Πορτογαλία. Μια χώρα στην οποία θες να επιστρέψεις!

Tips για πριν το ταξίδι

Το ταξίδι στην Πορτογαλία το προετοίμαζα περίπου ένα χρόνο. Η παρέα αυτή τη φορά μεγάλωσε, καθώς εκτός από τα παιδιά και τη μαμά μου, προστέθηκαν η αδερφή και η ανιψιά μου, 14 ετών. Περισσότερα άτομα, περισσότερες συνεννοήσεις και απαιτήσεις, επομένως χρειαζόταν σωστή προετοιμασία και συντονισμό, ώστε το πρόγραμμα να καλύψει τα γούστα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες όλων, από τον μικρότερο ως τον μεγαλύτερο.

Ξενοδοχείο και αεροπορικά εισιτήρια

Η έγκαιρη αναζήτηση καταλύματος για Πορτογαλία απέδωσε τα μέγιστα! Ήταν ένα basic ξενοδοχείο, αλλά πολύ φθηνό, αρκετά καθαρό, με πρωινό και πολύ κοντά στο ιστορικό κέντρο. Τέσσερα βράδια, 105€ το άτομο, όχι κι άσχημα, θα έλεγε κανείς!

Από την άλλη, τα αεροπορικά εισιτήρια, όσο και να ψάξαμε, ήταν αρκετά τσουχτερά! Επίσης, δεν υπήρχε μεγάλη ευελιξία σε ημέρες και δρομολόγια, ούτε και low budget πτήσεις. Όμως, ήταν επιθυμία όλων αυτό το ταξίδι, οπότε … ήπιαμε το πικρό ποτήρι και το ταξίδι έκλεισε για μέσα Μαΐου του 2024.

Μετακινήσεις

Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουμε, βγάλαμε όλοι την τουριστική Lisboa Card για 48 ώρες, με κόστος περίπου 44€ το άτομο όσοι είναι 16+ και 25€ τα παιδιά από 4-15 ετών. Η κάρτα αυτή σου δίνει τη δυνατότητα για απεριόριστες διαδρομές σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς στη Λισαβόνα. Επίσης, δωρεάν είσοδο ή έκπτωση σε μια μεγάλη γκάμα από αξιοθέατα, μουσεία και θεάματα. Μπορείς να τη βγάλεις για 24, 48 ή 72 ώρες. Την εκδίδεις ηλεκτρονικά, κρατάς το αποδεικτικό της κράτησης και όταν φτάσεις στη Λισαβόνα, είτε στο αεροδρόμιο, είτε σε κάποιο τουριστικό γραφείο στο κέντρο της πόλης, παραλαμβάνεις την ατομική σου κάρτα και ξενοιάζεις για τις μετακινήσεις και τις εισόδους.

Όσον αφορά στη μεταφορά από το αεροδρόμιο, αφού βρίσκεται σχετικά κοντά στην πόλη, αλλά εμείς θα φτάναμε αργά το βράδυ, προτιμήσαμε να κλείσουμε εκ των προτέρων μέσω Booking  ένα ταξί – βανάκι, που με περίπου 4€ το άτομο μάς μετέφερε μέχρι την είσοδο του ξενοδοχείου. Το ίδιο και στην επιστροφή.

Προκρατήσεις

Επίσης, πριν το ταξίδι κλείσαμε εισιτήρια για τα αξιοθέτα που επισκεφτήκαμε στη Σίντρα, για να αποφύγουμε την ταλαιπωρία της καθυστέρησης, λόγω του μεγάλου αριθμού των ανθρώπων που τα επισκέπτονται. Μακάρι να το είχαμε κάνει και για κάποια εντός της Λισαβόνας… Υπάρχουν και συνδυαστικά εισιτήρια για πάνω από ένα αξιοθέατα. Ψάξτε το.

Συνάλλαγμα

Συνάλλαγμα δεν χρειαζόμασταν, αφού η Πορτογαλία χρησιμοποιεί ευρώ, οπότε όλες οι συναλλαγές γίνονταν μέσω της τραπεζικής μας κάρτας, χωρίς προμήθειες.

Ήμασταν πανέτοιμοι και … φύγαμε για Πορτογαλία!

Μέρα 1η: Λισαβόνα. Η πολύχρωμη πόλη

Μια και φτάσαμε στην Πορτογαλία αργά το βράδυ του Σαββάτου, ξεκουραστήκαμε και την Κυριακή μας την αφιερώσαμε όλη στην εξερεύνηση της Λισαβόνας και των θησαυρών της!

Η Λισαβόνα, πρωτεύουσα της Πορτογαλίας, είναι μια πόλη γεμάτη χρώματα, σχήματα, μυρωδιές (όχι πάντα ευχάριστες, βέβαια), ήχους, κίνηση και ….. ουρές! Ατελείωτες ουρές. Πολλές φορές αποτρεπτικές για να δεις ένα αξιοθέατο. Παρόλα αυτά, είναι η ίδια ένα πελώριο αξιοθέατο! Εάν εξαιρέσεις ότι σε κάποιες γειτονιές, λίγο μακριά από το ιστορικό κέντρο, η συσσώρευση σκουπιδιών μας θύμισε Ελλάδα σε περίοδο απεργίας των απορριμματοφόρων (ενδεχομένως να πέσαμε, όντως, σε κάποια απεργία), η πόλη έχει εκμεταλλευτεί πλήρως όλες τις ομορφιές και τα αξιοθέατά της. Αρκετά τουριστική, αλλά και αρκετά οργανωμένη.

Είναι μοναδικός προορισμός για τους λάτρεις της αρχιτεκτονικής. Κάθε δρόμος, κάθε γειτονιά, μια αποκάλυψη! Ξεχωρίζουν τα Μαυριτανικής καταγωγής παραδοσιακά πλακάκια Azulejos, που καλύπτουν σχεδόν παντού τις επιφάνειες παλαιών και νέων οικοδομημάτων και δίνουν στην πόλη την εντύπωση ενός μεγάλου patchwork! Πολλά κτίρια είναι χτισμένα σε γοτθικό ή μπαρόκ ρυθμό και σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή! Η πόλη είναι ζωντανή και οι άνθρωποί της ευγενικοί και χαμογελαστοί.
Μας καλούσε να την ανακαλύψουμε σε κάθε της γωνιά! Και αυτό κάναμε.

Από το ξενοδοχείο μέχρι το ιστορικό κέντρο κατεβήκαμε με τα πόδια για να γνωρίσουμε καλύτερα την πόλη. Είδαμε όμορφες γειτονιές με παραδοσιακά μαγαζιά, όμορφα ταβερνάκια, απ’ όπου μυρωδιές θαλασσινών γεύσεων συνδυασμένων με σκόρδο, που πολύ αγαπάνε στην Πορτογαλία, ιδίως με γαρίδες, μας τρυπούσε ευχάριστα τη μύτη! Είδαμε και το παραδοσιακό τραμ να περιφέρεται στους δρόμους της, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε από πολλές σκάλες και ανηφοριές, καθώς η πόλη, χτισμένη σε επτά λόφους, είναι γεμάτη από αυτές. Επίσης, έχει πολλά πάρκα, οάσεις πράσινου για μια σύγχρονη μεγαλούπολη. Σε κάποια από αυτά είδαμε κόκορες να περιφέρονται ελεύθεροι και μας έκανε μεγάλη εντύπωση! Μετά μάθαμε ότι ο κόκορας είναι σήμα κατατεθέν της Πορτογαλίας και συνδέεται με ένα τοπικό θρύλο (Galo de Barcelos). Σουβενίρ με το κοκοράκι θα βρεις παντού στη χώρα.

Η πόλη είναι ζωντανή και οι άνθρωποί της ευγενικοί και χαμογελαστοί.
Μας καλούσε να την ανακαλύψουμε σε κάθε της γωνιά!
Και αυτό κάναμε.

Τα σημαντικότερα αξιοθέατα

Αφού παραλάβαμε το πρωί την Lisboa card από το τουριστικό γραφείο στην Praça da Comércio (Πλατεία Εμπορίου), πήραμε μπροστά από την Αψίδα Ρούα Αγκούστα (Arco da Rua Augusta) το τραμ με προορισμό τον ξακουστό Torre de Belém (Πύργο Belém), που βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Τάγου.

Για κακή μας τύχη πέσαμε στη μέρα του αντίστοιχου Run Greece της Λισαβόνας και γινόταν τέτοιος χαμός, που είχαν κλείσει οι δρόμοι και έπρεπε να κάνουμε έναν τεράστιο κύκλο με τα πόδια, για να καταλήξουμε εκεί. Όταν φτάσαμε, η ουρά που ήδη υπήρχε είχε αναμονή για τουλάχιστον δύο ώρες!!! Φυσικά επιλέξαμε να τον δούμε μόνο απ’ έξω, να τριγυρίσουμε στην περιοχή, να πιούμε την pina colada μας σε ανανά (δημοφιλές δροσιστικό ρόφημα, που προσφέρεται και χωρίς αλκοόλ) και να κατευθυνθούμε προς το Mosteiro dos Jerónimos (Μοναστήρι Αγίου Ιερώνυμου). Τεράστια ουρά κι εκεί. Περιμέναμε τουλάχιστον μία ώρα. Η είσοδος με την Lisboa Card όμως ήταν δωρεάν και η επίσκεψη στο εσωτερικό του μοναστηριού μας αποζημίωσε! Είναι ένα εντυπωσιακό αρχιτεκτόνημα υστερογοτθικού ρυθμού, πολύ επιβλητικό και πολύ περιποιημένο, όπως, βέβαια, και όλα τα μνημεία που επισκεφτήκαμε.

Εκεί κοντά βρίσκεται και ο Τροπικός Βοτανικός Κήπος, αλλά επειδή είχαμε καθυστερήσει, αποφασίσαμε να μην πάμε, αν και το είχαμε στο πρόγραμμα.

Επίσης πολύ κοντά είναι και  το ξακουστό, ιστορικό ζαχαροπλαστείο του 1837 Pastéis de Belém, που φτιάχνει το παραδοσιακό γλυκό pasteis de nata (ταρτάκια σφολιάτας με κρέμα και καμένη καραμέλα), για το οποίο είναι γνωστή η Λισαβόνα, αλλά θα έπρεπε να περιμένουμε άλλη μία ώρα στην ουρά για να το δοκιμάσουμε, οπότε το προσπεράσαμε κι αυτό. Άλλωστε αποδείχτηκε στη συνέχεια ότι τα γλυκά αυτά τα βρίσκεις παντού και υπάρχουν πολλά ακόμη αξιόλογα ζαχαροπλαστεία και εργαστήρια, απ’ όπου μπορείς να τα προμηθευτείς. Νόστιμα είναι. Φάγαμε αρκετά κατά την παραμονή μας!

Μετά το Μοναστήρι, περπατήσαμε παραλιακά μέχρι το περίφημο Μνημείο των Ανακαλύψεων (Padrão dos Descobrimentos). Πρόκειται για ένα πολύ εντυπωσιακό μνημείο, που ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1960. Τα γλυπτά που περιλαμβάνει σου διηγούνται την ιστορία των μεγάλων Πορτογάλων θαλασσοπόρων κατά την εποχή των ανακαλύψεων, προς τιμήν των οποίων και κατασκευάστηκε.

Η ώρα, όμως, είχε περάσει και η παρέα είχε πεινάσει. Κατευθυνθήκαμε, λοιπόν προς το ξακουστό Time Out Market για φαγητό. Βρίσκεται στη συνοικία Mercado da Ribeira, σε έναν χώρο κοντά στην παραλία, όπου παλαιότερα ήταν αγορά τροφίμων. Μέσα σε έναν τεράστιο ενιαίο χώρο θα βρεις μια σκεπαστή αγορά καθημερινών ή πιο γκουρμέ γεύσεων, με μεγάλους πάγκους και ψηλά καθίσματα στο κέντρο και περιμετρικά εστιατόρια, απ’ όπου παραγγέλνεις το φαγητό και ποτό της αρεσκείας σου και μαγαζιά με παραδοσιακά προϊόντα. Είναι self-service.

Λίγο πιο πάνω είναι η γνωστή ινσταγκραμική (και υπερεκτιμημένη κατά τη γνώμη μου) Ροζ Οδός με τις πολύχρωμες κρεμασμένες ομπρέλες. Αν έχετε σφιχτό πρόγραμμα, μην χάσετε τον χρόνο σας. Είναι απλώς ένας πεζόδρομος βαμμένος με ροζ χρώμα και κρεμασμένες ομπρέλες. Τίποτα το ιδιαίτερο.

Επίσης, σίγουρα θα ακούσετε ή θα διαβάσετε για τον ανελκυστήρα της Santa Justa, στο ιστορικό κέντρο της πόλης, με τον οποίο μπορείτε να ανεβείτε σε ένα από τα πιο ψηλά σημεία της και να απολαύσετε τη θέα. Ναι, το δοκιμάσαμε κι αυτό και φάγαμε άλλη μια ώρα στην τεράστια ουρά. Μετά, βέβαια, ανακαλύψαμε ότι ακριβώς από πίσω υπάρχουν σκάλες που σε οδηγούν στο ίδιο σημείο, οπότε, αν δεν σας κουράζουν οι σκάλες, προτιμήστε τες! Η θέα ήταν όντως φανταστική!

Είχαμε σχεδιάσει να επισκεφτούμε και το εντυπωσιακό Εθνικό Μουσείο Αζουλέζου (Museu Nacional do Azulejo ή Tile Museum), που τη Δευτέρα είναι κλειστό, αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε. Προτιμήσαμε να τριγυρίσουμε λίγο ακόμη στο ιστορικό κέντρο, στην αγορά και στις πλατείες. Είναι κι αυτό δωρεάν με την Lisboa Card. Εσείς, αν μπορέσετε, να πάτε, γιατί είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό.

Επισκεφτήκαμε thrive shops και άλλα καταστήματα. Δεν παραλείψαμε να επισκεφτούμε και το ξακουστό μαγαζί με τις σαρδέλες Mundo Fantástico da Sardinha Portuguesa! Οι σαρδέλες είναι βασικό, τοπικό προϊόν της Πορτογαλίας και οι ντόπιοι το έχουν αξιοποιήσει ως ένα ευφάνταστο σουβενίρ! Ναι, καλά διαβάσατε. Ντιζαϊνάτες κονσέρβες σε διάφορα χρώματα και γεύσεις σε περιμένουν να τις ανακαλύψεις σε ένα πολύχρωμο μαγαζί στο κέντρο της πόλης μπροστά την πλατεία Rossio, που μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι! Μπορείτε να αγοράσετε μια κονσέρβα με τη χρονολογία κάποιου σημαντικού γεγονότος της ζωής σας. Κομματάκι τσιμπημένες βέβαια στην τιμή…

Παραμείναμε αρκετή ώρα στην πλατεία Rossio, μία από τις ωραιότερες και μεγαλύτερες στην πόλη, καθώς τις μέρες εκείνες είχε κάποιο είδος bazaar, με μαγαζάκια που πουλούσαν διάφορα παραδοσιακά προϊόντα, αναμνηστικά ή φαγητά. Πολύ όμορφα τα προϊόντα από φελλό, άλλο ένα τοπικό προϊόν, ιδίως οι χειροποίητες τσάντες, ακόμη, όμορφα κοσμήματα και διακοσμητικά από πλακίδια Azulejos και πολλά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

Από την πλατεία πήραμε το λεωφορείο και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Μέρα 2η. Λισαβόνα. Υπέροχος συνδυασμός παλιού και σύγχρονου

Αν είναι κάτι που μου αρέσει στα ταξίδια, μεταξύ άλλων, είναι να ανακαλύπτω τις αντιθέσεις που συνυπάρχουν σε έναν προορισμό. Και στη Λισαβόνα έχει τόσες πολλές που δεν σε αφήνουν να βαρεθείς ποτέ!

Την επόμενη μέρα σχεδιάσαμε να συνεχίσουμε την περιήγησή μας στα ιστορικά αξιοθέατα της πόλης, αλλά να δούμε και το σύγχρονο κομμάτι της.

Πίσω στην ιστορία

Περπατήσαμε από το ξενοδοχείο μέχρι την πλατεία Martim Moniz για να πάρουμε το ιστορικό τραμ 28 που θα μας ανέβαζε στην κορυφή της περιοχής Alfama στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου (Castelo de São Jorge): Χα! Κι εδώ ατελείωτη ουρά! Οπότε πήραμε τα ποδαράκια μας, ανεβήκαμε σκάλες, κυλιόμενες και μη, περπατήσαμε σε όμορφες γειτονιές και σοκάκια και φτάσαμε στο κάστρο – ορόσημο της πόλης (υπάρχει και λεωφορείο, πάντως μέχρι εκεί, εάν δεν σας αρέσει το περπάτημα στην ανηφοριά). Η ιστορία του κάστρου αρχίζει από τους αρχαίους χρόνους και διάφοροι λαοί άφησαν σε αυτό το πολιτισμικό αποτύπωμά τους. Την εποχή που ζούσαν οι Άραβες στην Ιβηρική Χερσόνησο,  το κάστρο χρησιμοποιείτο ως βασιλική κατοικία. Τον 12^ο αιώνα καταλήφθηκε από τον πρώτο βασιλιά της Πορτογαλίας Afonso Henrique και πήρε το όνομα του προστάτη Αγίου. Λειτουργούσε ως βασιλική κατοικία μέχρι και τον 15^ο αιώνα. Μέσα στα τείχη του υπάρχει ένα μικρό, αλλά ενδιαφέρον αρχαιολογικό μουσείο. Από τις επάλξεις του έχεις απεριόριστη θέα στην πόλη της Λισαβόνας. Εκτός από τους εκατοντάδες τουρίστες εκεί μέσα περιδιαβαίνουν καθημερινά παγόνια με εντυπωσιακά χρώματα στα φτερά τους!

Η παλιά, γραφική, αραβική συνοικία της πόλης, που διατηρεί σχεδόν αναλλοίωτο το παραδοσιακό της χρώμα, είναι η Alfama, σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια από το κάστρο. Είναι από τις λίγες περιοχές της Λισαβόνας που έμεινε ανέπαφη μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1755. Περπατήσαμε στα στενά της και σε περίπου 10 λεπτά φτάσαμε στον Καθεδρικό Ναό της Λισαβόνας (Sé de Lisboa). Προσοχή: τις Κυριακές είναι κλειστός! Είναι ο παλαιότερος καθολικός ναός της πόλης, του 12^ου αιώνα και ιδιαίτερα εντυπωσιακός!

Στο παρόν της πόλης

Αμέσως μετά, καθίσαμε σε μία πιτσαρία έξω από τον καθεδρικό για να ξαποστάσουμε. Ακριβώς δίπλα υπάρχει ένας ανελκυστήρας που σε κατεβάζει σε χαμηλότερο επίπεδο (κάναμε λίγη ώρα να τον εντοπίσουμε, η αλήθεια είναι!), απ’ όπου και πήραμε το λεωφορείο για να επισκεφτούμε το εντυπωσιακό ενυδρείο της πόλης. Το ξακουστό Oceanário de Lisboa  βρίσκεται σε ένα τεράστιο πάρκο στις όχθες του ποταμού Τάγου, το Parque das Nacoes, στη βορειοανατολική πλευρά της πόλης, αρκετά μακριά από το ιστορικό κέντρο της. Παρόλα αυτά, έχει πολύ συχνή συγκοινωνία και μπορείς, ακολουθώντας μια παρόχθια διαδρομή, να είσαι εκεί σε περίπου 20 λεπτά με μισή ώρα. Είναι ένα υπερσύγχρονο κτίριο με πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα από τον θαλάσσιο κόσμο της Πορτογαλίας! Οι εικόνες είναι πολύ λίγες για να σας μεταφέρω την αίσθηση! Είναι λίγο ακριβό το εισιτήριο (25€ οι ενήλικες, 17€ οι ηλικιωμένοι άνω των 65 και 15€ τα παιδιά από 3-12). Υπάρχει και μια έκπτωση 15% αν έχεις τη Lisboa Card. Αξίζει όμως, ιδίως αν ταξιδεύετε με παιδιά. Θα ξετρελαθούν! Όπως κι εσείς!

Στην ίδια περιοχή απλώνεται το σύγχρονο κομμάτι της πόλης με μεγάλα εμπορικά κέντρα, καζίνο, μουσεία, οικιστικά συγκροτήματα, γραφεία και υπαίθρια θεματικά πάρκα. Υπάρχει και ένα τελεφερίκ που περνάει πάνω από τον ποταμό προσφέροντας στους επισκέπτες πανοραμική θέα ολόκληρης της περιοχής του εθνικού πάρκου και των εκβολών του Τάγου. Δυστυχώς δεν προλαβαίναμε να το δοκιμάσουμε, οπότε δεν μπορώ να γράψω περισσότερα. Φαινόταν ενδιαφέρον, πάντως!

Μια και ήμασταν στην περιοχή και κατόπιν απαίτησης των νεαρών μελών της παρέας, επισκεφτήκαμε το εμπορικό κέντρο Vasco da Gama, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σύγχρονα εμπορικά κέντρα της περιοχής. Εμείς οι μεγάλοι ξαποστάσαμε, τα παιδιά ξεχύθηκαν στα μαγαζιά!

Επιστρέψαμε αργά το απόγευμα στο ιστορικό κέντρο, φάγαμε σε ένα τοπικό εστιατόριο (δεν πολυενθουσιάστηκα …) και  γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Την επόμενη μέρα μας περίμενε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδρομή!

Μέρα 3^η. Σίντρα. Ένα παραδεισένιο μέρος

Για να κερδίσουμε χρόνο και να είμαστε νωρίς στα παλάτια που επιλέξαμε να επισκεφτούμε αποφεύγοντας τις τεράστιες ουρές, νοικιάσαμε από πριν μισθωμένο βανάκι με οδηγό και σε περίπου 35 λεπτά βρισκόμασταν στο κέντρο της Σίντρα. Ο οδηγός μας, ο Bruno, μας παρέλαβε από την είσοδο του ξενοδοχείου και σε όλη τη διαδρομή μάς έκανε ξενάγηση για το τι βλέπαμε στον δρόμο μας, αλλά συζητούσαμε και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι με την κίνηση, την ακρίβεια στα ενοίκια και άλλα τέτοια θέματα που μας είναι πολύ οικεία, δυστυχώς! Μας άφησε στο κέντρο της πόλης, απ’ όπου παίρνει κανείς τα τοπικά λεωφορεία για να επισκεφτεί τα παλάτια.

Επειδή είχαμε στη διάθεσή μας μόνο κάποιες ώρες μέχρι το απόγευμα, γιατί εκεί γύρω στις 18.00 με 19.00 κλείνουν τα περισσότερα αξιοθέατα, επιλέξαμε να επισκεφτούμε μόνο δύο από τα αμέτρητα παλάτια της περιοχής. Άλλωστε, τα τσουχτερά εισιτήρια δεν θα μας επέτρεπαν έτσι κι αλλιώς να τα επισκεφτούμε όλα, ακόμη κι αν διαθέταμε τον απαιτούμενο χρόνο.

Χορτάτη, λοιπόν, η ομάδα και έχοντας πάρει τις απαραίτητες δόσεις καφέ και τσαγιού, προχωρήσαμε προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σίντρα, όπου βρίσκονται οι στάσεις των λεωφορείων που θα χρειαζόμασταν.

Παλάτια βγαλμένα από παραμύθι

Αρχικά, πήραμε το τοπικό λεωφορείο 435, γνωστό και ως Villa Express 4 Palaces, για το παλάτι Quinta da Regaleira. Ήταν και το αγαπημένο μου παλάτι, τελικά, λόγω της μυστηριακής ατμόσφαιρας που το περιβάλλει, αλλά και των υπέροχων κήπων του!

Σε  περίπου 40 στρέμματα βλέπει κανείς περίτεχνα κτίρια, πύργους, κήπους με λίμνες και λουλούδια, παρεκκλήσια, μονοπάτια, καταρράκτες και το περιβόητο «πηγάδι της μύησης» ή αλλιώς «ανεστραμμένο πύργο». Αν παρατηρήσετε τις φωτογραφίες, θα καταλάβετε γιατί ονομάστηκε έτσι. Ο θρύλος το θέλει να συνδέεται με μυστικιστικές τελετές και το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών. Εγώ θα σας πω ότι τόσο τα παιδιά, όσο και οι μεγάλες της παρέας ενθουσιαστήκαμε και αφεθήκαμε στην εξερεύνησή του! Βέβαια, δεν αποφύγαμε κι εδώ την ουρά. Οπότε, συμβουλή: Ελάτε όσο πιο νωρίς γίνεται!

Ξαναπήραμε το λεωφορείο 435, κατεβήκαμε στο κέντρο και πήραμε το 434 (γνωστό ως Pena Circuit) για να επισκεφτούμε το δημοφιλές Παλάτι Pena (Palácio da Pena‎).

Πολύχρωμο, δαιδαλώδες, πολύβουο και πολύ ενδιαφέρον, το παλάτι αυτό είναι ιδανικό για ολοήμερη εκδρομή, καθώς πέρα από το κεντρικό κτίριο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τεράστιος κήπος του με περιφερειακά κτίσματα, λίμνες και μονοπάτια προς εξερεύνηση. Βέβαια, μετά από τόσες ώρες περπάτημα, απέμεινα μόνη να περιπλανιέμαι στους κήπους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι λάκισαν και γύρισαν στην είσοδο για να πάρουν μια ανάσα πριν την επιστροφή. Αν μπορείτε, μείνετε ένα-δυο βράδια στη Σίντρα για να προλάβετε να δείτε όσο γίνεται περισσότερα!

Και λίγες πληροφορίες για τα λεωφορεία προς τα παλάτια: Το σημείο εκκίνησής τους δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Σίντρα είναι σχεδόν το ίδιο, με διαφορά λίγων μέτρων.  Το 435 έχει εκκίνηση κάθε 15 λεπτά, ενώ το 434 κάθε 5 λεπτά. Το εισιτήριο είναι κοινό και για τις δύο διαδρομές και κοστίζει γύρω στα 13€ το άτομο. Η μεταφορά γίνεται με τη μέθοδο hop on – off.

Αν μπορείτε, μείνετε ένα-δυο βράδια στη Σίντρα
για να προλάβετε να δείτε όσο γίνεται περισσότερα!

Ακολούθησε φαγητό σε τοπικό εστιατόριο (σπεσιαλιτέ γαριδομακαρονάδα με σκόρδο και χταπόδι με πουρέ γλυκοπατάτας!) και επιστροφή στη Λισαβόνα, αυτή τη φορά με τρένο. Πήραμε τη γραμμή Sintra-Rossio. Η διαδρομή διαρκεί περίπου 40 λεπτά και το εισιτήριο είναι πολύ φθηνό. Αν έχεις την κάρτα της Λισαβόνας είναι δωρεάν κι αυτό.

Λίγες τελευταίες βόλτες στην Πλατεία Rossio και στα γύρω μαγαζιά και επιστροφή στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για το ταξίδι του γυρισμού την επόμενη μέρα.

Σίγουρα δεν τα είδαμε όλα. Έχει αμέτρητα ακόμη σημεία να εξερευνήσεις και να θαυμάσεις. Όχι μόνο στην πρωτεύουσα Λισαβόνα και στη Σίντρα, αλλά σε όλη τη χώρα. Άλλωστε δεν πήγαμε στο άλλο διαμάντι της Πορτογαλίας, το Πόρτο! Και δεν παρακολουθήσαμε παράσταση με fado μουσική, που τη λατρεύω!

Οπότε έχουμε έναν καλό λόγο να ξαναγυρίσουμε! Ίσως σας δούμε εκεί!

Olá meus amigos!