Ξεκινήσαμε μια Κυριακή απόγευμα του Αυγούστου. Οδηγήσαμε ως τη Θεσσαλονίκη, διανυκτερεύσαμε εκεί, αφήσαμε το αυτοκίνητο σε πάρκινγκ κοντά στο αεροδρόμιο και τη Δευτέρα το πρωί πετάξαμε με Ryanair. Κλασική βορειοελλαδίτικη συνταγή για φθηνό ευρωπαϊκό ταξίδι!

Η πρώτη ώρα, και μια αναποδιά που βγήκε σε καλό

Μας υποδέχτηκε μια Βιέννη ηλιόλουστη. Πήραμε το τρένο από το αεροδρόμιο, αλλά η γραμμή είχε πρόβλημα εκείνες τις μέρες και σε ένα σημείο μας κατέβασαν και μας πήραν με λεωφορείο της εταιρείας των σιδηροδρόμων. Σας θυμίζει κάτι;

Όμως, σε αντίθεση με ό,τι φαντάζεστε, δεν ταλαιπωρηθήκαμε καθόλου. Το υπερσύγχρονο λεωφορείο μάς άφησε έξω από στάση μετρό, δύο λεπτά περπάτημα, και συνεχίσαμε. Στην πορεία, από το παράθυρο, είδαμε γειτονιές που αλλιώς δεν θα βλέπαμε ποτέ. Η αλλαγή στο σχέδιο έγινε η πρώτη μας ξενάγηση στην αριστοκρατική Βιέννη! Άλλωστε, σε μια πόλη, που όπως διαπιστώσαμε, σχεδόν όλα λειτουργούν άψογα, ακόμη και όταν κάτι χαλάει, κάποιος έχει ήδη φροντίσει να υπάρχει εναλλακτική λύση!

Χαμηλοί τόνοι παντού

Τις επόμενες τρεις μέρες κινηθήκαμε παντού με μετρό, τραμ και τα ποδαράκια μας. Το ξενοδοχείο μας είχε σε πολύ κοντινή απόσταση τη στάση μετρό Rossauer Lände και αυτή αποτέλεσε το βασικό σημείο των μετακινήσεών μας.

Και εδώ είναι που με κέρδισε η Βιέννη. Τα περισσότερα οχήματα ηλεκτρικά, άρα καθαρός αέρας και ησυχία. Πράσινο παντού, πάρκα περιποιημένα. Δημόσιες τουαλέτες πεντακάθαρες, με μικρό αντίτιμο (συνήθως 50 λεπτά), όποια ώρα κι αν τις χρειαστείς. Κάδοι τόσο καθαροί, που δεν έχω ξαναδεί σε τόσο μεγάλη πόλη, στην Ελλάδα, δε, μάλλον πουθενά.

Άνθρωποι που κάνουν τζόκινγκ στη Ringstraße, που κυκλοφορούν με ποδήλατα, που ξαπλώνουν στα πάρκα και κάθονται στα παγκάκια χωρίς να βιάζονται.

Και κανείς δεν ύψωνε τη φωνή του. Για μας τους Έλληνες, που είμαστε φωνακλάδες, ήταν κάτι που δεν γινόταν να μην το παρατηρήσεις από την πρώτη στιγμή. Όσο μεγαλώνεις, αρχίζεις να εκτιμάς την ησυχία και την ήρεμη καθημερινότητα και η Βιέννη, καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας εκεί με έκανε να σκέφτομαι, πόσο θα ήθελα να ζω σε μια τέτοια πόλη, όπου το αστικό περιβάλλον είναι διαμορφωμένο με γνώμονα την άνεση και ευζωία του πολίτη και η καθημερινότητα δεν σου προκαλεί περισσότερο άγχος από αυτό που μπορεί ήδη να έχεις για προσωπικούς ή κοινωνικούς λόγους! Τέλος, όμως, η γκρίνια. Πάμε να γνωρίσουμε την πόλη!

Δούναβης: εκεί που η πόλη συναντά το νερό

Η Βιέννη έχει μια πράσινη, ήρεμη πλευρά — εκεί όπου ο Δούναβης συναντά την πόλη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτές οι βόλτες δίπλα στο νερό είναι από τις αγαπημένες μου στα ταξίδια. Στη Βιέννη, ο Δούναβης δίνει στην πόλη έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό.

Ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο, πολύ κοντά στις όχθες του ποταμού και περπατήσαμε κατά μήκος του προς το κέντρο. Αυτές τις τρεις ημέρες, μου άρεσε ιδιαίτερα να περπατώ στις γέφυρες που ενώνουν τις όχθες του πολυτραγουδισμένου ποταμού, ανάμεσα στα δέντρα και στο πράσινο, με το νερό να κυλάει από κάτω και την πόλη να ανοίγεται γύρω μου. Είναι από εκείνες τις βόλτες που δεν χρειάζονται πρόγραμμα, ούτε κάποιο συγκεκριμένο αξιοθέατο. Απλώς περπατάς, κοιτάς, αναπνέεις και αφήνεις την πόλη να σου αποκαλυφθεί λίγο διαφορετικά.

Πρώτη μέρα: εκκλησίες, σνίτσελ και ο καναπές του Φρόυντ

Η πρώτη μας βόλτα ξεκίνησε από τη Votivkirche, μια εντυπωσιακή νεογοτθική εκκλησία, που χτίστηκε με χρήματα από δημόσιο έρανο ως ευχαριστήριο μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ το 1853.

Ακριβώς μπροστά απλώνεται το Πάρκο Ζίγκμουντ Φρόυντ, βαφτισμένο όχι τυχαία έτσι, καθώς εκεί δίπλα, στο Πανεπιστήμιο και στο Γενικό Νοσοκομείο, σπούδασε και εργάστηκε ο πατέρας της ψυχανάλυσης.

Περπατήσαμε γύρω από τα κτίρια του Πανεπιστημίου, που είναι υπέροχα, και καταλήξαμε σε ένα παραδοσιακό βιεννέζικο εστιατόριο, το Gasthaus Rebhuhn, στην οδό Berggasse.

Και εδώ η σύμπτωση: η Berggasse είναι ο ίδιος δρόμος που στο νούμερο 19 έχει το διαμέρισμα του Φρόυντ, εκεί που έζησε και δεχόταν ασθενείς σχεδόν πενήντα χρόνια, σήμερα το Sigmund Freud Museum. Φάγαμε δηλαδή σνίτσελ λίγες πόρτες πιο κάτω από τον καναπέ του πατέρα της ψυχανάλυσης, αφού είχαμε ήδη περάσει από το πάρκο με το όνομά του!

Όσο για το σνίτσελ, παρόλο που δεν είμαι ιδιαίτερα φίλη του είδους, ομολογώ ότι το βιεννέζικο ήταν εξαιρετικό. Ιδιαίτερα λεπτό, τραγανό απ’ έξω και πολύ γευστικό. Τα λουκάνικα όμως δεν με ενθουσίασαν, τα Ελληνικά χωριάτικα είναι πολύ καλύτερα. Ντόπια μπύρα, φυσικά, ήπιαμε. Όλοι πίνουν μπύρα. Ίσως περισσότερο κι από νερό, μια και στα εστιατόρια και στις καφετέριες της Βιέννης η μπύρα κοστίζει σχεδόν το ίδιο – μερικές φορές λιγότερο – από ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό!

Μια πόλη με άρωμα Ελλάδας

Μετά από μια ολιγόωρη μεσημεριανή σιέστα στο ξενοδοχείο, που τελικά δεν ήταν και πολύ μακριά από το ιστορικό κέντρο, το απόγευμα ξαναβγήκαμε για να εξερευνήσουμε την κομψή αυτή πόλη. Κατεβήκαμε στον σταθμό του μετρό Rathaus, όπου είναι κομβικός για όποιον θέλει να περιηγηθεί στο ιστορικό κέντρο, εφόσον πολλά από τα αξιόλογα μνημεία και κτίρια βρίσκονται εκεί κοντά.

Το πρώτο εμβληματικό κτίριο που σε ξαφνιάζει με το μέγεθος και την αρχιτεκτονική του είναι το κτίριο του Αυστριακού Κοινοβουλίου. Θα μπορούσες να πεις ότι είναι κυριολεκτικά ένας αρχαιοελληνικός ναός, με οκτάστυλη κορινθιακή πρόσοψη. Στην νότια πλευρά του σε υποδέχονται οχτώ εντυπωσιακές Καρυάτιδες, εμπνευσμένες από το Ερεχθείο της Ακρόπολης και στην πρόσοψη το τεράστιο άγαλμα της Αθηνάς Παλλάδας σε κάνει να νιώθεις περίεργα οικεία!

Δεν είναι τυχαίο. Αρχιτέκτονας ήταν ο Δανός Θεόφιλος Χάνσεν, ο ίδιος που σχεδίασε την Ακαδημία Αθηνών, την Εθνική Βιβλιοθήκη, το Αστεροσκοπείο και το Ζάππειο. Είχε ζήσει οκτώ χρόνια στην Αθήνα, από το 1838 ως το 1846, και πίστευε βαθιά ότι η αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική είναι η αιώνια, τέλεια μορφή. Όταν, λοιπόν, του ζητήθηκε να στεγάσει το κοινοβούλιο μιας αυτοκρατορίας, διάλεξε αυτόν τον αρχιτεκτονικό τύπο. Γιατί πίστευε ότι ο οίκος της δημοκρατίας έπρεπε να θυμίζει από που προέρχεται το πολύτιμο αυτό αγαθό!

Γι’ αυτό η Βιέννη μοιάζει κάπως γνώριμη σε εμάς. Ένα μεγάλο κομμάτι του κέντρου της ανήκει στον ιστορισμό της Ringstraße: το 1857 ο αυτοκράτορας γκρέμισε τα μεσαιωνικά τείχη και στη θέση τους κάθε νέο κτίριο πήρε τον ιστορικό ρυθμό που ταίριαζε στη λειτουργία του. Ελληνικός ναός για το κοινοβούλιο, γοτθικό για το δημαρχείο των πολιτών, αναγεννησιακό για το πανεπιστήμιο, μπαρόκ για το θέατρο της αυτοκρατορίας. Νιώθεις σαν να περπατάς μέσα σε ένα εγχειρίδιο ιστορίας της αρχιτεκτονικής!

Το Δημαρχείο και μια έκπληξη του καλοκαιριού

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την Rathausplatz, δηλαδή την Πλατεία του Δημαρχείου, που βρίσκεται σε ένα τμήμα του Rathaus Park, ενός τεράστιου πάρκου που σφύζει από ζωή κάθε ώρα της ημέρας. Το Δημαρχείο, ένα νεογοτθικό και τεράστιο κτίριο, χτίστηκε με πρότυπο τα δημαρχεία της Φλάνδρας και στέκει σκόπιμα απέναντι από το αυτοκρατορικό ανάκτορο. Η πόλη απέναντι στον θρόνο…

Και πετύχαμε κάτι που δεν το περιμέναμε. Tο Vienna Film Festival, ένα τεράστιο, υπαίθριο και δωρεάν για όλους πολιτιστικό φεστιβάλ, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, όσο η ξακουστή Όπερα της Βιέννης είναι κλειστή, μπροστά από το Δημαρχείο της πόλης. Μια τεράστια οθόνη, ένα καλά οργανωμένο αμφιθέατρο με καθίσματα και άλλους χώρους ανάπαυσης, και προβολές κάθε βράδυ, όχι παραδοσιακών ταινιών κινηματογράφου, αλλά μουσικών παραγωγών υψηλής τέχνης —όπως όπερα, κλασική μουσική, τζαζ, ποπ και ροκ συναυλίες. Νωρίτερα μέσα στη μέρα υπάρχουν δραστηριότητες και για παιδιά. Κι απ’ ό,τι είδα στις αφίσες των προηγούμενων εβδομάδων πολλά μεγάλα ονόματα της μουσικής συμμετείχαν. Εκείνο το βράδυ έπαιζε τη Νυχτερίδα του Γιόχαν Στράους, η όπερα που κλασικά εδώ και δεκαετίες παίζεται στην Όπερα της Βιέννης κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Μέσα στο πάρκο, μπροστά από τον χώρο του αμφιθεάτρου, ήταν στημένη μια ολόκληρη υπαίθρια αγορά φαγητού, με γεύσεις από όλο τον κόσμο. Χιλιάδες άνθρωποι, ντόπιοι και τουρίστες, έτρωγαν, έπιναν και διασκέδαζαν όλοι μαζί, σαν μια τεράστια πολυεθνική παρέα με κοινό παρονομαστή την τέχνη. Νόστιμα εδέσματα και ντόπια μπύρα σε τσουχτερές, βέβαια, τιμές. Βουή και πολυκοσμία παντού, όμως δεν υπήρχε τίποτα πεταμένο κάτω. Προσωπικό της διοργάνωσης μάζευε συνεχώς άδεια ποτήρια και πιάτα. Οι τουαλέτες στο πάρκο πεντακάθαρες. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ αυτό το θεωρώ το πρωταρχικό δείγμα πολιτισμού.

Βραδινή βόλτα και η τέχνη να σε συντροφεύει σε κάθε βήμα

Αφού απολαύσαμε κι εμείς αυτήν την όμορφη ατμόσφαιρα, συνεχίσαμε τη νυχτερινή, πια βόλτα μας προς το Hofburg, περνώντας μέσα από το Volksgarten. Και αν πάτε, ψάξτε μέσα στο πάρκο τον Ναό του Θησέα: είναι πιστό αντίγραφο του Θησείου της Αθήνας, χτισμένο το 1819 για να στεγάσει ένα γλυπτό του Κανόβα. Δεύτερο ελληνικό κτίριο σε μία ώρα περπάτημα!

Το ίδιο το Hofburg δεν είναι ένα ανάκτορο. Είναι επτά αιώνες ιστορίας αποτυπωμένοι σε αρχιτεκτονικές γραμμές και γλυπτική. Ξεκινά από τον 13ο αιώνα και φτάνει ως το 1913, με κάθε αυτοκράτορα να χτίζει τη δική του πτέρυγα χωρίς να γκρεμίζει την προηγούμενη. Είναι ένα “αρχιτεκτονικό βιβλίο” ολόκληρης της δυναστείας των Αψβούργων στην πέτρα. Μέσα στη Neue Burg του συγκροτήματος στεγάζεται το Μουσείο Εφέσου, με τα εξαιρετικά ευρήματα των αυστριακών ανασκαφών στην Έφεσο. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να το δούμε αυτή τη φορά.

Η μεγάλη πλατεία μπροστά, η Heldenplatz, έμεινε για πάντα μισοτελειωμένη. Το σχέδιο προέβλεπε δεύτερη συμμετρική πτέρυγα απέναντι. Ήρθε όμως ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, έπεσε η μοναρχία, και το ημικύκλιο δεν έκλεισε ποτέ.

Μπαίνοντας στο Χόφμπουργκ, σήκωσα το βλέμμα και βρέθηκα κάτω από έναν εντυπωσιακό θόλο, με οβάλ ανοίγματα, περίτεχνα διακοσμητικά και μια αρχιτεκτονική συμμετρία που σε κάνει να νιώσεις θαυμασμό. Βρίσκεται στην πτέρυγα του Αγίου Μιχαήλ, πάνω από την εντυπωσιακή είσοδο και την κεντρική δίοδο που συνδέει την πλατεία Michaelerplatz με το εσωτερικό του ανακτόρου.

Θαύμασα την αρχιτεκτονική, τα σιντριβάνια, τα γλυπτά. Σε αυτή την πόλη, όπου κι αν σταθείς, υπάρχει ένα έργο τέχνης που θα σου πει μια ιστορία. Σταθήκαμε σε ένα από αυτά που μας έκανε εντύπωση: Το σύμπλεγμα «Η Δύναμη στη Θάλασσα», στην πρόσοψη της Νέας Πτέρυγας του Αγίου Μιχαήλ του Αυστριακού γλύπτη Rudolf Weyr, που δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Η κεντρική γυναικεία μορφή είναι η προσωποποίηση της Αυστρίας, με χαρακτηριστικά που θυμίζουν τη μορφή της Νίκης. Στέκεται στην πλώρη ενός πλοίου, ενώ κάτω από αυτήν εμφανίζονται μυθικές θαλάσσιες μορφές, ανάμεσά τους ο Ποσειδώνας. Το έργο συμβολίζει την αυστριακή ναυτική δύναμη και την κυριαρχία στη θάλασσα.

Περάσαμε από την Kohlmarkt και τον Graben με τα ακριβά μαγαζιά, φτάσαμε ως τη Στήλη της Πανώλης και είδαμε από μακριά τον Άγιο Στέφανο φωτισμένο. Τα αφήσαμε όμως και τα δύο για την επόμενη μέρα, να τα δούμε με το φως του ήλιου και να τα εξερευνήσουμε με λεπτομέρεια.

Δεύτερη μέρα: μπουγάτσα στη Βιέννη

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε γευστικά. Πήραμε το μετρό, δύο μόλις στάσεις, και πήγαμε στη Wallensteinstraße, στο 20ό διαμέρισμα, για τον φούρνο Boro Bäckerei. Το είχαμε δει σε κάποιο βίντεο στο YouTube.

Ναι, τρώνε και στη Βιέννη μπουγάτσα! Λίγο διαφορετική από τη δική μας, αλλά με πολύ ωραίο τραγανό φύλλο. Δοκιμάσαμε με κιμά και με τυρί. Μόνο που δεν είναι ακριβώς μπουγάτσα. Είναι αυτό που οι ανατολίτες ονομάζουν burek. Το ότι το βρίσκεις στη Βιέννη δεν είναι τυχαίο: η Brigittenau είναι ιστορικά εργατική και μεταναστευτική συνοικία, με βαλκανικές οικογένειες εγκατεστημένες εδώ και δεκαετίες.

Επίσκεψη στον Άγιο Στέφανο

Τοπόσημο της πόλης, ο μεγαλόπρεπος αυτός καθεδρικός ναός είναι πραγματικά άξιος προσοχής. Λίγα πράγματα που αξίζει να ξέρετε πριν πάτε: η δυτική πρόσοψη με την Πύλη των Γιγάντων και τους δύο πύργους είναι ρωμανική, του 13ου αιώνα. Όλο το υπόλοιπο είναι γοτθικό. Ο νότιος πύργος, 136 μέτρα, ολοκληρώθηκε το 1433. Ο βόρειος δεν τελείωσε ποτέ, γιατί τελείωσαν τα χρήματα. Η στέγη έχει 230.000 γυαλισμένα κεραμίδια που σχηματίζουν τον δικέφαλο αετό των Αψβούργων στη μία πλευρά.

Και η ιστορία που μας έμεινε: το 1945 δεν τον κατέστρεψαν οι βόμβες. Φωτιές από λεηλασίες σε γειτονικά μαγαζιά οδήγησαν στην καταστροφή του. Η στέγη κατέρρευσε, η μεγάλη καμπάνα έλιωσε. Ξαναχτίστηκε όμως με δωρεές, και κάθε ένα από τα εννιά ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας πλήρωσε από ένα κομμάτι.

Η Στήλη της Πανώλης

Αν έρθεις Βιέννη, είναι δύσκολο να μην περάσεις από μπροστά της. Και θα σταθείς. Γιατί και αυτό το μπαρόκ γλυπτό λέει μια σημαντική ιστορία.

Την έταξε ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ όταν έφυγε από τη Βιέννη κατά την επιδημία της πανούκλας του 1679. Κάτω γονατίζει ο ίδιος προσευχόμενος, χωρίς στέμμα. Δίπλα, ένα φτερωτό πνεύμα γκρεμίζει στην άβυσσο μια γηραιά γυναικεία μορφή, που είναι προσωποποιημένη η ίδια η Πανώλη. Και ψηλά, μέσα σε σύννεφα, η Αγία Τριάδα. Γι’ αυτό και λέγεται και “Στήλη της Αγίας Τριάδας”. Ένα δημόσιο τάμα, σκαλισμένο σε πέτρα. Το μνημείο αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο τη νοοτροπία της εποχής: την πίστη στη θεία παρέμβαση, την ανάγκη συλλογικής ευγνωμοσύνης μετά από μια καταστροφή και τη σύνδεση της θρησκείας με την πολιτική εξουσία.

Βρίσκεται στην οδό Graben, στο κέντρο της πεζοδρομημένης εμπορικής περιοχής. Θα τη συναντήσεις περίπου στη μέση της διαδρομής ανάμεσα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου και την περιοχή του ανακτόρου Hofburg.

Ένας κήπος γεμάτος μουσική

Μέσα στο καταπράσινο Burggarten, πίσω από το Χόφμπουργκ, βρίσκεται ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία της Βιέννης για τους φίλους της μουσικής: το μνημείο του Μότσαρτ. Ο μεγάλος συνθέτης στέκεται αγέρωχος, ενώ μπροστά του ένα παρτέρι σε σχήμα μουσικού κλειδιού του Σολ συμπληρώνει με τον πιο όμορφο τρόπο το σκηνικό. Μου άρεσε αυτή η μικρή μουσική έκπληξη μέσα στο πάρκο, μια υπενθύμιση πως η Βιέννη είναι μία από τις σημαντικότερες κοιτίδες της Ευρωπαϊκής κλασικής μουσικής.

Η Όπερα και η τούρτα

Στις δέκα η ώρα της ίδιας μέρας είχαμε προγραμματισμένη ξενάγηση στην Όπερα της Βιέννης και εντυπωσιαστήκαμε πραγματικά. Μας έδειξαν λεπτομέρειες του εσωτερικού και μας εξήγησαν πώς λειτουργεί ο χώρος. Μας αποκάλυψαν επίσης και το πώς κάθε χρόνο, για τον περίφημο Χορό της Όπερας, που σχεδόν όλοι βλέπουμε αποσπάσματα από τις τηλεοράσεις μας, το δάπεδο της πλατείας ανεβαίνει στο ύψος της σκηνής και ολόκληρο το θέατρο γίνεται αίθουσα χορού. Τα εισιτήρια βέβαια είναι πανάκριβα και εξαντλούνται από τις πρώτες μέρες. Ήδη για τον Φεβρουάριο του 2027 είναι sold out!

Η Όπερα βομβαρδίστηκε τον Μάρτιο του 1945 και ξανάνοιξε στις 5 Νοεμβρίου 1955 με τον Φιντέλιο του Μπετόβεν. Επιλέχθηκε επειδή είναι ένα έργο που μιλά για την απελευθέρωση, λίγους μήνες μετά τη Συνθήκη της Βιέννης και την αποχώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων από την Αυστρία.

Αν θέλετε να δείτε παράσταση χωρίς να δώσετε μια περιουσία, η Όπερα της Βιέννης διαθέτει θέσεις όρθιων σε συμβολική τιμή λίγων ευρώ, που πωλούνται λίγο πριν την παράσταση. Είναι θεσμός εδώ και δεκαετίες. Το κανονικό εισιτήριο για καθήμενους ποικίλει ανά παραγωγή για τους ενήλικες, ενώ τα παιδικά έχουν 20€. Η ξενάγηση κοστίζει περίπου 20€ επίσης.

Μετά από τόσο περπάτημα ένα διάλειμμα ήταν απαραίτητο, κι εγώ είχα άλλωστε τον διακαή πόθο να δοκιμάσω τη διάσημη Sachertorte. Είχαμε ακούσει για το περίφημο Café Sacher, με τις τεράστιες ουρές και τις τσουχτερές τιμές. Εμείς προτιμήσαμε το ζαχαροπλαστείο Zanoni & Zanoni στην Rotenturmstraße, που είναι γνωστό κυρίως για το νόστιμο παγωτό του, αλλά και για τα γλυκά του. Δοκίμασα λοιπόν εκεί και την ευχαριστήθηκα μια χαρά. Η ιστορία πάντως έχει πλάκα: το Sacher και το Demel είναι σε δικαστική διαμάχη εδώ και χρόνια για το ποιος δικαιούται να λέει τη δική του «αυθεντική τούρτα Ζάχερ» και η διαφορά κρινόταν στο αν μπαίνει μία στρώση μαρμελάδας βερίκοκο ή δύο… Εσάς βέβαια δεν θα πρέπει να σας απασχολούν τέτοια πράγματα. Απλώς απολαύστε την!

Το Kunsthistorisches Museum και γιατί έμεινα έκθαμβη

Το Kunsthistorisches Museum βρίσκεται στην Maria-Theresien-Platz, ανάμεσα στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, δύο επιβλητικά, δίδυμα κτίρια που δεσπόζουν σε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς δημόσιους χώρους της Βιέννης. Η πλατεία είναι αφιερωμένη στη Μαρία Θηρεσία, την ισχυρή αυτοκράτειρα των Αψβούργων, και στο κέντρο της δεσπόζει το μνημειώδες άγαλμά της, περιτριγυρισμένο από σημαντικές προσωπικότητες της εποχής της. Εδώ η αυτοκρατορική ιστορία συναντά την τέχνη και τον πολιτισμό, δημιουργώντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της πόλης.

Εννοείται είχαμε κλείσει εβδομάδες πριν διαδικτυακά εισιτήρια. Αν τα κλείσετε μέσω booking, όπως εμείς, θα πρέπει πρώτα να πάτε στο εξωτερικό δεξί ταμείο για να ανταλλάξετε τα vouchers σας με εισιτήρια πριν μπείτε μέσα. Μπαίνοντας αριστερά υπάρχει μεγάλος χώρος με ντουλαπάκια για να αφήσετε τα πράγματά σας.

Όταν αρχίσαμε την περιήγηση, έχασα κυριολεκτικά την αίσθηση του χρόνου. Με “κατάπιε” με την ομορφιά και τον πλούτο του.

Η ελληνική και ρωμαϊκή συλλογή, η εξαιρετική αιγυπτιακή συλλογή, τα γλυπτά, τα αντικείμενα τέχνης. Για μια αρχαιολόγο, είναι ένας μικρός παράδεισος. Και ανακαλύψαμε και μια λεπτομέρεια που δεν περίμενα: οι αίθουσες της αιγυπτιακής συλλογής δεν είναι απλώς διακοσμημένες με αιγυπτιακά μοτίβα. Τρεις αυθεντικοί αρχαίοι κίονες από ναό της Άθωρ μεταφέρθηκαν εκεί και στηρίζουν πραγματικά την οροφή!

Δεν μπήκα καθόλου στη σκέψη “γιατί να βρίσκονται εδώ, είναι κλεμμένα” κλπ. Απλώς απόλαυσα την ομορφιά και ρούφηξα τη γνώση που μου έδωσε η ευκαιρία. Όλα τα άλλα, είναι μια μεγάλη ιστορία, που σίγουρα ένα προσωπικό, ταξιδιωτικό ιστολόγιο δεν είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για να αναπτυχθεί.

Εκείνο που με ενθουσίασε εξίσου ήταν η ζωγραφική. Μπροστά στα έργα μεγάλων ζωγράφων, από τον Βελάσκεθ και τον Ρούμπενς μέχρι τον Βερμέερ, ένιωσα εκείνη τη γνώριμη συγκίνηση που σου προκαλεί η τέχνη όταν στέκεσαι απέναντί της και δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Και φυσικά, η συνάντηση με τον αγαπημένο μου Καραβάτζιο ήταν από τις στιγμές που θα θυμάμαι. Το φως, οι σκιές, η ένταση των μορφών του… Κάθε φορά που βλέπω έργο του από κοντά, έχω την αίσθηση ότι οι μορφές του πρόκειται να κινηθούν και να βγουν από τον καμβά.

Και μια πληροφορία για τους καημένους συντρόφους αρχαιολόγων και φιλότεχνων που ξεποδαριάζονται μαζί μας: Στις πτέρυγες της ζωγραφικής έχει υπέροχους, αναπαυτικούς καναπέδες για να ξαποστάσετε κι εσείς, ψυχούλες!

Στην καντίνα του Leo – Würstelstand & Käsekrainer

Το βράδυ αποφασίσαμε να αφήσουμε για λίγο τα μουσεία και τα μεγαλοπρεπή κτίρια και να γνωρίσουμε μια άλλη πλευρά της Βιέννης: το street food. Και τι καλύτερο από ένα αυθεντικό Würstelstand. Τα περίφημα Würstelstände, τα μικρά υπαίθρια περίπτερα της πόλης, αποτελούν κομμάτι της βιεννέζικης γαστρονομικής κουλτούρας και από το 2024 έχουν ενταχθεί στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO.

Επιλέξαμε το Wurstelstand Leo, το παλαιότερο της πόλης, που λειτουργεί από το 1928 και παραμένει οικογενειακή επιχείρηση. Δεν είναι κάποιο «δήθεν» τουριστικό αξιοθέατο. Είναι ένα μέρος όπου σταματούν Βιεννέζοι και επισκέπτες, μέρα και νύχτα, για ένα γρήγορο λουκάνικο και μια μπύρα. Εδώ σταρ είναι η Käsekrainer, το καπνιστό λουκάνικο γεμισμένο με λιωμένο τυρί, ενώ για τους πολύ πεινασμένους υπάρχει η περίφημη Big Mama — μια γιγαντιαία Käsekrainer, πάνω από μισό κιλό, που σερβίρεται με ψωμί, σάλτσες και συνοδευτικά και προορίζεται για ένα έως τέσσερα άτομα. Απλό, χορταστικό, χωρίς γαστρονομικές φιλοδοξίες — μια μικρή γεύση της καθημερινής Βιέννης. Και οι ταξιδιώτες φαίνεται να συμφωνούν: οι κριτικές είναι γενικά πολύ θετικές, ιδιαίτερα για την Käsekrainer, αν και υπάρχουν και πρόσφατες αρνητικές εμπειρίες σχετικά με την αναμονή και την εξυπηρέτηση.

Μου άρεσε η ιδέα να φάω όπως οι ντόπιοι, αν και δεν εντυπωσιάστηκα με τα λουκάνικα. Τα ελληνικά τα θεωρώ πολύ γευστικότερα.

Μετά επιστρέψαμε στη γειτονιά μας, ήπιαμε μια μπύρα σε ένα μπαράκι δίπλα και πέσαμε για ύπνο, γιατί η επόμενη μέρα είχε πάλι πολύ πλούσιο πρόγραμμα.

Το Σένμπρουν χωρίς εισιτήριο

Ξεκινήσαμε με το ανάκτορο Σένμπρουν, τη θερινή κατοικία των Αψβούργων που συνδέεται κυρίως με τη Μαρία Θηρεσία, η οποία το μεταμόρφωσε και του έδωσε σε μεγάλο βαθμό τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, κατά τον 18ο αιώνα. Η γνωστότερη σε μας πριγκίπισσα Σίσι περνούσε εδώ τα καλοκαίρια της, όταν δεν βρισκόταν στην Κέρκυρα!

Και πόση ιστορία χωράει αυτό το παλάτι! Ο εξάχρονος Μότσαρτ έπαιξε εδώ το 1762. Ο Ναπολέων το χρησιμοποίησε ως στρατηγείο. Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ γεννήθηκε εδώ το 1830 και πέθανε εδώ το 1916.

Δεν μπήκαμε στο εσωτερικό. Η αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια με εντυπωσιάζει, αλλά δεν με αγγίζει όσο η τέχνη, η αρχαιολογία και η ζωντανή ιστορία μιας πόλης. Άλλωστε, εχαμε ήδη ξοδέψει αρκετά στο Kunsthistorisches και, ας είμαστε ειλικρινείς, τα εισιτήρια των μουσείων και των μνημείων της Βιέννης είναι τσουχτερά για τα δικά μας δεδομένα. Αλλά δεν το μετανιώσαμε καθόλου.

Γιατί το πάρκο του Σένμπρουν είναι δωρεάν και προσφέρει τόσα πολλά, που μπορείς να περάσεις εκεί ώρες χωρίς να χρειαστεί να αγοράσεις εισιτήριο. Περπατήσαμε στους κήπους, θαυμάσαμε την κρήνη του Ποσειδώνα και ανεβήκαμε προς τη Γκλοριέτ, από όπου η θέα απλώνεται πάνω από το παλάτι και ολόκληρη τη Βιέννη. Και μια μικρή αρχαιολογική παρατήρηση για όσες και όσους αγαπάτε τέτοιες λεπτομέρειες: μέσα στο πάρκο αναζητήστε τα Ρωμαϊκα Ερείπια του 1778. Πρόκειται για ένα τεχνητό ερείπιο, κατασκευασμένο έτσι, ώστε να μοιάζει με αρχαίο μνημείο που έχει καταρρεύσει. Ο 18ος αιώνας αγαπούσε τόσο πολύ τη μελαγχολία της φθοράς, την ατμόσφαιρα του παρελθόντος και τη γοητεία των αρχαίων ερειπίων!

Naschmarkt: Μια γεύση από την καθημερινή Βιέννη

Από το Σένμπρουν συνεχίσαμε προς τη Naschmarkt, την ιστορική αγορά της Βιέννης, που λειτουργεί στην περιοχή από τα τέλη του 18ου αιώνα. Εδώ αλλάζει εντελώς η ατμόσφαιρα. Πάγκοι με τοπικά προϊόντα, μπαχαρικά, φρούτα, τυριά και γεύσεις από κάθε γωνιά του κόσμου. Μια μικρή πολυπολιτισμική περιήγηση μέσα στην πόλη. Καθίσαμε για λίγο, ξαποστάσαμε με ένα αναψυκτικό και μια μπύρα και απολαύσαμε τη βόλτα μας χωρίς βιασύνη.

Αν βρεθείτε εκεί Σάββατο, δίπλα στην αγορά στήνεται και μεγάλο παζάρι με παλαιά αντικείμενα. Για όσες και όσους αγαπάτε να ψάχνετε μικρούς θησαυρούς, είναι μια ωραία αφορμή να αφιερώσετε λίγο περισσότερο χρόνο στην περιοχή. Ακριβώς απέναντι, στη Linke Wienzeile, βρίσκονται δύο από τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια του Ότο Βάγκνερ, με τις εντυπωσιακές προσόψεις τους, διακοσμημένες με πολύχρωμα κεραμικά πλακίδια και φυτικά μοτίβα. Αν αγαπάτε την αρχιτεκτονική, αξίζει να σηκώσετε το βλέμμα. Γιατί η Βιέννη δεν κρύβει την ομορφιά της μόνο στα μεγάλα παλάτια και στα μουσεία.

Το Belvedere κι ένα φιλί (που δεν είδαμε)

Στη συνέχεια, με το τραμ, κατευθυνθήκαμε στο Belvedere. Στις αρχές του 18ου αιώνα ήταν το θερινό ανακτορικό συγκρότημα του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας, ένός από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς ηγέτες της αυστριακής μοναρχίας. Αποτελείται κυρίως από το Άνω και το Κάτω Belvedere, με εντυπωσιακούς μπαρόκ κήπους ανάμεσά τους. Σήμερα το συγκρότημα στεγάζει το Belvedere Museum, με μια σημαντική συλλογή αυστριακής τέχνης — και φυσικά το περίφημο “Φιλί” του Gustav Klimt.

Ο Klimt ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αυστριακούς ζωγράφους και κορυφαία μορφή της βιεννέζικης Art Nouveau και της Vienna Secession, ενώ το χαρακτηριστικό χρυσό, διακοσμητικό ύφος έργων όπως το “Φιλί” έχει γίνει τόσο αναγνωρίσιμο σύμβολο της Βιέννης, ώστε η μορφή του Κλιμτ και τα έργα του να έχουν περάσει σχεδόν παντού — από αφίσες και καρτ ποστάλ μέχρι μαγνητάκια και κάθε λογής σουβενίρ.

Αν και ο Κλιμτ συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου ζωγράφους και ένα αντίγραφο του “Φιλιού” κοσμεί εδώ και χρόνια το υπνοδωμάτιό μου, δεν του κάναμε την τιμή να το δούμε από κοντά. Οι εξαντλητικές ουρές και τα ακριβά εισιτήρια μας οδήγησαν να επιλέξουμε να θαυμάσαμε το συγκρότημα μόνο απ’ έξω, την αρχιτεκτονική και τους κήπους του.

Ε, ας μείνει και κάτι για την επόμενη φορά! Είναι ένας ωραίος τρόπος να έχεις πάντα έναν λόγο να επιστρέψεις σε έναν τόπο που σου άρεσε!

Τελευταίος σταθμός: Το Πράτερ και η μεγάλη ρόδα

Για το τέλος της ημέρας αφήσαμε το Πράτερ, έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς χώρους αναψυχής της Βιέννης. Κάποτε ήταν αυτοκρατορικός κυνηγότοπος. Το 1766 ο Ιωσήφ Β΄ τον άνοιξε στο κοινό και από τότε εξελίχθηκε σε έναν χώρο περιπάτου, διασκέδασης και ψυχαγωγίας.

Το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολό του είναι φυσικά η τεράστια ρόδα, το Wiener Riesenrad, που κατασκευάστηκε το 1897, με αφορμή τα 50 χρόνια βασιλείας του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ. Αρχικά διέθετε τριάντα καμπίνες. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη σοβαρές ζημιές και, όταν αποκαταστάθηκε, επαναλειτούργησε με δεκαπέντε καμπίνες. Γι’ αυτό και σήμερα οι καμπίνες της φαίνονται τόσο αραιές. Λένε ότι η θέα από ψηλά είναι υπέροχη και μπορείς άνετα να την απολαύσεις γιατί η ρόδα κινείται αρκετά αργά. Όμως η ουρά ήταν τεράστια και δεν είχαμε κλείσει εισιτήριο από πριν, όπότε αποφασίσαμε να μην περιμένουμε.

Το δίδαγμα της ημέρας: όπου κι αν αποφασίσετε να πάτε στη Βιέννη, ειδικά αν ταξιδεύετε τον Αύγουστο ή σε περιόδους αιχμής, φροντίστε να κλείσετε ηλεκτρονικά τα εισιτήριά σας για τα αξιοθέατα που θέλετε οπωσδήποτε να επισκεφθείτε.

Μέσα στο πάρκο ανακαλύψαμε την παραδοσιακή μπυραρία Schweizerhaus. Είναι από εκείνα τα μέρη που έχουν γίνει σχεδόν θεσμός για τους Βιεννέζους. Διαθέτει έναν τεράστιο, καταπράσινο κήπο με τραπέζια κάτω από τα δέντρα, όπου η ατμόσφαιρα είναι περισσότερο biergarten παρά κλασικό εστιατόριο. Το μεγάλο του «ατού» είναι το Stelze, το τραγανό και ζουμερό χοιρινό κότσι, που συνδυάζεται ιδανικά με την αυθεντική Budweiser από βαρέλι. Στο μενού υπάρχουν επίσης Kartoffelpuffer, ribs και άλλα ψητά. Είναι από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία γαστρονομικής στάσης στο Πράτερ και, όπως μάθαμε τον χειμώνα κλείνει και ανοίγει ξανά γύρω στα μέσα Μαρτίου, λειτουργώντας καθημερινά μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου.

Γινόταν χαμός! Ευτυχώς, όμως βρήκαμε τραπέζι. Και κάπου εδώ τελείωσε η προσπάθειά μας να είμαστε εγκρατείς! Το κότσι ήταν απολαυστικό, η μπύρα δροσερή και η ατμόσφαιρα γεμάτη ζωή. Οι τιμές είναι αρκετά υψηλές, αλλά το φαγητό ήταν καλής ποιότητας και η εμπειρία άξιζε.

Και να έχετε στο νου σας ότι σε όλα τα εστιατόρια στη Βιέννη, επιλέγεις υποχρεωτικά σχεδόν το φιλοδώρημα των σερβιτόρων.

Τι κρατάω από τη Βιέννη

Την επόμενη μέρα πήραμε το τρένο για τον επόμενο προορισμό μας, που θα σας διηγηθώ στο επόμενο άρθρο.

Τί κρατάω, λοιπόν, από τη Βιέννη; Όχι μόνο την τέχνη, τα ανάκτορα και τα εντυπωσιακά κτίρια.

Κρατάω την ησυχία της πόλης. Την αίσθηση ότι χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να διασκεδάζουν σε έναν δημόσιο χώρο χωρίς να τον μετατρέπουν σε σκουπιδότοπο. Τον σεβασμό στα παλιά κτίρια, την αρχιτεκτονική που διατηρεί τον χαρακτήρα της και τη φροντίδα που φαίνεται ακόμη και στις μικρές λεπτομέρειες.

Κρατάω την αίσθηση ότι ο πολιτισμός δεν βρίσκεται μόνο μέσα στα μουσεία. Είναι στους δρόμους, στις πλατείες, στα κτίρια, στα πάρκα, στις αγορές και στον τρόπο που μια πόλη φροντίζει τον δημόσιο χώρο της.

Και κάτι ακόμη, ιδιαίτερα για όσες και όσους αγαπάτε τον πολιτιστικό ή τον γαστρονομικό τουρισμό: η Βιέννη έχει πολλά να προσφέρει. Μνημεία, μουσεία, ιστορία σε κάθε γωνιά, αλλά και γεύσεις από διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης, συγκεντρωμένες στην ίδια πόλη. Μπορείς το πρωί να θαυμάζεις αρχαία γλυπτά και το βράδυ να απολαμβάνεις ένα εξαιρετικό κότσι με μπύρα. Και ανάμεσα στα δύο, να περπατάς σε δρόμους που μοιάζουν να έχουν βγει από άλλη εποχή.

Η Βιέννη έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να συνδυάζει τη μεγαλοπρέπεια με την καθημερινότητα. Δεν χρειάζεται να φωνάξει για να εντυπωσιάσει. Το κάνει με χαμηλούς τόνους, με αισθητική και με μια αίσθηση τάξης που προσωπικά εκτίμησα πολύ.

Και κρατάω, τέλος, κάτι που για μένα είναι ίσως το σημαντικότερο: Μπορείς να γνωρίσεις μια πόλη χωρίς να μπεις σε κάθε μουσείο, χωρίς να δεις κάθε αξιοθέατο και χωρίς να εξαντληθείς. Μπορείς να την περπατήσεις, να την παρατηρήσεις, να δοκιμάσεις τις γεύσεις της, να χαθείς λίγο στους δρόμους της και να αφήσεις κάτι για την επόμενη φορά.

Γιατί ένα ταξίδι δεν είναι λίστα με αξιοθέατα που πρέπει να τσεκάρεις. Είναι οι στιγμές που παίρνεις μαζί σου όταν επιστρέφεις.

Και η Βιέννη, για μένα, άφησε αρκετές.

Τα λέμε!

The post Βιέννη σε τρεις μέρες: Μια πόλη χαμηλών τόνων και υψηλής αισθητικής appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας στη Νότια Αγγλία με το δεύτερο μέρος του ταξιδιού. Το πρώτο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Η τρίτη μέρα: Greenway και Dartmoor

Κατά μήκος της Αγγλικής Ριβιέρας

Την τρίτη μέρα ακολουθήσαμε μια υπέροχη παραλιακή διαδρομή ξεκινώντας από το Exeter και περνώντας από Torquay & Paignton, στην ακτή του Αγγλικού Καναλιού στον Ατλαντικό Ωκεανό, στη νότια ακτή του Ντέβον. Πρόκειται για μια περιοχή γνωστή ως “Αγγλική Ριβιέρα” και οι δύο πόλεις είναι κλασικά θέρετρά της για καλοκαιρινές διακοπές. Η παλίρροια ήταν χαμηλή, και τα νερά τραβηγμένα — οι βάρκες έμοιαζαν να αιωρούνται στην άμμο, σαν να περίμεναν υπομονετικά να ξαναγεμίσουν με νερό τα λιμάνια. Τα εξοχικά σπίτια με τους μικρούς κήπους και τα χρωματιστά ξενοδοχεία πάνω στα πρανή των λόφων με θέα στη θάλασσα έδιναν έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα στην περιοχή. Αυτά ήταν ό,τι μπόρεσα να παρατηρήσω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, γιατί δεν κάναμε στάση εκεί, αφού τελικός προορισμός μας ήταν το Greenway, το εξοχικό της Αγκάθα Κρίστι. 

Σαν σε αστυνομικό μυθιστόρημα

Στο Greenway, το εξοχικό της αγαπημένης μας συγγραφέως αστυνομικών μυθιστορημάτων Agatha Christie, Γεωργιανής αρχιτεκτονικής του 1780-1790, αυτό που σε εντυπωσιάζει πρώτα είναι το ίδιο το περιβάλλον: ένα καταπράσινο δάσος που φτάνει ως τις όχθες του ποταμού Dart. Η έκταση είναι τεράστια, κήποι με πανέμορφα και σπάνια φυτά και λουλούδια, θάμνοι, καστανιές και μονοπάτια σε κάνουν να νιώθεις σαν να περπατάς όντως μέσα σε μυθιστόρημα μυστηρίου. 

Το Boathouse, ένα μικρό σπιτάκι χτισμένο δίπλα στο νερό, μοιάζει σαν να έχει βγει από βιβλίο της Agatha· ένα μικρό, γοητευτικό κτίσμα που χρησιμοποιούνταν για να κατεβάζουν βαρκούλες στο ποτάμι. Η ηρεμία του τοπίου, ο ήχος του νερού και η σκιερή δροσιά των δέντρων δημιουργούν μια απόκοσμη ατμόσφαιρα που θυμίζει τις ιστορίες της ίδιας της συγγραφέως. Εκεί άλλωστε απομονωνόταν και η ίδια για να βρει την έμπνευση. Λένε ότι το εσωτερικό του boathouse, ειδικά η πισίνα, αποτέλεσε την έμπνευση για τη σκηνή του εγκλήματος στο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι “Φόνος στο Κολέγιο” (Dead Man’s Folly). 

Μέσα στο κυρίως σπίτι, η επίπλωση, οι προσωπικές συλλογές και τα προσωπικά αντικείμενα της ίδιας και της οικογένειάς της, σε μεταφέρουν σε ένα πλούσιο σπίτι της δεκαετίας του ‘50. Τα σημεία που με εντυπωσίασαν περισσότερο είναι η βιβλιοθήκη του σπιτιού με μια τοιχογραφία που ζωγράφισαν Αμερικανοί στρατιώτες του Λιμενικού Σώματος όταν επιτάχθηκε το σπίτι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η ντουλάπα του υπνοδωματίου της, όπου υπάρχουν ακόμη τα ρούχα της ίδιας και της μητέρας της.

Το εισιτήριο κοστίζει περίπου 20€ για τους μεγάλους και 10€ για τα παιδιά.

Την παραθεριστική κατοικία της συγγραφέως και τους κήπους τα διαχειρίζεται το National Trust, μια ανεξάρτητη φιλανθρωπική οργάνωση που αναλαμβάνει τη συντήρηση και την προβολή ιστορικών κτιρίων και μνημείων στην Αγγλία. Τα έσοδά του προέρχονται κυρίως από συνδρομές μελών, δωρεές, κληροδοτήματα, εισιτήρια εισόδου, και έσοδα από εμπορικές δραστηριότητες, όπως τα καταστήματα δώρων και οι καφετέριες στα αξιοθέατα.

Γνώρισε τοπικούς θρύλους στο Dartmoor National Park

Στην επιστροφή προς το Exeter, περάσαμε αυτή τη φορά μέσα από το Dartmoor National Park, μια έκταση που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τους θρύλους της περιοχής. Το τοπίο είναι απέραντο και άγριο, με τα χαρακτηριστικά tors — βραχώδεις κορυφές που στέκουν σαν αρχαίοι φρουροί πάνω από τα λιβάδια και τις πεδιάδες. Κάθε σχηματισμός μοιάζει να κρύβει τη δική του ιστορία: λένε ότι ο Bowerman’s Nose ήταν κάποτε κυνηγός που μεταμορφώθηκε από μάγισσες σε πέτρα, ενώ σε άλλα σημεία του πάρκου φημολογείται πως περιπλανιέται μια φανταστική μαύρη φιγούρα με μορφή σκύλου. Άλλοι μιλούν για τα … τριχωτά χέρια, που παίρνουν τον έλεγχο του αυτοκινήτου σου αν περάσεις από κει!

Και δεν είναι μόνο αυτοί οι μύθοι: παλιά μονοπάτια, αιωνόβια δάση και τόποι σαν το Wistman’s Wood μπλέκονται σε μυστηριώδεις ιστορίες, και οι ντόπιοι λένε ότι ο αέρας εκεί μπορεί να κάνει την πυξίδα σου να τρελαθεί και τα πουλιά αποφεύγουν τα πιο σκιερά σημεία… 

Το δικό μας πέρασμα ήταν σύντομο γιατί είχε αρχίσει ήδη να νυχτώνει και το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό, αρκετό όμως για να νιώσω αυτήν την ανεπαίσθητη ανατριχίλα που προκαλεί το τοπίο.

Γυρίσαμε σπίτι και η ψυχή μου έμεινε για αρκετή ώρα σε εκείνα τα μοναδικά τοπία της φύσης που είχαμε δει όλη τη μέρα.

Bath – Η γεωργιανή λουτρόπολη

Την προτελευταία μέρα αφήσαμε το Exeter και κατευθυνθήκαμε στο Bath, μια πόλη διάσημη για τη γεωργιανή αρχιτεκτονική της. Τα κτίρια με τις συμμετρικές κίτρινες προσόψεις από τοπικό ασβεστόλιθο και οι κομψοί δρόμοι δημιουργούν μια αίσθηση αρμονίας και δίνουν στην πόλη μια διαχρονική διάσταση· στο Bath η ζωή σε κάθε βήμα μοιάζει να κινείται ανάμεσα στους αιώνες, από τη ρωμαϊκή αρχαιότητα μέχρι τα νεότερα χρόνια.

Το Αβαείο του Μπαθ είναι ένας εμβληματικός ναός κάθετου Γοτθικού ρυθμού στην καρδιά της πόλης , διάσημος για τις εντυπωσιακές βενταλωτές οροφές του. Ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα και αποτελεί κορυφαίο ιστορικό μνημείο, προσφέροντας στους επισκέπτες τη δυνατότητα να ανέβουν στον πύργο του για πανοραμική θέα. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.

Η Ρωμαϊκή πόλη ονομαζόταν Aquae Sulis (τα ύδατα της Σούλις) και η σύγχρονη πόλη που αναπτύχθηκε γύρω από τις αρχαίες πηγές είναι το Μπαθ. Οι Ρωμαίοι δημιούργησαν ένα συγκρότημα λουτρών και ναών εκεί, συνδέοντας την τοπική κελτική θεότητα Sulis με τη δική τους θεά Μινέρβα (Sulis Minerva). 

Αν υπάρχει ένας αρχαιολογικός χώρος που ξέρει πώς να σε τραβήξει κυριολεκτικά μέσα στην ιστορία του, αυτός είναι σίγουρα τα Ρωμαϊκά Λουτρά στο Μπαθ. Είναι ένας από τους πιο καλοδιατηρημένους της Ρωμαϊκής Βρετανίας και αυτός ένας από τους σημαντικότερους λόγους που το Bath συγκαταλέγεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι ρωμαϊκές θέρμες χρονολογούνται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και εκμεταλλεύονται τις φυσικές θερμές πηγές της περιοχής. Ο χώρος περιλαμβάνει το great bath, μια μεγάλη, ανοιχτή δεξαμενή με ζεστό νερό που αποτελεί το κέντρο του συγκροτήματος, τα λουτρά ψυχρού και θερμού νερού, τα κατάλοιπα των αποδυτηρίων, των ναών και των υπολοίπων αρχαίων εγκαταστάσεων.

Η οργάνωση είναι απλά υποδειγματική, με μια διαδρομή που σε καθοδηγεί αβίαστα μέσα από εντυπωσιακά ερμηνευτικά μέσα. Αυτό όμως που κλέβει την παράσταση είναι οι ηθοποιοί! Είτε τους πετύχεις ζωντανά να περιφέρονται και να μιλάνε ανάμεσα στις αρχαιότητες με τις ιστορικές φορεσιές τους, είτε τους δεις στις ατμοσφαιρικές βίντεο-προβολές να αναπαριστούν σκηνές της καθημερινότητας, η αίσθηση είναι μαγική. Με τα ρούχα και την ερμηνεία τους, καταφέρνουν να ζωντανέψουν τον χώρο τόσο αληθινά, που για μια στιγμή νιώθεις ότι μεταφέρθηκες πίσω στον χρόνο και έγινες κι εσύ μέρος της ρωμαϊκής ζωής. Είναι η απόδειξη πως η ιστορία, όταν παρουσιάζεται με τόσο μεράκι, δεν είναι καθόλου βαρετή.

Έξω από τα λουτρά υπάρχει η επιγραφή σε άπταιστα αρχαία Ελληνικά «Ἄριστον μὲν ὕδωρ» από τη διάσημη εναρκτήρια φράση του Ολυμπιακού ύμνου του Πινδάρου, που θυμίζει σε όλους τους επισκέπτες τη διαχρονική αξία του νερού.

Μακάρι να είχαμε περισσότερο χρόνο για να εξερευνήσουμε ακόμη πιο πολύ αυτήν την τόσο γραφική πόλη. Ίσως την επόμενη φορά.

Αφού αποχαιρετήσαμε το ήρεμο Bath, τα ήσυχα τοπία της Αγγλικής επαρχίας και την αγαπημένη μου φίλη που μας σκλάβωσε με τη φιλοξενία της, μπήκαμε στο τρένο και σύντομα βρεθήκαμε στο κοσμοπολίτικο Λονδίνο, όπου η ζωή τρέχει γρήγορα, τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ και η πόλη σε αγκαλιάζει με τον ασταμάτητο ρυθμό και τη ζωντάνια της.

Το Λονδίνο σε εορταστικούς ρυθμούς

Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας στην περιοχή του Κένσινγκτον (Copthorne Tara Hotel London Kensington, πολύ κοντά στο μετρό, σε λίγα μόλις λεπτά φτάνεις στο ιστορικό κέντρο, με καταπληκτικό Αγγλικό πρωινό και ευγενικό προσωπικό. Το συστήνω ανεπιφύλακτα) και το τελευταίο μας απόγευμα το περάσαμε στο Λονδίνο. Παρά το γεγονός ότι είχα επισκεφθεί την πόλη άλλες τρεις φορές και για την κόρη μου ήταν η δεύτερη επίσκεψη, η γιορτινή ατμόσφαιρα έκανε την εμπειρία για ακόμη μια φορά μοναδική.

Δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά τα χρώματα,τα φώτα, οι ήχοι, οι μυρωδιές και η ζωντάνια αυτής της κοσμόπολης των εκατομμυρίων ανθρώπων σε κάνει να νιώθεις μια μοναδική οικειότητα, σαν να ανήκεις εκεί χωρίς να το προσπαθήσεις και πολύ.

Το κορίτσι μου ήταν πολύ χαρούμενο, όπως κι εγώ. “Ρουφούσαμε” κάθε δευτερόλεπτο της κοινής μας εμπειρίας, εξερευνούσαμε παρέα αυτό το μοναδικό μωσαϊκό πολιτισμών απλώς τριγυρνώντας στους γεμάτους κόσμο δρόμους και μπαινοβγαίνοντας στα μαγαζιά.

Χαζεύαμε τον κόσμο στην Oxford Street και επισκεφτήκαμε το Outernet London, έναν εντυπωσιακό, δωρεάν χώρο ψυχαγωγίας που χρησιμοποιεί τις μεγαλύτερες LED οθόνες στον κόσμο με ανάλυση 16K, καλύπτοντας τους τοίχους και την οροφή και δημιουργώντας αυτή την αίσθηση “καλειδοσκοπίου” και απόλυτης εμβύθισης! Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον σταθμό του μετρό Tottenham Court Road, στο σημείο όπου η Oxford Street συναντά την Charing Cross Road. Το κεντρικό κτίριο ονομάζεται The Now Building. Στη συνέχεια προχωρήσαμε προς το Covent Garden, που ήταν γεμάτο ζωή, μουσικούς του δρόμου και μια διάχυτη μυρωδιά καραμελωμένων ξηρών καρπών.

Μπήκαμε και στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, αν και δεν καταφέραμε να δούμε μια παράσταση μπαλέτου που τόσο πολύ θέλαμε. Πρέπει να προνοήσεις από νωρίς για να βρεις εισιτήρια, οπότε αρκεστήκαμε στο να δούμε το κτίριο. Υπάρχει καφέ και πωλητήριο που μπορείς να επισκεφτείς καθώς και μερικές βιτρίνες με εντυπωσιακά ενδύματα και αξεσουάρ που είχαν χρησιμοποιηθεί σε παλαιότερες παραγωγές.

Αφού στη συνέχεια φάγαμε σε ένα δημοφιλές Κορεάτικο εστιατόριο κάπου στο κέντρο, συνεχίσαμε σαν καλοί τουρίστες τη βόλτα μας κι ας είχε φτάσει η θερμοκρασία στους 0 βαθμούς! Είδαμε το Big Ben, το Αβαείο του Westminster, την Trafalgar Square, διασχίσαμε τη Southbank με τη Χριστουγεννιάτικη αγορά και, καταλήξαμε στο ξενοδοχείο μας στο Kensington για την τελευταία νύχτα.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα μνημείο σε ένα από τα πιο κεντρικά και ιστορικά σημεία του Λονδίνου, που δεν το είχα προσέξει τις προηγούμενες φορές που βρέθηκα στην πόλη: το χάλκινο γλυπτό του John W. Mills The Women of World War II, στέκεται από το 2005 επιβλητικό στην οδό Whitehall, στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί από την Trafalgar Square προς το Κοινοβούλιο (Big Ben). 17 διαφορετικές στολές και φορέματα “κρέμονται” περιμετρικά ενός χάλκινου όγκου, συμβολίζοντας τους αμέτρητους ρόλους που ανέλαβαν οι γυναίκες στον πόλεμο —από νοσοκόμες και εργάτριες σε εργοστάσια πυρομαχικών, μέχρι αγρότισσες και αστυνομικοί— θυμίζοντας πως, όταν οι άντρες έφυγαν για το μέτωπο, εκείνες κράτησαν τη χώρα όρθια. Είναι ένα σημείο που αξίζει μια σύντομη στάση καθώς περπατάς στο Westminster, αφού η εικόνα με τις κρεμασμένες στολές είναι πραγματικά συγκλονιστική και πολύ διαφορετική από τα συνηθισμένα αγάλματα στρατηγών που θα δεις τριγύρω!

Ένα ταξίδι, χίλιες εμπειρίες

Και κάπως έτσι, ήρθε η ώρα του γυρισμού. Πρωινό, μετρό και τρένο για Gatwick. Άλλο ένα αεροπλάνο Αθήνα-Αλεξανδρούπολη και φτάσαμε στη βάση μας. Επιστρέψαμε σπίτι φορτωμένες με όμορφες στιγμές· από εκείνες που σου θυμίζουν γιατί αξίζει, πού και πού, να πατάς παύση και να ταξιδεύεις. Έστω και για λίγο. Αλλά με την καλύτερη παρέα!

Καλές γιορτές και μακάρι ο νέος χρόνος να φέρει σε όλους μας περισσότερες ευκαιρίες για ταξίδια!

The post Από το πράσινο του Devon στα φώτα του Λονδίνου: Ένα ταξίδι στη Νότια Αγγλία με την κόρη μου – Μέρος 2ο appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Είναι κάτι ταξίδια που δεν τα προγραμματίζεις για να “δεις τον κόσμο”, αλλά για να τον ζήσεις μαζί με αγαπημένους σου ανθρώπους. Έτσι ήταν και αυτό το μικρό, φθινοπωρινό ταξίδι που έκανα με το κορίτσι μου τον Νοέμβριο του 2025. Ήταν το πρώτο μας ταξίδι αποκλειστικά οι δυο μας· μια μικρή απόδραση από διαβάσματα, φροντιστήρια και τους συνήθεις φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας, και μια όμορφη ευκαιρία να ξαναβρούμε η μία την άλλη μέσα από νέες εικόνες, διαδρομές και κουβέντες χωρίς ρολόι.

Από τις πράσινες εκτάσεις της επαρχίας του Ντέβον, λοιπόν, μέχρι και το κοσμοπολίτικο Λονδίνο, περάσαμε τέσσερις υπέροχες μέρες με μια φίλη καρδιάς να μας φιλοξενεί, και μια σειρά από όμορφες, ήσυχες, αλλά και απολαυστικές εμπειρίες. 

Αλεξανδρούπολη – Αθήνα – Λονδίνο – Έξετερ. Αυτή ήταν η διαδρομή που ακολουθήσαμε στο ξεκίνημα του ταξιδιού μας.

Το Έξετερ (Exeter) ήταν ο βασικός προορισμός μας, όπου εκεί μας περίμενε η καλή μου φίλη η Ξανθίππη για να μας φιλοξενήσει για άλλη μια φορά μόνο όπως εκείνη ξέρει!

Άφιξη στο Λονδίνο το μεσημέρι, τρένο (Stansted express), μετρό για κέντρο και στη συνέχεια Victoria Coach Station και φύγαμε για Exeter!

Στο αεροδρόμιο στην Αθήνα

Exeter – Η Αγγλική επαρχία στα καλύτερά της

Το Έξετερ είναι η πρωτεύουσα της κομητείας του Ντέβον στη Νοτιοδυτική Αγγλία. Ήταν η δεύτερη φορά που το επισκέφτηκα και ομολογώ ότι και πάλι με εντυπωσίασε!

Απέχει 58 χιλιόμετρα από το Πλίμουθ και 105 χιλιόμετρα από το Μπρίστολ και έχει πληθυσμό περίπου 131.000 κατοίκων. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Εξ (Exe). 

Είναι από εκείνες τις πόλεις που δεν “φωνάζουν”, αλλά σε κερδίζουν ήσυχα. Μια μικρή πανεπιστημιούπολη, με την καρδιά της να χτυπά γύρω από τον καθεδρικό ναό και τα πέτρινα σοκάκια που ανοίγουν σε μικρές πλατείες. Η αρχιτεκτονική του είναι ένα μείγμα εποχών: Ρωμαϊκά και μεσαιωνικά ίχνη, κτίρια Γεωργιανής περιόδου, και πιο σύγχρονες παρεμβάσεις που ήρθαν μετά τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν μεγάλο μέρος της πόλης χρειάστηκε να ξαναχτιστεί. Παρ’ όλα αυτά, το Έξετερ δεν έχασε ποτέ την ταυτότητά του· παραμένει μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, γεμάτη μικρά ανεξάρτητα μαγαζιά, χώρους πολιτισμού, και ένα κέντρο που διατηρεί τον χαρακτήρα της αγγλικής επαρχίας, με τα τούβλινα σπίτια και τα ιστορικά σημεία που ξεπροβάλλουν σχεδόν σε κάθε γωνία. Πόλη που περπατάς με άνεση και ασφάλεια.

Η Πρώτη Μέρα: Πανεπιστήμιο, Greendale & Darts Farm

Η πρώτη μέρα ήταν βροχερή — όχι απελπιστικά, αλλά τόσο όσο χρειάζεται για να σου υπενθυμίσει ότι βρίσκεσαι στην Αγγλία!

Πανεπιστήμιο του Exeter

Ξεκινήσαμε τη μέρα μας από μια επίσκεψη στο πανεπιστήμιο του Exeter, ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Βρετανίας, χτισμένο μέσα σε ένα τεράστιο πράσινο campus. Φοιτητές από κάθε γωνιά του κόσμου, μοντέρνες σχολές, κι ένας γενικότερος αέρας ποιότητας και ζωντάνιας το χαρακτηρίζουν. Υπάρχουν αμέτρητες παροχές για τους φοιτητές, ώστε η φοιτητική τους εμπειρία να είναι μοναδική, να  μην νιώθουν μόνοι και αβοήθητοι και να θέλουν να μείνουν, να μελετήσουν και να πετύχουν! Η κόρη μου ενθουσιάστηκε και εγώ ζήλεψα που δεν ήμουν πια νέα και με γεμάτο πορτοφόλι!

Greendale Farm & Darts Farm. Μια διαφορετική διάσταση της φάρμας

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε δύο χαρακτηριστικές Αγγλικές φάρμες. 

Όταν λέμε “φάρμες” στην Αγγλία, μην πάει ο νους σας σε παραπήγματα, λάσπες και βρωμιά. Πρόκειται για εξαιρετικά οργανωμένες και καθαρές δομές, με επισκέψιμες από το κοινό εγκαταστάσεις γύρω από τις εκτάσεις τους και γεμάτες με κόσμο. Οι φάρμες τέτοιου τύπου στην Αγγλική επαρχία έχουν δικό τους κατάστημα με φρεσκότατα, ποιοτικά τοπικά προϊόντα, από κρέας μέχρι ψάρια και λαχανικά, τμήμα deli, café, μαγαζί δώρων, υπαίθριους χώρους και μια αισθητική που θυμίζει rustic αγγλικό παραμύθι.  Ήταν πρωί, οπότε έβλεπες κυρίως συνταξιούχους να απολαμβάνουν το πρωινό τους και τουρίστες, σαν κι εμάς, να μένουν με το στόμα ανοιχτό από τα άπειρα καλούδια που ήταν διαθέσιμα για αγορά. Ειδικά η Darts Farm ήταν ένα πραγματικό “αγροτικό σύμπαν”. Ψωνίσαμε ό,τι χωρούσε στις βαλίτσες μας και ό,τι άντεχε το πορτοφόλι μας, γιατί είναι κομματάκι ακριβά, και φύγαμε ενθουσιασμένοι. Η υπόλοιπη μέρα πέρασε με κουβεντούλα και με βραδινή επίσκεψη σε μια αγγλική παμπ.

English pub. Εκεί όπου η μέρα τελειώνει και οι ιστορίες ξεκινούν

Οι παμπ είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της αγγλικής κουλτούρας. Χώροι όπου ντόπιοι και επισκέπτες συναντιούνται μετά τη δουλειά για μια μπύρα, μια κουβέντα και λίγη χαλάρωση πριν την επιστροφή στο σπίτι. Απλές, ζεστές, ανεπιτήδευτες—ένας μικρός σταθμός καθημερινότητας.

Η παμπ που επισκεφτήκαμε δεν ήταν βέβαια του κλασικού, παραδοσιακού τύπου, αλλά  σχετικά καινούργια, όμορφα διακοσμημένη και με πολύ ζεστή ατμόσφαιρα. Με γυναικοπαρέα, μπυρίτσα, finger food και πολύ γέλιο έκλεισε η πρώτη απίθανη μέρα μας στο Έξετερ!

Η Δεύτερη Μέρα: Sightseeing στο Exeter

Τριγυρνώντας την πόλη

Τη δεύτερη μέρα ο καιρός ήταν καλύτερος, και αφιερώσαμε τη μέρα στο κέντρο της πόλης. Φυσικά ξεκινήσαμε τη μέρα μας … όπως έπρεπε: Σε ένα ζεστό μαγαζί τρώγοντας ένα πραγματικά κλασικό αγγλικό πρωινό — πλούσιο, γεμάτο πρωτεΐνη, που μας έδωσε ενέργεια, τόσο που αναρωτιόμασταν αν χρειάζεται να φάμε ξανά για όλη την υπόλοιπη μέρα! 

Μετά, ξεχυθήκαμε στην αγορά του Exeter. Η πόλη ήταν στολισμένη υπέροχα για τις γιορτές: φώτα, χρώματα, κίνηση, μυρωδιές από αρωματικά σαπούνια και κεριά, υπαίθριες αγορές φαγητού και μικρά και μεγάλα μαγαζιά για όλα τα γούστα. Κάναμε τα ψώνια μας, δοκιμάσαμε λιχουδιές και απολαύσαμε τον πολυδιάστατο ρυθμό της πόλης.

Η φιλενάδα μου μας ξενάγησε και πάλι με τον καλύτερο τρόπο, με το μοναδικό χιούμορ που διαθέτει στην αγορά και στα ιστορικά αξιοθέατα της πόλης. 

Επισκεφθήκαμε το Phoenix, ένα σύγχρονο καλλιτεχνικό κέντρο που φιλοξενεί εκθέσεις, συναυλίες και workshops, και περπατήσαμε στα στενά της παλιάς πόλης.

Το Exeter έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική ταυτότητα: ένα μείγμα από μεσαιωνικά κτίρια, γεωργιανές και βικτωριανές προσόψεις, αλλά και μεταπολεμικές κατασκευές. Η πόλη βομβαρδίστηκε το 1942 κατά τα Baedeker Raids, και μεγάλο μέρος της καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε στη συνέχεια — γι’ αυτό σήμερα συνδυάζει αρμονικά το παλιό με το νέο.

Αν και δεν προλάβαμε να το δούμε από κοντά, μάθαμε για το διάσημο “σπίτι που κινείται” (The House That Moved), ένα μεσαιωνικό ξύλινο σπίτι του 15ου αιώνα που μετακινήθηκε για να σωθεί από κατεδάφιση — μια μικρή απόδειξη του σεβασμού που έχουν οι Άγγλοι στην αρχιτεκτονική τους κληρονομιά.

Η βόλτα στο ποτάμι

Ο ποταμός Exe χαρίζει στην πόλη μια άλλη, γαλήνια διάσταση. Οι όχθες του είναι γεμάτες πράσινο, μονοπάτια και μικρές γέφυρες, χώρους όπου ντόπιοι περπατούν ή κάνουν ποδήλατο, και καφέ όπου μπορείς να καθίσεις να απολαύσεις την ηρεμία του νερού. Αυτή τη φορά δεν προλάβαμε να περπατήσουμε κατά μήκος του ποταμού, αλλά θυμήθηκα την προηγούμενη επίσκεψή μου στην πόλη, το μακρινό 2019, όταν είχαμε βρεθεί εδώ και είχαμε απολαύσει τις μικρές γέφυρες, τα δέντρα και το παιχνίδισμα του νερού. Μοιράζομαι λοιπόν μερικές από εκείνες τις εικόνες, για να δώσω μια γεύση και από την ήρεμη πλευρά του Exeter που αξίζει πάντα να ανακαλύψεις.

Ο Καθεδρικός ναός της πόλης: Ένα μεγαλόπρεπο αρχιτεκτόνημα

Η βόλτα μας κατέληξε το βράδυ στον Καθεδρικό Ναό του Exeter, ένα εντυπωσιακό γοτθικό κτίριο του 12ου–14ου αιώνα, με τον μεγαλύτερο συνεχόμενο θόλο στην Ευρώπη. Είναι ένα επιβλητικό κτίριο που δεσπόζει στην καρδιά του Exeter.

Εκεί πετύχαμε μια λειτουργία αγγλικανικής εκκλησίας με χορωδία και εκκλησιαστικό όργανο — μια εμπειρία σχεδόν μαγική, που σε μετέφερε αυτομάτως από τη βουή των δρόμων στην γαλήνια ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων! Η μεγαλοπρέπεια του καθεδρικού, οι φωνές της χορωδίας και το εκκλησιαστικό όργανο με συνεπήραν, με μετέφεραν μακριά για λίγα λεπτά. Ξέχασα τα πάντα γύρω μου, ηρέμησα και αφέθηκα στην απόλυτη γαλήνη του χώρου — μια στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα.

Όμως υπάρχει και συνέχεια και είναι εξίσου εκπληκτική!

Υπομονή μέχρι…του χρόνου!

Καλά Χριστούγεννα και εύχομαι ο νέος χρόνος να μας φέρει πιο πολλή αγάπη και ακόμη περισσότερα ταξίδια!

The post Από το πράσινο του Devon στα φώτα του Λονδίνου: Ένα ταξίδι στη Νότια Αγγλία με την κόρη μου – Μέρος 1ο appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Μετά από περίπου 3.500 χιλιόμετρα πάνω στη μηχανή, αμέτρητα pit-stops και δρόμους που άλλαζαν συνεχώς πρόσωπο, φτάσαμε στους τρεις τελευταίους σταθμούς του καλοκαιρινού μας road trip στα Βαλκάνια: Dubrovnik, Mostar και Ohrid.

Για τα προηγούμενα δύο μέρη δες εδώ και εδώ.

Κάθε πόλη, μια ξεχωριστή ιστορία. Κάθε στάση, ένα διαφορετικό συναίσθημα.

Dubrovnik: Το “μαργαριτάρι της Αδριατικής“… με λίγο παραπάνω συνωστισμό

Το Dubrovnik είναι ένα πραγματικό σκηνικό βγαλμένο από ταινία — και όχι τυχαία, αφού εδώ γυρίστηκαν σκηνές του Game of Thrones. Τα μεγαλοπρεπή τείχη του κάστρου, τα στενά πέτρινα δρομάκια και η Αδριατική Θάλασσα να απλώνεται μπροστά σου δημιουργούν ένα μαγικό σκηνικό.

Το κάστρο, γνωστό και ως Φρούριο Lovrijenac, δεσπόζει επιβλητικά πάνω σε μια βραχώδη πλαγιά έξω από τα τείχη της πόλης. Χτισμένο τον 11ο αιώνα, προστάτευε την πόλη από θαλάσσιες και χερσαίες επιθέσεις, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία θέας προς την Αδριατική. Με τα τρία επίπεδά του και τους ισχυρούς του τοίχους, το κάστρο αποπνέει ακόμα τη δύναμη και την ανεξαρτησία της παλιάς Δημοκρατίας του Ντουμπρόβνικ.

Αλλά… η μαγεία αυτή εξανεμίζεται όταν έρθεις αντιμέτωπος με τον υπερτουρισμό… Κυριολεκτικά, κάθε στενό ήταν γεμάτο, κάθε βήμα ήθελε υπομονή. Λεωφορεία σταματούσαν μπροστά στη μεγάλη πύλη και ορδές τουριστών εισέβαλαν στο κάστρο, το οποίο βούλιαζε κυριολεκτικά. Η εμπειρία χάνει τη ρομαντική της αίσθηση όταν στριμώχνεσαι για να βγάλεις μια φωτογραφία. Αν προσθέσεις και την γαστρεντερίτιδα που με ταλαιπωρούσε, δεν μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα και πολύ.

Mostar: Ανάμεσα στην ομορφιά και στις πληγές της ιστορίας

Δεν διανυκτερεύσαμε στο Dubrovnik. Αποφασίσαμε να μείνουμε στον επόμενο σταθμό μας, τη Mostar, στη γειτονική Βοσνία – Ερζεγοβίνη.

Η Μόσταρ, στην καρδιά της χώρας, είναι μια πόλη που συμβολίζει τη δύναμη της ανθεκτικότητας. Το πιο γνωστό της μνημείο, η περίφημη Γέφυρα της Μόσταρ (Stari Most), χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τους Οθωμανούς και για αιώνες ένωνε τις δύο πλευρές του ποταμού Νερέτβα — και συμβολικά, τις διαφορετικές εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες της πόλης. Δεσπόζει επιβλητικά πάνω από τον ποταμό — σύμβολο ενότητας, αντοχής και αναγέννησης μετά τον πόλεμο. Το βλέπεις και νιώθεις αμέσως πως εδώ η ιστορία δεν είναι απλώς παρελθόν, αλλά κάτι που ανασαίνει ακόμα στους δρόμους και στα πρόσωπα.

Και λίγη ιστορία για τους νεότερους: Κατά τη διάρκεια του πολέμου της δεκαετίας του ’90, η Μόσταρ χωρίστηκε στα δύο — Ανατολική και Δυτική πλευρά, Βόσνιοι και Κροάτες. Το 1993, το γεφύρι ανατινάχθηκε και η εικόνα του να καταρρέει μέσα στα νερά του ποταμού έκανε τον γύρο του κόσμου και συγκλόνισε τους πάντες, καθώς φάνηκε ότι η ίδια η έννοια της ενότητας κατέρρεε

Δέκα χρόνια αργότερα, το ξανάχτισαν με τα ίδια υλικά και τις ίδιες τεχνικές, και από το 2005 ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Όταν το βλέπεις, νιώθεις κάτι βαθύτερο· μια ήσυχη δύναμη που θυμίζει πως τα πράγματα μπορούν να ξαναχτιστούν — κυριολεκτικά και συμβολικά.

Σήμερα η Μόσταρ δεν είναι απλώς μια όμορφη πόλη· είναι ένα ζωντανό μνημείο συμφιλίωσης. Η παλιά πόλη της διηγείται μια ιστορία που ξεπερνά τον πόλεμο — την ιστορία της αντοχής και της συνύπαρξης.

Περπατήσαμε στην παλιά πόλη, ανάμεσα σε λιθόστρωτα στενά, μαγαζάκια με χαλιά και χειροτεχνίες, και αρώματα από τοπικό καφέ που ψηνόταν σε μπρίκι. Όλα αυτά θα ήταν μαγικά… αν δεν υπήρχε, και πάλι, πολύς κόσμος. Και, για να είμαι ειλικρινής, η αδιαθεσία μου δεν βοήθησε καθόλου. Ένιωθα αδύναμη και δεν κατάφερα να απολαύσω τη Μόσταρ όπως της άξιζε. Ίσως μια μέρα επιστρέψουμε, με περισσότερη ενέργεια και λιγότερα γκρουπ τουριστών. 

Ohrid: Το ήρεμο φινάλε του ταξιδιού

Ο τελευταίος σταθμός μας, η Οχρίδα στη Βόρεια Μακεδονία, ήταν μια έκπληξη γεμάτη φως. Μια πόλη παραλίμνια, ζωντανή και φιλόξενη, με καθαριότητα, ευγένεια και μια απλότητα που σε κερδίζει αμέσως. Η πόλη, από τη μια είναι γεμάτη παλιά πέτρινα σπίτια, βυζαντινά μοναστήρια και ήσυχες αυλές με ανθισμένες βουκαμβίλιες. Από την άλλη, μοντέρνα και γουστόζικα μαγαζιά, μπουτίκ με φοβερά ρούχα και καλοντυμένους μαγαζάτορες και πλήθος κόσμου να μετακινείται ανάμεσά τους.

Στην παλιά πόλη δεσπόζει ο Ναός της Αγίας Σοφίας, με θαυμάσιες τοιχογραφίες του 11ου αιώνα, που μαρτυρούν τη σημασία της Οχρίδας ως κέντρου πνευματικής ακμής κατά τα βυζαντινά χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι η πόλη έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Στην Οχρίδα, η αρμονία ανάμεσα στο χριστιανικό και το μουσουλμανικό στοιχείο αποτυπώνεται παντού — στους μιναρέδες που στέκονται δίπλα σε βυζαντινές εκκλησίες, στα λιθόστρωτα σοκάκια όπου αντηχούν καμπάνες και προσευχές, και στην καθημερινότητα των κατοίκων που συνεχίζουν μια παράδοση αιώνων συνύπαρξης.

Η Λίμνη της Οχρίδας μοιάζει σχεδόν θαλασσινή, απέραντη και γαλήνια, με κύματα που λαμπυρίζουν το βράδυ από τα φώτα των μαγαζιών στην προκυμαία.

 Είναι μια από τις βαθύτερες και αρχαιότερες λίμνες της Ευρώπης, φιλοξενεί ένα μοναδικό υδάτινο οικοσύστημα και έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1979.

Περπατήσαμε στο παραλιακό μονοπάτι, ανάμεσα σε ξύλινες προβλήτες, λουλουδιασμένες αυλές και μικρά καφέ που παίζουν ζωντανή μουσική. Όταν ο ήλιος έδυε πάνω από τη λίμνη η στιγμή έμοιαζε να παγώνει τον χρόνο.

Αν και δεν προλάβαμε να πάμε, λένε ότι η θέα από το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Κάνεο είναι μια από τις πιο μαγικές εικόνες του ταξιδιού στην Οχρίδα. Εμείς πάντως απολαύσαμε τη θέα καθώς το ξενοδοχείο μας βρισκόταν κι αυτό στον απέναντι λόφο. Το βράδυ η εικόνα με τα χιλιάδες φώτα και χρώματα γύρω από τη λίμνη ήταν μαγική.

Το τέλος (ή μήπως η αρχή;)

Ένα ταξίδι στα Βαλκάνια δεν είναι ποτέ “εύκολο” — είναι γεμάτο αντιθέσεις, διαφορετικά χρώματα και μυρωδιές.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι που το κάνει τόσο αληθινό.
Το Dubrovnik με την αίγλη του, η Μόσταρ με τη μελαγχολική της ομορφιά, και η Οχρίδα με την ήσυχη γαλήνη της, έγιναν οι τελευταίες σελίδες ενός καλοκαιρινού κεφαλαίου γεμάτου εμπειρίες.

Και όπως πάντα, στο τέλος κάθε ταξιδιού, έρχεται εκείνη η ίδια σκέψη: Του χρόνου, πού;

Θα το μάθετε σύντομα…..

The post Balkan Moto Tour 2025 – Μέρος 3ο: Dubrovnik – Mostar – Ohrid  appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Μετά την Αλβανία (δες το πρώτο μέρος του ταξιδιού εδώ), το ταξίδι μας συνεχίστηκε στο Μαυροβούνιο – μια χώρα που συνδυάζει βουνά, θάλασσα και μεσαιωνικές πόλεις με μοναδικό τρόπο.

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί, περάσαμε τα σύνορα και κατευθυνθήκαμε προς την Αδριατική ακτή, με πρώτο σταθμό την κοσμοπολίτικη Budva.

Λίγο πιο πέρα σταματήσαμε στην παραλία για να θαυμάσουμε το θρυλικό νησάκι Sveti Stefan (Άγιος Στέφανος) – ίσως το πιο φωτογραφημένο σημείο του Μαυροβουνίου, που σήμερα λειτουργεί ως πολυτελές ξενοδοχείο.

Η διαδρομή κατά μήκος της ακτής ήταν μαγευτική: στροφές που αποκάλυπταν άλλοτε τη θάλασσα και άλλοτε τα βουνά. Το κατάλυμά μας βρισκόταν στο ήσυχο χωριό Μπρατέσιτσι, ανάμεσα στη Budva και το Κότορ.

Ένα ήσυχο μέρος στο βουνό, με φιλόξενους οικοδεσπότες, τεράστια αυλή και συγκλονιστική θέα προς τους κόλπους του Τιβάτ και του Κότορ. Το βράδυ ο ουρανός γέμιζε με εκατομμύρια αστέρια – εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται.

Serpentine Pass – Η διαδρομή των 25 φουρκετών

Αφού τακτοποιηθήκαμε, ανηφορίσαμε προς το περίφημο Serpentine Pass – έναν δρόμο με περίπου 25 συνεχόμενες φουρκέτες που οδηγεί από το Κότορ στην ενδοχώρα. Από τα ψηλά σημεία, η θέα στον κόλπο του Κότορ είναι πραγματικά ανεπανάληπτη, ιδιαίτερα στο ηλιοβασίλεμα.

Κότορ – Μια πόλη βγαλμένη από τον Μεσαίωνα

Το βράδυ κατεβήκαμε στην παλιά πόλη του Κότορ, που περιβάλλεται από μεσαιωνικά τείχη και έχει ενταχθεί στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. 

Κάστρο & Τείχη του Κότορ

Τα τείχη της παλιάς πόλης του Κότορ χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα, αλλά πήραν τη σημερινή τους μορφή κυρίως την περίοδο της Ενετοκρατίας (15ος–18ος αιώνας). Απλώνονται σε μήκος περίπου 4,5 χλμ. και φτάνουν μέχρι το φρούριο St. John (San Giovanni), σε ύψος 260 μέτρων πάνω από την πόλη. Από εκεί η θέα στον κόλπο είναι εντυπωσιακή – αξίζει η ανάβαση, αν και είναι αρκετά απαιτητική.

Το εσωτερικό του κάστρου είναι γεμάτο μικρά σοκάκια, καμάρες, εκκλησίες και όμορφα μαγαζάκια. Μας ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή.

Είχαμε την τύχη να πετύχουμε μάλιστα και το Tribute Bands Festival. Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική! Η μουσική γέμιζε κάθε στενό σοκάκι και πλατεία και το κέφι του κόσμου είχε φτάσει στα ύψη!

Οι γάτες του Κότορ 

Ως φανατική γατομαμά δεν θα μπορούσα να παραλείψω ότι το Κότορ είναι διάσημο και για τις… γάτες του! Οι ντόπιοι λένε ότι τις έφεραν οι ναυτικοί και έμειναν για πάντα στην πόλη, επειδή την «προστάτευαν» από τα τρωκτικά. Σήμερα είναι παντού: σε σοκάκια, μαγαζιά, πάνω στα τείχη, πάνω στα τραπέζια. Μάλιστα, υπάρχει και το Μουσείο Γάτας (Cats Museum), όπου μπορείς να μάθεις για την ιστορία τους, να αγοράσεις μικρά σουβενίρ και ακόμα και να προμηθευτείς τροφή για να τις ταΐσεις στους δρόμους. Είναι πλέον μέρος της ταυτότητας της πόλης και λατρεύονται από τους επισκέπτες. Παντού έχει σουβενίρ με θέμα την γάτα και μερικά είναι πραγματικά πολύ γουστόζικα!

Θαλάσσια εκδρομή – Lady of the Rocks & Blue Cave

Την επόμενη μέρα κάναμε βαρκάδα!

Είχαμε από το προηγούμενο βράδυ κλείσει θέση για ένα οργανωμένο boat tour στον κόλπο του Κότορ.

Η διαδρομή που επιλέξαμε περιλάμβανε πολλά και ενδιαφέροντα αξιοθέατα:

Lady of the Rocks (Gospa od Škrpjela)

Το Lady of the Rocks είναι μια τεχνητή νησίδα στον κόλπο του Κότορ, απέναντι από το χωριό Πέραστ. Δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα από τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι συνήθιζαν να ρίχνουν πέτρες στη θάλασσα στο σημείο όπου –σύμφωνα με την παράδοση– βρήκαν μια εικόνα της Παναγίας πάνω σε έναν βράχο. Έτσι, σιγά σιγά, σχηματίστηκε η νησίδα. Πάνω της χτίστηκε μια εκκλησία το 1632, αφιερωμένη στην Παναγία, που αργότερα επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε με εντυπωσιακές αγιογραφίες και έργα τέχνης. Σήμερα φιλοξενεί και μικρό μουσείο. Κάθε χρόνο, στις 22 Ιουλίου, οι ντόπιοι συνεχίζουν το έθιμο Fasinada, ρίχνοντας πέτρες γύρω από το νησί.

Δεκάδες ταχύπλοα καταφθάνουν στο νησάκι κάθε μέρα μέχρι αργά το απόγευμα και ποτέ δεν θα το δεις άδειο. Παρόλα αυτά είναι μια όμορφη στάση που δίνει αφορμή για πολλές φωτογραφίες.

Η σπηλιά των υποβρυχίων

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και αργότερα την εποχή της Γιουγκοσλαβίας, το Μαυροβούνιο αποτέλεσε σημαντική ναυτική βάση. Στον κόλπο του Κότορ υπάρχουν διάφορες τεχνητές σπηλιές-σήραγγες, που χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια υποβρυχίων και πολεμικών σκαφών. Σήμερα είναι ανενεργές, αλλά πολλά τουρ τις περιλαμβάνουν στη διαδρομή τους – ένα κομμάτι «κρυφής ιστορίας» του Ψυχρού Πολέμου, που φυσικά το επισκεφτήκαμε.

Το νησί Mamula

Το νησί Μάμουλα (Mamula Island) βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου του Κότορ. Το 1853 ο Αυστριακός στρατηγός Lazar Mamula έχτισε εκεί ένα κυκλικό φρούριο για την προστασία της περιοχής από εισβολές. Αργότερα, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιήθηκε από τους Ιταλούς ως στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σήμερα θεωρείται ιστορικό μνημείο, αν και απ’ ότι μας είπε ο οδηγός μας, έχει μετατραπεί και αυτό σε πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα.

Η Μπλε Σπηλιά (Plava Špilja)

Η Blue Cave είναι μια θαλάσσια σπηλιά στο ακρωτήρι Λούστιτσα, στην είσοδο του κόλπου του Κότορ. Πήρε το όνομά της από το μαγευτικό μπλε χρώμα που παίρνουν τα νερά στο εσωτερικό της, όταν το φως του ήλιου αντανακλάται στο βυθό και διαχέεται στα τοιχώματα. Είναι αρκετά μεγάλη ώστε να μπαίνουν μικρά σκάφη μέσα. Τα νερά είναι πεντακάθαρα, γαλαζοπράσινα και δροσερά. Είναι από τα πιο διάσημα φυσικά αξιοθέατα του Μαυροβουνίου και αγαπημένος σταθμός σε αυτές τις θαλάσσιες εκδρομές. Επειδή υπήρχε μεγάλος συνωστισμός από σκάφη μέσα στη σπηλιά, επιλέξαμε να βουτήξαμε ακριβώς απ’ έξω – εμπειρία μοναδική και αληθινά αναζωογονητική.

Με ένα σκισμένο λάστιχο στα βουνά του Μαυροβουνίου

Το ταξίδι μας στο Μαυροβούνιο δεν είχε μόνο όμορφες εικόνες αλλά και απρόοπτα. Στην επιστροφή, κοντά στα σύνορα με τη Βοσνία, στη μέση του πουθενά πάνω στο βουνό σκίστηκε το λάστιχο της μηχανής μας.

Η ζημιά ήταν τέτοια που χρειαζόταν αλλαγή, κι έτσι ξεκίνησε μια μικρή περιπέτεια. Χάσαμε ολόκληρη τη μέρα σε συνεννοήσεις με την ασφαλιστική και αναμονή για βοήθεια. Και πετύχαμε και ίσως την πιο ζεστή μέρα του ταξιδιού.

Η οδική βοήθεια ήρθε τελικά από τη γειτονική πόλη Νίκσιτς (Nikšić), περίπου μία ώρα μακριά. Όταν όμως φτάσαμε εκεί, διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο το λάστιχο που χρειαζόμασταν. Έτσι αναγκαστήκαμε να συνεχίσουμε μέχρι την πρωτεύουσα, την Ποντγκόριτσα (Podgorica), όπου τελικά βρήκαμε το κατάλληλο λάστιχο και το αλλάξαμε.

Παρότι όλη η διαδικασία μας καθυστέρησε και μας κόστισε λίγο παραπάνω, όλοι οι άνθρωποι που συναντήσαμε στη διαδρομή –ο οδηγός που μας μετέφερε, οι τεχνικοί στη Νίκσιτς και οι μηχανικοί στην Ποντγκόριτσα– ήταν εξαιρετικά φιλικοί και πρόθυμοι να μας βοηθήσουν. Χάρη σε αυτούς, μπορέσαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας με ασφάλεια.

Οι εντυπώσεις μας

Οι εντυπώσεις μας από το Μαυροβούνιο ήταν εξαιρετικές: καθαροί δρόμοι, προσεγμένη κυκλοφορία, φθηνότερη βενζίνη σε σχέση με Αλβανία και Ελλάδα, φιλικοί άνθρωποι. Αξίζει να αναφέρω την οικοδέσποινα μας στο Μπρατέσιτσι, που εκτός από χαμόγελο και πολύτιμες πληροφορίες μας έφτιαξε και παραδοσιακό γλυκό με μαρμελάδα.

Παρά το ότι πρόκειται για αρκετά τουριστικό προορισμό, στο Μαυροβούνιο δεν νιώσαμε ότι ασφυκτιούσαμε. Αντίθετα, η περιοχή κρατά μια αυθεντικότητα που την κάνει ξεχωριστή. Είτε στις μεσαιωνικές πόλεις του, είτε στα βουνά του, είτε στις θάλασσές του, το Μαυροβούνιο είναι σίγουρα ένας τόπος που θα ξαναεπισκεφτούμε.

Χρήσιμες πληροφορίες για ταξίδι στο Μαυροβούνιο

• Νόμισμα: Ευρώ (€). Παρόλο που δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης, το Μαυροβούνιο χρησιμοποιεί το ευρώ, οπότε δεν χρειάζεται συνάλλαγμα.
  
• Καύσιμα: Η βενζίνη είναι φθηνότερη από Ελλάδα και Αλβανία. Βενζινάδικα υπάρχουν αρκετά και δέχονται κάρτες (παρόλα αυτά, στο πρώτο που σταματήσαμε, μπορούσες να πληρώσεις με κάρτα μόνο τη βενζίνη και όχι αναψυκτικά ή τρόφιμα, οπότε καλύτερα ρωτήστε πρώτα).
  
• Διόδια: Δεν υπάρχουν διόδια στους περισσότερους δρόμους, εκτός από κάποια τούνελ (με χαμηλό όμως κόστος).
  
• Κυκλοφορία: Οι δρόμοι είναι γενικά καλοί, καθαροί και με λιγότερη κίνηση από Ελλάδα. Στις παραλιακές πόλεις το καλοκαίρι θα βρείτε περισσότερη συμφόρηση.
  
• Σύνορα: Οι έλεγχοι μπορεί να καθυστερήσουν (ιδίως Ιούλιο–Αύγουστο), οπότε υπολογίστε extra χρόνο.
  
• Ασφάλεια – Βοήθεια: Να έχετε πάντα μαζί σας την πράσινη κάρτα ασφάλισης. Καλό είναι να έχετε και κάλυψη οδικής βοήθειας για τα Βαλκάνια.
  
• Διαμονή: Από ξενώνες σε χωριά μέχρι δωμάτια στην παλιά πόλη του Κότορ, οι επιλογές είναι πολλές. Στις τουριστικές πόλεις αξίζει να κλείσετε από νωρίς, ειδικά Ιούλιο–Αύγουστο. Έξω από την ιστορική πόλη φυσικά είναι καλύτερες και οι τιμές.
  
• Φαγητό: Οι τιμές είναι χαμηλότερες από Ελλάδα, αλλά όχι και πολύ. Δοκιμάστε τοπικά πιάτα όπως το njeguški pršut (παραδοσιακό προσούτο) και τα γλυκά με μαρμελάδα.
  
• Καλύτερη εποχή: Ιούνιο ή Σεπτέμβριο για λιγότερο κόσμο και καλύτερη ισορροπία τιμών/θερμοκρασιών.

Συνεχίζουμε στο επόμενο post με το τρίτο μέρος του Balkan Moto Tour μας!

Μείνετε συντονισμένοι και ταξιδεύετε γιατί χανόμαστε!

The post Balkan Moto Tour 2025 – Μέρος 2ο: Μαυροβούνιο appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Όποιος θέλει να διαβάσει και το πρώτο μέρος, απλώς πατάει τον σύνδεσμο https://bit.ly/41TMmoB

Sibiu. Μια παραμυθένια πόλη

Το πέρασμα του Transăgărașan ολοκληρώθηκε φέρνοντάς μας στην πόλη Sibiu, στο κέντρο της Ρουμανίας στην περιοχή της Τρανσυλβανίας. Πρόκειται για τον παλαιό διοικητικό πυρήνα των Σαξόνων, που είχαν ήδη από τον 12^ο αιώνα εγκατασταθεί στην περιοχή. Αποτελούσε μεγάλο εμπορικό και οικονομικό κέντρο ήδη από τον 14^ο αιώνα. Σήμερα  θεωρείται πολιτιστικό κέντρο της Ρουμανίας με ενταγμένο το ιστορικό της κομμάτι στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Η πόλη που σου κλείνει το μάτι

Είναι μια απίστευτη, κουκλίστικη πόλη με ρομαντικό χρώμα, άπειρες αφορμές για βόλτες και φωτογραφίες, που σου κλείνει το μάτι, όπως και τα παράθυρα στις στέγες των παλαιών, γραφικών σπιτιών της!

Καθώς εκείνη τη μέρα ήμασταν αρκετά κουρασμένοι από το πέρασμα του Transăgărașan, αρκεστήκαμε σε μια μικρή βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης, που βρισκόταν πολύ κοντά στο δωμάτιό μας. Επισκεφτήκαμε τη Μεγάλη Πλατεία, την Πλατεία Mică και τη Γέφυρα των Ψεμάτων. Η περιπλάνησή μας στο νυχτερινό Sibiu μας μάγεψε και υποσχεθήκαμε την επόμενη μέρα να εξερευνούσαμε περισσότερο το ιστορικό κέντρο.

Πράγματι, το επόμενο απόγευμα τριγυρίσαμε στους δρόμους και τα σοκάκια της παλιάς πόλης. Διασχίσαμε τους γεμάτους κόσμο πεζοδρόμους της, δοκιμάσαμε την παραδοσιακή σούπα με κεφτέδες ciorba de perisoare και άλλες νοστιμιές και βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες, μερικές από τις οποίες μοιραζόμαστε μαζί σας. Ακόμη και η ξαφνική καλοκαιρινή μπόρα που ξέσπασε, δεν μας χάλασε καθόλου το κέφι. Αντιθέτως, πρόσθεσε ένα ακόμη πιο ρομαντικό χρώμα στην πόλη και στη διάθεσή μας!

Salina Turda: Ένα ιδιαίτερο θεματικό μουσείο

Για το επόμενο πρωί είχαμε προγραμματίσει να επισκεφτούμε έναν πολύ ιδιαίτερο προορισμό, το αλατωρυχείο Salina Turda βορειοδυτικά του Sibiu στην περιοχή Κλουζ Ναπόκα, σε απόσταση περίπου 145 χιλιόμετρα. Η διαδρομή δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά ο προορισμός μας αποζημίωσε.

Διαβάσαμε ότι το συγκεκριμένο αλατωρυχείο ήταν γνωστό ήδη από τους αρχαίους χρόνους και πρωτοχρησιμοποιήθηκε κατά την εποχή που η Δακία είχε κατακτηθεί από τους Ρωμαίους.

Λειτουργεί καθημερινά 9πμ. – 7μμ. και η είσοδος για τους ενηλίκους κοστίζει 10 € το άτομο. Εάν έρθετε με μηχανή, μην παρκάρετε στον χώρο στάθμευσης μπροστά στην είσοδο. Απαγορεύεται. Υπάρχει ειδικό πάρκινγκ πάνω στον δρόμο. Υπάρχουν και εθελοντές που κάνουν ξενάγηση για όποιον ενδιαφέρεται.

Για περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία και τη λειτουργία του μπορείτε να επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του.

120 μέτρα κάτω από τη γη!

Τί μπορεί, λοιπόν, να κάνει κάποιος 120 μέτρα κάτω από τη γη, στα σπλάχνα της Τρανσυλβανίας;

Εκτός από το να δει τη δομή και λειτουργία ενός αλατωρυχείου και να συνειδητοποιήσει πώς εργάζονταν οι άνθρωποι τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια της γης, μπορεί να θαυμάσει ταυτόχρονα με πόσο πανέξυπνο και θαυμαστό τρόπο αξιοποίησαν οι Ρουμάνοι τη βιομηχανική, πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους!

Το αλατωρυχείο της Τούρντα θεωρείται το βαθύτερο θεματικό μουσείο του κόσμου! Εκτός αυτού, είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός για ντόπιους και τουρίστες και χώρος αναψυχής και ψυχαγωγίας για μικρούς και μεγάλους, εφοδιασμένος με χώρους εκδηλώσεων, χώρους παιχνιδιού και πολιτιστικών δράσεων, όπως εκθέσεις, συναυλίες κ.ά. Έχει ουσιαστικά τρία επίπεδα: Α επίπεδο: Εδώ βλέπεις τις στοές και τον τρόπο εξόρυξης του αλατιού. Β επίπεδο: Στο δεύτερο βρίσκονται οι χώροι αναψυχής. Γ επίπεδο: Εδώ υπάρχει μια τεχνητή λίμνη, όπου μπορείς να κάνεις βαρκάδα! Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο δυστυχώς δεν κατεβήκαμε, γιατί είχε πολύ κόσμο και για να φτάσεις εκεί έπρεπε να χρησιμοποιήσεις μια στενή σκάλα, οπότε το αποφύγαμε.

Τι να έχετε μαζί σας

Εάν το επισκεφτείτε, πάρτε οπωσδήποτε μπουφάν και αθλητικά παπούτσια ή μποτάκια. Έχει μια σταθερή θερμοκρασία 12 βαθμών Κελσίου και υγρασία που φτάνει στο 80%! Αποτέλεσμα; Αν και έχει αρκετό κρύο, χειμώνα – καλοκαίρι, δεν υπάρχουν καθόλου βακτήρια σε αυτό το μικροκλίμα και είναι ιδανικό για όσους έχουν προβλήματα με το αναπνευστικό τους σύστημα. Όσοι έχετε κλειστοφοβία, μην ανησυχείτε, οι χώροι είναι αρκετά φωτεινοί και μεγάλοι (με εξαίρεση τη σκάλα προς το χαμηλότερο επίπεδο, που ανέφερα παραπάνω, όταν έχει συνωστισμό). Αξίζει πάντως η επίσκεψη!

Το πέρασμα του Δρόμου του Βασιλιά

Το επόμενο πρωί, ημέρα Πέμπτη, αφήσαμε το Sibiu για μια διαδρομή που περιμέναμε καιρό να πραγματοποιήσουμε.

Λένε πως κάθε αναβάτης που επισκέπτεται τη Ρουμανία και σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να οδηγήσει στον επονομαζόμενο «δρόμο του βασιλιά» ή DN67C ή, όπως είναι ευρύτερα γνωστός, Transalpina. Βρίσκεται στην Οροσειρά Parâng στα Νότια Καρπάθια, είναι το πιο ψηλό πέρασμα της χώρας σε υψόμετρο 2.145 μ. και συνδέει την Τρανσυλβανία με την Ολτενία μέσω των Τρανσυλβανικών Άλπεων.

Μια απίστευτη εμπειρία

Ακολουθήσαμε, λοιπόν, κι εμείς αυτή τη διαδρομή προς Νότο και απολαύσαμε, χωρίς υπερβολή, κάθε ένα από τα 148 χιλιόμετρα δρόμου.

Περάσαμε από γραφικά χωριά, διασχίσαμε δάση με πανύψηλα δέντρα και γάργαρα νερά, οδηγήσαμε σε απανωτές «φουρκέτες», για να φτάσουμε στη γυμνή και ανεμοδαρμένη κορυφή της διαδρομής και να νιώσουμε κι εμείς, έστω για λίγο, σαν βασιλιάδες που κατέκτησαν τον κόσμο!

Όταν φτάνεις στην κορυφή, αδειάζει το μυαλό σου και νιώθεις ότι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, σε εκείνο το συγκεκριμένο μέρος, υπάρχεις μόνο εσύ και η φύση που σε περιβάλλει. Άγρια, όμορφη, απέραντη, πιο δυνατή και πιο σοφή από εσένα! Κι αν έφτασες εκεί, είναι γιατί αυτή στο επέτρεψε. Κι εσύ είσαι τόσο μικρός, μα τόσο τυχερός που τα κατάφερες να φτάσεις μέχρι εκεί. Αυτή είναι η μαγεία της φύσης, αυτή είναι η μαγεία των ταξιδιών, ιδίως με μοτοσυκλέτα!

Craiova. Μια όμορφη, αλλά όχι και τόσο τουριστική πόλη

Το ίδιο μεσημέρι φτάσαμε στην πόλη της Κραϊόβα, που βρισκόταν πάνω στον δρόμο της επιστροφής μας προς Ελλάδα, εφόσον η επόμενη μέρα θα ήταν και η τελευταία του ταξιδιού μας. Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο, αν και δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας, ήταν όμως σε πολύ καλή περιοχή, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, βγήκαμε μια βόλτα ψάχνοντας για να καθίσουμε κάπου να φάμε. Δεν στάθηκε και πολύ εύκολο. Ελάχιστα μαγαζιά στο ιστορικό κέντρο ήταν ανοιχτά εκείνη την ώρα. Στο εστιατόριο όπου καθίσαμε δεν μιλούσαν Αγγλικά, αλλά ούτε και είχαν το μενού σε άλλη γλώσσα πέρα από τη Ρουμάνικη, οπότε δεν μπορέσαμε να εξυπηρετηθούμε. Τελικά καταλήξαμε σε ένα φαστφουντάδικο.

Τι είδαμε στην Craiova

Αφού ξεκουραστήκαμε για λίγη ώρα στο ξενοδοχείο, περπατήσαμε στην πόλη για να την γνωρίσουμε καλύτερα. Πρόκειται για μια συμπαθητική πόλη, καθόλου τουριστική, αλλά πολύ ζωντανή, με όμορφα κτίρια και πάρκα.

Επισκεφτήκαμε το πάρκο Nicolae Romanescu, το μεγαλύτερο φυσικό πάρκο της Ανατολικής Ευρώπης. Πρόκειται για έναν τεράστιο πνεύμονα πρασίνου στο κέντρο της πόλης, καθαρό και περιποιημένο, με πολύχρωμα λουλούδια, λίμνες για βαρκάδα και χώρους εκδηλώσεων. Σχεδιάστηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Edouard Rendont και εγκαινιάστηκε το 1903 από τον βασιλιά Κάρολο τον Α’. Είναι ιδανικό για ρομαντικές βόλτες, ποδηλατάδα και χαλάρωση!

Craiova – Sofia. Ο δρόμος της επιστροφής

Διασχίζοντας τον Δούναβη

Την Παρασκευή 30 Αυγούστου ξεκινήσαμε το ταξίδι της επιστροφής. Είχαμε αποφασίσει να μοιράσουμε τα χιλιόμετρα και να διανυκτερεύσουμε λίγο έξω από τη Σόφια, την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Έτσι, κατευθυνθήκαμε νότια, μέχρι τον Δούναβη, όπου στην περιοχή του Bechet διασχίσαμε με πλοιαράκι τον μεγάλο ποταμό που αποτελεί το σύνορο των δύο χωρών. Στην Ρουμανική πλευρά δεν πληρώσαμε κάτι (ακόμη δεν είμαστε σίγουροι αν έπρεπε, πάντως κανείς δεν μας ζήτησε τίποτα), αλλά στην απέναντι όχθη, στον συνοριακό σταθμό του Oryahovo, πληρώσαμε 32 λέβα (περίπου 16,44€) για τη διάσχιση των πλωτών συνόρων.

Στάση στα περίχωρα της Σόφιας

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς Νότο με μια τρελή βροχή, όταν πλησιάζαμε τη Σόφια. Κουρασμένοι από τα χιλιόμετρα και θέλοντας να αποφύγουμε την κίνηση και τη φασαρία, διανυκτερεύσαμε σε ένα όμορφο ξενοδοχείο στις παρυφές του φυσικού πάρκου Vitosha, κυριολεκτικά μέσα στη φύση και απολαύσαμε ένα μοναδικό παραδοσιακό γεύμα στο εστιατόριο Vodenitzata σε ένα υπέροχο φυσικό περιβάλλον μέσα στο δάσος!

Όλα τα ωραία τελειώνουν. Σόφια – Αλεξανδρούπολη

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε για Ελλάδα. Ακόμη και τώρα που γράφω, περίπου τρεις μήνες μετά, έχω τόσο ζωντανές τις μνήμες αυτού του οδοιπορικού στην κεντρική και νότια Ρουμανία και αναπολώ κάθε στιγμή που περάσαμε εκεί!

Ένας μικρός απολογισμός

Περίπου 3.000 χιλιόμετρα, πολλές περισσότερες χιλιάδες βήματα, εκατομμύρια εικόνες και άπειρα όμορφα συναισθήματα ήταν ο απολογισμός αυτού του ταξιδιού, που σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα!

Τα λέμε στο επόμενο ταξίδι!

The post 3 μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείς – Road Trip με μηχανή στη Ρουμανία (Part 2) appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Γιατί Ρουμανία;

Η αλήθεια είναι ότι επιλέξαμε τη Ρουμανία για δύο λόγους: Αφενός, γιατί είναι ένας προορισμός που κάθε λάτρης των ταξιδιών με μηχανή πρέπει να κάνει έστω μια φορά στη ζωή του! Και θα καταλάβετε παρακάτω τι εννοώ!

Αφετέρου, γιατί θεωρήσαμε ότι αυτού του τύπου οι διακοπές με τον συγκεκριμένο προορισμό θα ήταν πιο οικονομικές σε σύγκριση με άλλες επιλογές, εντός ή εκτός Ελλάδας. Και είχαμε δίκιο!

Και το ταξίδι προς Ρουμανία ταξίδι ξεκινάει!

Το Σάββατο 24 Αυγούστου στις 05.30 το πρωί ξεκινήσαμε από Αλεξανδρούπολη. Κατευθυνθήκαμε προς τα σύνορα με τη Βουλγαρία στη Νυμφαία της Περιφερειακής Ενότητας Ροδόπης. Θεωρήσαμε καλό να ξεκινήσουμε τόσο νωρίς, γιατί φοβηθήκαμε ότι θα υπάρχει κίνηση στα σύνορα. Και όχι άδικα! Αφού όλο το καλοκαίρι Βούλγαροι και Ρουμάνοι τουρίστες έρχονται μέσω αυτού του συνοριακού σταθμού στην Ελλάδα για διακοπές ή για Σαββατοκύριακο. Διαπιστώσαμε τελικά ότι αυτό όντως συνέβαινε και εκείνη την ημέρα, αλλά μόνο στην κατεύθυνση προς Ελλάδα. Στη δική μας κατεύθυνση ο δρόμος ήταν ελεύθερος!

Για Ρουμανία μέσω Βουλγαρίας

Όπως καλά καταλάβατε, το ταξίδι μας προς τη Ρουμανία περνούσε από τη γειτονική Βουλγαρία. Όμως είχε κι αυτή να μας προσφέρει ευκαιρίες. Ευκαιρίες να δούμε όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς διασχίζαμε με τη μηχανή μας τους δρόμους της! Ακολουθήσαμε μια διαδρομή από Νότο προς Βορρά σε σχεδόν ευθεία γραμμή.

Περάσαμε με αρκετό κρύο από το Kardjali προς Stara Zagora. Κάναμε μια μικρή παράκαμψη προς την προσεγμένη πόλη Kazanlak, ώστε να ανηφορήσουμε σε μια κορυφή στα 1.441 μέτρα, όπου βρίσκεται το διάσημο μνημείο Buzludzha.  

Ένα «ούφο» στο βουνό

Το μνημείο εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1981, σε ανάμνηση των 90 χρόνων από την ίδρυση του Βουλγαρικού Κουμμουνιστικού Κόμματος. Η τοποθεσία έχει μεγάλη σημασία για την ιστορία της χώρας. Πέρα από τη φορτισμένη – αρνητικά και θετικά – ιστορία του, είναι ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτόνημα. Μοιάζει με αυτό που ως παιδιά αποκαλούσαμε «ούφο». Σου δίνει την ευκαιρία να έχεις μια απίστευτα εντυπωσιακή θέα προς την οροσειρά του Αίμου! Το εσωτερικό του δεν είναι επισκέψιμο. Απ’ ότι διάβασα, όμως, στον περιβάλλοντα χώρο του διοργανώνονται φεστιβάλ και εκδηλώσεις. Επίσης, γίνονται προσπάθειες ανακαίνισης, συντήρησης και επανάχρησής του. Για περισσότερες πληροφορίες, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει σε αυτήν την ιστοσελίδα.

Μια μικρή στάση στην πόλη των Τσάρων

Αφού επανήλθαμε στην πορεία μας προς Ρουμανία στον Βορρά, περάσαμε από το Veliko Tarnovo. Αυτή η πόλη ήταν η ιστορική πρωτεύουσα της 2ης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από τον 12^ο έως τον 14^οαιώνα. Είναι χτισμένη σε τρεις λόφους, πάνω στον ποταμό Γιάντρα. Πρόκειται για μια γραφική και αρκετά τουριστική πόλη. Αξίζει μια επίσκεψη στο Μεσαιωνικό κάστρο Τσάρεβετς και μια βόλτα στην παλιά πόλη.

Διασχίζοντας τον Δούναβη για να φτάσουμε στη Ρουμανία

Για να περάσουμε στη Ρουμανία, διασχίσαμε τον πολυτραγουδισμένο ποταμό από τη διάσημη Γέφυρα του Δούναβη, στον συνοριακό σταθμό Ruse – Giugriu. Ήταν παλαιότερα γνωστή ως «Γέφυρα της Φιλίας», αφού ενώνει δύο λαούς, που ένας ποταμός τους χωρίζει. Σχεδιάστηκε από Ρώσους μηχανικούς και εγκαινιάστηκε το 1954. Η ουρά που περίμενε στα σύνορα ήταν απίστευτη και αν δεν ήμασταν με μηχανή, πιθανόν να περιμέναμε ακόμη….

Βουκουρέστι. Η πρωτεύουσα της Ρουμανίας

Κατά τις 16.00 φτάσαμε στο ξενοδοχείο στο Βουκουρέστι, κάναμε ένα μπάνιο και χωρίς να χάνουμε χρόνο, αρχίσαμε να το εξερευνούμε.

Φαγητό σε … «Μεσαιωνικές» συνθήκες

Μια και δεν είχαμε φάει ολοκληρωμένο γεύμα όλη τη μέρα, ήταν φυσικό το πρώτο πράγμα που θα αναζητούσαμε να είναι ένας χώρος για φαγητό. Είχαμε διαβάσει για το διάσημο EXCALIBUR, ένα εστιατόριο στο κέντρο του Βουκουρεστίου, όπου τρως όπως έτρωγαν στον Μεσαίωνα! Και το επισκεφτήκαμε!

Η είσοδος στον υπόγειο χώρο του εστιατορίου σε προκαλούσε να προχωρήσεις πιο κάτω. Εκεί το περιβάλλον σε μετέφερε, όντως, σε μια άλλη εποχή. Εκτός από τη διακόσμηση, τα ογκώδη ξύλινα έπιπλα και τις φορεσιές του προσωπικού, το φαγητό, κυρίως κρεατοφαγικό (αν και υπήρχε και μενού vegan), θα το φάτε με τα χέρια, όπως την εποχή που ακόμη δεν υπήρχαν μαχαιροπήρουνα. Αν πάλι αυτό είναι περίεργο για σας, μπορείτε να ζητήσετε, δεν θα σας παρεξηγήσουν! Φάγαμε, μεταξύ άλλων, τα γνωστά sarmale (παραδοσιακούς λαχανοντολμάδες), που συνοδεύονται από τη mamaliga, τη ρουμανική εκδοχή της polenta. Ως προς την ποιότητα του φαγητού, θα πω ότι ήταν τίμιο. Χωρίς να είναι όμως κάτι το ιδιαίτερο, αλλά με τιμές λογικές. Πιο πολύ σου μένει πάντως η εμπειρία, παρά η γεύση.

Νυχτερινή βόλτα στο κέντρο της πόλης

Αφού γεμίσαμε ενέργεια από το γεύμα μας, αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε χωρίς πρόγραμμα στο ιστορικό κέντρο του Βουκουρεστίου. Όπως διαπιστώσαμε, το βράδυ μεταμορφώνεται σε έναν τεράστιο πεζόδρομο με πολύ κόσμο. Έχει χρώματα, μουσικές από πλανόδιους καλλιτέχνες μέσα σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό από όμορφα φωταγωγημένα, εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα. Πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια βόλτα με τη μηχανή στη νυχτερινή πρωτεύουσα.

Έτσι περάσαμε από το φαραωνικών διαστάσεων και περιβόητο (διαβόητο θα ταίριαζε καλύτερα) Παλάτι του Λαού. Πλέον είναι γνωστό ως Παλάτι του Κοινοβουλίου. Ένα από τα αμφιλεγόμενα κτίρια της χώρας, σύμβολο της ανάλγητης εξουσίας του Τσαουσέσκου. Είναι από τα μεγαλύτερα κτίρια στον κόσμο και εμπνευσμένο από το αντίστοιχο κτίριο της Βόρειας Κορέας. Δεν επισκεφτήκαμε το εσωτερικό του. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αναζητήσετε στην επίσημη ιστοσελίδα του στο https://cic.cdep.ro/.

Κλείνοντας την πρώτη μας μέρα στο Βουκουρέστι, διασχίσαμε τους μεγάλους και καθαρούς δρόμους της με τη μηχανή. Χαζεύαμε κυριολεκτικά το υπέροχο θέαμα στην πλατεία Unirii με τα σιντριβάνια που αλλάζουν χρώματα!

Εξερευνώντας το Μικρό Παρίσι της Ανατολής!

Η επόμενη μέρα είχε πολύ περπάτημα. Ξεκινήσαμε το πρωί από το ξενοδοχείο μας, που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της πόλης. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς το ιστορικό κέντρο της. Περάσαμε μέσα από διάφορες γειτονιές, ώστε να δούμε, να ακούσουμε και να νιώσουμε όσο γίνεται περισσότερα.

Η καθαριότητα είναι όντως αρχοντιά!

Μια μικρή, αλλά πολύ σημαντική, παρένθεση, πριν σας περιγράψω τα αξιοθέατα. Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η καθαριότητα και η τάξη που επικρατούσε. Όχι μόνο στο Βουκουρέστι, αλλά και σε όλες τις πόλεις που επισκεφτήκαμε στη συνέχεια. Πουθενά μεγάλοι, δύσοσμοι κάδοι με σκουπίδια, τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα. Οι σακούλες στους μικρούς κάδους πάντα άδειες και καθαρές. Η ατμόσφαιρα καθαρή, χωρίς νέφος, παρόλο που χιλιάδες αυτοκίνητα κινούνται καθημερινά στους δρόμους της πρωτεύουσας των 1.700.000 κατοίκων. Τα αυτοκίνητα ήταν στην πλειονότητά τους καινούρια, πολλά ηλεκτρικά και αρκετά πολυτελή, για τα δικά μας δεδομένα. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε όταν το βράδυ του Σαββάτου είδαμε ανθρώπους να πλένουν τις διαβάσεις. Και σημειωτέον, πολλές από τις διαβάσεις το βράδυ φωτίζονται κατάλληλα, ώστε να είναι ορατές απ’ όλους. Τέλος, δεν συναντήσαμε πουθενά αδέσποτα ή τα περιττώματά τους! Όλη αυτή η καθαριότητα και ευταξία, σε συνδυασμό με τα όμορφα αρχιτεκτονικά στοιχεία της πόλης και τους πολλούς χώρους πρασίνου, δημιουργούν μια αίσθηση σεβασμού προς τον πολίτη και τον επισκέπτη. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά δηλώνουν πολιτισμό.

Στο ιστορικό κέντρο

Τριγυρίσαμε στην παλιά πόλη, στη γνωστή συνοικία Lipscani. Θαυμάσαμε την ποικιλία των αρχιτεκτονικών ρυθμών των κτιρίων της και τη ζωντάνια των δρόμων της. Το παλαιό συνυπάρχει με το σύγχρονο, χωρίς αυτή η συνύπαρξη να σου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα.

Περάσαμε από την Εκκλησία της Σταυροπόλεως. Έναν ορθόδοξο ναό του 18^ου αιώνα, αφιερωμένο στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, που παλαιότερα ήταν μέρος μοναστικού συγκροτήματος. Καθώς ήταν ώρα Λειτουργίας, δεν καταφέραμε να δούμε το εσωτερικό της.

Εκεί κοντά υπάρχει ένα όμορφο βιβλιοπωλείο, που έχει εξελιχθεί σε αξιοθέατο της πόλης, το τριώροφο και πολύχρωμο Gărtureşti Carusel. Έχει μια μεγάλη ποικιλία από ξενόγλωσσα βιβλία, εντυπωσιακά δώρα για μικρούς και μεγάλους και στον τελευταίο όροφο καφετέρια.

Περάσαμε από τον πεζόδρομο μπροστά στο εντυπωσιακό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας της Ρουμανίας. Σημειωτέον, πολλές τράπεζες στεγάζονται σε καλοδιατηρημένα ιστορικά κτίρια. Μετά κατευθυνθήκαμε βορειότερα, προς την πλατεία Πανεπιστημίου και πιο πάνω, στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης και στο Ρουμανικό Αθηναίο, που στεγάζει το Μέγαρο Μουσικής.

Μια πόλη που διηγείται την ιστορία της

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ίδια η πόλη είναι ένα μεγάλο μουσείο. Περπατώντας ανάμεσα στα κτίρια και τις συνοικίες της «διαβάζεις» την ιστορία που διένυσε από τον 18^ο αιώνα μέχρι και σήμερα μέσα από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της οθωμανικής κυριαρχίας, του νεοκλασικισμού και του κομμουνιστικού καθεστώτος, που συνυπάρχουν με το μοντέρνο.

Επίσης, κάπου διάβασα ότι η πόλη φιλοξενεί περίπου 60 μουσεία! Φυσικά είναι αδύνατον να τα επισκεφτείς όλα σε τόσο λίγο χρόνο. Εμείς επιλέξαμε ένα ιδιαίτερο μουσείο, το Εθνικό Μουσείο του Χωριού ή Muzeul Național al Satului “Dimitrie Gusti”. Ιδρυθέν ήδη από το 1936, αποτελεί ένα μοναδικό υπαίθριο μουσείο. Περιλαμβάνει περίπου 300 κτίσματα που αναπαριστούν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής στη Ρουμανική ύπαιθρο. Η είσοδος για δύο ενηλίκους είναι 60 lei (περίπου 12,25€). Βρίσκεται μέσα στο τεράστιο και καταπράσινο Herastrau Park (ή αλλιώς, πάρκο του Μιχαήλ Ι). Είναι μια τεράστια έκταση πρασίνου σχεδόν στην καρδιά της πρωτεύουσας. Έχει κήπους, δέντρα, λίμνες, εστιατόρια και ευκαιρίες για ποικίλες δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους.

Η είσοδος στο πάρκο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην Αψίδα του Θριάμβου. Πρόκειται για ένα γρανιτένιο μνημείο 26 μ. των μέσων του 20ού αι., που κατασκευάστηκε για να τιμήσει τη μνήμη των πεσόντων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπορεί κάποιος να ανέβει στην κορυφή και να δει την πανοραμική θέα στην πόλη.

Κουρασμένοι από το πολύωρο περπάτημα και τη ζέστη, αποφασίσαμε να γυρίσουμε με αστικό ως στο ιστορικό κέντρο. Φάγαμε κάτι εκεί και στη συνέχεια επιστρέψαμε με ταξί στο ξενοδοχείο. Οι συγκοινωνίες είναι πολύ εύκολες και σχετικά φθηνές και βεβαίως υπάρχει και η επιλογή ενοικίασης ποδηλάτου ή ηλεκτρικού πατινιού. Υπάρχουν παντού στην πόλη και χρησιμοποιούνται από πολλούς.

Στιγμές χαλάρωσης ή … πάρτυ στην πισίνα

Το απόγευμα είχαμε κάνει κράτηση μέρες πριν στο διάσημο συγκρότημα ευεξίας και χαλάρωσης Therme Bucharest λίγο έξω από το Βουκουρέστι. Πιστεύαμε ότι έτσι θα ολοκληρωνόταν η εμπειρία μας με μια ματιά στη σύγχρονη όψη της πόλης. Και φυσικά θα χαλαρώναμε μετά από τόσο ποδαρόδρομο. Όμως δεν τα υπολογίσαμε και τόσο καλά… Πληρώσαμε 204 lei (41,04€) για 2 άτομα και είχαμε πρόσβαση στους χώρους Galaxy & The Palm. Εντυπωσιακή είσοδος, καθαριότητα και πολύ πλήρης οργάνωση. Όλα καλά ως εδώ. Ήταν όμως Κυριακή απόγευμα και καλοκαίρι. Το συγκρότημα, όσο εντυπωσιακό και οργανωμένο κι αν ήταν, ξεχείλιζε από κόσμο διαφόρων ηλικιών. Αποτέλεσμα, να μην μπορείς να βρεις εύκολα ούτε χώρο να σταθείς, έξω και μέσα στις πισίνες. Η μουσική ήταν πολύ δυνατή για τα γούστα μου. Εκεί που περίμενα το evening mediation, άκουγα για 3 περίπου ώρες το Ibiza party mix! Αν ήμουν νεότερη, ίσως να το αξιολογούσα διαφορετικά. Τώρα, θα πω απλώς ότι δεν θα ξαναπήγαινα ή θα διάλεγα να πάω μια καθημερινή πρωί. Αν βέβαια πάτε με παιδιά, ετοιμαστείτε για πολύ παιχνίδι, αλλά και ατελείωτες ουρές.

Αφήνοντας το Βουκουρέστι

Αν έπρεπε με δυο λόγια να χαρακτηρίσω το Βουκουρέστι θα έλεγα τα εξής: Μεγαλοπρεπής κομψότητα, αρχιτεκτονικός πλουραλισμός, πολιτιστικός πλούτος, σεβασμός στο περιβάλλον και στον πολίτη!

Αξίζει πραγματικά να γνωρίσετε το μικρό Παρίσι της Ανατολής και να το βάλετε οπωσδήποτε στον ταξιδιωτικό σας χάρτη!

Βουκουρέστι – Μπρασόβ και δυο κάστρα στον δρόμο μας

Την άλλη μέρα το πρωί ξεκινήσαμε για Μπρασόβ στα βορειοδυτικά. Στον δρόμο μας περάσαμε από το ξακουστό Κάστρο Peleș στην ορεινή περιοχή της Σινάια. Η περιοχή είναι πολύ όμορφη, μέσα σε απίστευτα δάση. Αποτελεί χειμερινό θέρετρο και έχει αρκετή κίνηση. Το κάστρο, γερμανικής, αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, ξεκίνησε να χτίζεται το 1873. Ολοκληρώθηκε το 1883 από τον βασιλιά Κάρολο Ι, ενώ λειτουργούσε ως θερινή βασιλική κατοικία μέχρι και το 1947. Είναι το πρώτο κάστρο στην Ευρώπη που χρησιμοποίησε ηλεκτρικό ρεύμα. Πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, που περνάει ακριβώς μπροστά του. Δυστυχώς εκείνη την περίοδο εκτελούνταν εργασίες συντήρησης και δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο εσωτερικό του. Οπότε, θαυμάσαμε μόνο την εξωτερική του όψη και τους κήπους του.

Πριν την άφιξή μας στο Μπρασόβ, περάσαμε και από ακόμη ένα κάστρο, το Κάστρο των Καντακουζηνών του 1911 στην περιοχή Bușteni. Ανήκε στην παλαιά ελληνική οικογένεια των Φαναριωτών της Μολδοβλαχίας, αλλά πλέον ανήκει σε ιδιώτες. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστό γιατί εκεί γυρίστηκε η δημοφιλής νεανική ταινία “Wednesday”.

Μια μέρα στο Μπρασόβ

Το Μπρασόβ βρίσκεται στην Κεντρική Ρουμανία, στην καρδιά των Καρπαθίων. Είναι μια μικρή σύγχρονη πόλη με μεσαιωνική καρδιά! Βρίσκεται κοντά σε ένα από τα δημοφιλή χιονοδρομικά κέντρα της Ρουμανίας, το Ποϊάνα Μπρασόβ και είναι περιτριγυρισμένη από πυκνά και όμορφα δάση.

Αξιοθέατα στο Μπρασόβ

Τα βασικά της αξιοθέατα βρίσκονται σχεδόν όλα συγκεντρωμένα στο κέντρο της παλιάς πόλης. Αυτή ξεκινάει από την Piaţa Sfatului (Πλατεία του Συμβουλίου). Γύρω της βρίσκεται η γνωστή και επιβλητική, γοτθικού ρυθμού Μαύρη Εκκλησία, κτισμένη από τη γερμανική κοινότητα της πόλης (1383 – 1477). Η είσοδος κοστίζει περίπου 5€ το άτομο.

Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει το Κτίριο του Δημαρχείου με τον πύργο – ρολόι, κτίσμα του 15^ου αιώνα. Ακριβώς απέναντι το εντυπωσιακό Σπίτι των Εμπόρων, του 16^ου αι. Άλλο ένα τοπόσημο είναι η Πύλη της Αικατερίνης, στα νοτιοδυτικά της κεντρικής πλατείας. Αυτή ουσιαστικά αποτελεί μέρος της μεσαιωνικής οχύρωσης της πόλης. Το όνομά της το πήρε από ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε στην περιοχή. Ήταν η μοναδική πύλη από όπου μπορούσαν να μπουν στην πόλη οι Ρουμάνοι έμποροι, την εποχή της κυριαρχίας των Σαξόνων.

Περνώντας από την πύλη και ανηφορίζοντας προς Νότο, βρεθήκαμε έξω από τα μεσαιωνικά τείχη, σε μια περιοχή που ονομάζεται Promenada de sub Tâmpa. Δηλαδή πρόκειται για μια βόλτα κάτω από το δάσος Tâmpa. Είναι μια όμορφη διαδρομή κατά μήκος των τειχών. Εκεί μπορείς να περπατήσεις μέσα στη φύση, να κάνεις βόλτα με ποδήλατο ή πατίνι, να φας ένα παγωτό και να ξεκουραστείς. Έχει χώρους ανάπαυσης με όμορφη θέα στην παλιά πόλη.

Την καλύτερη θέα όμως βρήκαμε ακριβώς απέναντι, σε ένα ύψωμα που σώζει ένα κτίσμα του 15^ου αι., τον λεγόμενο «Λευκό Πύργο». Ουσιαστικά αποτελεί τμήμα της μεσαιωνικής οχύρωσης. Για να τον επισκεφτείς θέλει λίγο κόπο και ανάβαση από αρκετά σκαλοπάτια. Αλλά είναι πολύ όμορφη διαδρομή μέσα από την παλιά πόλη και ένα καταπράσινο άλσος. Αν τεμπελιάσεις βέβαια, μπορεί να φτάσεις εκεί και με αυτοκίνητο από την πίσω πλευρά.

Στο Κάστρο του Δράκουλα

Κοντά στο Μπρασόβ βρίσκεται το περιβόητο Κάστρο Μπραν ή όπως συνηθίζεται να ονομάζεται «Κάστρο του Κόμη Δράκουλα». Την επόμενη μέρα το πρωί, λοιπόν, αφήσαμε το Μπρασόβ και κινηθήκαμε νοτιοδυτικά προς εκείνη την κατεύθυνση. Ήταν μια όμορφη διαδρομή, με αρκετή κίνηση, λόγω της αυξημένης επισκεψιμότητας της περιοχής, που έχει συνδέσει την οικονομία της με ό,τι σχετίζεται με το κάστρο και τον μύθο με τον οποίο το έχουν ντύσει.

Το κάστρο υψώνεται, πράγματι, πολύ επιβλητικό πάνω σε έναν ψηλό και απότομο βράχο και περιβάλλεται από την άγρια φύση των Καρπαθίων. Γύρω από το κάστρο με τους περιποιημένους κήπους, ντόπιοι έχουν απλώσει τα μαγαζάκια τους και πάγκους με σουβενίρ που συνδέονται με τον αιμοσταγή κινηματογραφικό ήρωα.

Η είσοδος στο κάστρο κοστίζει για δύο ενηλίκους 140 lei (28,25€). Υπάρχουν πολλά αυτόματα μηχανήματα, απ’ όπου μπορείς να αγοράσεις εισιτήριο, οπότε δεν περιμένεις πολύ στην ουρά. Μέσα στο κάστρο όμως, με τους μικρούς χώρους και τα στενά περάσματα, η κίνηση είναι δύσκολη όταν έχει κόσμο. Και έχει πάντα κόσμο, οπότε φροντίστε να έρθετε πρωί με το άνοιγμα.

Αυτό που βέβαια καταλαβαίνει κανείς με την επίσκεψη αυτή είναι ότι αν δεν υπήρχε η ταινία Dracula του 1992, που σκηνοθέτησε ο Francis Ford Coppola, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιρλανδού Bram Stocker με εκείνην την πλειάδα αξεπέραστων ηθοποιών (οι παλαιότεροι σίγουρα τη θυμούνται, οι νεότεροι να σπεύσουν να τη δουν!), το κάστρο Μπραν και η περιοχή του δεν θα είχαν ακριβώς την ίδια τύχη… Όλο το branding έγινε πολύ έξυπνα κατά τη γνώμη μου γύρω από την ταινία, που βασίστηκε στον θρύλο του Βλαντ Τσέπες του Τρίτου, γνωστού και ως Παλουκωτή, αλλά και τους λαϊκούς θρύλους της Ρουμανίας και ειδικότερα της Τρανσυλβανίας, που είναι γεμάτοι από μάγισσες, φαντάσματα και βαμπίρ!

Όπως και να’χει, αξίζει να το επισκεφτείς.

Transfăgărășan. Οδηγική εμπειρία ζωής

Η επόμενη διαδρομή θα μας οδηγούσε στην όμορφη πόλη του Sibiu, που βρίσκεται στα δυτικά. Όμως στόχος μας ήταν να φτάσουμε εκεί διασχίζοντας τα βουνά Făgăraș, από έναν ιστορικό δρόμο των Καρπαθίων, το πέρασμα Transfăgărășan! Για τους οδηγούς μηχανής είναι δρόμος που πρέπει να περάσουν οπωσδήποτε μια φορά πριν το τέλος της ζωής τους! Έχει οδηγικό ενδιαφέρον, αλλά περνάει και μέσα από εξαιρετικά φυσικά τοπία, με συχνές εναλλαγές και σε μεγάλο υψόμετρο.

Κατασκευάστηκε επί δικτατορίας Τσαουσέσκου για στρατιωτικούς λόγους. Αλλά σήμερα αποτελεί έναν αρκετά τουριστικό δρόμο της Ρουμανίας, όχι μόνο για τους ξένους, αλλά και για τους ίδιους του Ρουμάνους, που επιλέγουν να τον διασχίσουν τα Σαββατοκύριακα και να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης. Οπότε, αν θέλετε πραγματικά να απολαύσετε τη διαδρομή, διαλέξτε μια καθημερινή μέρα, αλλιώς θα κολλήσετε στην κίνηση.

Η διαδρομή

Οδηγήσαμε προς Νοτιοδυτικά, ώστε να φτάσουμε στην περιοχή Curtea de Arges, απ’ όπου ουσιαστικά ξεκινάει η διαδρομή. Στη συνέχεια αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για περίπου 100 χλμ. Περάσαμε απανωτές στροφές, δρόμους με πανύψηλα έλατα, σήραγγες και φράγματα, όπως το φράγμα Vidraru, με την τεχνητή λίμνη του. Σε όλη τη διαδρομή είδαμε τουλάχιστον 15 αρκούδες, που κάθονταν μόνες ή κατά οικογένειες στην άκρη του δρόμου και παρατηρούσαν τους «εισβολείς». Έχουν συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία του ανθρώπου στο βασίλειό τους, που είχες την εντύπωση πως απλώς κάθονταν βαριεστημένες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις από τόσο κοντά αυτό το τεράστιο πλάσμα! Κάποιοι σταματούσαν να τις ταΐσουν, πράγμα που βέβαια απαγορεύεται.

Σε όλη τη διαδρομή μπορείς να βρεις σημεία για να ξεκουραστείς και να φας ή να πιεις κάτι. Το πιο εντυπωσιακό από αυτά ήταν το Treehouse Village. Ένα απίστευτο μέρος μέσα στο δάσος, όπου μπορείς ακόμη και να μείνεις, καθώς διαθέτει ξύλινα δεντρόσπιτα.

Λίγο πριν την κορυφή, γύρω στα 1.500 μέτρα υψόμετρο, το τοπίο αλλάζει εντελώς! Τα δέντρα δίνουν τη θέση τους σε ένα βραχώδες τοπίο, με πολλές «φουρκέτες», απότομες χαράδρες, εκτάσεις με κοπάδια ζώων και καταρράκτες που σχηματίζονται στους απότομους βράχους από τα χιόνια του χειμώνα.

Στην κορυφή

Φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο της διαδρομής στα 2.034μ. και στην αλπική λίμνη Bâlea. Όλη η περιοχή έχει κηρυχθεί ως φυσικό καταφύγιο της Ρουμανίας. Από πολύ νωρίς οι Ρουμάνοι κατάλαβαν τη σημασία της. Ήδη από τον 19^ο αι. άρχισαν να γίνονται αξιόλογες κινήσεις για την προώθηση του τουρισμού στην περιοχή. Για το χειμώνα που ο δρόμος λόγω του παγετού είναι κλειστός, υπάρχει τελεφερίκ για την πρόσβαση στο βουνό, στις καμπίνες και στα μονοπάτια πεζοπορίας και αναρρίχησης.

Εκείνη τη μέρα στην κορυφή είχε αρκετή ομίχλη, οπότε η θέα δεν ήταν και τόσο καθαρή. Παρόλα αυτά εκατοντάδες άνθρωποι ήταν ήδη εκεί και θαύμαζαν το τοπίο. Όπως κι εμείς! Αρκετοί πάγκοι και καντίνες με τοπικά εδέσματα και σουβενίρ ήταν στημένα. Φυσικά, υπερτερούσανε σε αριθμό οι μηχανές και οι αναβάτες τους.

Πώς θα περιέγραφα το πέρασμα του Transfăgărășan με τη μηχανή; Με δυο λέξεις: Εμπειρία ζωής!

Από τις λίγες φορές που όλες οι αισθήσεις ήταν τόσο ενεργές. Έτσι, ώστε να μου θυμίζουν ότι για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει κανείς να ζει και να ταξιδεύει!

Αν και το ταξίδι συνεχίστηκε και σε άλλες περιοχές της Ρουμανίας, εδώ θα σταματήσω για την ώρα. Ήταν τέσσερις μέρες ταξιδιού, αλλά τόσο γεμάτες με εμπειρίες και εικόνες, που ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο για να τις εμπεδώσει! Σας τον δίνω, λοιπόν!

Η συνέχεια στο επόμενο post. Stay tuned!

The post Πως να κατακτήσεις τα Καρπάθια Όρη σε 5 μέρες – Ένα αξέχαστο Road Trip με μηχανή στη Ρουμανία (Part 1) appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Στην επιστροφή μας από ταξίδι στα Βαλκάνια στα τέλη Αυγούστου του 2024, διασχίσαμε τα βουνά της Ροδόπης με κατεύθυνση νοτιοανατολικά. Ταξιδέψαμε από την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, Σόφια, μέχρι τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στον συνοριακό σταθμό Ζλάτογκραντ – Θέρμες, σε μια διαδρομή περίπου 220 χιλιομέτρων. Εκεί βιώσαμε μια δυνατή ταξιδιωτική εμπειρία σε μία από τις ωραιότερες διαδρομές που έχουμε κάνει με τη μηχανή! Πριν επιστρέψουμε στη βάση μας στην Αλεξανδρούπολη, είχαμε βάλει ως ενδιάμεσο σταθμό το Σπήλαιο “Devil’s Throat” ή ελληνιστί «Λαιμός του Διαβόλου» στο φαράγγι του Trigrad στη Νοτιοδυτική Βουλγαρία.

Η απόλυτη ομορφιά των βουνών της Ροδόπης

Η απόλυτη ομορφιά της φύσης άρχισε να απλώνεται μπροστά μας, αφού αφήσαμε, μετά από κάμποσα χιλιόμετρα, τον αυτοκινητόδρομο «Θράκη» Ε80 με κατεύθυνση προς Νότο. Περάσαμε περιοχές, αρχικά της επαρχίας Πάζαρτζικ και στη συνέχεια Σμόλιαν. Ακολουθήσαμε την επαρχιακή οδό 866, που ουσιαστικά ακολουθεί τη ροή του ποταμού Vacha. Ο ποταμός αυτός είναι ένας από τους κύριους παραπόταμους του ποταμού Έβρου (ή «Μαρίτσα», όπως τον λένε στη Βουλγαρία) με μήκος περίπου 104 χλμ.

Περάσαμε από το φράγμα του Krichim, ένα από τα τέσσερα φράγματα της περιοχής, που ουσιαστικά διοχετεύουν πόσιμο νερό στην περιοχή της Φιλιππούπολης. Εκεί υπάρχει και χώρος αναψυχής. Στη συνέχεια περάσαμε από την τεχνητή λίμνη Vacha, όπου επίσης υπάρχει χώρος για να ξεκουραστείς, να θαυμάσεις το τοπίο και να βγάλεις τις απαραίτητες φωτογραφίες. Γενικά, τα νερά του ποταμού και των λιμνών που σχηματίζει στο πέρασμά του, είναι πεντακάθαρα. Σε συνδυασμό με το πράσινο που τον περιβάλλει δημιουργούν ένα πραγματικά μαγευτικό τοπίο! Έτσι, η σχετικά δύσκολη οδηγικά διαδρομή με τις πολλές στροφές, το όχι και τόσο καλό οδόστρωμα και τους στενούς δρόμους μας αποζημίωσε και μας γέμισε ανυπομονησία για το τι θα δούμε πιο κάτω!

Το εντυπωσιακό φαράγγι του Trigrad

Για το φαράγγι ακολουθήσαμε τη διαδρομή 197. Οδηγήσαμε μέσα από όμορφα, Πομάκικα κυρίως, χωριά, σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των βουνών. Είδαμε βοσκοτόπια, εκτροφεία πέστροφας, αλλά και ξενώνες, ταβέρνες και μαγαζάκια, μέχρι που αρχίσαμε να διασχίζουμε το εντυπωσιακό φαράγγι του Trigrad. Το φαράγγι, μήκους 7 περίπου χιλιομέτρων, αγκαλιάζει την πορεία ενός μικρότερου ποταμού, του Trigradska, που προφανώς του έχει δώσει και το όνομά του. Αυτός στη συνέχεια βυθίζεται στον τελικό μας προορισμό, στη σπηλιά με το όνομα «Λαιμός του Διαβόλου». Όπως θα διαπιστώναμε στη συνέχεια, λίγα μέτρα πιο κάτω από τη σπηλιά, ο ποταμός και πάλι αναδύεται στην επιφάνεια σχηματίζοντας αυτό που οι γεωλόγοι ονομάζουν «καρστική πηγή». Πολύ εντυπωσιακό!

Τα τείχη του φαραγγιού υψώνονται επιβλητικά ως τα 300 και πάνω μέτρα και σε μερικά σημεία είναι αρκετά στενό. Σου προκαλεί ένα δέος όταν το διασχίζεις! Όπως δέος, φυσικά, σου προκαλεί και η είσοδος στη σπηλιά.

Στις πύλες του Άδη

Η είσοδος στη σπηλιά «Λαιμός του Διαβόλου» βρίσκεται σχεδόν πάνω στον δρόμο που οδηγεί στο χωριό Trigrad. Μπροστά στην είσοδο υπάρχει χώρος στάθμευσης και ακριβώς από πάνω είναι το ταμείο, όπου αγοράζεις το εισιτήριο εισόδου. Καθώς δεν υπάρχει πρόσβαση στο διαδίκτυο στην περιοχή δεν υπάρχει η δυνατότητα χρήσης κάρτας, οπότε πληρώνεις με μετρητά. Καλό να είναι να έχεις λέβα, το τοπικό νόμισμα. Ειδάλλως υπάρχει περίπτωση να βγεις χαμένος αν πληρώσεις σε ευρώ… Πληρώσαμε 11 € για δύο άτομα, δηλαδή περίπου 20 λέβα.

Ξενάγηση στα βουλγαρικά

Η επίσκεψη στο εσωτερικό της σπηλιάς γίνεται κάθε είκοσι λεπτά με συνοδεία ξεναγού. Η ξενάγηση βέβαια γίνεται μόνο στα βουλγαρικά. Οπότε εμάς μας έδωσαν ένα έντυπο με περίληψη του περιεχομένου της ξενάγησης στα αγγλικά και μας είπαν ότι θα πρέπει να μπούμε με το γκρουπ, αλλά μπορούμε στη συνέχεια να προχωρήσουμε μόνοι μας. Αυτό με καθησύχασε ιδιαιτέρως καθώς, λόγω της κλειστοφοβίας μου, ο εγκλεισμός μου σε έναν τέτοιο χώρο με αρκετά άτομα ήταν κάτι που φοβόμουν αρκετά. Το να έχουμε τον δικό μας ρυθμό μου έδωσε μια ανάσα.

Όπως διαπιστώνει κανείς όταν επισκέπτεται το συγκεκριμένο σπήλαιο, αυτό που σε εντυπωσιάζει δεν είναι ούτε το μέγεθός του, ούτε η πολυπλοκότητα των γεωλογικών σχηματισμών του, ούτε η τουριστική του αξιοποίηση. Είναι κυρίως η αίσθηση που αποπνέει. Η τεράστια κεντρική αίθουσά του, το ιδιόμορφο σχήμα του κατά την έξοδο, που λένε ότι μοιάζει με κεφάλι διαβόλου, και ο θρύλος με τον οποίο το έχουν ντύσει, που στηρίζεται απόλυτα στον γνωστό αρχαιοελληνικό μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, σε κάνουν να νιώθεις ότι εισέρχεσαι πράγματι στο υπόγειο βασίλειο του Άδη!

Και λίγη μυθολογία

Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης έχει ως εξής: Μετά τον γάμο τους, ένα φίδι δάγκωσε την Ευρυδίκη και πέθανε. Ο Ορφέας, παράφορα ερωτευμένος με τη γυναίκα του, κατέβηκε στον Άδη. Παίζοντας τη λύρα του μάγεψε τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη, που του επέτρεψαν να πάρει πίσω την αγαπημένη του υπό έναν όρο: να μη γυρίσει να κοιτάξει προς το μέρος της και να μην της μιλήσει μέχρι να φτάσουν στον επάνω κόσμο. Ο Ορφέας, παρασυρμένος από τον έρωτά του και τα παρακάλια της γυναίκας του, έστρεψε το βλέμμα του προς αυτήν. Τότε η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε και την έχασε για πάντα.

Λίγα λόγια για την ιστορία του σπηλαίου

Το σπήλαιο “Λαιμός του Διαβόλου” δεν έχει εξερευνηθεί εξ ολοκλήρου. Η πρώτη απόπειρα έγινε το 1961 από δύο ορειβάτες, τον Nico Korchev και τη Helena Padareva, οι οποίοι δεν είχαν καταφέρει να εξερευνήσουν το υπόγειο ποτάμι. Λένε ότι έχουν γίνει πολλές απόπειρες από τότε, αλλά καταλήγουν στο ότι ο, τιδήποτε φτάνει ως εκεί δεν ανεβαίνει ποτέ ξανά πίσω. Πειράματα που έγιναν με χρωματισμό των νερών απέδειξαν ότι το νερό χρειάζεται περισσότερο από 2 ώρες για να διασχίσει τη μικρή απόσταση από το ένα υπόγειο άνοιγμα στο άλλο. Αυτό τροφοδοτεί εικασίες για ένα εκτεταμένο σύστημα υπόγειων ρευμάτων. Τη δεκαετία του 1970 οι νεαροί δύτες Siana Lyutskanova και Evstati Iovchev βούτηξαν στα νερά της σπηλιάς για να την εξερευνήσουν. Όμως δεν γύρισαν ποτέ πίσω κι έτσι σταμάτησαν και οι περαιτέρω έρευνες.

Πληροφορίες για όσους έχουν κλειστοφοβία και για τη θερμοκρασία

Για όσους φοβούνται ή έχουν κλειστοφοβία σαν κι εμένα να πω ότι τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο να διασχίσεις το σπήλαιο. Είναι αρκετά φωτισμένο και ευρύχωρο και η περιήγηση τελειώνει μέσα σε περίπου 15 λεπτά. Όμως η θερμοκρασία εντός είναι περίπου 8 βαθμοί Κελσίου και έχει αρκετή υγρασία, όπως είναι αναμενόμενο, ανεξάρτητα από την εποχή και τις καιρικές συνθήκες. Οπότε, ακόμη κι αν το επισκεφτείτε το καλοκαίρι, όπως εμείς, φορέστε ζεστά ρούχα.

Τι θα αντιμετωπίσετε

Ο Λαιμός του Διαβόλου σχηματίστηκε λόγω κατολίσθησης, καθώς ο ποταμός εισήλθε  εξ ολοκλήρου μέσα στο βράχο. Το αποτέλεσμα ήταν να σχηματιστεί μια τεράστια αίθουσα μήκους 11 μ., πλάτους 40 μ. και ύψους 35 μ., που έχει το όνομα «αίθουσα του κεραυνού». Το όνομα το πήρε από τον δυνατό θόρυβο που δημιουργεί το νερό που πέφτει με δύναμη προς τα κάτω και αντηχεί σε όλο το εσωτερικό του. Ο ποταμός χύνεται στο σπήλαιο με τη μορφή 18 καταρρακτών. Ο υψηλότερος από αυτούς είναι 42 μ. (θεωρείται ο ψηλότερος υπόγειος καταρράκτης στα Βαλκάνια). Στη συνέχεια ρέει κάτω από μια στενή χοάνη μέσα στη σπηλιά. Μετά από μια στοά 60 μέτρων, το ποτάμι αναδύεται ξανά έξω από τα βράχια.

Ουσιαστικά πλέον η είσοδος των επισκεπτών γίνεται από την στοά. Οπότε η πραγματική είσοδος του σπηλαίου αποτελεί πλέον την έξοδο, μια έξοδο που, κυριολεκτικά, σου κόβει την ανάσα. Για να βγεις στην επιφάνεια της γης ουσιαστικά πρέπει να «αναδυθείς», ως άλλος Ορφέας, σκαρφαλώνοντας περίπου 300 απότομα και γλιστερά σκαλοπάτια!

Όμως όταν καταφέρνει ο επισκέπτης να βγει από τη σπηλιά, αν και ασθμαίνοντας, δεν μπορεί να μην δοξάσει για άλλη μια φορά τη φύση και τις μεγαλειώδεις δημιουργίες της!

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε εκεί γύρω

Γύρω από τον Λαιμό του Διαβόλου υπάρχουν ταβέρνες και πάγκοι με αναμνηστικά, κυρίως ντόπια προϊόντα, μέλι, μαρμελάδες, αρωματικά χόρτα, μαγνητάκια, παραδοσιακές φορεσιές και πολλά άλλα. Κι εδώ μόνο με λέβα μπορείς να πληρώσεις.

Εάν έχετε κουράγιο, συνεχίστε την περιήγησή σας και πιο πάνω από το σπήλαιο. Στον δρόμο προς το χωριό Trigrad θα περάσετε από μια μικρή υπαίθρια έκθεση με το όνομα “Rhodope Herb Park”, όπου παρουσιάζονται εν συντομία δείγματα της χλωρίδας και πανίδας της περιοχής με έναν κάπως παιγνιώδη τρόπο, κατάλληλο πιο πολύ για τα παιδιά.

Για πιο extreme γούστα

Για όσους θέλουν κάτι πιο extreme, που θα περιλαμβάνει και αναρρίχηση, εκεί κοντά υπάρχει και το σπήλαιο Haramiyska. Θα χρειαστείτε όμως κατάλληλο εξοπλισμό και φυσικά έμπειρους οδηγούς, που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Εμείς δεν είχαμε τον χρόνο και το κουράγιο, οπότε δεν το τολμήσαμε.

Στη συνέχεια γυρίσαμε πίσω μέχρι να βρούμε και πάλι την οδό 866 για να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Μια τυχαία, αλλά ενδιαφέρουσα ανακάλυψη

Στον δρόμο της επιστροφής και ψάχνοντας κάποιο μέρος, όπου θα μπορούσαμε να φάμε, περάσαμε και τελικά σταθμεύσαμε σε έναν πολύ όμορφο παραδοσιακό οικισμό με το όνομα “Shiroka Laka”.

Shiroka Laka

Αποδείχθηκε τελικά ότι πρόκειται για έναν πολύ δημοφιλή προορισμό σε αυτήν την περιοχή της Βουλγαρίας. Ιδρύθηκε τον 17^ο αιώνα και διασώζει την αρχιτεκτονική εκείνης της περιόδου. Αλλά απ’ ότι διαβάσαμε στη συνέχεια διασώζει και τη μουσική και χορευτική της παράδοση. Τα σπίτια είναι χτισμένα ψηλά στις παρυφές του βουνού, με αμφιθεατρικό τρόπο και στις δύο πλευρές του ποταμού που διασχίζει τον οικισμό. Οι χτίστες της περιοχής ήταν ξακουστοί σε όλη τη χώρα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν περπατήσαμε πολύ μέσα στο χωριό για να το εξερευνήσουμε. Παρόλα αυτά απολαύσαμε ένα υπέροχο, παραδοσιακό γεύμα σε ταβέρνα της περιοχής και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Περάσαμε από το χιονοδρομικό κέντρο του Pamporovo, που ακόμη και το καλοκαίρι έχει κόσμο που απολαμβάνει τη φύση, και τα λιβάδια της περιοχής Rozhen. Εδώ και χρόνια αποτελούν χώρο συνάντησης, κατασκήνωσης και ανάπαυσης για πολλούς ντόπιους. Εκεί είδαμε και τη μεγαλύτερη βουλγαρική σημαία της χώρας, με ύψος 110μ.

Ζλάτογκραντ

Τελικός σταθμός επί βουλγαρικού εδάφους το Ζλάτογκραντ, ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική του, οι θερμές πηγές του, τα όμορφα φυσικά τοπία της περιοχής και η εγγύτητα στα σύνορα, έχουν μετατρέψει τα τελευταία χρόνια τη μικρή αυτή πόλη σε πραγματικό τουριστικό πόλο έλξης των Ελλήνων και όχι μόνο.

Κάτι σαν επίλογος

Αν και ο «Λαιμός του Διαβόλου» είναι ένας προορισμός που σου βάζει δύσκολα, αυτό που θα μας μείνει από αυτήν την εκδρομή είναι πως τίποτα «διαβολικό» δεν θα βρεις σε αυτά τα βουνά. Αντιθέτως, αληθινός παράδεισος είναι η παρθένα φύση, αυτή που σου ανοίγει την αγκαλιά της να σε δεχτεί κι εσύ πρέπει να τη δεις, να την ακούσεις, να την σεβαστείς, για να σου αποκαλύψει το μεγαλείο της!

The post Ταξίδι στον Λαιμό του Διαβόλου appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Το ταξίδι στην Πορτογαλία το προετοίμαζα περίπου ένα χρόνο. Η παρέα αυτή τη φορά μεγάλωσε, καθώς εκτός από τα παιδιά και τη μαμά μου, προστέθηκαν η αδερφή και η ανιψιά μου, 14 ετών. Περισσότερα άτομα, περισσότερες συνεννοήσεις και απαιτήσεις, επομένως χρειαζόταν σωστή προετοιμασία και συντονισμό, ώστε το πρόγραμμα να καλύψει τα γούστα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες όλων, από τον μικρότερο ως τον μεγαλύτερο.

Ξενοδοχείο και αεροπορικά εισιτήρια

Η έγκαιρη αναζήτηση καταλύματος για Πορτογαλία απέδωσε τα μέγιστα! Ήταν ένα basic ξενοδοχείο, αλλά πολύ φθηνό, αρκετά καθαρό, με πρωινό και πολύ κοντά στο ιστορικό κέντρο. Τέσσερα βράδια, 105€ το άτομο, όχι κι άσχημα, θα έλεγε κανείς!

Από την άλλη, τα αεροπορικά εισιτήρια, όσο και να ψάξαμε, ήταν αρκετά τσουχτερά! Επίσης, δεν υπήρχε μεγάλη ευελιξία σε ημέρες και δρομολόγια, ούτε και low budget πτήσεις. Όμως, ήταν επιθυμία όλων αυτό το ταξίδι, οπότε … ήπιαμε το πικρό ποτήρι και το ταξίδι έκλεισε για μέσα Μαΐου του 2024.

Μετακινήσεις

Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουμε, βγάλαμε όλοι την τουριστική Lisboa Card για 48 ώρες, με κόστος περίπου 44€ το άτομο όσοι είναι 16+ και 25€ τα παιδιά από 4-15 ετών. Η κάρτα αυτή σου δίνει τη δυνατότητα για απεριόριστες διαδρομές σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς στη Λισαβόνα. Επίσης, δωρεάν είσοδο ή έκπτωση σε μια μεγάλη γκάμα από αξιοθέατα, μουσεία και θεάματα. Μπορείς να τη βγάλεις για 24, 48 ή 72 ώρες. Την εκδίδεις ηλεκτρονικά, κρατάς το αποδεικτικό της κράτησης και όταν φτάσεις στη Λισαβόνα, είτε στο αεροδρόμιο, είτε σε κάποιο τουριστικό γραφείο στο κέντρο της πόλης, παραλαμβάνεις την ατομική σου κάρτα και ξενοιάζεις για τις μετακινήσεις και τις εισόδους.

Όσον αφορά στη μεταφορά από το αεροδρόμιο, αφού βρίσκεται σχετικά κοντά στην πόλη, αλλά εμείς θα φτάναμε αργά το βράδυ, προτιμήσαμε να κλείσουμε εκ των προτέρων μέσω Booking  ένα ταξί – βανάκι, που με περίπου 4€ το άτομο μάς μετέφερε μέχρι την είσοδο του ξενοδοχείου. Το ίδιο και στην επιστροφή.

Προκρατήσεις

Επίσης, πριν το ταξίδι κλείσαμε εισιτήρια για τα αξιοθέτα που επισκεφτήκαμε στη Σίντρα, για να αποφύγουμε την ταλαιπωρία της καθυστέρησης, λόγω του μεγάλου αριθμού των ανθρώπων που τα επισκέπτονται. Μακάρι να το είχαμε κάνει και για κάποια εντός της Λισαβόνας… Υπάρχουν και συνδυαστικά εισιτήρια για πάνω από ένα αξιοθέατα. Ψάξτε το.

Συνάλλαγμα

Συνάλλαγμα δεν χρειαζόμασταν, αφού η Πορτογαλία χρησιμοποιεί ευρώ, οπότε όλες οι συναλλαγές γίνονταν μέσω της τραπεζικής μας κάρτας, χωρίς προμήθειες.

Ήμασταν πανέτοιμοι και … φύγαμε για Πορτογαλία!

Μέρα 1η: Λισαβόνα. Η πολύχρωμη πόλη

Μια και φτάσαμε στην Πορτογαλία αργά το βράδυ του Σαββάτου, ξεκουραστήκαμε και την Κυριακή μας την αφιερώσαμε όλη στην εξερεύνηση της Λισαβόνας και των θησαυρών της!

Η Λισαβόνα, πρωτεύουσα της Πορτογαλίας, είναι μια πόλη γεμάτη χρώματα, σχήματα, μυρωδιές (όχι πάντα ευχάριστες, βέβαια), ήχους, κίνηση και ….. ουρές! Ατελείωτες ουρές. Πολλές φορές αποτρεπτικές για να δεις ένα αξιοθέατο. Παρόλα αυτά, είναι η ίδια ένα πελώριο αξιοθέατο! Εάν εξαιρέσεις ότι σε κάποιες γειτονιές, λίγο μακριά από το ιστορικό κέντρο, η συσσώρευση σκουπιδιών μας θύμισε Ελλάδα σε περίοδο απεργίας των απορριμματοφόρων (ενδεχομένως να πέσαμε, όντως, σε κάποια απεργία), η πόλη έχει εκμεταλλευτεί πλήρως όλες τις ομορφιές και τα αξιοθέατά της. Αρκετά τουριστική, αλλά και αρκετά οργανωμένη.

Είναι μοναδικός προορισμός για τους λάτρεις της αρχιτεκτονικής. Κάθε δρόμος, κάθε γειτονιά, μια αποκάλυψη! Ξεχωρίζουν τα Μαυριτανικής καταγωγής παραδοσιακά πλακάκια Azulejos, που καλύπτουν σχεδόν παντού τις επιφάνειες παλαιών και νέων οικοδομημάτων και δίνουν στην πόλη την εντύπωση ενός μεγάλου patchwork! Πολλά κτίρια είναι χτισμένα σε γοτθικό ή μπαρόκ ρυθμό και σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή! Η πόλη είναι ζωντανή και οι άνθρωποί της ευγενικοί και χαμογελαστοί.
Μας καλούσε να την ανακαλύψουμε σε κάθε της γωνιά! Και αυτό κάναμε.

Από το ξενοδοχείο μέχρι το ιστορικό κέντρο κατεβήκαμε με τα πόδια για να γνωρίσουμε καλύτερα την πόλη. Είδαμε όμορφες γειτονιές με παραδοσιακά μαγαζιά, όμορφα ταβερνάκια, απ’ όπου μυρωδιές θαλασσινών γεύσεων συνδυασμένων με σκόρδο, που πολύ αγαπάνε στην Πορτογαλία, ιδίως με γαρίδες, μας τρυπούσε ευχάριστα τη μύτη! Είδαμε και το παραδοσιακό τραμ να περιφέρεται στους δρόμους της, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε από πολλές σκάλες και ανηφοριές, καθώς η πόλη, χτισμένη σε επτά λόφους, είναι γεμάτη από αυτές. Επίσης, έχει πολλά πάρκα, οάσεις πράσινου για μια σύγχρονη μεγαλούπολη. Σε κάποια από αυτά είδαμε κόκορες να περιφέρονται ελεύθεροι και μας έκανε μεγάλη εντύπωση! Μετά μάθαμε ότι ο κόκορας είναι σήμα κατατεθέν της Πορτογαλίας και συνδέεται με ένα τοπικό θρύλο (Galo de Barcelos). Σουβενίρ με το κοκοράκι θα βρεις παντού στη χώρα.

Τα σημαντικότερα αξιοθέατα

Αφού παραλάβαμε το πρωί την Lisboa card από το τουριστικό γραφείο στην Praça da Comércio (Πλατεία Εμπορίου), πήραμε μπροστά από την Αψίδα Ρούα Αγκούστα (Arco da Rua Augusta) το τραμ με προορισμό τον ξακουστό Torre de Belém (Πύργο Belém), που βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Τάγου.

Για κακή μας τύχη πέσαμε στη μέρα του αντίστοιχου Run Greece της Λισαβόνας και γινόταν τέτοιος χαμός, που είχαν κλείσει οι δρόμοι και έπρεπε να κάνουμε έναν τεράστιο κύκλο με τα πόδια, για να καταλήξουμε εκεί. Όταν φτάσαμε, η ουρά που ήδη υπήρχε είχε αναμονή για τουλάχιστον δύο ώρες!!! Φυσικά επιλέξαμε να τον δούμε μόνο απ’ έξω, να τριγυρίσουμε στην περιοχή, να πιούμε την pina colada μας σε ανανά (δημοφιλές δροσιστικό ρόφημα, που προσφέρεται και χωρίς αλκοόλ) και να κατευθυνθούμε προς το Mosteiro dos Jerónimos (Μοναστήρι Αγίου Ιερώνυμου). Τεράστια ουρά κι εκεί. Περιμέναμε τουλάχιστον μία ώρα. Η είσοδος με την Lisboa Card όμως ήταν δωρεάν και η επίσκεψη στο εσωτερικό του μοναστηριού μας αποζημίωσε! Είναι ένα εντυπωσιακό αρχιτεκτόνημα υστερογοτθικού ρυθμού, πολύ επιβλητικό και πολύ περιποιημένο, όπως, βέβαια, και όλα τα μνημεία που επισκεφτήκαμε.

Εκεί κοντά βρίσκεται και ο Τροπικός Βοτανικός Κήπος, αλλά επειδή είχαμε καθυστερήσει, αποφασίσαμε να μην πάμε, αν και το είχαμε στο πρόγραμμα.

Επίσης πολύ κοντά είναι και  το ξακουστό, ιστορικό ζαχαροπλαστείο του 1837 Pastéis de Belém, που φτιάχνει το παραδοσιακό γλυκό pasteis de nata (ταρτάκια σφολιάτας με κρέμα και καμένη καραμέλα), για το οποίο είναι γνωστή η Λισαβόνα, αλλά θα έπρεπε να περιμένουμε άλλη μία ώρα στην ουρά για να το δοκιμάσουμε, οπότε το προσπεράσαμε κι αυτό. Άλλωστε αποδείχτηκε στη συνέχεια ότι τα γλυκά αυτά τα βρίσκεις παντού και υπάρχουν πολλά ακόμη αξιόλογα ζαχαροπλαστεία και εργαστήρια, απ’ όπου μπορείς να τα προμηθευτείς. Νόστιμα είναι. Φάγαμε αρκετά κατά την παραμονή μας!

Μετά το Μοναστήρι, περπατήσαμε παραλιακά μέχρι το περίφημο Μνημείο των Ανακαλύψεων (Padrão dos Descobrimentos). Πρόκειται για ένα πολύ εντυπωσιακό μνημείο, που ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1960. Τα γλυπτά που περιλαμβάνει σου διηγούνται την ιστορία των μεγάλων Πορτογάλων θαλασσοπόρων κατά την εποχή των ανακαλύψεων, προς τιμήν των οποίων και κατασκευάστηκε.

Η ώρα, όμως, είχε περάσει και η παρέα είχε πεινάσει. Κατευθυνθήκαμε, λοιπόν προς το ξακουστό Time Out Market για φαγητό. Βρίσκεται στη συνοικία Mercado da Ribeira, σε έναν χώρο κοντά στην παραλία, όπου παλαιότερα ήταν αγορά τροφίμων. Μέσα σε έναν τεράστιο ενιαίο χώρο θα βρεις μια σκεπαστή αγορά καθημερινών ή πιο γκουρμέ γεύσεων, με μεγάλους πάγκους και ψηλά καθίσματα στο κέντρο και περιμετρικά εστιατόρια, απ’ όπου παραγγέλνεις το φαγητό και ποτό της αρεσκείας σου και μαγαζιά με παραδοσιακά προϊόντα. Είναι self-service.

Λίγο πιο πάνω είναι η γνωστή ινσταγκραμική (και υπερεκτιμημένη κατά τη γνώμη μου) Ροζ Οδός με τις πολύχρωμες κρεμασμένες ομπρέλες. Αν έχετε σφιχτό πρόγραμμα, μην χάσετε τον χρόνο σας. Είναι απλώς ένας πεζόδρομος βαμμένος με ροζ χρώμα και κρεμασμένες ομπρέλες. Τίποτα το ιδιαίτερο.

Επίσης, σίγουρα θα ακούσετε ή θα διαβάσετε για τον ανελκυστήρα της Santa Justa, στο ιστορικό κέντρο της πόλης, με τον οποίο μπορείτε να ανεβείτε σε ένα από τα πιο ψηλά σημεία της και να απολαύσετε τη θέα. Ναι, το δοκιμάσαμε κι αυτό και φάγαμε άλλη μια ώρα στην τεράστια ουρά. Μετά, βέβαια, ανακαλύψαμε ότι ακριβώς από πίσω υπάρχουν σκάλες που σε οδηγούν στο ίδιο σημείο, οπότε, αν δεν σας κουράζουν οι σκάλες, προτιμήστε τες! Η θέα ήταν όντως φανταστική!

Είχαμε σχεδιάσει να επισκεφτούμε και το εντυπωσιακό Εθνικό Μουσείο Αζουλέζου (Museu Nacional do Azulejo ή Tile Museum), που τη Δευτέρα είναι κλειστό, αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε. Προτιμήσαμε να τριγυρίσουμε λίγο ακόμη στο ιστορικό κέντρο, στην αγορά και στις πλατείες. Είναι κι αυτό δωρεάν με την Lisboa Card. Εσείς, αν μπορέσετε, να πάτε, γιατί είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό.

Επισκεφτήκαμε thrive shops και άλλα καταστήματα. Δεν παραλείψαμε να επισκεφτούμε και το ξακουστό μαγαζί με τις σαρδέλες Mundo Fantástico da Sardinha Portuguesa! Οι σαρδέλες είναι βασικό, τοπικό προϊόν της Πορτογαλίας και οι ντόπιοι το έχουν αξιοποιήσει ως ένα ευφάνταστο σουβενίρ! Ναι, καλά διαβάσατε. Ντιζαϊνάτες κονσέρβες σε διάφορα χρώματα και γεύσεις σε περιμένουν να τις ανακαλύψεις σε ένα πολύχρωμο μαγαζί στο κέντρο της πόλης μπροστά την πλατεία Rossio, που μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι! Μπορείτε να αγοράσετε μια κονσέρβα με τη χρονολογία κάποιου σημαντικού γεγονότος της ζωής σας. Κομματάκι τσιμπημένες βέβαια στην τιμή…

Παραμείναμε αρκετή ώρα στην πλατεία Rossio, μία από τις ωραιότερες και μεγαλύτερες στην πόλη, καθώς τις μέρες εκείνες είχε κάποιο είδος bazaar, με μαγαζάκια που πουλούσαν διάφορα παραδοσιακά προϊόντα, αναμνηστικά ή φαγητά. Πολύ όμορφα τα προϊόντα από φελλό, άλλο ένα τοπικό προϊόν, ιδίως οι χειροποίητες τσάντες, ακόμη, όμορφα κοσμήματα και διακοσμητικά από πλακίδια Azulejos και πολλά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

Από την πλατεία πήραμε το λεωφορείο και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Μέρα 2η. Λισαβόνα. Υπέροχος συνδυασμός παλιού και σύγχρονου

Αν είναι κάτι που μου αρέσει στα ταξίδια, μεταξύ άλλων, είναι να ανακαλύπτω τις αντιθέσεις που συνυπάρχουν σε έναν προορισμό. Και στη Λισαβόνα έχει τόσες πολλές που δεν σε αφήνουν να βαρεθείς ποτέ!

Την επόμενη μέρα σχεδιάσαμε να συνεχίσουμε την περιήγησή μας στα ιστορικά αξιοθέατα της πόλης, αλλά να δούμε και το σύγχρονο κομμάτι της.

Πίσω στην ιστορία

Περπατήσαμε από το ξενοδοχείο μέχρι την πλατεία Martim Moniz για να πάρουμε το ιστορικό τραμ 28 που θα μας ανέβαζε στην κορυφή της περιοχής Alfama στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου (Castelo de São Jorge): Χα! Κι εδώ ατελείωτη ουρά! Οπότε πήραμε τα ποδαράκια μας, ανεβήκαμε σκάλες, κυλιόμενες και μη, περπατήσαμε σε όμορφες γειτονιές και σοκάκια και φτάσαμε στο κάστρο – ορόσημο της πόλης (υπάρχει και λεωφορείο, πάντως μέχρι εκεί, εάν δεν σας αρέσει το περπάτημα στην ανηφοριά). Η ιστορία του κάστρου αρχίζει από τους αρχαίους χρόνους και διάφοροι λαοί άφησαν σε αυτό το πολιτισμικό αποτύπωμά τους. Την εποχή που ζούσαν οι Άραβες στην Ιβηρική Χερσόνησο,  το κάστρο χρησιμοποιείτο ως βασιλική κατοικία. Τον 12^ο αιώνα καταλήφθηκε από τον πρώτο βασιλιά της Πορτογαλίας Afonso Henrique και πήρε το όνομα του προστάτη Αγίου. Λειτουργούσε ως βασιλική κατοικία μέχρι και τον 15^ο αιώνα. Μέσα στα τείχη του υπάρχει ένα μικρό, αλλά ενδιαφέρον αρχαιολογικό μουσείο. Από τις επάλξεις του έχεις απεριόριστη θέα στην πόλη της Λισαβόνας. Εκτός από τους εκατοντάδες τουρίστες εκεί μέσα περιδιαβαίνουν καθημερινά παγόνια με εντυπωσιακά χρώματα στα φτερά τους!

Η παλιά, γραφική, αραβική συνοικία της πόλης, που διατηρεί σχεδόν αναλλοίωτο το παραδοσιακό της χρώμα, είναι η Alfama, σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια από το κάστρο. Είναι από τις λίγες περιοχές της Λισαβόνας που έμεινε ανέπαφη μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1755. Περπατήσαμε στα στενά της και σε περίπου 10 λεπτά φτάσαμε στον Καθεδρικό Ναό της Λισαβόνας (Sé de Lisboa). Προσοχή: τις Κυριακές είναι κλειστός! Είναι ο παλαιότερος καθολικός ναός της πόλης, του 12^ου αιώνα και ιδιαίτερα εντυπωσιακός!

Στο παρόν της πόλης

Αμέσως μετά, καθίσαμε σε μία πιτσαρία έξω από τον καθεδρικό για να ξαποστάσουμε. Ακριβώς δίπλα υπάρχει ένας ανελκυστήρας που σε κατεβάζει σε χαμηλότερο επίπεδο (κάναμε λίγη ώρα να τον εντοπίσουμε, η αλήθεια είναι!), απ’ όπου και πήραμε το λεωφορείο για να επισκεφτούμε το εντυπωσιακό ενυδρείο της πόλης. Το ξακουστό Oceanário de Lisboa  βρίσκεται σε ένα τεράστιο πάρκο στις όχθες του ποταμού Τάγου, το Parque das Nacoes, στη βορειοανατολική πλευρά της πόλης, αρκετά μακριά από το ιστορικό κέντρο της. Παρόλα αυτά, έχει πολύ συχνή συγκοινωνία και μπορείς, ακολουθώντας μια παρόχθια διαδρομή, να είσαι εκεί σε περίπου 20 λεπτά με μισή ώρα. Είναι ένα υπερσύγχρονο κτίριο με πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα από τον θαλάσσιο κόσμο της Πορτογαλίας! Οι εικόνες είναι πολύ λίγες για να σας μεταφέρω την αίσθηση! Είναι λίγο ακριβό το εισιτήριο (25€ οι ενήλικες, 17€ οι ηλικιωμένοι άνω των 65 και 15€ τα παιδιά από 3-12). Υπάρχει και μια έκπτωση 15% αν έχεις τη Lisboa Card. Αξίζει όμως, ιδίως αν ταξιδεύετε με παιδιά. Θα ξετρελαθούν! Όπως κι εσείς!

Στην ίδια περιοχή απλώνεται το σύγχρονο κομμάτι της πόλης με μεγάλα εμπορικά κέντρα, καζίνο, μουσεία, οικιστικά συγκροτήματα, γραφεία και υπαίθρια θεματικά πάρκα. Υπάρχει και ένα τελεφερίκ που περνάει πάνω από τον ποταμό προσφέροντας στους επισκέπτες πανοραμική θέα ολόκληρης της περιοχής του εθνικού πάρκου και των εκβολών του Τάγου. Δυστυχώς δεν προλαβαίναμε να το δοκιμάσουμε, οπότε δεν μπορώ να γράψω περισσότερα. Φαινόταν ενδιαφέρον, πάντως!

Μια και ήμασταν στην περιοχή και κατόπιν απαίτησης των νεαρών μελών της παρέας, επισκεφτήκαμε το εμπορικό κέντρο Vasco da Gama, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σύγχρονα εμπορικά κέντρα της περιοχής. Εμείς οι μεγάλοι ξαποστάσαμε, τα παιδιά ξεχύθηκαν στα μαγαζιά!

Επιστρέψαμε αργά το απόγευμα στο ιστορικό κέντρο, φάγαμε σε ένα τοπικό εστιατόριο (δεν πολυενθουσιάστηκα …) και  γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Την επόμενη μέρα μας περίμενε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδρομή!

Μέρα 3^η. Σίντρα. Ένα παραδεισένιο μέρος

Λένε πως “Sintra” σημαίνει “λαμπρό αστέρι”. Εγώ είδα έναν καταπράσινο παράδεισο γεμάτο αρχιτεκτονικά “διαμάντια”! Περιοχή παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco, το πρώτο κέντρο της Ευρωπαϊκής ρομαντικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα, πλέον αρκετά τουριστικός προορισμός, αλλά, πιστέψτε με, αξίζει οπωσδήποτε η όποια ταλαιπωρία συνεπάγεται αυτό!

Για να κερδίσουμε χρόνο και να είμαστε νωρίς στα παλάτια που επιλέξαμε να επισκεφτούμε αποφεύγοντας τις τεράστιες ουρές, νοικιάσαμε από πριν μισθωμένο βανάκι με οδηγό και σε περίπου 35 λεπτά βρισκόμασταν στο κέντρο της Σίντρα. Ο οδηγός μας, ο Bruno, μας παρέλαβε από την είσοδο του ξενοδοχείου και σε όλη τη διαδρομή μάς έκανε ξενάγηση για το τι βλέπαμε στον δρόμο μας, αλλά συζητούσαμε και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι με την κίνηση, την ακρίβεια στα ενοίκια και άλλα τέτοια θέματα που μας είναι πολύ οικεία, δυστυχώς! Μας άφησε στο κέντρο της πόλης, απ’ όπου παίρνει κανείς τα τοπικά λεωφορεία για να επισκεφτεί τα παλάτια.

Επειδή είχαμε στη διάθεσή μας μόνο κάποιες ώρες μέχρι το απόγευμα, γιατί εκεί γύρω στις 18.00 με 19.00 κλείνουν τα περισσότερα αξιοθέατα, επιλέξαμε να επισκεφτούμε μόνο δύο από τα αμέτρητα παλάτια της περιοχής. Άλλωστε, τα τσουχτερά εισιτήρια δεν θα μας επέτρεπαν έτσι κι αλλιώς να τα επισκεφτούμε όλα, ακόμη κι αν διαθέταμε τον απαιτούμενο χρόνο.

Καθώς δεν είχαμε προλάβει να φάμε πρωινό στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε τη μέρα μας με μία επίσκεψη στη διάσημη Piriquita, ένα παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο στο ιστορικό κέντρο της Σίντρα, όπου μπορεί κανείς να απολαύσει τοπικές σπεσιαλιτέ όπως τα queijadas (γλυκές τάρτες τυριού) και τα travesseiros (πίτες με κρέμα αμυγδάλου). Νοστιμότατα όλα όσα δοκιμάσαμε. Να είστε εκεί στο άνοιγμα, διότι αλλιώς δεν θα βρείτε να καθίσετε!

Χορτάτη, λοιπόν, η ομάδα και έχοντας πάρει τις απαραίτητες δόσεις καφέ και τσαγιού, προχωρήσαμε προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σίντρα, όπου βρίσκονται οι στάσεις των λεωφορείων που θα χρειαζόμασταν.

Παλάτια βγαλμένα από παραμύθι

Αρχικά, πήραμε το τοπικό λεωφορείο 435, γνωστό και ως Villa Express 4 Palaces, για το παλάτι Quinta da Regaleira. Ήταν και το αγαπημένο μου παλάτι, τελικά, λόγω της μυστηριακής ατμόσφαιρας που το περιβάλλει, αλλά και των υπέροχων κήπων του!

Σε  περίπου 40 στρέμματα βλέπει κανείς περίτεχνα κτίρια, πύργους, κήπους με λίμνες και λουλούδια, παρεκκλήσια, μονοπάτια, καταρράκτες και το περιβόητο «πηγάδι της μύησης» ή αλλιώς «ανεστραμμένο πύργο». Αν παρατηρήσετε τις φωτογραφίες, θα καταλάβετε γιατί ονομάστηκε έτσι. Ο θρύλος το θέλει να συνδέεται με μυστικιστικές τελετές και το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών. Εγώ θα σας πω ότι τόσο τα παιδιά, όσο και οι μεγάλες της παρέας ενθουσιαστήκαμε και αφεθήκαμε στην εξερεύνησή του! Βέβαια, δεν αποφύγαμε κι εδώ την ουρά. Οπότε, συμβουλή: Ελάτε όσο πιο νωρίς γίνεται!

Ξαναπήραμε το λεωφορείο 435, κατεβήκαμε στο κέντρο και πήραμε το 434 (γνωστό ως Pena Circuit) για να επισκεφτούμε το δημοφιλές Παλάτι Pena (Palácio da Pena‎).

Πολύχρωμο, δαιδαλώδες, πολύβουο και πολύ ενδιαφέρον, το παλάτι αυτό είναι ιδανικό για ολοήμερη εκδρομή, καθώς πέρα από το κεντρικό κτίριο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τεράστιος κήπος του με περιφερειακά κτίσματα, λίμνες και μονοπάτια προς εξερεύνηση. Βέβαια, μετά από τόσες ώρες περπάτημα, απέμεινα μόνη να περιπλανιέμαι στους κήπους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι λάκισαν και γύρισαν στην είσοδο για να πάρουν μια ανάσα πριν την επιστροφή. Αν μπορείτε, μείνετε ένα-δυο βράδια στη Σίντρα για να προλάβετε να δείτε όσο γίνεται περισσότερα!

Και λίγες πληροφορίες για τα λεωφορεία προς τα παλάτια: Το σημείο εκκίνησής τους δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Σίντρα είναι σχεδόν το ίδιο, με διαφορά λίγων μέτρων.  Το 435 έχει εκκίνηση κάθε 15 λεπτά, ενώ το 434 κάθε 5 λεπτά. Το εισιτήριο είναι κοινό και για τις δύο διαδρομές και κοστίζει γύρω στα 13€ το άτομο. Η μεταφορά γίνεται με τη μέθοδο hop on – off.

Ακολούθησε φαγητό σε τοπικό εστιατόριο (σπεσιαλιτέ γαριδομακαρονάδα με σκόρδο και χταπόδι με πουρέ γλυκοπατάτας!) και επιστροφή στη Λισαβόνα, αυτή τη φορά με τρένο. Πήραμε τη γραμμή Sintra-Rossio. Η διαδρομή διαρκεί περίπου 40 λεπτά και το εισιτήριο είναι πολύ φθηνό. Αν έχεις την κάρτα της Λισαβόνας είναι δωρεάν κι αυτό.

Λίγες τελευταίες βόλτες στην Πλατεία Rossio και στα γύρω μαγαζιά και επιστροφή στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για το ταξίδι του γυρισμού την επόμενη μέρα.

Σίγουρα δεν τα είδαμε όλα. Έχει αμέτρητα ακόμη σημεία να εξερευνήσεις και να θαυμάσεις. Όχι μόνο στην πρωτεύουσα Λισαβόνα και στη Σίντρα, αλλά σε όλη τη χώρα. Άλλωστε δεν πήγαμε στο άλλο διαμάντι της Πορτογαλίας, το Πόρτο! Και δεν παρακολουθήσαμε παράσταση με fado μουσική, που τη λατρεύω!

Οπότε έχουμε έναν καλό λόγο να ξαναγυρίσουμε! Ίσως σας δούμε εκεί!

The post Πορτογαλία. Μια χώρα στην οποία θες να επιστρέψεις! appeared first on Chrysafenia's Travelogue.

Σήμερα θα σας περιγράψω εν συντομία την τελευταία επίσκεψή μου, που πραγματοποιήθηκε πριν από ένα χρόνο περίπου, μήνα Φεβρουάριο, με παρέα τα παιδιά και τη μαμά μου!  

Των φρονίμων τα παιδιά…

Είχαμε στη διάθεσή μας μόνο τρεις μέρες, οπότε έπρεπε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο κάθε λεπτό, ώστε να προλάβουμε να δούμε όλα όσα μας ενδιέφεραν. Το ταξίδι το προετοίμαζα περίπου 8 μήνες πριν, όπως κάνω σε όλα τα μεγάλα ταξίδια μας με τα παιδιά, ώστε να έχω τη δυνατότητα και να βρω φθηνότερη διαμονή και να μελετήσω όλα όσα χρειάζονται. Φυσικά πάντα συμβουλεύομαι φίλους που γνωρίζουν, γονείς στις κατάλληλες ομάδες στο Facebook που είχαν σχετικές εμπειρίες, συγκεντρώνω πληροφορίες από Έλληνες και ξενους bloggers και You Tubers και καταστρώνω ένα πλάνο, που το ακολουθούμε απαρέγκλιτα! Τί να κάνουμε! Αιγόκερως γαρ! Πάντως μας εξυπηρετεί πάντα αυτή η μέθοδος και την έχω υιοθετήσει.

Revolut και ξενοιάζετε

Πριν ξεκινήσω, να σας πω ότι δεν κάναμε συνάλλαγμα πριν πάμε και χρησιμοποιούσαμε αποκλειστικά την κάρτα Revolut για όλες τις συναλλαγές μας. Δεν χρειαστήκαμε πουθενά ρευστό! Ακόμη και οι μουσικοί του δρόμου έχουν POS, σε περίπτωση που θες να τους ενισχύσεις! Για τον μικρό μου, που ήταν σχεδόν 10, όλα τα μέσα μεταφοράς ήταν δωρεάν, εφόσον συνοδευόταν από έναν τουλάχιστον ενήλικα. Η μεγάλη, 14 περίπου ετών, είχε τη δική της under 18 κάρτα Revolut. Αυτό μας διευκόλυνε πολύ στα γρήγορα ανεβοκατεβάσματα σε λεωφορεία και μετρό.

Κάντε παντού προκρατήσεις για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο και πάτε πάντα στην ώρα σας

Επίσης, να σας πω ότι, ειδικά στο Λονδίνο, καλό ή μάλλον απαραίτητο, είναι να έχετε κάνει προκράτηση θέσης για την είσοδό σας στα δημοφιλή μουσεία και αξιοθέατα. Θα σας γλιτώσει από πολύ χρόνο και ταλαιπωρία στις ουρές, ιδίως αν είστε με παιδιά ή με ηλικιωμένους. Και φυσικά μη διανοηθείτε να αργήσετε ή να πάτε νωρίτερα από την προκαθορισμένη ώρα, όπως κάνουν αρκετοί στην Ελλάδα! Να είστε on time! Δεν βγήκε τυχαία άλλωστε η φράση «Εγγλέζος στα ραντεβού του»!

Προετοιμάστε τα παιδιά για το τι θα αντιμετωπίσουν

Τέλος, αν πάτε Λονδίνο με παιδιά, προετοιμάστε τα από νωρίς και προετοιμαστείτε και εσείς ψυχολογικά ότι θα ρίξετε ποοολυυυύ περπάτημα! Παρόλο που το σύστημα συγκοινωνιών τους είναι άψογο, αν δεν περπατήσετε, δεν θα νιώσετε τα Λονδρέζικα vibes και θα χάσετε πολλές, όμορφες εμπειρίες.

Να λοιπόν το πρόγραμμα που είχα φτιάξει για την οικογενειακή μας εξόρμηση στο αγαπημένο Λονδίνο και εκτός από μερικές μικρές αλλαγές που προέκυψαν, το ακολουθήσαμε και καταφέραμε να δούμε σχεδόν όλα όσα είχαμε σχεδιάσει:

Τι να κάνετε στο Λονδίνο σε 3 μέρες

Λονδίνο με παιδιά. Μέρα 1η

Από το αεροδρόμιο Heathrow (Terminal 2) πήραμε το μετρό (ή Tube όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι) και κατευθυνθήκαμε προς την περιοχή  Earl’s Court, όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο μας. Η περιοχή αποδείχτηκε πολύ καλή και βολική, πολύ κοντά στο ιστορικό κέντρο (εάν σου αρέσει το περπάτημα και έχεις αρκετό χρόνο, μπορείς άνετα να πας και με τα πόδια από Earl’s Court προς ιστορικό κέντρο), πολύ κοντά σε σταθμούς μετρό, με αρκετές στάσεις λεωφορείων προς κάθε κατεύθυνση.

Βρετανικό Μουσείο – All time classic!

Φτάσαμε μεσημέρι. Στις 17.30 είχαμε ραντεβού στο Βρετανικό Μουσείο. Σημειωτέον ότι όλα τα δημόσια μουσεία στην Αγγλία είναι δωρεάν. Στο Βρετανικό και το Φυσικής Ιστορίας πρέπει να κάνετε οπωσδήποτε προκράτηση θέσης, γιατί το επισκέπτονται χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα. Το απόγευμα της Παρασκευής ήταν μια πολύ καλή ώρα για επίσκεψη στο Βρετανικό. Βέβαια εάν θέλετε να δείτε όλους ή τους περισσότερους εκθεσιακούς του χώρους (πράγμα απίθανο, γιατί είναι τεράστιο και με παιδιά ούτε συζήτηση!), καλό είναι να πάτε νωρίς το πρωί με το άνοιγμα. Εμείς επιλέξαμε τις πτέρυγες με τις Ελληνικές, τις Ρωμαϊκές και τις Αιγυπτιακές αρχαιότητες. Για προκρατήσεις μπείτε εδώ: https://www.britishmuseum.org/visit

Τριγυρίστε στους δρόμους της πόλης και νιώστε τα vibes!

Στη συνέχεια το πρόγραμμα είχε βόλτα στην αγορά! Περπάτημα στην Oxford Street, Covent Garden, Soho, Leicester & Trafalgar Square και τέλος China Town, όπου καθίσαμε και για φαγητό και βρεθήκαμε με μια καλή φίλη που ζει στην Αγγλία! Γυρίσαμε αργά στο ξενοδοχείο, πάλι με το μετρό, κουρασμένοι, αλλά γεμάτοι εικόνες και ανυπομονησία για την επόμενη μέρα!

Λονδίνο με παιδιά. Μέρα 2^η

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας – Top προορισμός για μικρούς και μεγάλους!

Αποφασίσαμε να περπατήσουμε από το ξενοδοχείο μέσω του Kensington Park ως το μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που βρίσκεται στο South Kensington! Το μουσείο εξελίχθηκε πολύ από την τελευταία φορά που το είχα επισκεφτεί πριν αρκετά χρόνια! Τα παιδιά, και ιδίως ο μικρός, ενθουσιάστηκαν με τον πλούτο των εκθεμάτων, τις διαδραστικές δραστηριότητες και την τεχνολογία που χρησιμοποιεί το μουσείο για τον εμπλουτισμό των εκθέσεών του! Βέβαια, όσο περνούσε η ώρα και άρχισαν να καταφτάνουν όλο και περισσότεροι επισκέπτες, η κίνηση μέσα στις αίθουσες γινόταν όλο και δυσκολότερη, οπότε, συμβουλή: πάτε όσο πιο νωρίς μπορείτε, για να το απολαύσετε. Για προκρατήσεις και άλλες πληροφορίες επισκεφτείτε τον επίσημο ιστότοπο: https://www.nhm.ac.uk/visit.html

Στη συνέχεια, επειδή είχαμε βγει λίγο εκτός προγράμματος, παρακάμψαμε το Hyde Park, που είχαμε αρχικά σχεδιάσει να επισκεφτούμε, και προτιμήσαμε να κατευθυνθούμε προς το Παλάτι του Buckingham και τα κοντινά σε αυτό Green Park και St. James’s Park. Εκεί θα ξεκουραστείτε και, αν είστε τυχεροί, θα δείτε σκιουράκια να περιφέρονται ανάμεσα στους τουρίστες!

Στο ιστορικό κέντρο

Τριγυρίσαμε στην περιοχή του Westminster, επισκεφτήκαμε το Αβαείο του Westminster, το ρολόι – τοπόσημο της πόλης, Big Ben και καταλήξαμε κατά τις 15.30 στο London Eye, για το οποίο είχαμε προκρατήσει θέση! Καλή η θέα, δεν λέω, αλλά αρκετά ακριβό και υπερεκτιμημένο, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Αν το ψάξετε λίγο, θα βρείτε κι άλλα μέρη με πανοραμική θέα στην πόλη και πολύ φθηνότερα.

Συνεχίσαμε τη βόλτα μας κατά μήκος του Τάμεση, περάσαμε από όλες τις γέφυρες, από το καταδρομικό του Belfast και φτάσαμε ως τη Γέφυρα του Λονδίνου ή αλλιώς Tower Bridge. Αν και χειμώνας, οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με κόσμο από κάθε γωνιά της γης που έκαναν ό,τι κι εμείς, θαύμαζαν τα αξιοθέατα, έβγαζαν selfies και προσπαθούσαν να ανακαλύψουν τα μυστικά της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ!

Επιστροφή στο ξενοδοχείο και ξεκούραση απαραίτητη μετά από τόσο περπάτημα.

Λονδίνο με παιδιά. Μέρα 3^η

Μουσείο κέρινων ομοιωμάτων της Madame Tussaud

Για την τελευταία μέρα αφήσαμε το εμβληματικό μουσείο της Madame Tussaud. Βρισκόταν αρκετά μακριά από το ξενοδοχείο μας, γι’ αυτό πήραμε το λεωφορείο και στη συνέχεια μετρό για να φτάσουμε. Το μουσείο μου φάνηκε πολύ βελτιωμένο σε σχέση με πριν από 20 χρόνια που το είχα πρωτοεπισκεφτεί. Αν πάτε με παιδιά, αφού περιηγηθείτε στις αίθουσες με τις διασημότητες, μη χάσετε το “τρενάκι”  που σε μεταφέρει μέσα σε λίγα λεπτά σε όλη την ιστορία της πόλης! Τα βαγόνια υποτίθεται ότι είναι τα κλασικά μαύρα ταξί του Λονδίνου! Βέβαια, τα πολύ μικρά παιδιά ίσως τρομάξουν λίγο σε κάποια σημεία, γιατί η ιστορία του Λονδίνου έχει και «σκοτεινά» σημεία, αλλά αξίζει, πραγματικά. Για εισιτήρια και πληροφορίες μπείτε εδώ: https://www.madametussauds.com/london/tickets-prices/

Camden Town & Market

Στη συνέχεια, πήραμε λεωφορείο και πήγαμε Camden Town και Camden Market. Εκεί, είδαμε ένα άλλο Λονδίνο! Η πιο underground και ροκ πλευρά της πόλης, με τα εκατοντάδες υπαίθρια μαγαζιά, τα thrive shops με τα μεταχειρισμένα ρούχα, όπου μπορείς να βρεις εξαιρετικά προϊόντα, ακόμη και διάσημες μάρκες σε πολύ καλή κατάσταση και πολύ καλές τιμές (η μεγάλη μου ξετρελάθηκε, όπως μπορείτε να φανταστείτε!). Επίσης, θα βρείτε δεκάδες μικρές καντίνες με street food από όλον τον κόσμο! Το φαγητό πεντανόστιμο! Σε υποδέχεται ένα τεράστιο graffiti με την Amy Winehouse, η οποία καταγόταν από κει. Υπάρχει κι εδώ ένα τρενάκι που μπορείς να πάρεις επί πληρωμή για να σου κάνει τον γύρο της αγοράς, αλλά εμείς προτιμήσαμε να την ανακαλύψουμε με τα πόδια.

Αργά το απόγευμα γυρίσαμε στο κέντρο του Λονδίνου για μια τελευταία βόλτα στην αγορά και μετά επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για το ταξίδι της επιστροφής την επόμενη μέρα.

Φυσικά θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε ένα σωρό άλλα μέρη, αλλά ο χρόνος δεν μας το επέτρεπε.

Ε, έπρεπε να αφήσουμε κάτι και για την επόμενη φορά!

Καλό σας ταξίδι!

The post Τι μπορείς να κάνεις μέσα σε τρεις μέρες στο Λονδίνο με τα παιδιά σου και να ξετρελαθούν! appeared first on Chrysafenia's Travelogue.