβασα, όμως, στον περιβάλλοντα χώρο του διοργανώνονται φεστιβάλ και εκδηλώσεις. Επίσης, γίνονται προσπάθειες ανακαίνισης, συντήρησης και επανάχρησής του. Για περισσότερες πληροφορίες, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει σε αυτήν την ιστοσελίδα.

Μια μικρή στάση στην πόλη των Τσάρων

Αφού επανήλθαμε στην πορεία μας προς Ρουμανία στον Βορρά, περάσαμε από το Veliko Tarnovo. Αυτή η πόλη ήταν η ιστορική πρωτεύουσα της 2ης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από τον 12^ο έως τον 14^οαιώνα. Είναι χτισμένη σε τρεις λόφους, πάνω στον ποταμό Γιάντρα. Πρόκειται για μια γραφική και αρκετά τουριστική πόλη. Αξίζει μια επίσκεψη στο Μεσαιωνικό κάστρο Τσάρεβετς και μια βόλτα στην παλιά πόλη.

Διασχίζοντας τον Δούναβη για να φτάσουμε στη Ρουμανία

Για να περάσουμε στη Ρουμανία, διασχίσαμε τον πολυτραγουδισμένο ποταμό από τη διάσημη Γέφυρα του Δούναβη, στον συνοριακό σταθμό Ruse – Giugriu. Ήταν παλαιότερα γνωστή ως «Γέφυρα της Φιλίας», αφού ενώνει δύο λαούς, που ένας ποταμός τους χωρίζει. Σχεδιάστηκε από Ρώσους μηχανικούς και εγκαινιάστηκε το 1954. Η ουρά που περίμενε στα σύνορα ήταν απίστευτη και αν δεν ήμασταν με μηχανή, πιθανόν να περιμέναμε ακόμη….

Βουκουρέστι. Η πρωτεύουσα της Ρουμανίας

Κατά τις 16.00 φτάσαμε στο ξενοδοχείο στο Βουκουρέστι, κάναμε ένα μπάνιο και χωρίς να χάνουμε χρόνο, αρχίσαμε να το εξερευνούμε.

Φαγητό σε … «Μεσαιωνικές» συνθήκες

Μια και δεν είχαμε φάει ολοκληρωμένο γεύμα όλη τη μέρα, ήταν φυσικό το πρώτο πράγμα που θα αναζητούσαμε να είναι ένας χώρος για φαγητό. Είχαμε διαβάσει για το διάσημο EXCALIBUR, ένα εστιατόριο στο κέντρο του Βουκουρεστίου, όπου τρως όπως έτρωγαν στον Μεσαίωνα! Και το επισκεφτήκαμε!

Η είσοδος στον υπόγειο χώρο του εστιατορίου σε προκαλούσε να προχωρήσεις πιο κάτω. Εκεί το περιβάλλον σε μετέφερε, όντως, σε μια άλλη εποχή. Εκτός από τη διακόσμηση, τα ογκώδη ξύλινα έπιπλα και τις φορεσιές του προσωπικού, το φαγητό, κυρίως κρεατοφαγικό (αν και υπήρχε και μενού vegan), θα το φάτε με τα χέρια, όπως την εποχή που ακόμη δεν υπήρχαν μαχαιροπήρουνα. Αν πάλι αυτό είναι περίεργο για σας, μπορείτε να ζητήσετε, δεν θα σας παρεξηγήσουν! Φάγαμε, μεταξύ άλλων, τα γνωστά sarmale (παραδοσιακούς λαχανοντολμάδες), που συνοδεύονται από τη mamaliga, τη ρουμανική εκδοχή της polenta. Ως προς την ποιότητα του φαγητού, θα πω ότι ήταν τίμιο. Χωρίς να είναι όμως κάτι το ιδιαίτερο, αλλά με τιμές λογικές. Πιο πολύ σου μένει πάντως η εμπειρία, παρά η γεύση.

Νυχτερινή βόλτα στο κέντρο της πόλης

Αφού γεμίσαμε ενέργεια από το γεύμα μας, αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε χωρίς πρόγραμμα στο ιστορικό κέντρο του Βουκουρεστίου. Όπως διαπιστώσαμε, το βράδυ μεταμορφώνεται σε έναν τεράστιο πεζόδρομο με πολύ κόσμο. Έχει χρώματα, μουσικές από πλανόδιους καλλιτέχνες μέσα σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό από όμορφα φωταγωγημένα, εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα. Πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια βόλτα με τη μηχανή στη νυχτερινή πρωτεύουσα.

Έτσι περάσαμε από το φαραωνικών διαστάσεων και περιβόητο (διαβόητο θα ταίριαζε καλύτερα) Παλάτι του Λαού. Πλέον είναι γνωστό ως Παλάτι του Κοινοβουλίου. Ένα από τα αμφιλεγόμενα κτίρια της χώρας, σύμβολο της ανάλγητης εξουσίας του Τσαουσέσκου. Είναι από τα μεγαλύτερα κτίρια στον κόσμο και εμπνευσμένο από το αντίστοιχο κτίριο της Βόρειας Κορέας. Δεν επισκεφτήκαμε το εσωτερικό του. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αναζητήσετε στην επίσημη ιστοσελίδα του στο https://cic.cdep.ro/.

Κλείνοντας την πρώτη μας μέρα στο Βουκουρέστι, διασχίσαμε τους μεγάλους και καθαρούς δρόμους της με τη μηχανή. Χαζεύαμε κυριολεκτικά το υπέροχο θέαμα στην πλατεία Unirii με τα σιντριβάνια που αλλάζουν χρώματα!

Εξερευνώντας το Μικρό Παρίσι της Ανατολής!

Η επόμενη μέρα είχε πολύ περπάτημα. Ξεκινήσαμε το πρωί από το ξενοδοχείο μας, που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της πόλης. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς το ιστορικό κέντρο της. Περάσαμε μέσα από διάφορες γειτονιές, ώστε να δούμε, να ακούσουμε και να νιώσουμε όσο γίνεται περισσότερα.

Η καθαριότητα είναι όντως αρχοντιά!

Μια μικρή, αλλά πολύ σημαντική, παρένθεση, πριν σας περιγράψω τα αξιοθέατα. Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η καθαριότητα και η τάξη που επικρατούσε. Όχι μόνο στο Βουκουρέστι, αλλά και σε όλες τις πόλεις που επισκεφτήκαμε στη συνέχεια. Πουθενά μεγάλοι, δύσοσμοι κάδοι με σκουπίδια, τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα. Οι σακούλες στους μικρούς κάδους πάντα άδειες και καθαρές. Η ατμόσφαιρα καθαρή, χωρίς νέφος, παρόλο που χιλιάδες αυτοκίνητα κινούνται καθημερινά στους δρόμους της πρωτεύουσας των 1.700.000 κατοίκων. Τα αυτοκίνητα ήταν στην πλειονότητά τους καινούρια, πολλά ηλεκτρικά και αρκετά πολυτελή, για τα δικά μας δεδομένα. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε όταν το βράδυ του Σαββάτου είδαμε ανθρώπους να πλένουν τις διαβάσεις. Και σημειωτέον, πολλές από τις διαβάσεις το βράδυ φωτίζονται κατάλληλα, ώστε να είναι ορατές απ’ όλους. Τέλος, δεν συναντήσαμε πουθενά αδέσποτα ή τα περιττώματά τους! Όλη αυτή η καθαριότητα και ευταξία, σε συνδυασμό με τα όμορφα αρχιτεκτονικά στοιχεία της πόλης και τους πολλούς χώρους πρασίνου, δημιουργούν μια αίσθηση σεβασμού προς τον πολίτη και τον επισκέπτη. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά δηλώνουν πολιτισμό.

Στο ιστορικό κέντρο

Τριγυρίσαμε στην παλιά πόλη, στη γνωστή συνοικία Lipscani. Θαυμάσαμε την ποικιλία των αρχιτεκτονικών ρυθμών των κτιρίων της και τη ζωντάνια των δρόμων της. Το παλαιό συνυπάρχει με το σύγχρονο, χωρίς αυτή η συνύπαρξη να σου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα.

Περάσαμε από την Εκκλησία της Σταυροπόλεως. Έναν ορθόδοξο ναό του 18^ου αιώνα, αφιερωμένο στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, που παλαιότερα ήταν μέρος μοναστικού συγκροτήματος. Καθώς ήταν ώρα Λειτουργίας, δεν καταφέραμε να δούμε το εσωτερικό της.

Εκεί κοντά υπάρχει ένα όμορφο βιβλιοπωλείο, που έχει εξελιχθεί σε αξιοθέατο της πόλης, το τριώροφο και πολύχρωμο Gărtureşti Carusel. Έχει μια μεγάλη ποικιλία από ξενόγλωσσα βιβλία, εντυπωσιακά δώρα για μικρούς και μεγάλους και στον τελευταίο όροφο καφετέρια.

Περάσαμε από τον πεζόδρομο μπροστά στο εντυπωσιακό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας της Ρουμανίας. Σημειωτέον, πολλές τράπεζες στεγάζονται σε καλοδιατηρημένα ιστορικά κτίρια. Μετά κατευθυνθήκαμε βορειότερα, προς την πλατεία Πανεπιστημίου και πιο πάνω, στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης και στο Ρουμανικό Αθηναίο, που στεγάζει το Μέγαρο Μουσικής.

Μια πόλη που διηγείται την ιστορία της

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ίδια η πόλη είναι ένα μεγάλο μουσείο. Περπατώντας ανάμεσα στα κτίρια και τις συνοικίες της «διαβάζεις» την ιστορία που διένυσε από τον 18^ο αιώνα μέχρι και σήμερα μέσα από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της οθωμανικής κυριαρχίας, του νεοκλασικισμού και του κομμουνιστικού καθεστώτος, που συνυπάρχουν με το μοντέρνο.

Επίσης, κάπου διάβασα ότι η πόλη φιλοξενεί περίπου 60 μουσεία! Φυσικά είναι αδύνατον να τα επισκεφτείς όλα σε τόσο λίγο χρόνο. Εμείς επιλέξαμε ένα ιδιαίτερο μουσείο, το Εθνικό Μουσείο του Χωριού ή Muzeul Național al Satului “Dimitrie Gusti”. Ιδρυθέν ήδη από το 1936, αποτελεί ένα μοναδικό υπαίθριο μουσείο. Περιλαμβάνει περίπου 300 κτίσματα που αναπαριστούν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής στη Ρουμανική ύπαιθρο. Η είσοδος για δύο ενηλίκους είναι 60 lei (περίπου 12,25€). Βρίσκεται μέσα στο τεράστιο και καταπράσινο Herastrau Park (ή αλλιώς, πάρκο του Μιχαήλ Ι). Είναι μια τεράστια έκταση πρασίνου σχεδόν στην καρδιά της πρωτεύουσας. Έχει κήπους, δέντρα, λίμνες, εστιατόρια και ευκαιρίες για ποικίλες δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους.

Η είσοδος στο πάρκο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην Αψίδα του Θριάμβου. Πρόκειται για ένα γρανιτένιο μνημείο 26 μ. των μέσων του 20ού αι., που κατασκευάστηκε για να τιμήσει τη μνήμη των πεσόντων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπορεί κάποιος να ανέβει στην κορυφή και να δει την πανοραμική θέα στην πόλη.

Κουρασμένοι από το πολύωρο περπάτημα και τη ζέστη, αποφασίσαμε να γυρίσουμε με αστικό ως στο ιστορικό κέντρο. Φάγαμε κάτι εκεί και στη συνέχεια επιστρέψαμε με ταξί στο ξενοδοχείο. Οι συγκοινωνίες είναι πολύ εύκολες και σχετικά φθηνές και βεβαίως υπάρχει και η επιλογή ενοικίασης ποδηλάτου ή ηλεκτρικού πατινιού. Υπάρχουν παντού στην πόλη και χρησιμοποιούνται από πολλούς.

Στιγμές χαλάρωσης ή … πάρτυ στην πισίνα

Το απόγευμα είχαμε κάνει κράτηση μέρες πριν στο διάσημο συγκρότημα ευεξίας και χαλάρωσης Therme Bucharest λίγο έξω από το Βουκουρέστι. Πιστεύαμε ότι έτσι θα ολοκληρωνόταν η εμπειρία μας με μια ματιά στη σύγχρονη όψη της πόλης. Και φυσικά θα χαλαρώναμε μετά από τόσο ποδαρόδρομο. Όμως δεν τα υπολογίσαμε και τόσο καλά… Πληρώσαμε 204 lei (41,04€) για 2 άτομα και είχαμε πρόσβαση στους χώρους Galaxy & The Palm. Εντυπωσιακή είσοδος, καθαριότητα και πολύ πλήρης οργάνωση. Όλα καλά ως εδώ. Ήταν όμως Κυριακή απόγευμα και καλοκαίρι. Το συγκρότημα, όσο εντυπωσιακό και οργανωμένο κι αν ήταν, ξεχείλιζε από κόσμο διαφόρων ηλικιών. Αποτέλεσμα, να μην μπορείς να βρεις εύκολα ούτε χώρο να σταθείς, έξω και μέσα στις πισίνες. Η μουσική ήταν πολύ δυνατή για τα γούστα μου. Εκεί που περίμενα το evening mediation, άκουγα για 3 περίπου ώρες το Ibiza party mix! Αν ήμουν νεότερη, ίσως να το αξιολογούσα διαφορετικά. Τώρα, θα πω απλώς ότι δεν θα ξαναπήγαινα ή θα διάλεγα να πάω μια καθημερινή πρωί. Αν βέβαια πάτε με παιδιά, ετοιμαστείτε για πολύ παιχνίδι, αλλά και ατελείωτες ουρές.

Αφήνοντας το Βουκουρέστι

Αν έπρεπε με δυο λόγια να χαρακτηρίσω το Βουκουρέστι θα έλεγα τα εξής: Μεγαλοπρεπής κομψότητα, αρχιτεκτονικός πλουραλισμός, πολιτιστικός πλούτος, σεβασμός στο περιβάλλον και στον πολίτη!

Αξίζει πραγματικά να γνωρίσετε το μικρό Παρίσι της Ανατολής και να το βάλετε οπωσδήποτε στον ταξιδιωτικό σας χάρτη!

Βουκουρέστι – Μπρασόβ και δυο κάστρα στον δρόμο μας

Την άλλη μέρα το πρωί ξεκινήσαμε για Μπρασόβ στα βορειοδυτικά. Στον δρόμο μας περάσαμε από το ξακουστό Κάστρο Peleș στην ορεινή περιοχή της Σινάια. Η περιοχή είναι πολύ όμορφη, μέσα σε απίστευτα δάση. Αποτελεί χειμερινό θέρετρο και έχει αρκετή κίνηση. Το κάστρο, γερμανικής, αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, ξεκίνησε να χτίζεται το 1873. Ολοκληρώθηκε το 1883 από τον βασιλιά Κάρολο Ι, ενώ λειτουργούσε ως θερινή βασιλική κατοικία μέχρι και το 1947. Είναι το πρώτο κάστρο στην Ευρώπη που χρησιμοποίησε ηλεκτρικό ρεύμα. Πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, που περνάει ακριβώς μπροστά του. Δυστυχώς εκείνη την περίοδο εκτελούνταν εργασίες συντήρησης και δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο εσωτερικό του. Οπότε, θαυμάσαμε μόνο την εξωτερική του όψη και τους κήπους του.

Πριν την άφιξή μας στο Μπρασόβ, περάσαμε και από ακόμη ένα κάστρο, το Κάστρο των Καντακουζηνών του 1911 στην περιοχή Bușteni. Ανήκε στην παλαιά ελληνική οικογένεια των Φαναριωτών της Μολδοβλαχίας, αλλά πλέον ανήκει σε ιδιώτες. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστό γιατί εκεί γυρίστηκε η δημοφιλής νεανική ταινία “Wednesday”.

Μια μέρα στο Μπρασόβ

Το Μπρασόβ βρίσκεται στην Κεντρική Ρουμανία, στην καρδιά των Καρπαθίων. Είναι μια μικρή σύγχρονη πόλη με μεσαιωνική καρδιά! Βρίσκεται κοντά σε ένα από τα δημοφιλή χιονοδρομικά κέντρα της Ρουμανίας, το Ποϊάνα Μπρασόβ και είναι περιτριγυρισμένη από πυκνά και όμορφα δάση.

Αξιοθέατα στο Μπρασόβ

Τα βασικά της αξιοθέατα βρίσκονται σχεδόν όλα συγκεντρωμένα στο κέντρο της παλιάς πόλης. Αυτή ξεκινάει από την Piaţa Sfatului (Πλατεία του Συμβουλίου). Γύρω της βρίσκεται η γνωστή και επιβλητική, γοτθικού ρυθμού Μαύρη Εκκλησία, κτισμένη από τη γερμανική κοινότητα της πόλης (1383 – 1477). Η είσοδος κοστίζει περίπου 5€ το άτομο.

Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει το Κτίριο του Δημαρχείου με τον πύργο – ρολόι, κτίσμα του 15^ου αιώνα. Ακριβώς απέναντι το εντυπωσιακό Σπίτι των Εμπόρων, του 16^ου αι. Άλλο ένα τοπόσημο είναι η Πύλη της Αικατερίνης, στα νοτιοδυτικά της κεντρικής πλατείας. Αυτή ουσιαστικά αποτελεί μέρος της μεσαιωνικής οχύρωσης της πόλης. Το όνομά της το πήρε από ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε στην περιοχή. Ήταν η μοναδική πύλη από όπου μπορούσαν να μπουν στην πόλη οι Ρουμάνοι έμποροι, την εποχή της κυριαρχίας των Σαξόνων.

Περνώντας από την πύλη και ανηφορίζοντας προς Νότο, βρεθήκαμε έξω από τα μεσαιωνικά τείχη, σε μια περιοχή που ονομάζεται Promenada de sub Tâmpa. Δηλαδή πρόκειται για μια βόλτα κάτω από το δάσος Tâmpa. Είναι μια όμορφη διαδρομή κατά μήκος των τειχών. Εκεί μπορείς να περπατήσεις μέσα στη φύση, να κάνεις βόλτα με ποδήλατο ή πατίνι, να φας ένα παγωτό και να ξεκουραστείς. Έχει χώρους ανάπαυσης με όμορφη θέα στην παλιά πόλη.

Την καλύτερη θέα όμως βρήκαμε ακριβώς απέναντι, σε ένα ύψωμα που σώζει ένα κτίσμα του 15^ου αι., τον λεγόμενο «Λευκό Πύργο». Ουσιαστικά αποτελεί τμήμα της μεσαιωνικής οχύρωσης. Για να τον επισκεφτείς θέλει λίγο κόπο και ανάβαση από αρκετά σκαλοπάτια. Αλλά είναι πολύ όμορφη διαδρομή μέσα από την παλιά πόλη και ένα καταπράσινο άλσος. Αν τεμπελιάσεις βέβαια, μπορεί να φτάσεις εκεί και με αυτοκίνητο από την πίσω πλευρά.

Στο Κάστρο του Δράκουλα

Κοντά στο Μπρασόβ βρίσκεται το περιβόητο Κάστρο Μπραν ή όπως συνηθίζεται να ονομάζεται «Κάστρο του Κόμη Δράκουλα». Την επόμενη μέρα το πρωί, λοιπόν, αφήσαμε το Μπρασόβ και κινηθήκαμε νοτιοδυτικά προς εκείνη την κατεύθυνση. Ήταν μια όμορφη διαδρομή, με αρκετή κίνηση, λόγω της αυξημένης επισκεψιμότητας της περιοχής, που έχει συνδέσει την οικονομία της με ό,τι σχετίζεται με το κάστρο και τον μύθο με τον οποίο το έχουν ντύσει.

Το κάστρο υψώνεται, πράγματι, πολύ επιβλητικό πάνω σε έναν ψηλό και απότομο βράχο και περιβάλλεται από την άγρια φύση των Καρπαθίων. Γύρω από το κάστρο με τους περιποιημένους κήπους, ντόπιοι έχουν απλώσει τα μαγαζάκια τους και πάγκους με σουβενίρ που συνδέονται με τον αιμοσταγή κινηματογραφικό ήρωα.

Η είσοδος στο κάστρο κοστίζει για δύο ενηλίκους 140 lei (28,25€). Υπάρχουν πολλά αυτόματα μηχανήματα, απ’ όπου μπορείς να αγοράσεις εισιτήριο, οπότε δεν περιμένεις πολύ στην ουρά. Μέσα στο κάστρο όμως, με τους μικρούς χώρους και τα στενά περάσματα, η κίνηση είναι δύσκολη όταν έχει κόσμο. Και έχει πάντα κόσμο, οπότε φροντίστε να έρθετε πρωί με το άνοιγμα.

Αυτό που βέβαια καταλαβαίνει κανείς με την επίσκεψη αυτή είναι ότι αν δεν υπήρχε η ταινία Dracula του 1992, που σκηνοθέτησε ο Francis Ford Coppola, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιρλανδού Bram Stocker με εκείνην την πλειάδα αξεπέραστων ηθοποιών (οι παλαιότεροι σίγουρα τη θυμούνται, οι νεότεροι να σπεύσουν να τη δουν!), το κάστρο Μπραν και η περιοχή του δεν θα είχαν ακριβώς την ίδια τύχη… Όλο το branding έγινε πολύ έξυπνα κατά τη γνώμη μου γύρω από την ταινία, που βασίστηκε στον θρύλο του Βλαντ Τσέπες του Τρίτου, γνωστού και ως Παλουκωτή, αλλά και τους λαϊκούς θρύλους της Ρουμανίας και ειδικότερα της Τρανσυλβανίας, που είναι γεμάτοι από μάγισσες, φαντάσματα και βαμπίρ!

Όπως και να’χει, αξίζει να το επισκεφτείς.

Transfăgărășan. Οδηγική εμπειρία ζωής

Η επόμενη διαδρομή θα μας οδηγούσε στην όμορφη πόλη του Sibiu, που βρίσκεται στα δυτικά. Όμως στόχος μας ήταν να φτάσουμε εκεί διασχίζοντας τα βουνά Făgăraș, από έναν ιστορικό δρόμο των Καρπαθίων, το πέρασμα Transfăgărășan! Για τους οδηγούς μηχανής είναι δρόμος που πρέπει να περάσουν οπωσδήποτε μια φορά πριν το τέλος της ζωής τους! Έχει οδηγικό ενδιαφέρον, αλλά περνάει και μέσα από εξαιρετικά φυσικά τοπία, με συχνές εναλλαγές και σε μεγάλο υψόμετρο.

Κατασκευάστηκε επί δικτατορίας Τσαουσέσκου για στρατιωτικούς λόγους. Αλλά σήμερα αποτελεί έναν αρκετά τουριστικό δρόμο της Ρουμανίας, όχι μόνο για τους ξένους, αλλά και για τους ίδιους του Ρουμάνους, που επιλέγουν να τον διασχίσουν τα Σαββατοκύριακα και να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης. Οπότε, αν θέλετε πραγματικά να απολαύσετε τη διαδρομή, διαλέξτε μια καθημερινή μέρα, αλλιώς θα κολλήσετε στην κίνηση.

Η διαδρομή

Οδηγήσαμε προς Νοτιοδυτικά, ώστε να φτάσουμε στην περιοχή Curtea de Arges, απ’ όπου ουσιαστικά ξεκινάει η διαδρομή. Στη συνέχεια αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για περίπου 100 χλμ. Περάσαμε απανωτές στροφές, δρόμους με πανύψηλα έλατα, σήραγγες και φράγματα, όπως το φράγμα Vidraru, με την τεχνητή λίμνη του. Σε όλη τη διαδρομή είδαμε τουλάχιστον 15 αρκούδες, που κάθονταν μόνες ή κατά οικογένειες στην άκρη του δρόμου και παρατηρούσαν τους «εισβολείς». Έχουν συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία του ανθρώπου στο βασίλειό τους, που είχες την εντύπωση πως απλώς κάθονταν βαριεστημένες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις από τόσο κοντά αυτό το τεράστιο πλάσμα! Κάποιοι σταματούσαν να τις ταΐσουν, πράγμα που βέβαια απαγορεύεται.

Σε όλη τη διαδρομή μπορείς να βρεις σημεία για να ξεκουραστείς και να φας ή να πιεις κάτι. Το πιο εντυπωσιακό από αυτά ήταν το Treehouse Village. Ένα απίστευτο μέρος μέσα στο δάσος, όπου μπορείς ακόμη και να μείνεις, καθώς διαθέτει ξύλινα δεντρόσπιτα.

Λίγο πριν την κορυφή, γύρω στα 1.500 μέτρα υψόμετρο, το τοπίο αλλάζει εντελώς! Τα δέντρα δίνουν τη θέση τους σε ένα βραχώδες τοπίο, με πολλές «φουρκέτες», απότομες χαράδρες, εκτάσεις με κοπάδια ζώων και καταρράκτες που σχηματίζονται στους απότομους βράχους από τα χιόνια του χειμώνα.

Στην κορυφή

Φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο της διαδρομής στα 2.034μ. και στην αλπική λίμνη Bâlea. Όλη η περιοχή έχει κηρυχθεί ως φυσικό καταφύγιο της Ρουμανίας. Από πολύ νωρίς οι Ρουμάνοι κατάλαβαν τη σημασία της. Ήδη από τον 19^ο αι. άρχισαν να γίνονται αξιόλογες κινήσεις για την προώθηση του τουρισμού στην περιοχή. Για το χειμώνα που ο δρόμος λόγω του παγετού είναι κλειστός, υπάρχει τελεφερίκ για την πρόσβαση στο βουνό, στις καμπίνες και στα μονοπάτια πεζοπορίας και αναρρίχησης.

Εκείνη τη μέρα στην κορυφή είχε αρκετή ομίχλη, οπότε η θέα δεν ήταν και τόσο καθαρή. Παρόλα αυτά εκατοντάδες άνθρωποι ήταν ήδη εκεί και θαύμαζαν το τοπίο. Όπως κι εμείς! Αρκετοί πάγκοι και καντίνες με τοπικά εδέσματα και σουβενίρ ήταν στημένα. Φυσικά, υπερτερούσανε σε αριθμό οι μηχανές και οι αναβάτες τους.

Πώς θα περιέγραφα το πέρασμα του Transfăgărășan με τη μηχανή; Με δυο λέξεις: Εμπειρία ζωής!

Από τις λίγες φορές που όλες οι αισθήσεις ήταν τόσο ενεργές. Έτσι, ώστε να μου θυμίζουν ότι για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει κανείς να ζει και να ταξιδεύει!

Αν και το ταξίδι συνεχίστηκε και σε άλλες περιοχές της Ρουμανίας, εδώ θα σταματήσω για την ώρα. Ήταν τέσσερις μέρες ταξιδιού, αλλά τόσο γεμάτες με εμπειρίες και εικόνες, που ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο για να τις εμπεδώσει! Σας τον δίνω, λοιπόν!

Η συνέχεια στο επόμενο post. Stay tuned!

The post Πως να κατακτήσεις τα Καρπάθια Όρη σε 5 μέρες – Ένα αξέχαστο Road Trip με μηχανή στη Ρουμανία (Part 1) appeared first on Chrysafenia's Travelogue.