Πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι για Πιερία
Το πρώτο ταξίδι που τόλμησα να κάνω μόνη με τα παιδιά μου ήταν στην Πιερία. Λίγο άγχος, μήπως κάτι πάει στραβά, λίγο προσμονή για τα νέα πράγματα που θα δούμε, αλλά με πολύ κέφι, φορτώσαμε τα απαραίτητα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε ένα καλοκαιρινό πρωινό. Οδηγός μας σε όλες τις διαδρομές αποκλειστικά το μεράκι μας για νέες ανακαλύψεις, οι συμβουλές από άλλους ταξιδευτές (είμαι μέλος σε αρκετές ταξιδιωτικές και φυσιολατρικές ομάδες στο Facebook και οι εμπειρίες των υπόλοιπων μελών είναι συχνά πολύ βοηθητικές) και το Google Maps για τον δρόμο!
Το ορμητήριό μας στην Παραλία της Κατερίνης
Είχα κλείσει ξενοδοχείο στην παραλία της Κατερίνης, κοντά στην Ολυμπιακή Ακτή. Παρόλο που έχει μια τεράστια παραλία, όμορφα ταβερνάκια, ένα ενδιαφέρον λούνα παρκ κι ένα σωρό άλλα μαγαζάκια, η αλήθεια είναι ότι δεν μας «κέρδισε» τόσο η περιοχή αυτή. Πολύ τουριστική με αρκετή φασαρία, η θάλασσα όχι ιδιαίτερα καθαρή. Λόγω του αέρα ήταν αρκετά ανακατεμένη με αποτέλεσμα να μην έχει τη διαύγεια που περιμέναμε. Εκ των υστέρων όμως συνειδητοποίησα ότι πολύ απλά δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί σε ομορφιά την ενδοχώρα της Πιερίας και φυσικά το βουνό των Θεών, τον Όλυμπο! Έτσι, δεν μείναμε σχεδόν καθόλου εκεί. Χρησιμοποιήσαμε το ξενοδοχείο ως ορμητήριο για τις εκδρομές μας στη γύρω περιοχή και για τις βόλτες μας το βράδυ.
1η μέρα στην Πιερία – Παραλία Ολυμπιακής Ακτής και Κατερίνη
Τη μέρα της άφιξής μας στην Πιερία, μια και ήταν μεσημεράκι, μείναμε στην περιοχή της παραλίας για μπάνιο και φαγητό και το απόγευμα προς βράδυ επισκεφτήκαμε την Κατερίνη. Πολύ όμορφη και ζωντανή πόλη, φιλόξενη για τους επισκέπτες.
Σχεδόν στο κέντρο της υπάρχει το δημοτικό πάρκο με πολύ πράσινο, λιμνούλες, καταρράκτες και χώρους εκδηλώσεων, όπου κάναμε τη βόλτα μας.
Πολύ κοντά στο πάρκο, προς τα ανατολικά, ξεκινά ένας μεγάλος πεζόδρομος, όπου ουσιαστικά χτυπά η καρδιά της πόλης. Έχει πολλά μαγαζιά, καφετέριες και μπαράκια. Κάναμε μια μεγάλη βόλτα, φάγαμε τις κρέπες και το παγωτό μας και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε και να ετοιμαστούμε για μια άκρως ενδιαφέρουσα μέρα!
2η μέρα στην Πιερία – Δίον και Όλυμπος
Αρχαιολογικός χώρος και Μουσείο Δίου
Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε νωρίς με σκοπό να επισκεφτούμε έναν ξεχωριστό αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο του: το Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων. Με μακραίωνη ιστορία και ακμή ιδίως στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Πρόκειται για ένα απέραντο αρχαιολογικό πάρκο στους πρόποδες του Ολύμπου, τόσο άρρηκτα δεμένο με το φυσικό περιβάλλον! Ο χώρος ήταν καθαρός και πολύ καλά οργανωμένος. Περπατήσαμε σε αρχαίους δρόμους, είδαμε σπίτια, ναούς και θέατρα. Αγάλματα μας υποδέχονταν κατά την περιήγησή μας! Ξαποστάσαμε σε παγκάκια και δροσιστήκαμε σε ψύκτες που πολύ σοφά είχε τοποθετήσει σε διάφορα σημεία η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων, αφού η έκταση του αρχαιολογικού χώρου καταλαμβάνει περίπου 1.500 στρέμματα! Μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού αυτό είναι άκρως απαραίτητο.
Καταρράκτης Αγίας Κόρης και Ρέματος Ορλιάς
Έχοντας μαζέψει εκ των προτέρων αρκετές πληροφορίες για το αν και πως μπορώ να προσεγγίσω με ασφάλεια με τα παιδιά διάφορες περιοχές στον Εθνικό Δρυμό του Ολύμπου, γιατί δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα, ξεκινήσαμε την ανάβαση στο βουνό των Θεών! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη γιατί ήταν ένα από τα όνειρά μου να βρεθώ στην παρθένα φύση του Ολύμπου! Φυσικά ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο μέχρι τους χώρους που μπορεί κανείς να σταθμεύσει και συνεχίσαμε με μικρές πεζοπορικές διαδρομές μέχρι τα σημεία ενδιαφέροντός μας. Το Google Maps τα έχει όλα με αρκετή ακρίβεια. Η παρουσία ανθρώπων σε όλα σχεδόν τα σημεία που επισκεφτήκαμε με καθησύχασε! Επίσης υπάρχουν μονοπάτια με πινακίδες και σήμανση και δεν είναι τόσο εύκολο να χαθείς.
Πρώτη μας στάση ο καταρράκτης και η φυσική κολυμβήθρα στη θέση «Αγία Κόρη». Μαγικό τοπίο, πράσινο, δροσιά, ησυχία και … πολύ κρύα νερά. Βουτήξαμε στα γρήγορα, καθίσαμε λίγο να στεγνώσουμε και να απολαύσουμε την ομορφιά και συνεχίσαμε για την επόμενη στάση μας.
Λίγο νοτιότερα υπάρχει το ξακουστό ρέμα Ορλιάς, επίσης με καταρράκτη και φυσική πισίνα, όπου μπορείς να κολυμπήσεις. Ο χώρος στάθμευσης και το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ήταν γεμάτο κόσμο, όπως και ο χώρος της πισίνας. Παρόλα αυτά, καταφέραμε να φτάσουμε, να βρούμε ένα σημείο να αφήσουμε τα πράγματά μας και να κολυμπήσουμε στα παγωμένα και κρυστάλλινα νερά. Μοναδική εμπειρία! Τα παιδιά είχαν ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που δεν ήθελαν να φύγουμε! Ούτε εγώ, είναι η αλήθεια! Μείναμε όσο περισσότερο μπορούσαμε σε αυτά τα μαγευτικά μέρη της Πιερίας και προς το απογευματάκι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς την παραλία, όπου περάσαμε το βράδυ μας κάνοντας βόλτες και παίζοντας στο λούνα παρκ.
3η μέρα στην Πιερία – Κάστρο Πλαταμώνα, Νέος και Παλαιός Άγιος Παντελεήμων
Μπάνιο στον Νέο Παντελεήμονα
Την επόμενη μέρα αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε άλλη παραλία για μπάνιο και απ’ ότι αποδείχτηκε κάναμε πολύ καλά, καθώς η παραλία του Νέου Παντελεήμονα είχε πολύ καθαρά και δροσερά νερά. Βέβαια είχε και αρκετό κόσμο, αλλά δεν μας ενόχλησε και τόσο. Βρήκαμε ομπρέλα και ξαπλώστρες στο μπαράκι Gallaria, μια εγκαταλελειμμένη γαλαρία τρένου, που χρονολογείται από το 1915 και αποτελούσε το ανοιχτό βόρειο τμήμα της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, σε συνέχεια του τούνελ της σήραγγας του Πλαταμώνα, το οποίο έχει μετατραπεί πολύ πετυχημένα σε πολυχώρο αναψυχής! Η τιμή της ξαπλώστρας περιλάμβανε πετσέτες και φρουτοσαλάτα (δεν την αναφέρω, γιατί σίγουρα έχει αλλάξει από τότε). Το προσωπικό ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό.
Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα
Αφού απολαύσαμε το μπάνιο μας, ανηφορίσαμε προς το Μεσαιωνικό κάστρο του Πλαταμώνα. Ως παιδί και ως φοιτήτρια αργότερα, πάντα στα οδικά μας ταξίδια περνούσαμε στον δρόμο για τον εκάστοτε προορισμό μας από εκεί, αλλά ποτέ δεν είχε τύχει να το επισκεφτώ από κοντά. Έφασε, λοιπόν, η ώρα! Σε στρατηγική θέση, η Καστροπολιτεία του 10ου αιώνα ήλεγχε τη διάβαση της κοιλάδας των Τεμπών και τον νευραλγικό άξονα που ένωνε τη Μακεδονία με τη Θεσσαλία. Πύργοι, πύλες και περίδρομοι, ισχυρά τείχη, σκάλες και πολεμίστρες μας μετέφεραν σε μια άλλη εποχή.
Παλαιός Άγιος Παντελεήμονας
Η συνέχεια της μέρας μας περιλάμβανε επίσκεψη στον Παλαιό Άγιο Παντελεήμονα, ένα ημιορεινό χωριό της Πιερίας, που χτίστηκε γύρω στα τέλη του 14ου αιώνα.
Εκεί μπορεί να δει κανείς εξαιρετικά δείγματα μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής. Σήμερα αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει ο ναός του ομώνυμου αγίου, ιστορικό διατηρητέο μνημείο χτισμένο το 1914. Αφού κάναμε τη βόλτα μας και εξερευνήσαμε όλες τις γωνιές του γραφικού αυτού χωριού, καθίσαμε σε μια παραδοσιακή ταβέρνα για φαγητό και στη συνέχεια επιστρέψαμε στη βάση μας.
4η μέρα στην Πιερία – Λιτόχωρο και άλλες ομορφιές του Ολύμπου
Ο Όλυμπος μας καλούσε για άλλη μια φορά! Την επόμενη μέρα, λοιπόν, ανηφορίσαμε προς Λιτόχωρο, πόλη κτισμένη στις πλαγιές του Ολύμπου με αρκετά παραδοσιακά χαρακτηριστικά και βάση όσων θέλουν να εξορμήσουν στον Όλυμπο. Μια μικρή βόλτα και συνεχίσαμε προς τα πάνω με προορισμό την Παλαιά Μόνη και τη Σκήτη του Αγίου Διονυσίου, αλλά και τον καταρράκτη του Ενιπέα.
Παλαιά Μονή Αγίου Διονυσίου
Η παλιά μονή, χτισμένη τον 16ο αιώνα, είναι κυριολεκτικά κρυμμένη μέσα στο φαράγγι του Ενιπέα και έχει φιλοξενήσει στην μακραίωνη ζωή της σημαντικές ιστορικές στιγμές, κυρίως κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Υπάρχει χώρος στάθμευσης απ’ έξω.
Σκήτη Αγίου Διονυσίου
Από εκεί περπατώντας μέσα στο δάσος για περίπου μισή ώρα ανηφορίζεις και φτάνεις στη σκήτη του Αγίου Διονυσίου, μια φυσική σπηλιά κάτω από βράχο σε ύψος 900μ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η διαδρομή μέχρι το σπήλαιο, κατά την οποία μπορείς να απολαύσεις τη φύση του Ολύμπου στο μεγαλείο της.
Καταρράκτης Ενιπέα
Με αφετηρία το ίδιο μονοπάτι που ξεκινά από το παλιό μοναστήρι, αλλά σε αντίθετη κατεύθυνση, μετά από περίπου 20 λεπτά, φτάσαμε στον διάσημο καταρράκτη του Ενιπέα. Αυτή είναι και η πιο εύκολη διαδρομή που μπορεί να ακολουθήσει κανείς. Φυσικά υπάρχουν κι άλλες, όπως το κλασικό ορειβατικό μονοπάτι Ε4 από τη θέση «Πριόνια» προς Λιτόχωρο (κάποιοι το περπατούν και με αντίστροφη κατεύθυνση). Όμως όταν έχεις παιδιά, νομίζω ότι η απλή διαδρομή είναι μονόδρομος.
Τί να πω για τον καταρράκτη; Μας έκοψε την ανάσα και μεταφορικά, λόγω της φυσικής ομορφιάς που τον περιβάλλει, και κυριολεκτικά, αφού όποιος τολμήσει να μπει στα παγωμένα νερά του από τύχη θα γλιτώσει την καρδιακή προσβολή! Βουτήξαμε μόνο τα πόδια και καθίσαμε να απολαύσουμε τη μαγεία που υπήρχε γύρω μας.
Βύθος και Λιτόχωρο
Γεμάτοι οξυγόνο και όμορφες εικόνες γυρίσαμε στο Λιτόχωρο. Πριν κάτσουμε σε κάποιο παραδοσιακό ταβερνάκι για φαγητό, κάναμε μια τελευταία εξόρμηση προς τον καταρράκτη στη θέση «Βύθος», λίγο πιο πάνω από την πόλη. Το μονοπάτι που οδηγεί εκεί ξεκινά από τη θέση «Μύλοι» και ακολουθεί μια διαδρομή παράλληλη με το φαράγγι του Ενιπέα. Η διαδρομή είναι σύντομη, περίπου ενός χιλιομέτρου. Υπάρχει σήμανση και κατασκευασμένο μονοπάτι με κιγκλίδωμα που οδηγεί στον καταρράκτη. Νερό βέβαια στον καταρράκτη δεν είχε όταν πήγαμε, αλλά η διαδρομή μέχρι εκεί άξιζε.
Εξαντλημένοι από το περπάτημα της ημέρας κατηφορίσαμε στο κέντρο της πόλης για φαγητό. Μια καλοκαιρινή μπόρα μας αιφνιδίασε, αλλά ήταν ό,τι έπρεπε για να μας δροσίσει.
Ο επίλογος μιας όμορφης διαδρομής
Σιγά σιγά αφήσαμε το Λιτόχωρο και τον Όλυμπο πίσω μας. Τα παιδιά ήταν κουρασμένα, αλλά χορτάτα από νέες εμπειρίες! Έπρεπε να χαιρετίσουμε την Πιερία.
Εγώ είχα την αίσθηση ότι είχα ξεπληρώσει ένα ιερό χρέος: να πατήσω στη γη του Ολύμπου και να μεταδώσω με αυτόν τον τρόπο στα παιδιά μου την αγάπη και τον θαυμασμό μου για τη μαγική φύση που μας αγκαλιάζει.
Ο σπόρος έπεσε και νομίζω ότι θα καρποφορήσει στο μέλλον…
