Μετά την τριήμερη παραμονή μας στη Βιέννη (διάβασε εδώ για τις εμπειρίες μας στη φοβερή αυτή πόλη) είχαμε προγραμματίσει να μείνουμε μια μέρα στην Μπρατισλάβα. Ξεκινήσαμε λοιπόν το πρωί, πήγαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βιέννης και πήραμε το τρένο για την την πρωτεύουσα της Σλοβακίας.
Από τη Βιέννη στη Μπρατισλάβα με τρένο
Πράσινα χωράφια, μικρά χωριά, ανεμογεννήτριες στον ορίζοντα. Αυτή ήταν η αυστριακή εξοχή που περνούσε από το παράθυρο του τρένου. Σε περίπου μία ώρα από τη Βιέννη βρεθήκαμε στην Μπρατισλάβα.
Το ταξίδι ήταν άνετο και ήσυχο, από αυτά που σε αφήνουν να φτάσεις ξεκούραστη. Είχαμε νοικιάσει δωμάτιο στο κέντρο, πέντε λεπτά με τα πόδια από την Παλιά Πόλη. Αφήσαμε τα πράγματά μας και βγήκαμε αμέσως να εξερευνήσουμε την πόλη.
Μία μέρα στη Μπρατισλάβα, λοιπόν. Αρκεί; Θα σου πω στο τέλος.
Η Γαλάζια Εκκλησία και ο Čumil
Η πρώτη στάση ήταν η Γαλάζια Εκκλησία, η εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ. Γαλάζιοι τοίχοι, γαλάζια κεραμίδια, λευκές λεπτομέρειες. Χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα σε στιλ αρ νουβό, σε σχέδια του Ούγγρου αρχιτέκτονα Ödön Lechner, και μοιάζει περισσότερο με ζαχαρωτό παρά με ναό!
Μετά χαθήκαμε στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης. Και εκεί, στη γωνία των οδών Panská και Laurinská, μας καλωσόρισε ο Čumil!
Ο Čumil είναι ένα χάλκινο άγαλμα εργάτη που ξεπροβάλλει από ένα φρεάτιο, με τα χέρια ακουμπισμένα στο πεζοδρόμιο και ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Τοποθετήθηκε το 1997 και είναι έργο του γλύπτη Viktor Hulík. Το όνομά του σημαίνει κάτι σαν «ο χαζοπαρατηρητής», αυτός που κοιτάζει τους περαστικούς.
Για το τι ακριβώς κοιτάζει υπάρχουν πολλές εκδοχές. Άλλοι λένε ότι απλώς ξεκουράζεται από τη δουλειά, άλλοι ότι κρυφοκοιτάζει κάτω από τις φούστες των κυριών. Λένε επίσης ότι αν τρίψεις το κεφάλι του και κάνεις μια ευχή, θα πραγματοποιηθεί, γι’ αυτό είναι γυαλισμένο από τα χέρια των επισκεπτών!
Η πινακίδα «Man at work» δίπλα του δεν είναι κάποιο αστείο. Μπήκε επειδή ο Čumil είχε «χάσει» το κεφάλι του από αυτοκίνητα που δεν τον είδαν. Σήμερα είναι το πιο φωτογραφημένο σημείο της πόλης και θα τον βρεις παντού στα σουβενίρ, σε μαγνητάκια, κούπες και μπλουζάκια. Ο πιο διάσημος κάτοικος της Μπρατισλάβα “ζει”, κυριολεκτικά, κάτω από το πεζοδρόμιο.
Ο Καθεδρικός του Αγίου Μαρτίνου και το κάστρο που βρήκαμε κλειστό
Στα δυτικά σύνορα του ιστορικού κέντρου της πόλης, κάτω από το Κάστρο της Μπρατισλάβα, στέκεται ο Καθεδρικός του Αγίου Μαρτίνου, γοτθικός, με ψηλό καμπαναριό. Για σχεδόν τρεις αιώνες, από το 1563 ως το 1830, εδώ στέφονταν οι βασιλείς και οι βασίλισσες της Ουγγαρίας, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Βούδα και την Πέστη. Ανάμεσά τους και η Μαρία Θηρεσία. Στην κορυφή του πύργου υπάρχει ακόμα ένα επίχρυσο αντίγραφο του ουγγρικού στέμματος.
Από εκεί ανηφορίσαμε προς το κάστρο. Ο καιρός ήταν υπέροχος και θέλαμε πολύ να δούμε τη συναρπαστική, όπως διαβάσαμε, θέα της πόλης και του Δούναβη από ψηλά.
Το κάστρο της Μπρατισλάβα είναι αδύνατο να το χάσεις. Ένα μεγάλο λευκό ορθογώνιο κτίριο με τέσσερις γωνιακούς πύργους σε λόφο πάνω από τον Δούναβη. Ο λόφος κατοικείται από την προϊστορική εποχή, ενώ η σημερινή του μορφή οφείλεται κυρίως στην εποχή της Μαρίας Θηρεσίας. Κάηκε το 1811, έμεινε ερείπιο για πάνω από έναν αιώνα και αναστηλώθηκε τον 20ό αιώνα. Σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις του Σλοβακικού Εθνικού Μουσείου, ενώ ακριβώς δίπλα βρίσκεται το κοινοβούλιο της χώρας.
Κι όμως, όταν φτάσαμε στην είσοδο, διαπιστώσαμε ότι ήταν κλειστό. Σύμφωνα με το ωράριο που είχαμε δει στο ίντερνετ έπρεπε να είναι ανοιχτό, αλλά εκείνη τη μέρα είχε κλείσει για τεχνικούς λόγους, για την προετοιμασία κάποιας τοπικής εκδήλωσης. Ήταν λίγο απογοητευτικό, αν σκεφτείς και την ανάβαση που χρειάστηκε να κάνουμε. Η διαδρομή με τα πόδια από την Παλιά Πόλη διαρκεί περίπου 10 με 15 λεπτά. Ανάλογα με τις αντοχές σας και τον τρόπο που θα επιλέξετε να ανεβείτε, η εμπειρία διαφέρει. Για όσους δεν αντέχουν, υπάρχει βέβαια και το τρόλεϊ.
Η γέφυρα με το UFO και μια μπίρα στην Παλιά Πόλη
Κατεβαίνοντας από το κάστρο, φτάσαμε στη γέφυρα Most SNP, που όλοι λένε απλώς «η γέφυρα UFO». Στην κορυφή του ψηλού πυλώνα της υπάρχει μια κατασκευή που μοιάζει πραγματικά με ιπτάμενο δίσκο, έτοιμο να απογειωθεί πάνω από τον Δούναβη. Η γέφυρα άνοιξε το 1972 και μέσα στον «δίσκο» λειτουργούν σήμερα εστιατόριο και παρατηρητήριο. Η θέα είναι υπέροχη, αλλά οι τιμές λίγο τσιμπημένες!
Συνεχίσαμε τη βόλτα και κάποια στιγμή καθίσαμε για ξεκούραση. Η Παλιά Πόλη είχε αρκετό κόσμο και πολλά τουριστικά μαγαζιά, όχι όμως σε σημείο που να σε πνίγει. Περπατιέται εύκολα και με χαλαρό ρυθμό.
Καταλήξαμε στην κεντρική πλατεία, την Hlavné námestie, μπροστά στο Παλιό Δημαρχείο. Είναι ένα από τα παλαιότερα πέτρινα κτίρια της πόλης, με ιστορία που ξεκινά από τον 14ο αιώνα, και για μένα το πιο γραφικό σημείο της Μπρατισλάβα.
Στη μέση της πλατείας στέκεται η Κρήνη του Ρολάνδου ή του Μαξιμιλιανού, η παλαιότερη κρήνη της πόλης, από το 1572, με έναν ιππότη με πανοπλία στην κορυφή. Γύρω της, σχεδόν κάθε κτίριο ήταν κάποτε αρχοντικό ή μέγαρο αριστοκρατών.
Σε αρκετά από αυτά τα μέγαρα στεγάζονται σήμερα πρεσβείες. Στο μέγαρο Kutscherfeld βρίσκεται η Πρεσβεία της Γαλλίας, ενώ στην ίδια πλατεία είναι και οι πρεσβείες της Ιαπωνίας και της Ελλάδας.
Μπροστά από τη Γαλλική Πρεσβεία, ένας χάλκινος Γάλλος στρατιώτης της εποχής του Ναπολέοντα γέρνει πάνω από ένα παγκάκι, με το χαρακτηριστικό καπέλο του. Κάθεσαι στο παγκάκι και εκείνος μπαίνει στη φωτογραφία σου πίσω από τον ώμο σου. Είναι έργο του γλύπτη Juraj Meliš και τοποθετήθηκε το 1997, την ίδια χρονιά με τον Čumil. Θυμίζει ότι ο Ναπολέων πέρασε από την πόλη το 1805, όταν υπογράφηκε εδώ η Ειρήνη του Πρεσβούργου, και ότι τα στρατεύματά του πολιόρκησαν τη Μπρατισλάβα το 1809.
Τοπικό φαγητό εκεί που τρώνε οι ντόπιοι
Το βραδάκι πήγαμε για φαγητό. Αντί για τα εστιατόρια της κεντρικής πλατείας, διαλέξαμε ένα μαγαζί που προτιμούν πολύ οι ντόπιοι, το Bratislavský meštiansky pivovar, λίγα λεπτά έξω από την Παλιά Πόλη. Είναι παλιά ζυθοποιία που φτιάχνει ακόμα τη δική της μπίρα, και μέσα στη σάλα στέκεται ακόμη ο εξοπλισμός της, τα μεγάλα καζάνια και οι σωληνώσεις.
Φάγαμε σούπα γκούλας, ζεστή και πικάντικη με πάπρικα, και παϊδάκια με ένα γυαλιστερό, καπνιστό γλάσο από πάνω, τρυφερά και χορταστικά. Η σλοβάκικη κουζίνα είναι απλή, σπιτική και γενναιόδωρη, φτιαγμένη για να σε ζεστάνει.
Δεν φύγαμε χωρίς να δοκιμάσουμε και τα bryndzové halušky, το εθνικό πιάτο της Σλοβακίας. Μικρά ζυμαρικά από πατάτα, κάτι σαν νιόκι, με μαλακό αλμυρό πρόβειο τυρί και τραγανό μπέικον από πάνω. Απλό, λίγο βαρύ, αλλά πολύ νόστιμο.
Βράδυ στο Παλιό Δημαρχείο, με βιολί και βιολοντσέλο
Μετά το φαγητό γυρίσαμε πάλι στην Παλιά Πόλη. Τα φώτα είχαν ανάψει και τα σοκάκια είχαν πάρει άλλο χρώμα.
Εκεί, ανάμεσα στα φωτισμένα μέγαρα, μας περίμενε το πιο όμορφο δώρο της μέρας. Δύο νεαροί μουσικοί του δρόμου, ένα βιολί κι ένα βιολοντσέλο, και γύρω τους η πλατεία να σωπαίνει σιγά σιγά. Έπαιζαν κλασική μουσική σχεδόν μισή ώρα, χωρίς παύση. Οι νότες ανέβαιναν στις προσόψεις και χάνονταν στον βραδινό ουρανό. Οι περαστικοί σταματούσαν, έμεναν, ξεχνούσαν πού πήγαιναν. Κανείς δεν βιαζόταν να φύγει. Τα δυο παλικάρια ήταν αληθινά ταλαντούχα και εύχομαι κάποτε να τους ξανακούσω.
Έτσι έκλεισε η μέρα μας στη Μπρατισλάβα. Με ένα βιολί, ένα βιολοντσέλο και το ζεστό φως μιας παλιάς πλατείας.
Αρκεί μία μέρα στη Μπρατισλάβα;
Ναι, για τα βασικά. Η Παλιά Πόλη είναι μικρή και τα περισσότερα αξιοθέατα απέχουν λίγα λεπτά με τα πόδια το ένα από το άλλο. Είναι ιδανική στάση ανάμεσα σε Βιέννη, Βουδαπέστη και Πράγα, όπου συνεχίσαμε κι εμείς με τρένο την επόμενη μέρα.
- Πώς θα πας: με τρένο από τη Βιέννη, περίπου μία ώρα.
- Πού να μείνεις: στο κέντρο, κοντά στην Παλιά Πόλη, για να τα κάνεις όλα με τα πόδια.
- Το κάστρο: έλεγξε το ωράριο την ίδια μέρα, γιατί μπορεί να είναι κλειστό για εκδηλώσεις.
- Φαγητό: ψάξε μαγαζιά που προτιμούν οι ντόπιοι, μακριά από την κεντρική πλατεία.
- Το βράδυ: μη φύγεις χωρίς μια βόλτα στο Παλιό Δημαρχείο.
Αν ονειρεύεσαι το πρώτο σου ταξίδι μόνη, με τα παιδιά ή με αγαπημένους ανθρώπους, η Μπρατισλάβα είναι ένα ήσυχο και φιλόξενο ξεκίνημα.
Για περισσότερες ιστορίες και πρακτικούς οδηγούς από τα ταξίδια μου, γράψου στο newsletter. Η επόμενη στάση είναι η Πράγα.
Μείνετε συντονισμένοι!
